VI SA/WA 1542/16

VI SA/Wa 1542/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 2529/17 - Postanowienie NSA z 2025-12-11
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1410
art. 131 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 , art. 166 ust. 1 i 2, art. 169 ust. 1 pkt 4, pkt 5
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, art. 28, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2008 nr 299 poz 25 art. 3 ust. 2 lit. d
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw  członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi "F." z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla decyzję w zaskarżonej części; 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz skarżącej "F." z siedzibą w G. zwrotu kosztów postępowania w całości.
Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...], [...], [...]:
- umorzył postępowania w sprawach o stwierdzenie nieważności prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...], do którego uprawnionym jest F. z siedzibą w G., z wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. w sprawie [...] oraz z wniosku F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. w sprawie [...], działając na podstawie art. 166 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej: "P.w.p.") oraz art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 P.w.p.,
- oddalił wniosek F. z siedzibą w G. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...], do którego uprawnionym jest F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., działając na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p., a także art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP, opisując szczegółowo przebieg postępowania wskazał m.in., że [...] sierpnia 2009 r. wpłynął wniosek F. z siedzibą w G. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący", "F."), o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...], do którego uprawnionym była F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. Sporny znak towarowy BLACK TIGER z pierwszeństwem od [...] listopada 2003 r. przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 32 - napojów bezalkoholowych, piwa. Wnioskodawca jako podstawę prawną swojego wniosku wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. i podniósł, że przysługuje mu prawo z rejestracji słownego znaku towarowego TIGER VIT o nr [...] (od [...] sierpnia 1996 r.) dla towarów ujętych w klasach 30 i 32, tj.: kawa, herbata, kakao, napoje na bazie kawy, napoje na bazie kakao, wyroby zbożowe – w klasie 30, napoje bezalkoholowe za wyjątkiem piwa i ale, koncentraty napojów – w klasie 32. Zdaniem Wnioskodawcy, sporny znak BLACK TIGER jest w wysokim stopniu podobny do znaku Wnioskodawcy TIGER VIT. Podobieństwo to dotyczy głównego wyróżnika w obu znakach, słowa TIGER, pozostałe elementy, tj.: VIT oraz BLACK, mają drugorzędne znaczenie. Dodatkowo Wnioskodawca podniósł, że wyraz TIGER stanowi pseudonim [...], tj. D. M., [..], który oznaczeniem T. – D. M. posługuje się [...]. Wnioskodawca poinformował też, że za nr [...] został wcześniej zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy (CTM) D. M. oraz [...] rejestracja tego znaku o nr [...]. W tej sytuacji, zdaniem Wnioskodawcy, przeciętny odbiorca może postrzegać sporny znak towarowy BLACK TIGER jako odmianę znanej, intensywnie używanej i dobrze kojarzonej na rynku marki T. wypromowanej przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca dokonał oceny podobieństwa towarów i stwierdził, że towary dla których zostały przeznaczone analizowane znaki towarowe są identyczne w klasie 32, w zakresie napojów bezalkoholowych. Sprawa otrzymała sygnaturę akt [...].
W toku postępowania, Wnioskodawca w piśmie z [...] października 2010 r., rozszerzył podstawę prawną wniosku o zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p., a więc zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w złej wierze oraz podtrzymał zarzut naruszenia przez kwestionowaną rejestrację art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. Złą wiarę uprawnionego uzasadniła tym, że zgłaszający sporny znak towarowy [...] listopada 2003 r. był doskonale zorientowany w prawach F. oraz w prawach jej f. do oznaczenia TIGER. Wnioskodawca wskazał ponadto, że źródłem interesu prawnego w sprawie jest naruszenie przez rejestrację spornego znaku towarowego praw Wnioskodawcy, w szczególności prawa do nazwy, które jest chronione na podstawie art. 23 i 24 K.c. F. wykorzystuje w swojej nazwie imię i nazwisko [...] D. M., znanego [...] jako T., a podstawą interesu prawnego, są stosunki łączących F. z jej f., w szczególności wobec umowy z kwietnia 2007 r., na mocy której F. obowiązana jest do ochrony [...] i znaków TIGER.
Pismem z [...] lipca 2010 r., w sprawie wypowiedział się uprawniony z prawa na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...] – F. Sp. z o.o. Sp. k. wnosząc o odrzucenie wniosku opartego na zarzucie naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Uczestnik na podstawie art. 166 P.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaku TIGER VIT w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 P.w.p. i wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia w całości z dniem [...] lipca 2006 r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny TIGER VIT o nr [...] dla wszystkich towarów objętych ochroną, z powodu jego nieużywania. Dodatkowo stwierdził, że za używanie znaku spornego TIGER VIT o nr [...] nie można przyjąć używania słowa T., które stanowi pseudonim [...] D. M.
Sprawa pierwotnie otrzymała sygnaturę akt [...] i była rozpatrywana pod tą sygnaturą razem z dwiema innymi sprawami o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak o nr [...]. Po wyłączeniu jednak, postanowieniem UP z [...] września 2013 r., z akt sprawy o sygnaturze [...], wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT zgłoszony przez F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z., dla którego podstawą był wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...], sprawie nadano sygnaturę akt [...].
Na rozprawie [...] października 2012 r. dotychczasowy uprawniony do znaku BLACK TIGER o nr [...] F. Sp. z o.o. Sp. k. oświadczył, że obecnie uprawnionym do prawa na znak towarowy jest T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., co potwierdza wpis w KRS.
[...] grudnia 2012 r., T. Sp. z o.o. przedłożyła do akt sprawy pismo procesowe, w którym zakwestionowała interes prawny Wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...]. Odniosła się do kwestii istnienia interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa na znak towarowy o nr [...] i stwierdziła, że celem, powoływanych przez Wnioskodawcę, umów promocyjnych było promowanie przez D. M. produktu w postaci napojów energetyzujących, a więc pomysłodawcą oraz właścicielem biznesu polegającego na produkcji tego rodzaju napojów była F. Sp. z o.o. oraz jej poprzednik prawny G. Sp. z o.o., a nie D. M. Zatem komercjalizacja dóbr osobistych D. M. nie dotyczyła produkcji napojów energetyzujących, ale jedynie promocji cudzego produktu z oznaczeniem BLACK TIGER. Stąd też, wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w żądaniu unieważnienia znaku towarowego BLACK TIGER o nr [...]. T. Sp. z o.o. odniosła się również do podniesionych zarzutów naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. i stwierdziła, że nie wykazano, aby to kreślenie TIGER było kojarzone z D. M., stąd też nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu tego przepisu. Również F. jako Wnioskodawca nie może skutecznie podnieść tego zarzutu, ponieważ w jej nazwie nie występuje słowo TIGER. Uprawniony do znaku BLACK TIGER nie zgodził się także z zarzutem zgłoszenia spornego znaku w złej wierze stwierdzając, że D. M. wyraził zgodę na korzystanie z jego wizerunku promując produkty uprawnionego, a uprawniony promował [...] D. M.
