VI SA/Wa 1527/25

VI SA/Wa 1527/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Dauter-Kozłowska
Honorata Łopianowska /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 17 marca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1539, dalej: "u.t.d."), lp. 9.1, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenie 561/2006"), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L60 z 28.02.2014r., dalej: "rozporządzenie 165/2014"), § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 poz. 2141, dalej: "rozporządzenie kontrolne"), art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm., dalej: "P.r.d."); art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1, dalej: "rozporządzenie 2020/1054"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. P. (dalej: "Strona", "Skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], handel artykułami rolnymi, utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD"), z 19 września 2024 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.950,00 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego oraz przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.
Naruszenia stwierdzono 20 sierpnia 2024 r. podczas kontroli drogowej [...], [...], [...]. Organ wyjaśni, że zatrzymano do kontroli drogowej zestaw pojazdów składający się z samochodu marki D. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki F. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował D.K. (dalej: "Kierowca") wykonujący krajowy transport drogowy w imieniu i na rzecz Strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]z 20 sierpnia 2024 r.
Organ wyjaśnił następnie, że 19 września 2024 r. [...]WITD wydał decyzję nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej na Stronę w wysokości 3.950.00 zł za stwierdzone w sprawie naruszenia, od której Strona pismem z 30 września 2024 r. wniosła odwołanie.
Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa stwierdził, że podczas kontroli drogowej przeprowadzonej 20 sierpnia 2024 r. stwierdzono, iż kontrolowany pojazd nie posiada ważnego badania technicznego. Organ wskazał, że zgodnie z informacjami uzyskanymi w trakcie kontroli drogowej badanie techniczne było ważne do 22 lipca 2024 r. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 2.000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie.
GITD wskazał dalej, że analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że Kierowca prowadził pojazd 29 lipca 2024 r. pomiędzy godziną 05:32 a godziną 10:05 w wymiarze 4 godzin, i 33 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż Kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 3 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006.
Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 100 zł nałożona na Stronę z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.
Organ wskazał następnie, że analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że Kierowca prowadził pojazd 8 sierpnia 2024 r., w okresie pomiędzy godziną 08:09 a godziną 13:05 w wymiarze 4 godzin, i 33 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż Kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 3 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006.
Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 100 zł nałożona na Stronę z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.
Organ wskazał także, że analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że Kierowca prowadził pojazd 19 sierpnia 2024 r. w okresie pomiędzy godziną 10:34 a godziną 20:32 w wymiarze 8 godzin, i 6 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż Kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 3 godzin 36 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006.
Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 1750 zł nałożona na Stronę z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1, załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.
Odnośnie zarzutu Strony dotyczącego tego, że organ dokonał odmiennej interpretacji i inaczej rozliczył okresy przerw 19 sierpnia 2024 r. GITD wskazał na treść art. 4 lit. D rozporządzenia 561/2006, według którego "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do odpoczynku. Kierowca podjeżdżał w trakcie załadunku i ten fakt zarejestrował tachograf, w wyjaśnieniach stwierdził, że podjechał tego dnia w kolejce w oczekiwaniu na wjazd do portu i nie wiedział, że w trakcie przerwy nie może podjeżdżać pojazdem co potwierdza protokół przesłuchania świadka. Obowiązek wykonywania przerwy czyli okresu przeznaczonego do wypoczynku kierowcy ma charakter bezwzględny. To że tachograf nie zarejestrował na karcie aktywności jazdy nie zwalnia kierowcy z obowiązku wykonywania przerwy. Organ uznał, że rozumowanie Strony zawarte w odwołaniu jest wadliwe, gdyż prowadziłoby do konkluzji, że jazda z wyciągniętą kartą lub niedozwolonym wyłącznikiem musiałaby skutkować uznaniem tego okresu za okres wypoczynku, a nie jazdy. Organ podkreślił, że funkcjonowanie tachografów w oparciu o regułę jednej minuty może się odbywać w zakresach czasowych zgodnych z przepisami rozporządzenia nr 561/2006 i Umowy AETR. Wymiar czasu jazdy ustalono w oparciu o czas jazdy zarejestrowany przez tachograf. Czym innym jest przerwanie przerwy a czym innym naliczenie czasu jazdy ciągłej. Organ ponownie podkreślił, że reguła tzw. jednej minuty nie dozwala na wykonywanie podjazdów w trakcie przerw lub odpoczynków i traktowanie takich okresów jako wykonane zgodnie z prawem.
