VI SA/Wa 1534/16

VI SA/Wa 1534/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1410
art. 132 ust. 2 pkt 2;
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę
Uzasadnienie
VI SA/Wa 1534/16
Uzasadnienie
Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 245 ust. 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 z późn. zm.) - dalej pwp, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2015 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "corso", zgłoszony w dniu [...] maja 2014 r. za numerem [...] przez: D. Sp. o. o. z/s w N. (zwaną dalej "skarżącą").
Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2015 r., na podstawie art. 132 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 r. (Dz. U. z 2013 r. poz.1410) odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony za numerem Z-428293 znak towarowy "corso" przeznaczony do oznaczania następujących towarów z klasy 01 i 19: spoiwa do betonu, spoiwa do betonów, środki chemiczne do napowietrzania betonów, środki do konserwacji betonów, spoiwa samozagęszczajace do betonów; beton, beton konstrukcyjny ze zbrojeniem metalowym, beton konstrukcyjny samozagęszczający się ze zbrojeniem metalowym, beton konstrukcyjny samozagęszczający się ze zbrojeniem niemetalowym rozproszonym, beton konstrukcyjny zbrojony materiałami z tworzyw sztucznych lub pochodzenia mineralnego.
Urząd Patentowy RP uznał zgłoszony znak za podobny do zarejestrowanego na rzecz W. B.Y., pod numerem [...] znaku towarowego "CORSO" z pierwszeństwem od 30 listopada 2010r., przeznaczonego do oznaczania następujących towarów: Metalowe materiały budowlane; Instalacje metalowe mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki, łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przyłącznikami, o ile nieujęte w innych klasach (kl. 06.); Aparatura do dostarczania wody; Urządzenia mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki (kl. 11); Niemetalowe rury giętkie, a także króćce, akcesoria i złącza do nich (kl. 17.); Materiały budowlane niemetalowe; Instalacje niemetalowe mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki, łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przyłącznikami, sztywne rury i przewody, niemetalowe łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przełącznikami (kl. 19.).
Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu i stwierdziła, że decyzja I instancji jest niezgodna z prawem. W jej ocenie znak dotyczy wyrobów betonowych z kl.19, podczas gdy przeciwstawiony znak dotyczy rur i przyłączy do doprowadzania i odprowadzania wody lub innych urządzeń z wodą związanych. Wykaz towarów z kl. 19 ma więc szeroki zakres i dotyczy również materiałów budowlanych takich jak beton i cement, gdzie indziej niesklasyfikowanych. Urząd Patentowy RP przyjął, że porównywane znaki przeznaczone są dla towarów tego samego rodzaju. Jednak samo podobieństwo, a nawet tożsamość towarów/usług nie ma żadnego wpływu na podobieństwo znaków towarowych, może jedynie powodować bardziej drobiazgową ocenę stopnia tego podobieństwa. Dodał również, że do wniosku został załączony folder opisujący specyfikę towaru o jakiego ochronę pod zgłoszonym oznaczeniem ubiega się skarżąca. W jej ocenie w rejestrze prowadzonym przez Urząd Patentowy RP przeciwstawiony znak nie figuruje jako znak zastrzeżony w Polsce.
Urząd Patentowy RP, po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdził, że uprawniony, w wyniku udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy uzyskuje wyłączne prawo używania danego znaku w obrocie gospodarczym do oznaczania określonych towarów i usług. Na poparcie swojego rozstrzygnięcia w sprawie organ przywołał przepis art. 132 ust. 2 pkt. 2 pwp zgodnie z którym "nie udzieła się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym"
W ocenie organu, nie jest więc możliwe uzyskanie ochrony na znak identyczny lub podobny do znaków już zarejestrowanych, jeżeli znaki te przeznaczone są do oznaczania towarów/usług identycznych lub podobnych i jeżeli w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego znaki te poprzez swoje podobieństwo mogłyby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (konkretny wytwórca) lub usług (określony usługodawca). Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów/usług jest więc wypadkową podobieństwa towarów i usług oraz podobieństwa oznaczeń.