Pismem z [...] grudnia 2012 r. uprawniony w tej dacie do znaku towarowego BLACK TIGER o nr [...], tj. T. Sp. z o.o. wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...] w zakresie wszystkich towarów, z najwcześniejszą możliwą datą, uzasadniając interes prawny wprost z treści art. 166 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. Sprawa otrzymała sygnaturę akt [...].
Na rozprawie [...] marca 2014 r., Wnioskodawca wniósł o umorzenie postępowania, z uwagi na fakt wykreślenia spółki T. z rejestru przedsiębiorców, jednak w odpowiedzi F. Sp. z o.o. powołała zapis KRS-u, z którego wynika, że T. Sp. z o.o. została przejęta w całości przez F. Sp. z o.o. wraz z wszystkimi prawami spółki przejmowanej.
W toku postępowania Wnioskodawca wniósł o oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...] zgłoszonego przez F. Sp. z o.o. Sp. k. jako niedopuszczalnego, z uwagi na brak interesu prawnego oraz o oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa na ww. znak towarowy wobec rzeczywistego używania spornego znaku, przedstawiając argumentację oraz materiał dowodowy potwierdzający, jego zdaniem, używanie znaku towarowego TIGER VIT.
Wnioskodawca w piśmie procesowym z [...] lipca 2015 r. podtrzymał wszystkie dotychczasowe wnioski i twierdzenia w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...]. Potwierdził, że podstawami prawnymi wniosku są art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p.
UP, rozpatrując połączone sprawy z wniosku Wnioskodawcy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towary BLACK TIGER o nr [...], wniosku F. Sp. z o.o. Sp. k. uprawnionej z prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER w dacie [...] lipca 2010 r., (w dacie wniesienia wniosku), o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego TIGER VIT o nr [...], w oparciu o zarzut nieużywania tego znaku oraz takiego samego wniosku T. Sp. z o.o. - obecnie F. Sp. z o.o., uprawnionej do znaku towarowego BLACK TIGER o nr [...], w pierwszej kolejności rozpatrzył wnioski o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT o nr [...].
UP wyjaśnił, że zmiana uprawnionego czyli F. Sp. z o.o. Sp. k., do znaku BLACK TIGER, która nie nastąpiła w wyniku sukcesji uniwersalnej lecz syngularnej, nie ma znaczenia, dla biegu sprawy z wniosku F. Sp. z o.o. Sp. k. o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego TIGER VIT. Ponieważ w dacie orzekania nie nastąpiła żadna zmiana po stronie F. Sp. z o.o. Sp. k., który nadal istnieje, okoliczność ta wpływa jedynie na sferę podmiotową w sprawie o unieważnienie prawa do znaku towarowego BLACK TIGER.
UP następnie wyjaśnił, że decyzją z [...] sierpnia 2015 r., stwierdził z dniem [...] lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...] (sprawa o sygnaturze akt [...]). Powyższe oznacza, że postępowanie sprawach [...] i [...] stało się bezprzedmiotowe, ponieważ w innej sprawie stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy o nr [...] w identycznym zakresie, z najwcześniejszą możliwą datą, co sprawia, że brak jest przedmiotu sporu. Rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt [...] ma charakter ostateczny w administracyjnym toku instancji. W tej sytuacji zaistniała przesłanka do umorzenia powyższych postępowań na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.
Rozpatrując sprawę o unieważnienie prawa ochronnego na znak towary BLACK TIGER o nr [...], UP wskazał, że Wnioskodawca wykazał swój interes prawny z umowy przelewu praw z kwietnia 2007 r., na mocy której obowiązany jest do ochrony wizerunku, pseudonimu i znaków TIGER. UP powtórzył, że Wnioskodawca podniósł zarzuty z art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1, a także art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p.
UP uznał następnie, że wniosek o unieważnienie spornego znaku towarowego jest bezzasadny.
Zdaniem UP, nieuzasadniony w sprawie jest zarzut naruszenia praw do nazwy F. Jakkolwiek w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że F. powstała [...] maja 2003 r., a więc przed zgłoszeniem spornego znaku, to jednak w nazwie F., nie występuje oznaczenie TIGER, zaś sporny znak jest zupełnie niepodobny do nazwy pod którą działa Wnioskodawca. Ponadto, jak wskazał UP, sporny znak towarowy nie składa się wyłącznie z jednego słowa TIGER, ale jest to zestawienie słów BLACK TIGER, co świadczy o selektywności zarzutu Wnioskodawcy. Niezasadne jest również, zdaniem UP, powoływanie się na naruszenie praw majątkowych D. M. w dacie zgłoszenia spornego znaku. F. nie może skutecznie podnieść zarzutu wynikającego z naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., skoro dopiero od [...] kwietnia 2007 r., dysponowała uprawnieniami wynikającymi z umowy przelewu praw, a zgłoszenie spornego znaku nastąpiło wcześniej, bo [...] listopada 2003 r. Ponadto, w sprawie nie ma żadnych dowodów dotyczących prowadzenia przez D. M. działalności gospodarczej w dacie zgłoszenia spornego znaku w zakresie rozpatrywanych towarów. Prawidłowe jest, zdaniem UP, stanowisko Uprawnionego, że ochrona dóbr osobistych lub majątkowych nie ma charakteru absolutnego. Zadaniem Wnioskodawcy było wykazanie, że w dacie zgłoszenia spornego znaku na rynku napojów funkcjonowało oznaczenie TIGER związane z D. M. i zgłoszenie spornego znaku prowadziło do uszczerbku w odniesieniu do tych praw. W rozpatrywanej sprawie tego nie dowiedziono. Istotną w tym zakresie kwestią było to, że [...] listopada 2003 r., zgłaszającym sporny znak była P. Sp. z o.o., której nie wiązały żadne porozumienia, kontakty czy powiązania z którąkolwiek ze stron umowy promocyjnej z 2003 r. Z tych względów UP uznał, że zgłoszenie spornego znaku przeznaczonego dla napojów bezalkoholowych i piwa w tej dacie nie stanowiło naruszenia praw D. M., a tym bardziej F. Zdaniem UP, nie mają tutaj znaczenia, dla oceny zarzutu naruszenia praw osobistych czy majątkowych okoliczności, które zaistniały kilka lat później, szeroko powoływane w obecnej sprawie przez Wnioskodawcę. W orzecznictwie sądowo administracyjnym nie budzi bowiem wątpliwości, iż oceny spełnienia ustawowych warunków wymaganych do udzielenia ochrony na znak dokonuje się w dacie jego zgłoszenia.