GITD mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał za zasadne utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.950,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz utrzymanie kary pieniężnej w łącznej wysokości 3.950,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d.
Organ uznał za niezasadne zarzuty podniesione przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji.
Pismem z 15 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 17 marca 2025 r., wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, a także o zwrot poniesionych przez Stronę kosztów postępowania i obciążenie nimi GITD. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 6 K.p.a. w związku z art. 4 lit j rozporządzenia 561/2006, art. 34 ust. 5 lit (b) rozporządzenia 165/2014 oraz dział 1 lit. n załącznika 1C do rozporządzenie wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych poprzez dokonanie przez kontrolującego rozliczenia czasu jazdy i przerw sprzecznie z zapisem obecnym w pamięci tachografu cyfrowego, w szczególności poprzez nieuprawnione zastosowanie rozszerzającej prawotwórczej wykładni czasu prowadzenia, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i wadliwość nałożonej kary pieniężnej,
2) art. 7-9 K.p.a., poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez porzucenie obowiązku należytego rozpoznania sprawy w aspekcie informacji uzyskanych z danych z tachografu cyfrowego i wskutek wadliwiej ich interpretacji nałożenie kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu,
3) art. 77 § 1 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym, oraz brak dążenia organu do obiektywnego i pewnego rozpatrzenia sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 3.950 złotych za stwierdzone naruszenia dotyczące wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego oraz przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.
Jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Jak wynika natomiast z art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9, - załącznika nr 3 do ustawy.
Zgodnie z art. 81 ust. 1, 2 i 3 P.r.d., właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego (ust. 1 ). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (ust. 2). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 3).
Jak wynika z art. 81 ust. 5 P.r.d., okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Wskazania wymaga, że zastrzeżenia z ust. 6-10 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.
Zgodnie natomiast z art. 82 ust. 1 i 2 P.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu (ust. 1). Uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu.
W niniejszej sprawie wykonywany był 20 sierpnia 2024 r., krajowy transport drogowy w imieniu i na rzecz Skarżącego, zestawem pojazdów składającym się z samochodu marki D. wraz z naczepą marki F.. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd marki D. nie posiadał ważnego badania technicznego ponieważ ostatnie badanie techniczne pojazdu było ważne do 22 lipca 2024 r.
Powyższe okoliczności faktyczne, ustalone przez organy, nie budzą wątpliwości w sprawie, nie kwestionuje ich także Skarżący.
Zgodnie z Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, podlega karze w wysokości 2000 zł.
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że na Skarżącego została prawidłowo nałożona kara pieniężna w wysokości 2000 zł za wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Jak wynika z art. 7 rozporządzenia 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.
Sankcje za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy unormowano w lp. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którą przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 250,00 zł; 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut – została unormowana kara pieniężna w wysokości 350,00 zł.
W niniejszej sprawie organy obu instancji – na podstawie zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego – ustaliły, że Kierowca prowadził pojazd: 1) 29 lipca 2024 r. pomiędzy godziną 05:32 a godziną 10:05 w wymiarze 4 godzin, i 33 minut bez odbierania wymaganej przerwy, przekraczając maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 3 minut, 2) 8 sierpnia 2024 r., w okresie pomiędzy godziną 08:09 a godziną 13:05 w wymiarze 4 godzin i 33 minut bez odbierania wymaganej przerwy, przekraczając maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 3 minut, 3) 19 sierpnia 2024 r. w okresie pomiędzy godziną 10:34 a godziną 20:32 w wymiarze 8 godzin, i 6 minut bez odbierania wymaganej przerwy, przekraczając maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 3 godzin 36 minut. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006.