Urząd Patentowy RP podkreślił, że zarówno orzecznictwo, jak i doktryna zgodnie wskazują na konieczność porównania wykazów towarów i usług analizowanych oznaczeń przed rozpoczęciem porównywania oznaczeń. Zasada ta, z pewnymi wyjątkami (np. znaki renomowane), ma uniwersalny charakter. Zgłoszony znak towarowy "corso" został zgłoszony do oznaczania z k1.01 i k1.19 takich towarów jak: spoiwa do betonu, spoiwa do betonów, środki chemiczne do napowietrzania betonów, środki do konserwacji betonów, spoiwa samozagęszczajace do betonów; beton, beton konstrukcyjny ze zbrojeniem metalowym, beton konstrukcyjny samozagęszcząjący się ze zbrojeniem metalowym, beton konstrukcyjny samozagęszcząjący się ze zbrojeniem niemetalowym rozproszonym, beton konstrukcyjny zbrojony materiałami z tworzyw sztucznych lub pochodzenia mineralnego. Natomiast przeciwstawiony znak corso służy do oznaczenia między innymi towarów z kl. 19 - takich jak: materiały budowlane niemetalowe; instalacje niemetalowe mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki, łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przyłącznikami, sztywne rury i przewody, niemetalowe łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przełącznikami. Dlatego tez organ uznał, że nie jest prawdą twierdzenie skarżącej, że wykaz towarów przeciwstawionego znaku nie pokrywa się z towarami zgłoszonymi przez nią. W wykazie towarów przeciwstawionego znaku znalazły się bowiem w kl.19. zarówno ogólnie zdefiniowane - materiały budowlane niemetalowe jak i szczegółowo zdefiniowane: Instalacje niemetalowe mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki, łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przyłącznikami, sztywne rury i przewody, niemetalowe łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przełącznikami. Tym samym towary enumeratywnie wymienione w znaku zgłoszonym nadal będą się mieściły w ogólnie zdefiniowanych: "materiałach budowlanych niemetalowych" występujących w wykazie towarów przeciwstawionego znaku towarowego. W pojęciu tym będą się również mieściły towary wskazane przez skarżącą w kl.01. (spoiwa do betonu, spoiwa do betonów, środki chemiczne do napowietrzania betonów, środki do konserwacji betonów, spoiwa samozagęszczajace do betonów) - jako towary komplementarne. Towary komplementarne to między innymi takie towary, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego. Skutkiem czego potencjalni odbiorcy mogą uznać, że pochodzą one z jednego źródła czyli zostały wyprodukowane lub są świadczone przez to samo przedsiębiorstwo.
Analizując podobieństwo oznaczeń organ stwierdził, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że badając ich podobieństwo, należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcy, dla którego tak naprawdę decydujące znaczenie mają zbieżne elementy porównywanych oznaczeń. Urząd Patentowy stwierdził, że ogólne wrażenie wywierane przez porównywane znaki determinuje negatywną ocenę w kontekście ich ewentualnego współistnienia na rynku towarów. Znak zgłoszony w kontekście towarów jakie sygnuje ma jeden fantazyjny element słowny - corso, znak zarejestrowany - składa się wyłącznie z identycznie brzmiącego elementu - corso. Ponadto znak zarejestrowany, jako znak słowny - korzysta z najszerszego zakresu ochrony - polegającej na tym, iż może zostać zaprezentowany w dowolnej szacie graficznej. Zatem przy istnieniu tak małych różnic w omawianych znakach zachodzić będzie konfuzja, co do źródła pochodzenia towarów.
Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej, że przeciwstawiony znak nie figuruje w rejestrze krajowym Urzędu Patentowego RP, organ wyjaśnił, że z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej ochronie na terenie naszego kraju podlegają również znaki zarejestrowane w Alicante w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, dlatego też między znakiem przeciwstawionym i zgłoszonym zaistniała kolizja.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu, małe zróżnicowanie oznaczeń, oraz fakt, że zgłoszone towary zawierają się w ogólnie zdefiniowanych towarach w znaku zarejestrowanym - skutkuje ryzykiem wprowadzenia w błąd odbiorców i tym samym wyklucza możliwość przyznania prawa ochronnego na powyższy znak towarowy.
Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o:
1. zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo
2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając swoją skargę skarżąca stwierdziła, że zgłoszony znak towarowy dotyczy wyrobów betonowych z klasy 19, podczas gdy znak towarowy o którym mowa w załączniku do pisma z dnia [...].03.2015 r. dotyczy rur i przyłączy do doprowadzania i odprowadzania wody lub innych urządzeń z wodą związanych. Wykaz towarów w klasie 19 ma szeroki zakres i dotyczy również materiałów budowlanych takich jak beton i cement, gdzie indziej niesklasyfikowanych. Zdaniem skarżącej, organ błędnie przyjął, że porównywane znaki przeznaczone są dla towarów tego samego rodzaju. W jej ocenie odmowa udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy corso nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 132 ust.2 pkt.2 ustawy - Prawo własności przemysłowej, na który powołał się organ ani w żadnym innym przepisie prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. z 2015 r.,poz. 133 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Urzędu Patentowego RP utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą odmówiono udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "corso" zgłoszony dnia [...] maja 2014 r. pod numerem [...] przeznaczony do oznaczenia towarów z klasy 01 i 19, na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy pwp. Urząd Patentowy RP po przeprowadzeniu badań stwierdził, że w/w zgłoszone oznaczenie jest podobne w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp do zarejestrowanego na rzecz W. B.Y., pod numerem [...] znaku towarowego "CORSO" z pierwszeństwem od 30 listopada 2010r., przeznaczonego do oznaczania następujących towarów: Metalowe materiały budowlane; Instalacje metalowe mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki, łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przyłącznikami, o ile nieujęte w innych klasach (kl.06.); Aparatura do dostarczania wody; Urządzenia mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki (kl. 11); Niemetalowe rury giętkie, a także króćce, akcesoria i złącza do nich (kl. 17.); Materiały budowlane niemetalowe; Instalacje niemetalowe mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki, łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przyłącznikami, sztywne rury i przewody, niemetalowe łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przełącznikami (kl.19.).
W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu decyzja organu jest prawidłowa. Zgodnie z treścią art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na taki znak zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Tak więc, aby rejestracja znaku była niedopuszczalna muszą wystąpić następujące przesłanki:
1. rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju;
2. podobieństwo do znaku zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa;
3. podobieństwo znaków musi być kwalifikowane to znaczy takie, że może odbiorcę wprowadzić w błąd co do pochodzenia towarów w szczególności poprzez ryzyko skojarzenia między znakami.
Dokonując analizy podobieństwa znaków towarowych organ prawidłowo porównał towary, a następnie oznaczenia.
W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że w przypadku towarów z klasy 19 - materiały budowlane niemetalowe; instalacje niemetalowe mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki, łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przyłącznikami, sztywne rury i przewody, niemetalowe łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przełącznikami, towary wymienione w wykazie znaku zgłoszonego przez skarżącą i znaku chronionego z wcześniejszym pierwszeństwem, pokrywają się.
Wykaz towarów z kl. 19 ma więc szeroki zakres i dotyczy również materiałów budowlanych takich jak beton i cement, gdzie indziej niesklasyfikowanych, jednak należą do tej samej kategorii w wykazie towarów, co jest niezmiernie istotne w analizie podobieństwa. .