UP, za bezzasadny uznał również zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p. Organ wskazał, że uzasadniając zarzut zgłoszenia znaku BLACK TIGER w złej wierze Wnioskodawca powołał się na okoliczności związane z zawarciem umowy promocyjnej [...] lipca 2003 r. z F. (dawniej G.), ponawianej także w roku 2005. Zdaniem Wnioskodawcy, z treści ww. umowy promocyjnej z [...] lipca 2003 r. wynika, że D. M. udzielił prawa do odpłatnego używania znaków towarowych, wizerunku D. M. oraz z pseudonimu T., a więc zgłoszenie spornego znaku, który wykorzystuje oznaczenie TIGER świadczy o złej wierze uprawnionego. Organ doszedł następnie do wniosku, że w niniejszej sprawie nie wykazano, że zgłoszenie spornego znaku [...] listopada 2003 r., przez P. Sp. z o.o. miało naganny charakter. Zdaniem UP, powoływane porozumienie między G. Sp. z o.o., a D. M. z 2003 r. nie ma znaczenia dla obecnej sprawy, w sytuacji gdy sporny znak zgłosiła niezależna i niepowiązana z tymi podmiotami spółka P. Sam fakt nieużywania spornego znaku przez P. Sp. z o.o. nie może świadczyć o złej wierze w dacie zgłoszenia znaku towarowego do UP. Z materiału dowodowego nie wynika, że intencją zgłoszenia przez P. Sp. z o.o. znaku towarowego BLACK TIGER było blokowanie możliwości udzielenia ochrony na znak Wnioskodawcy lub też celem zgłoszenia było uzyskanie od Wnioskodawcy ustępstw finansowych na rzecz zgłaszającego. Zdaniem organu też, nie można wywodzić złej wiary po stronie zgłaszającego z samego faktu nabycia spornego znaku przez F. Sp. z o.o. Sp. k. od P. Sp. z o.o., które miało miejsce kilka lat po dacie zgłoszenia spornego znaku. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym nie budzi bowiem wątpliwości, że oceny zarzutu złej wiary dokonuje się w dacie zgłoszenia spornego znaku.
Odnośnie zarzutu z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., UP stwierdził, że ma tu zastosowanie art. 166 P.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5. Taka sytuacja ma miejsce w obecnej sprawie, bowiem jako przeciwstawienie wskazano oznaczenie TIGER VIT, co do którego stwierdzono wygaśnięcie prawa w całości z powodu nieużywania tego znaku. Skoro zatem, nie było żadnego innego przeciwstawienia, zarzut kolizji organ uznał za bezzasadny.
W skardze z [...] lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję UP z [...] sierpnia 2015 r. Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, zaskarżając decyzję w części obejmującej oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER [...], wniósł o jej uchylenie w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, poprzez naruszenie zasady praworządności i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez Skarżącą materiału dowodowego, skutkujące:
a) błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że w dacie zgłoszenia znaku spornego na rynku nie funkcjonowało oznaczenie T. związane z D. M. oraz prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a w konsekwencji przyjęciu, że zgłoszenie znaku spornego nie doprowadziło do uszczerbku w prawach D. M., podczas gdy z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w dacie zgłoszenia znaku spornego oznaczenie T. było obecne na rynku zarówno jako [...] D. M., jak i rozpoznawalny na rynku znak towarowy, D. M. prowadził działalność gospodarczą i zarobkową, a używanie znaku spornego prowadziło do naruszenia związanych z nią praw D. M.,
b) nieuzasadnionym pominięciem przedstawionego przez Skarżącego materiału dowodowego na okoliczność funkcjonowania na rynku [...] – D. M. w dacie zgłoszenia znaku spornego, również w funkcji oznaczenia rynkowego oraz prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i zarobkowej, a w konsekwencji niezasadnym uznaniem, że Skarżący nie przedstawił dowodów na prowadzenie w dacie zgłoszenia znaku spornego działalności gospodarczej przez D. M., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na prowadzenie przez D. M. działalności gospodarczej i zarobkowej, a także wskazywał, że w dacie zgłoszenia znaku spornego [...] – D. M. był rozpoznawalny zarówno jako przydomek, jak i jako funkcjonujący na rynku znak towarowy,
- co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p.,
c) nieuzasadnionym pominięciem przedstawionego przez Skarżącą materiału dowodowego na okoliczność nabycia przez F. prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER, które spełniało przesłanki uznania za działanie w złej wierze, a w konsekwencji bezpodstawnym uznaniem, że Skarżąca nie dowiodła przesłanek uzasadniających unieważnienie znaku BLACK TIGER na podstawie złej wiary z art. 132 ust. 2 pkt 1 P.w.p., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jasno wskazywał na nabycie znaku w złej wierze przez F., co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p.,
2) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez:
a) niewskazanie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których nie uwzględnił on przedstawionego przez Skarżącego materiału dowodowego na okoliczność funkcjonowania na rynku w dacie zgłoszenia znaku spornego oznaczenia i pseudonimu T., również w funkcji oznaczenia pochodzenia komercyjnego, a także materiału dowodowego na okoliczność prowadzenia przez D. M. działalności gospodarczej i zarobkowej w okresie zgłoszenia spornego znaku,
b) dokonanie wybiórczego i nadmiernie skrótowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym UP jedynie w sposób ogólny wskazał motywy podjętej decyzji oraz nie odniósł się do rozbudowanej argumentacji i uzasadnień Skarżącego oraz przedstawionego przez niego materiału dowodowego, co ma swoje odzwierciedlenie w stosunku objętości uzasadnienia decyzji UP do ilości materiału i obszerności uzasadnienia stanowiska Skarżącego, w szczególności organ nie wskazał, dlaczego w jego ocenie zgłoszenie znaku spornego nie nastąpiło w złej wierze,
- co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wybiórcze, skrótowe, nieprzekonywujące i nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a.,
3) art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., poprzez niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że:
a) aby doszło do naruszenia praw osobistych lub majątkowych osoby trzeciej poprzez używanie znaku towarowego, konieczne jest prowadzenie przez podmiot, którego prawa zostały naruszone, działalności gospodarczej, podczas gdy z treści przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., nie wynika wymóg prowadzenia aktywności gospodarczej danego podmiotu dla możliwości stwierdzenia naruszenia jego dóbr osobistych i majątkowych,
