VI SA/Wa 1531/04

VI SA/Wa 1531/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Królikowska-Przewłoka
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Maria Jagielska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Maria Jagielska Sędzia WSA - Jolanta Królikowska -Przewłoka Asesor WSA - Małgorzata Grzelak(spr.) Protokolant: Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi B.T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. stwierdza nieważność punktu [...] zaskarżonej decyzji; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. stwierdza, że decyzja w zakresie, w którym stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. numer [...] Generalnego Dyrektora dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 127§3 i art. 5 § 2 pkt3, art. 123§1 i art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.- w dalszej części: k.p.a.) oraz § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.01.2001r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy- Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr.6, poz.54) po rozpoznaniu wniosku B.T. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GDDKiA z dnia [...] stycznia 2004 r. numer [...] w sprawie obciążenia karą pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję (pkt. 1) oraz wezwano stronę do uzupełnienia wniosku o umorzenie kary w części o dokumenty uzasadniające wniosek strony – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (pkt.2).
W uzasadnieniu punktu 1 decyzji organ wskazał, że w trakcie prawidłowo przeprowadzonej kontroli wykazano przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś II, III, IV i V w związku z tym obciążono stronę karą wyliczoną na podstawie obowiązujących przepisów w wysokości [...] złotych. Kwestia nie przekroczenia masy całkowitej pojazdu nie ma, zdaniem organu, znaczenia, ponieważ zgodnie z art. 61 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity DZ.U. z 2003 r., Nr 58, poz.515 z póź. zm.) ładunek na pojeździe należy umieścić w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę. Uzasadniając punkt 2 decyzji organ wskazał, że dla wydania decyzji w sprawie umorzenia należności muszą zachodzić określone w powołanym wyżej Rozporządzeniu przesłanki, strona powinna dołączyć dokumenty określające jej sytuację finansową w zakreślonym przez organ terminie pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący, reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. polegającą na nie wyjaśnieniu stanu faktycznego i obciążeniu skarżącego karą pieniężną w sytuacji gdy masa całkowita pojazdu wynosiła [...] ton przy całkowitej dopuszczalnej masie pojazdu [...] ton. Z uzasadnienia skargi wynika ponadto, że skarżący kwestionuje prawidłowość przeprowadzonych pomiarów, wskazuje ponadto, że przewożony materiał to materiał sypki w związku z czym nie ma możliwości załadowania samochodu w sposób umożliwiający uwzględnienie obowiązującego nacisku na poszczególne osie.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z odwołaniem się do argumentacji faktycznej i prawnej zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji.
Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że w/w decyzja w swoim punkcie drugim została podjęta z rażącym naruszeniem prawa albowiem wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku jest jedynie czynnością materialno-techniczną, która musi spełniać wymogi określone w art. 54§1 i 2 k.p.a.. Natomiast art. 64 § 2 k.p.a. nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji zarówno o wezwaniu strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku jak i ewentualnie później do wydania decyzji w przedmiocie takiego wniosku (v.Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak, J.Borkowski wyd.5, str.353, wyd.CH Beck). Sąd administracyjny , na podstawie art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a.
Art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że stwierdzenie nieważności decyzji następuje w przypadku gdy decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie powołanego przepisu orzekł jak w punkcie 1 wyroku, natomiast na podstawie art. 152 k.p.a. stwierdził, że decyzja w tym zakresie nie podlega wykonaniu.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w skardze, stwierdzić należy, że Sąd nie podziela stanowiska, iż w sprawie niniejszej naruszone zostały przepisy art. 7 k.p.a. W zaskarżonej decyzji, opartej na bezspornych ustaleniach protokołu kontroli pojazdu z dnia [...] lipca 2003r. w sposób należyty wykazano naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy o drogach publicznych skutkujące karą pieniężną nałożoną zaskarżoną decyzją. Zresztą skarżący nie podważył zasadności nałożenia na niego wspomnianej kary na podstawie powołanych przepisów. Należy przy tym zauważyć, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący przyznaje okoliczności wskazane w protokole kontroli. Podnosi jedynie argument o nie przekroczonej masie całkowitej pojazdu a wnosząc o nie obciążanie karą powołuje się na zasady współżycia społecznego. Sąd podziela stanowisko organu, że to na skarżącym ciążył obowiązek umieszczenia ładunku na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia nacisków na osie. Nie jest przy tym istotny rodzaj przewożonego towaru. W przeciwnym razie wykonujący przejazd powinien przed wykonaniem przewozu wystąpić o zezwolenie na wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym. Należy przy tym zauważyć, że gdyby równocześnie z przekroczeniem dopuszczalnych nacisków na osie, została przekroczona dopuszczalna masa całkowita pojazdu, strona zostałaby obciążona dodatkową karą pieniężną. Niewątpliwym uchybieniem jest niepowołanie w zaskarżonej decyzji wszystkich przepisów, które winny być powołane. Organ odwoławczy winien powołać w podstawie rozstrzygnięcia, przepisy prawa materialnego na podstawie, których wydano rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia kary a nie ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, że kara została nałożona w prawidłowej wysokości na podstawie obowiązujących przepisów. Jednakże, zdaniem Sądu, stwierdzone uchybienie nie powinno skutkować uchyleniem decyzji albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W dniu orzekania przez organ odwoławczy podstawą do ustalenia wysokości kary były przepisy prawidłowo powołane w decyzji organu I instancji, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy.
Wobec powyższych ustaleń, Sąd oddalił skargę, co do punktu pierwszego zaskarżonej decyzji.