W znaku chronionym mamy do czynienia z produktami określonymi w sposób ogólny, np. materiały budowlane niemetalowe. Natomiast w znaku zgłoszonym przez skarżącą w klasie 19 znajdują się szczegółowo wykazane: spoiwa samozagęszczajace do betonów; beton, beton konstrukcyjny ze zbrojeniem metalowym, beton konstrukcyjny samozagęszczający się ze zbrojeniem metalowym, beton konstrukcyjny samozagęszczający się ze zbrojeniem niemetalowym rozproszonym, beton konstrukcyjny zbrojony materiałami z tworzyw sztucznych lub pochodzenia mineralnego. Sąd analizując niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że w wykazie towarów przeciwstawionego znaku znalazły się bowiem w kl.19. zarówno ogólnie zdefiniowane - materiały budowlane niemetalowe jak i szczegółowo zdefiniowane: Instalacje niemetalowe mające na celu opanowywanie strumieni wody i przepływów rzeki, łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przyłącznikami, sztywne rury i przewody, niemetalowe łącznie z połączeniami, częściami zapasowymi i przełącznikami. Tym samym towary enumeratywnie wymienione w znaku zgłoszonym nadal będą się mieściły w ogólnie zdefiniowanych: "materiałach budowlanych niemetalowych" występujących w wykazie towarów przeciwstawionego znaku towarowego. W pojęciu tym będą się również mieściły towary wskazane przez skarżącą w kl.01. (spoiwa do betonu, spoiwa do betonów, środki chemiczne do napowietrzania betonów, środki do konserwacji betonów, spoiwa samozagęszczajace do betonów) - jako towary komplementarne. Towary komplementarne to między innymi takie towary, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego. Skutkiem tego potencjalni odbiorcy mogą uznać, że pochodzą one z jednego źródła czyli zostały wyprodukowane lub są świadczone przez to samo przedsiębiorstwo.
Stwierdzając, że istnieje podobieństwo towarów i usług w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 pomiędzy przedmiotowym znakiem towarowym i przeciwstawionym wcześniejszym znakiem towarowym, organ dokonał oceny przeciwstawionych oznaczeń - znaku towarowego, porównując je w warstwie słownej, fonetycznej, znaczeniowej i graficznej. Zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym, przy ocenie ryzyka wprowadzenia w błąd trzeba w szczególności ustalić, jakie są odróżniające i dominujące elementy znaków (vide. w/w wyrok ETS z 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 SABEL BV przeciwko PUMA AG Rudolf Dassler Sport). Potrzeba ustalenia elementu dominującego w znaku uzasadniona jest powszechnie przyjętym faktem, iż przy postrzeganiu znaków składających się z więcej niż jednego elementu (na przykład znaków słowno-graficznych) konsument zwraca uwagę na element dominujący w znaku, który najłatwiej zapada mu w pamięć i stanowi o właściwościach odróżniających znaku. Jako standard w orzecznictwie unijnym przyjęto szczegółowe porównywanie przeciwstawionych znaków, w toku ogólnej oceny niebezpieczeństwa wprowadzania w błąd, na trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej (wyroki SPI: z 20 listopada 2007 r. w sprawie T-149/06, Castellani / OHIM - Markant Handels und Service (CASTELLANI), pkt 52 i nast. oraz z 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-290/07, MIP Metro v OHIM - Metronia (METRONIA), pkt 44 i nast.).