b) następujące po dacie zgłoszenia znaku towarowego (znaku spornego) zawarcie umowy przelewu praw nie jest wystarczające do podniesienia we wniosku o unieważnienie znaku towarowego (znaku spornego) zarzutu jego wadliwej rejestracji, podczas gdy w rozpoznawanej sprawie zawarcie umowy przelewu praw i wejście w ogół uprawnień [...] – D. M. wynikających także z zawartych wcześniej umów promocyjnych, spowodowało powstanie po stronie F. obowiązku ochrony praw F., w tym jego [...] (wyrażającego się m.in. w leżącym po stronie F. obowiązku nietolerowania istniejącego stanu naruszenia, jakim było pozostawanie w mocy znaku spornego) i umożliwiło F. podjęcie czynności zmierzających do wyeliminowania znaku spornego z obrotu,
c) jeśli zgłaszającego znak towarowy (znak sporny) nie łączyły żadnego rodzaju powiązania ze Skarżącą ani [...] – D. M., to zgłoszenie znaku spornego nastąpiło zgodnie z prawem, w tym z poszanowaniem dóbr osobistych i majątkowych osób trzecich w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., podczas gdy znak sporny został zarejestrowany w sposób wadliwy, na co nie miało wpływu istnienie lub brak bezpośrednich powiązań gospodarczych lub osobistych między ww. podmiotami (zważywszy że istnienie tych powiązań gospodarczych lub osobistych nie jest wymagane w świetle brzmienia przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p.),
4) art. 131 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., poprzez niezastosowanie art. 131 ust. 1 pkt 1 w wyniku błędnej wykładni polegającej na przyjęciu do oceny zaistnienia przesłanek naruszenia opisanego w art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., kryteriów właściwych dla oceny zaistnienia przesłanek naruszenia opisanego w art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., co doprowadziło organ do przyjęcia zbyt wąskiej koncepcji naruszenia na gruncie art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. i uznania, że podstawa unieważnienia w postaci naruszenia praw osobistych i majątkowych osób trzecich wymaga istnienia podobieństwa oznaczeń, podczas gdy dla oceny tej podstawy prawnej (tj. z art. 131 ust. 1 pkt P.w.p.) podobieństwo oznaczeń nie ma istotnego znaczenia i powinna być ona oceniana dużo szerzej,
5) art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p., poprzez, prowadzącą do błędnego niezastosowanie tego przepisu, jego błędną wykładnię polegającą na:
a) przyjęciu, że okoliczności mające miejsce po dacie zgłoszenia znaku, wobec którego złożono wniosek o unieważnienie z powodu złej wiary w zgłoszeniu znaku spornego, nie mają znaczenia dla oceny zasadności jego unieważnienia, podczas gdy z orzecznictwa unijnego wynika, że okoliczności te powinny zostać wzięte pod uwagę, jako istotna część stanu faktycznego, dająca pełen obraz okoliczności mających wpływ na wynik sprawy,
b) przyjęciu, że zgłoszenie znaku spornego nie nastąpiło w złej wierze, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym fakt nieużywania znaku spornego przez pierwotnie uprawnioną spółkę, a następnie charakter jego zbycia na rzecz Uczestnika, jak również istnienie i charakter umów promocyjnych z lat 2003 i 2005, dają wyraźne podstawy do stwierdzenia istnienia złej wiary nie tylko w dacie zbycia znaku spornego w roku 2009, ale również w późniejszym okresie - od daty samego zgłoszenia w celu uzyskania praw ochronnych,
6) art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest możliwe unieważnienie znaku towarowego na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., ze względu na stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak kolizyjny, nawet w przypadku gdy znak kolizyjny został wygaszony z datą późniejszą niż udzielenie prawa ochronnego na znak unieważniany, a więc w dacie zgłoszenia znaku unieważnianego pozostawał w mocy i stanowił przeszkodę w rejestracji znaku unieważnianego - a w konsekwencji błędne niezastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie;
7) art. 166 P.w.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy, jako podstawy odmowy uwzględnienia zarzutu naruszenia poprzez rejestrację znaku spornego art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., podczas gdy przepis ten nie powinien znaleźć zastosowania, z uwagi na to, że znak towarowy, na którym oparty został zarzut naruszenia przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. - TIGER VIT [...], w momencie zgłoszenia znaku spornego pozostawał w mocy - a w konsekwencji błędne niezastosowanie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w niniejszej sprawie.
W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że organ błędnie ustalił istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności faktyczne związane z prowadzeniem przez D. M. w dacie zgłoszenia Znaku Spornego działalności gospodarczej i zarobkowej oraz istnienia wówczas na rynku marki T. UP pominął przy tym dokumenty przedstawione przez Skarżącą na powoływane przez nią powyższe okoliczności. Zdaniem Skarżącej, UP powinien był uznać, że D. M. prowadził działalność gospodarczą, osiągając również zyski przewidziane w zawartych umowach promocyjnych. Pierwsza z umów promocyjnych z [...] lipca 2003 r., poprzedza datę zgłoszenia znaku spornego, a w jej ramach D. M. był uprawniony do pobierania odpowiednej części zysków pochodzących ze sprzedaży napojów [...]. Skarżąca uważa, że w sposób wystarczający wykazała okoliczność istnienia na rynku w roku 2003 - co najmniej od daty zawarcia pierwszej umowy promocyjnej, oznaczenia TIGER. Również fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez D. M. w czasie poprzedzającym datę spornego zgłoszenia został wykazany w dostatecznym stopniu przez Skarżącą. Udzielenie zatem, praw ochronnych na znak towarowy BLACK TIGER bez wątpienia miało negatywne skutki zarówno dla funkcjonującego na rynku oznaczenia TIGER, jak i dla samego D. M., jako osoby egzystującej w świadomości otaczającego środowiska [...]. Docelowi odbiorcy, w styczności z oznaczeniem BLACK TIGER mogli w zostać wprowadzeni w błąd i mylnie sądzić, że stanowi ono oznaczenie pochodzące od D. M., stanowiąc nazwę jego działalności lub produkt pochodzący od niego, sygnowany, polecany lub promowany przez niego.
Zdaniem Skarżącego, UP dokonał niewłaściwej interpretacji przesłanek art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., według której, dla stwierdzenia naruszenia praw majątkowych osoby trzeciej konieczne jest prowadzenie przez nią działalności gospodarczej. Tymczasem z na gruncie przesłanek zastosowania art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., nie ma wymogu, aby chronione prawa majątkowe wynikały z prowadzenia przez dana osobę działalności gospodarczej. Niezależnie jednak od tego, zdaniem Skarżącej, fakt prowadzenia działalności gospodarczej i zarobkowej przez D. M. w czasie poprzedzającym datę zgłoszenia znaku spornego, został w niniejszej sprawie wykazany.
Skarżący stwierdził również, że UP w sposób błędny uznał, że Skarżąca nie mogła skutecznie w dacie złożenia wniosku o unieważnienie podnieść zarzutu naruszenia dóbr osobistych i majątkowych [...] – D. M. poprzez wadliwą rejestrację znaku spornego, ze względu na to, że umowa przelewu praw między tymi podmiotami została zawarta po dacie zgłoszenia znaku spornego. Jak wskazała Skarżąca, F. i jej F. są od momentu powstania F. ściśle i nierozerwalnie ze sobą związani, a ochrona ich wzajemnych praw była wpisana w podstawy ich działania. Z dniem zawarcia umowy przelewu [...] kwietnia 2007 r., praw F., wynikających z umów promocyjnych z lat 2003 i 2005 na F., F. wstąpiła w ogół praw majątkowych D. M. dotyczących m.in. [...], jak również oznaczenia o treści TIGER w sposób przewidziany ww. umowami. Jednym z celów opisywanej umowy przelewu z 2007 r. była ochrona tych dóbr przez F. Dlatego F. miała nie tylko prawa, ale obowiązek podjęcia działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia, istniejącego od dnia zgłoszenia Znaku Spornego. Co więcej, skoro F. wstąpiła w ogół praw wynikających z umów promocyjnych, w tym również tej z roku 2003, należy sądzić, że prawa F. wywodzące się z tego aktu obejmują również okres poprzedzający sporne zgłoszenie. Powyższą argumentację potwierdza również okoliczność, że zgłoszenie znaku spornego stanowiło nie tylko naruszenie dóbr osobistych i majątkowych jej F., ale również samej Skarżącej, której założenie poprzedza, jak sam Urząd stwierdził w zaskarżonej decyzji, czas zgłoszenia znaku spornego.
Skarżąca podniosła również, że okoliczność braku powiązań gospodarczych czy osobowych, jakie mogłyby istnieć w dacie zgłoszenia znaku spornego pomiędzy zgłaszającą a stronami poprzedzającej to zgłoszenie umowy promocyjnej, nie ma żadnego wpływu na możliwość stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych lub majątkowych Skarżącej lub F. Dla stwierdzenia naruszenia określonego dyspozycją art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., nie jest wymagane istnienie związków jakiejkolwiek natury między naruszycielem a podmiotem, który doznał uszczerbku na skutek jego działań. UP zatem, w sposób bezpodstawny i nieuzasadniony wskazał okoliczność braku powiązań Skarżącej ze spółką P. jako przesłankę przemawiającą za brakiem naruszenia jej praw lub praw F.
Skarżąca wskazała, że wadliwość udzielenia praw ochronnych na znak sporny z perspektywy art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., należy rozpatrywać dwojako - jako naruszenie praw F. oraz jako naruszenie praw [...] – D. M. UP odnosić jedynie do pierwszego aspektu naruszenia - w odniesieniu do praw F., podczas gdy, jest ona od początku powstania bezpośrednio i nierozerwalnie związana z osobą [...] – D. M. Określenie natomiast, TIGER zawarte w całości w znaku spornym jest identyczne z [...] – D. M. Bezprawne zaś, używanie [...] TIGER może prowadzić do mylnego przeświadczenia odbiorców na rynku co do przedmiotu działalności F., jak również co do pochodzenia od niej towarów oznaczanych znakiem spornym.
Skarżąca wskazała następnie, że w toku postępowania przed UP szeroko wykazywała, że oznaczenie TIGER, zarówno w funkcji znaku towarowego, jak i w funkcji [...] D. M., było obecne na rynku w stopniu, który pozwalał na uznanie go za rozpoznawalne dla szerokiego grona odbiorców. Oznaczenie to stało się znakiem towarowym na rynku w Polsce jeszcze przed dokonaniem zgłoszenia znaku spornego, na co znaczny wpływ miała umowa promocyjna ze spółką G., w ramach której spółka ta promowała i reklamowała napoje z oznaczeniem T. Tymczasem spółka P., która była w pełni świadoma istnienia na rynku praw do oznaczenia, [...] TIGER, zdecydowała się na dokonanie zgłoszenia znaku BLACK TIGER, dla towarów identycznych i podobnych, który w całości zawiera to oznaczenie i który bez wątpienia jest do niego myląco podobny. Spółka P. zdecydowała się nie tylko na użycie cudzego oznaczenia produktów, ale również elementu wizerunku i pseudonimu [...] oraz oznaczenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, czym naruszyła jego prawa majątkowe i osobiste. UP zatem, zdaniem Skarżącej, w sposób błędny uznał, że zgłoszeniu znaku spornego nie towarzyszył naganny zamiar pierwotnie uprawnionej spółki. Nie jest również uzasadnione stwierdzenie UP, zdaniem Skarżącej, zgodnie z którym okoliczność nieużywania przez P. znaku spornego przez cały okres, w którym była uprawniona do tego znaku, nie ma wpływu na ocenę motywów jej działania. Okoliczność ta oraz przeniesienie znaku spornego, za pośrednictwem innych podmiotów, na Uczestnika – F., która była stroną umów promocyjnych ze Skarżącą i jej F., powinna zostać wzięta pod uwagę jako istotny element stanu faktycznego, który nakreśla obraz działań towarzyszących znakowi spornemu, którego zgłoszeniu towarzyszył inny cel niż ochrona używania znaku towarowego w obrocie.
Zdaniem Skarżącej, nawet jeśli działania kolejno uprawnionych do znaku spornego podmiotów, jak również okoliczności towarzyszące zgłoszeniu, rozpatrywane w oderwaniu od siebie nie przesądzają o złym zamiarze zgłaszającej, to rozpatrywane łącznie, jako całość stanu faktycznego, zmieniają obraz i postrzeganie spornego znaku. Pomimo, że część okoliczności faktycznych przedstawionych w przedmiotowej sprawie dla wykazania złej wiary w momencie zgłoszenia nastąpiła po tej dacie, to wciąż powinny one zostać wzięte pod uwagę dla ceny całości okoliczności stanu faktycznego.