Jedna z powszechnie przyjętych reguł stanowi, że różnice nie wykluczają podobieństwa znaków. Gdy dominują cechy wspólne, to choć różnice istnieją, kupujący może być wprowadzony w błąd, a zatem można mówić o podobieństwie uzasadniającym postawienie zarzutu naruszenia prawa do znaku oryginalnego. Sprawdzanie podobieństwa powinno więc prowadzić do obiektywnego bilansu podobieństw i różnic, a ich sumę należy odnieść do przeciętnej uwagi rozsądnego kupującego. Dla oceny podobieństwa fonetycznego ma znaczenie liczba sylab, ich brzmienie oraz akcent. Podobieństwo wizualne ocenia się z punktu widzenia liczby słów bądź liter w ogóle, liczby słów bądź słów takich samych, ich kształtu, układu jak i koloru. Taka sama liczba sylab, minimalne różnice wizualne i wyraźne współbrzmienie fonetyczne podwyższają ryzyko pomyłki. W przypadku, gdy żaden element nie może być uznany za charakterystyczny, należy brać pod uwagę formę prezentacji jako całość. Ewentualne podobieństwo dwóch porównywanych znaków będzie wówczas wynikiem przeważającej sumy elementów podobnych. Nie można wykluczyć również przypadków zdominowania przez znak słowny pozostałych elementów składających się na całość obrazu. Jeśli uwagę kupującego przyciąga właśnie słowo, a otoczenie znaku słownego ma znaczenie wtórne, ocena podobieństwa z innym naśladującym go znakiem powinna koncentrować się przede wszystkim na porównaniu oznaczeń słownych (red. T. Szymanek, Naruszenia praw na dobrach niematerialnych, Polska Izba Rzeczników Patentowych 2001, str. 95-97).
Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny w powyższym zakresie i zasadnie uznał, że ogóle wrażenie wywierane przez porównywane znaki determinuje negatywną ocenę w kontekście ich ewentualnego współistnienia na rynku towarów. Oceny dokonał na płaszczyźnie fonetycznej, wizualnej, koncepcyjnej. Zauważył, że w zgłoszonym znaku znajduje się w całości wcześniejszy znak towarowy "Corso". Pod względem wizualnym, mimo posiadania elementów odróżniających: znak zgłoszony słowno – charakteryzuje się grafiką w kolorze czarnym, nie jest elementem odróżniającym analizowane znaki. Oba znaki składają się z jednego elementu słownego, a grafika ogranicza się do ozdobnej czcionki. W ocenie Sądu, różnica ta jest zbyt mała, by uniknąć pomyłki pomiędzy znakami. Należy zgodzić się z organem, że element słowny stanowi tę część znaku, która będzie podstawą rozróżnienia znaku w obrocie. Odnosząc powyższe do funkcji znaku towarowego, którą jest zagwarantowanie konsumentowi lub końcowemu odbiorcy możliwości określenia pochodzenia towaru lub usługi oznaczonych znakiem towarowym, pozwalając mu na odróżnienie, bez możliwego wprowadzenia w błąd, tego towaru lub usługi od towarów lub usług mających inne pochodzenie, okoliczność, że zgłoszone oznaczenie zawiera w sobie w całości zarejestrowany uprzednio na rzecz innego podmiotu znak towarowy – powoduje ryzyko konfuzji. Nabywca bowiem, zachowując w pamięci całościowy obraz oznaczenia, przy jednorodzajowości towarów/usług może się zasugerować, że pochodzi to oznaczenie i oznaczenie wcześniejsze od tego samego podmiotu. Takie właśnie ryzyko, w ocenie Sądu, w pełni jest uzasadnione.
Odnosząc się do kwestii ustalenia istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorcy w błąd, co do pochodzenia towarów, również i w tym aspekcie decyzja organu jest poprawna. Zdaniem Sądu niedopuszczalna jest rejestracja znaków towarowych, gdyby w jej wyniku powstało prawo, którego zakres pokrywałby się chociaż częściowo z zakresem prawa z rejestracji z wcześniejszym pierwszeństwem. Czy obydwa znaki towarowe są podobne, rozstrzyga się na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzania w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Ponadto teza, że dla odbiorców priorytetowe znaczenie mają zbieżne cechy oznaczeń, a nie występujące pomiędzy nimi różnice znalazła potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (v. wyrok NSA z 28 marca 2002 r. w sprawie znaku towarowego KRÓLEWSKA PARA, sygn. akt II S.A. 27778/01, wyrok WSA z 30 marca 2004 r. w sprawie znaku towarowego TERRAVITA, sygn. akt 6 II S.A. 1017/02).