Skarżąca podsumowała, że nabycie przez F. znaku spornego w złej wierze ma kluczowe znaczenie dla unieważnienia prawa ochronnego na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p., gdyż zła wiara F. wywiera skutek od początku istnienia prawa na znak towarowy BLACK TIGER tj. od momentu jego zgłoszenia [...] listopada 2003 r.
Skarżąca podkreśliła również, że zgodnie z brzmieniem decyzji z [...] sierpnia 2015 r., sygn. [...], wygaszającej prawo ochronne na znak TIGER VIT [...], zdarzenie to nastąpiło z dniem [...] lipca 2006 r., zatem prawo to pozostawało w mocy w dniu zgłoszenia znaku spornego – [...] listopada 2003 r. Tym samym, w dacie zgłoszenia stanowiło ono względną podstawę odmowy rejestracji, która powinna była zostać uwzględniona przez UP. W związku z tym, UP w sposób nieuzasadniony zastosował przepis art. 166 P.w.p. i na jego podstawie odmówił unieważnienia znaku spornego. Przepis ten nie powinien był zostać zastosowany w niniejszej sprawie, gdyż w dacie oceny okoliczności uzasadniających unieważnienie znaku spornego, tj. w dacie jego zgłoszenia [...] listopada 2003 r., fakt nieużywania znaku będącego podstawą unieważnienia nie miał znaczenia, a prawo ochronne na znak TIGER VIT, wciąż pozostawało w mocy.
W odpowiedziach na skargę, UP wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie z [...] stycznia 2017 r., Uczestnik postępowania nadesłał odpowiedź na skargę, wnosząc o jej oddalenie, w całości podzielając stanowisko UP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych względów niż podniesione w skardze.
We wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...], który wpłynął do UP [...] sierpnia 2009 r., F. opierając się na art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., powołała się na kolizję tego znaku ze znakiem TIGER VIT o nr [...], do którego przysługiwało jej prawo z rejestracji.
Pismem z [...] lipca 2010 r., uprawniony w tej dacie z prawa na znak towarowy BLACK TIGER – F. Sp. z o.o. Sp. k., na podstawie art. 166 P.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaku TIGER VIT w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 P.w.p. i wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia w całości z dniem [...] lipca 2006 r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny TIGER VIT dla wszystkich towarów objętych ochroną, z powodu jego nieużywania. Ponadto pismem z [...] grudnia 2012 r. uprawniony w tej dacie do znaku towarowego BLACK TIGER o nr [...], tj. T. Sp. z o.o., (obecnie F. Sp. z o.o.) który uzyskał uprawnienie do znaku od F. Sp. z o.o. Sp. k., wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...] w zakresie wszystkich towarów, z najwcześniejszą możliwą datą, powołując się na art. 166 ust. 1 i ust. 2 P.w.p.
Następnie UP, decyzją z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], [...], [...], stwierdził z dniem [...] lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...], z powodu nieużywania tego znaku.
W konsekwencji UP, w zaskarżonej decyzji, uznał za bezzasadny zarzut F. z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., stwierdzając, że ma tu zastosowanie art. 166 P.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5.
Wyrokiem jednak z 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił decyzję UP z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], [...], [...], stwierdzającą m.in. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...].
W tej sytuacji aktualny jest zarzut F. z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., dotyczący kolizji znaków BLACK TIGER oraz TIGER VIT o nr [...], podniesiony we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. F., wnioskując o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER, podnosiła wysoki stopień podobieństwa do znaku TIGER VIT, do którego nadal przysługuje jej prawo z rejestracji, na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji UP z [...] sierpnia 2015 r. Z tego też względu, przedwczesne okazało się stwierdzenie UP, iż bezzasadny jest zarzut F. z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w związku z zastosowaniem art. 166 P.w.p., co też uzasadnia uchylenie decyzji kontrolowanej przez Sąd decyzji w zaskarżonej części.
Przedwczesna jest również rozpatrzenie przez Sąd podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 166 P.w.p.
W świetle powyższego UP powinien rozważyć kwestię ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałych częściach dotyczących spraw [...] i [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT nr [...] na podstawie art. 166. Jak bowiem wynika z art. 166 ust. 2 zd. 2 P.w.p., zarzut nieużywania wcześniejszego znaku towarowego, przeciwstawionego - jako podobnego – znakowi, co do którego prawo ochronne chce się unieważnić, podlega łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie. W niniejszej sprawie natomiast wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego do znaku TIGER VIT nr [...] z powodu jego nieużywania na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. został zgłoszony w ramach postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr [...]. Prawidłowe rozstrzygnięcie zatem w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT nr [...] będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia prawa na znak BLACK TIGER o nr [...] na podstawie, że oba znaki są do siebie podobne.
Sąd uznał natomiast za niezasadne pozostałe zarzuty podniesione w skardze.
Sąd zgadza się z UP, iż Skarżąca wykazała się interesem prawnym uzasadniającym uprawnienie do wystąpienia w niniejszej sprawie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Jak wynika z art. 164 P.w.p., prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.
Ponieważ ustawa - Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia interesu prawnego, należy odwołać się do art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój obowiązek lub prawo. Interes musi być bezpośredni, konkretny i realny oraz znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawnej (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt III RN 53/02, OSNP 2002, z. 24, poz. 583; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA 81/02, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 1165/02, opubl. Wokanda 2004, nr 3, s. 3; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1646/11, Lex nr 1232593). Interes musi być własny podmiotu składającego wniosek o unieważnienie prawa ochronnego, a nie interes prawny innych podmiotów, choćby nawet uzasadniony (wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt III RN 53/02, OSNP 2002, z. 24, poz. 583; wyrok SN z dnia 8 stycznia 2003r., sygn. akt III RN 240/01, OSNP 2004, z. 3, poz. 42, OSP z 2004r., z. 10, poz. 129, z aprobującą glosą M. Kępińskiego; wyrok SN z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 218/01, OSNP 2004, z. 2, poz. 23, OSNP-wkł. 2003, nr 9, s. 5). Interes prawny przysługuje podmiotowi, którego prawo osobiste lub majątkowe jest lub może zostać naruszone wykonywaniem prawa ochronnego na znak towarowy innego podmiotu, czyli temu, "kto wywodzi swój interes prawny z przyznanej mu przez obwiązujące przepisy kompetencji do żądania rejestracji lub używania znaku albo do pozbawienia istniejącego prawa z rejestracji ochrony ze względu na kolizję z własnym przyznanym mu w tym zakresie prawem". Zatem interes prawny ma podmiot, przeciwko któremu zostało skierowane pismo ostrzegawcze lub pozew o naruszenie cudzego prawa ochronnego i podmiot, któremu UP odmówił rejestracji znaku ze względu na kolizję ze znakiem innego podmiotu oraz także osoba, której prawa osobiste lub majątkowe zostały naruszone przez używanie znaku towarowego (por.: J. Sitko, Komentarz do art. 164 i art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej, LEX, 2015 i powołane tam orzeczenia sądowe oraz poglądy doktryny). Interesem prawnym należy legitymować się w dacie stosowania normy prawa materialnego stanowiącej jego podstawę i tylko ten stan może być brany pod uwagę przy rozważaniu istnienia interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010r., sygn. akt II GSK 335/09, Lex nr 596762).