W doktrynie prawa definiuje się, że "niebezpieczeństwo, wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów" polega na możliwości błędnego nie odpowiadającego rzeczywistości, przypisania przez przeciętnego odbiorcę uprawnionemu z rejestracji danego towaru ze względu na nałożony nań znak, a ponadto iż niebezpieczeństwo to jest wynikiem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń" (v. R. Skubisz - Prawo Znaków Towarowych, komentarz. Wydawnictwo prawnicze Spółka z o.o. str. 83 Warszawa 1997). Innymi słowy niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów jest wypadkową podobieństwa towarów i oznaczeń.
Organ dokonał analizy kręgu odbiorców, wskazał także na przeznaczenie towarów, sposób ich dystrybucji oraz warunki obrotu. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd zostało oceniane z punktu widzenia "modelowego" kupującego, a więc obiektywnego wzorca. Jak trafnie podkreślił organ, niebezpieczeństwo to jest wypadkową podobieństwa towarów i znaków. Obydwa elementy łączą się ze sobą ściśle i przeciętny odbiorca, dokonując wyboru towarów, w toku porównywania znaku towarowego nie rozdziela ich. Polega ono na możliwości błędnego, nie odpowiadającego rzeczywistości, przypisania przez odbiorcę danego towaru uprawnionemu. Znakiem towarowym może być jedynie znak, który umożliwi odróżnienie podobnych towarów i przypisanie ich pochodzenia od jednego konkretnego podmiotu. Podobieństwo między znakami jest tym większe, im większa możliwość skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem z wcześniejszym pierwszeństwem ze względu na siłę odróżniającą drugiego z wymienionych znaków. Należy podkreślić, iż w toku ustalania niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd nie jest konieczne wykazanie, że doszło do rzeczywistych pomyłek nabywców towarów. Określenie "ryzyko wprowadzenia w błąd" należy rozumieć jako możliwość wywołania pomyłek co do pochodzenia towarów. W wyroku z dnia 29 września 1998 r., w sprawie Canon, C-39/97 ETS wskazał, że niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd istnieje, w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b pierwszej dyrektywy Rady nr 89/104/EWG mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych z dnia 21 grudnia 1988 r., gdy odbiorcy mogą pomylić się co do pochodzenia przedmiotowych towarów lub usług. Wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść uprawnionego do znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem. Powyższa zasada jest konsekwencją przekonania, że przedsiębiorca, który dla towarów tego samego rodzaju wybiera znak towarowy podobny do znaku z wcześniejszym pierwszeństwem działa na własne ryzyko i wątpliwości powinny być rozstrzygane na jego niekorzyść (por. R. Skubisz j.w.). Taki przedsiębiorca ma bowiem do dyspozycji wiele innych oznaczeń, a wybiera znak towarowy, którego możliwość użycia jest dyskusyjna.
W ocenie Sądu, pojawienie się w obrocie znaku, w którym współistnieje słowo kojarzone z innym producentem tych samych towarów, może wprowadzić w błąd odbiorców, co do ich faktycznego pochodzenia. Tym samym, rację ma organ, uznając iż znak zgłoszony w zestawieniu ze znakiem chronionym może zostać odebrany jako odmiana znaku z wcześniejszym pierwszeństwem pochodzącego od tego samego podmiotu lub podmiotu związanego z nim więzami organizacyjnymi.
Reasumując uznać należy, że funkcjonowanie na rynku spornych znaków towarowych stwarzałoby ryzyko wprowadzenia odbiorcy w błąd co do pochodzenia oznaczonych nimi towarów. Za zasadną zatem należy uznać decyzję Urzędu Patentowego odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, w oparciu o przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego – art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz przepisów postępowania administracyjnego. W decyzji znalazły się wszystkie niezbędne elementy dotyczące istotnych ustaleń faktycznych oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z powyższych względów skargę jako bezzasadną na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić w całości