W ocenie Sądu, UP prawidłowo przyjął, że F. wykazała swój interes prawny powołując się na zawartą [...] kwietnia 2007 r. pomiędzy F. a D. M. umowę przelewu prawa do umowy promocyjnej z [...] lipca 2005 r., na mocy której to umowy przelewu F. obowiązana jest do ochrony wizerunku, pseudonimu i znaków TIGER, jak również wskazując na kolizję pomiędzy spornym znakiem towarowym, a prawem do oznaczenia TIGER VIT. Wobec powyższego, należy wskazać, że UP błędnie uznał, że powoływanie się przez F. na naruszenie praw majątkowych D. M. w dacie zgłoszenia spornego znaku jest niezasadne, gdyż F. dopiero od dnia [...] kwietnia 2007 r., dysponowała uprawnieniami wynikającymi z umowy przelewu praw, podczas gdy zgłoszenie spornego znaku nastąpiło [...] listopada 2003 r.
Zgodnie z art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.
UP, w ocenie Sądu, prawidłowo uznał, że nieuzasadniony jest w sprawie zarzut naruszenia praw do nazwy F. skoro w nazwie F. nie występuje oznaczenie TIGER w związku z czym sporny znak jest zupełnie niepodobny do nazwy pod którą działa Skarżąca. Sąd zgadza się również z organem, że F. nie przedstawiła w sprawie żadnych dowodów, z których wynikałoby, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego D. M. prowadził działalność gospodarczą w zakresie towarów identycznych lub podobnych do towarów, do których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Z umowy promocyjnej z [...] lipca 2003 r., zawartej pomiędzy spółką G. Sp. z o.o., a D. M., wynika, że działalność gospodarczą w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu napojów energetyzujących, prowadziła spółka G., D. M. natomiast, w przedmiotowej umowie, wyraził zezwolenie na wykorzystywanie i rozpowszechnianie jego wizerunku [...] "T." oraz znaku słowno-graficznego "T.", na opakowaniach napojów energetyzujących G. oraz materiałach reklamowych związanych z tym produktem. Nie można zatem uznać, że treść przedmiotowej umowy promocyjnej wskazuje, że D. M. prowadził w dacie zgłoszenia spornego znaku działalność gospodarczą w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu napojów energetyzujących. Podkreślenia też wymaga, że Skarżąca nie przedstawiła również żadnych dowodów, z których wynikałoby, że F. w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, prowadziła działalność gospodarczą w zakresie napojów energetyzujących. Słusznie natomiast wskazał UP, że ochrona dóbr osobistych lub majątkowych nie ma charakteru absolutnego. Skarżąca zaś, nie wykazała że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy miało negatywne skutki zarówno dla funkcjonującego na rynku oznaczenia TIGER, jak i dla samego D. M., poprzez okoliczność, że docelowi odbiorcy, w styczności z oznaczeniem BLACK TIGER mogli zostać wprowadzeni w błąd i mylnie sądzić, że stanowi ono oznaczenie pochodzące od D. M. W ocenie Sądu sam fakt, że D. M., [...], posługiwał się pseudonimem "T.", nie może prowadzić do wniosku, że każdy znak towarowy zawierający w swej treści element "T.", będzie rodził skojarzenie z D. M. prowadzące do mylnego przekonania, że stanowi on oznaczenie pochodzące od D. M. Dlatego UP, prawidłowo uznał, że istotne jest w niniejszej sprawie ustalenie, czy D. M. prowadził w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego przez spółkę P. do UP, działalność gospodarczą w zakresie towarów identycznych lub podobnych do towarów, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Prawidłowo też, zdaniem Sądu, organ uznał, że brak jest na tę okoliczność dowodów w sprawie.
Z tych względów, niezasadne są, zdaniem Sądu, sformułowane przez Skarżącą zarzuty naruszenia przez UP art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., poprzez jego błędną wykładnię, jak również naruszenia tego przepisu w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., a także powiązane z ustaleniami faktycznymi dotyczącymi okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.
W ocenie Sądu, UP w powyższym zakresie w wyczerpujący sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawidłowo ocenił dowody zgromadzone w sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 K.p.a.
Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p., nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do UP w celu uzyskania ochrony.
Należy zauważyć, że ani w prawie Unii Europejskiej, ani w prawie polskim nie istnieje legalna definicja zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że wystąpienia złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma naganny zamiar z punktu widzenia zasad uczciwości, który przejawia się w zgłoszenie znaku w innym celu niż uzyskania na niego ochrony prawnej.
W wyroku z 27 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2041/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że: "wykładnia prowspólnotowa (Dyrektywa 2008/95/WE art. 3 ust. 2 lit. d) określa działanie w złej wierze, jako zgłoszenie znaku w innym celu niż uzyskania na niego ochrony prawnej". W wyroku z 15 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 7/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym poglądem zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone, i z zamiarem szkodzenia tym interesom. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma właśnie zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli. Działa w złej wierze ten, kto zgłasza znak należący do zagranicznego przedsiębiorcy w tym tylko celu, aby przeszkodzić mu w uzyskaniu ochrony w Polsce lub w celu uzyskania korzyści z rozporządzenia nabytym prawem. WSA w Warszawie podkreślił że, ocena subiektywnych motywów działania zgłaszającego może być dokonana tylko w oparciu o całokształt uwarunkowań faktycznych (zewnętrznych) poprzedzających fakt zgłoszenia znaku do ochrony. Dopiero analiza tych okoliczności pozwoli na ustalenie czy zgłaszający kieruje się chęcią zablokowania rejestracji znaku innemu podmiotowi, czy też pragnie znakiem "spekulować", czy też kieruje się innymi pobudkami, które na podstawie obiektywnych standardów można uznać za "nieuczciwe".
Brak legalnej definicji złej wiary oznacza, że każdorazowo, przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy należy ustalić, czy zgłoszenie znaku nastąpiło w złej wierze, uwzględniając wszystkie okoliczności danego przypadku.
Wyjaśnienia wymaga, że zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze może wystąpić w przypadku zgłoszenia znaku towarowego, co najmniej podobnego do znaku wcześniejszego w stopniu wprowadzającym w błąd.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że zła wiara musi występować w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji. Należy zatem wziąć pod uwagę zamiar zgłaszającego w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego, będący elementem subiektywnym, który powinien być stwierdzany poprzez odniesienie do obiektywnych okoliczności danej sprawy. Niemniej jednak, podkreśla się w orzecznictwie, że przy ocenie przesłanki złej wiary istotna jest chronologia zdarzeń, w tym zaistniałych już po rejestracji. Zamiar zgłaszającego można "odczytać" poprzez okoliczności sprawy, dlatego konieczna jest analiza wszystkich okoliczności związanych z daną sprawą, zaistniałych zarówno przed jak i po dacie zgłoszenia znaku do rejestracji, a nawet po dacie rejestracji znaku (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 313/10).
Uwzględniając powyższe, Sąd zgadza się ze stanowiskiem UP, że Skarżąca nie wykazała, aby zgłoszenie do rejestracji spornego znaku [...] listopada 2003 r., przez P. Sp. z o.o., zostało dokonane w złej wierze.
Zdaniem Skarżącej złą wiarę potwierdza fakt, że P. Sp. z o.o., dokonała zgłoszenia znaku, który w całości zawiera obecne na rynku przed dokonaniem zgłoszenia spornego znaku, rozpoznawalne dla szerokiego grona odbiorców oznaczenie TIGER, zarówno w funkcji znaku towarowego, jak i w funkcji [...] D. M., co powodowało uszczerbek w jego prawach i czego spółka P. była w pełni świadoma. Ponadto zdaniem Skarżącej, zły zamiar potwierdza nieużywanie przez P. spornego znaku przez cały okres, w którym była uprawniona do tego znaku. Okoliczność ta zdaniem Skarżącej prowadzi do wniosku, że zgłoszeniu spornego znaku towarzyszył inny cel niż ochrona używania znaku towarowego w obrocie, tymczasem intencją towarzyszącą zgłoszeniu znaku powinna być ochrona jego używania w obrocie oraz odróżnienie od oznaczeń, jakimi posługują się inni przedsiębiorcy dla takich samych lub podobnych towarów.
Kluczowe jednak znaczenie, zdaniem Skarżącej, ma nabycie za pośrednictwem innych podmiotów spornego znaku w złej wierze przez F. Sp. z o.o. – Uczestnika niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, która była stroną umów promocyjnych ze Skarżącą i F. Zdaniem Skarżącej zła wiara F. Sp. z o.o., wywiera skutek od początku istnienia prawa na znak towarowy BLACK TIGER tj. od momentu jego zgłoszenia [...] listopada 2003 r.
Odnośnie kwestii występowania na rynku w momencie zgłoszenia spornego znaku do UP przez P. Sp. z o.o., oznaczenie TIGER, zarówno w funkcji znaku towarowego, jak i w [...] D. M., Sąd wypowiedział się powyżej. Sąd zgadza się z oceną organu, że sam fakt nieużywania spornego znaku przez P. Sp. z o.o. nie może świadczyć o złej wierze w dacie zgłoszenia tego znaku do UP. Skarżąca natomiast nie wskazała żadnych okoliczności (poza przeniesieniem tego znaku po wielu latach na inny podmiot), które poświadczałyby, że w chwili zgłoszenia znaku do UP, spółce P. przyświecałby inny zamiar niż uzyskanie ochrony używania spornego znaku towarowego w obrocie, a więc zamiar spekulacyjny, bądź zamiar szkodzenia interesom Skarżącej. Fakt nieużywania spornego znaku, sam w sobie nie dowodzi nagannego z punktu widzenia zasad uczciwości, zamiaru zgłaszającego. Takiego zamiaru nie dowodzi też zbycie po wielu latach zarejestrowanego i nieużywanego znaku towarowego. Ustalenie powyższych dwóch okoliczności, tj. nieużywanie zarejestrowanego znaku oraz przeniesienie tego znaku na inny podmiot, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, jakie motywy przyświecały zgłaszającemu do UP tego znaku, a zwłaszcza, czy były to naganne motywy spekulacyjne i chęć szkodzenia innym podmiotom.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem Skarżącej, że złą wiarę, która musi występować w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji, można oceniać również przez pryzmat zdarzeń zaistniałych już po rejestracji znaku towarowego, które mogą pozwolić "odczytać" intencje zgłaszającego znak towarowy z chwili jego zgłoszenia do UP. Podkreślenia jednak wymaga, że chodzi tu o intencję zgłaszającego znak towarowy z chwili zgłoszenia, a nie innego podmiotu z chwili nabycia prawa do tego znaku towarowego. Dlatego też Sąd nie może zgodzić się ze stwierdzeniem Skarżącej, że zła wiara spółki F., która nabyła prawo do spornego znaku towarowego wywiera skutek od początku istnienia prawa na znak towarowy BLACK TIGER tj. od momentu jego zgłoszenia [...] listopada 2003 r. Nabycie prawa do spornego znaku towarowego przez spółkę F., z którą Skarżąca znajduje się w wieloletnim sporze, w żadnym razie nie potwierdza złej wiary spółki P. z chwili zgłoszenia [...] listopada 2003 r. do rejestracji spornego znaku towarowego, tym bardziej, że spółka P., nie pozostawała 2003 r., w żadnym związku ze spółką F., czy też ze spółką G. Sp. z o.o., nie dotyczyły jej więc postanowienia umowy promocyjnej z [...] lipca 2003 r., zawartej pomiędzy spółką G. a D. M.
Zdaniem Sądu, UP w wyczerpujący sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny w aspekcie zarzutu złej wiary P. w zgłoszeniu do UP spornego znaku towarowego i prawidłowo ocenił dowody zgromadzone w sprawie, co znalazło również odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 K.p.a.
Z tych względów niezasadny jest zarzut Skarżącej, naruszenia przez UP art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p., jak i związany z tym zarzutem, zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.
Z przyczyn wskazanych wcześniej, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.),należało uchylić decyzję w zaskarżonej części.
Na mocy art. 206 tej ustawy, Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania przez UP na rzecz Skarżącej, ponieważ uchylenie decyzji w zaskarżonej części nie wynikało z zasadności zarzutów podniesionych przez Skarżącą, lecz na skutek uchylenia innej decyzji UP, co ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.