Sąd stwierdza, że powyższe okoliczności faktyczne, ustalone przez organy, dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, nie budzą wątpliwości w sprawie, Skarżący jednak kwestionuje ustalenia dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 19 sierpnia 2024 r. o 3 godzin 36 minut.
Skarżący podnosi, że z nieprzetworzonych danych z tachografu cyfrowego wynika, że Kierowca 19 sierpnia 2024 r., okresie od godziny 10:34 do 20:32 kierowca wykorzystał w rozumieniu art. 4 lit. j rozporządzenia 561/2006 dwa okresy przerw trwające powyżej 15 minut: 13:36 - 14:08 – przerwa 32 minuty, i 15:29 - 16:05 – przerwa 36 minut. Skarżący podnosi, że kontrolujący dokonując analizy aktywności kierowcy ustalił, iż w okresach w których kierowca wykorzystywał czas przerwy, w pamięci tachografu "widoczne" są krótkie zmiany prędkości pojazdu na podstawie których uznano, że przerwa została skrócona. Zdaniem Skarżącego, chociaż dane zarejestrowane legalnie przez tachograf nie potwierdzają wystąpienia naruszenia polegającego na skróceniu przerwy kontrolujący na podstawie ruchu pojazdu "winterpretował" inny przedział czasu jazdy i odpoczynku, co w konsekwencji stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej.
Odnosząc się do powyższego stanowiska Skarżącego należy wskazać, że organy obu instancji oparły się na znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, wyjaśnieniach Kierowcy, który podczas kontroli stwierdził, że 19 sierpnia 2024 r. około godziny 15:43 był w porcie w G. i podjechał w kolejce w oczekiwaniu na wjazd do portu. Kierowca dodał, że nie wiedział, że w trakcie przerwy nie może podjeżdżać pojazdem. GITD prawidłowo wskazał na treść art. 4 lit d rozporządzenia 561/2006, zgodnie z którym "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że obowiązek wykonywania przerwy czyli okresu przeznaczonego do wypoczynku kierowcy ma charakter bezwzględny. Do przerwy nie można natomiast zaliczyć czasu gdy kierowca nie może swobodnie dysponować swoim czasem i zobowiązany jest pozostawać na swoim stanowisku pracy, w gotowości do podjęcia normalnej pracy, wraz z niektórymi zadaniami związanymi z dyżurowaniem, w szczególności podczas okresów oczekiwania na załadunek lub rozładunek. Nie jest więc przerwą oczekiwanie i podjeżdżanie w kolejce na wjazd do portu, a to zeznał Kierowca w trakcie kontroli. Organ ma pełną rację stwierdzając, że reguła jednej minuty, na którą powołuje się Skarżący, może się odbywać w zakresach czasowych zgodnych z przepisami rozporządzenia nr 561/2006 i Umowy AETR. Reguła ta pozwala stosować zasadę przeważającej aktywności, czyli jeżeli w danej minucie czas jazdy wyniesie od 1 do 29 sekund, wówczas tachograf zarejestruje tę minutę jako odpoczynek. Natomiast jeżeli zarówno jazda jak i postój trwać będą równo po 30 sekund, wówczas cała minuta zostanie przypisana do aktywności późniejszej, np. 30 sekund jazdy i 30 sekund postoju - cała minuta zarejestrowana zostanie jako odpoczynek. Jednakże reguła ta nie może być wykorzystywana do naruszania istoty regulacji zawartej w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, zaś jej stosowanie nie może prowadzić do przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. W niniejszej sprawie Kierowca oczekując i podjeżdżając w kolejce do promu nie wykonywał przerwy.
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że na Skarżącego została prawidłowo nałożona kara pieniężna na podstawie lp. 5.11.1 i lp. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d., w wysokości 1950 zł za stwierdzone trzy naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.
Sąd stwierdza, że z powyższych względów niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6 K.p.a. w związku z art. 4 lit j rozporządzenia 561/2006, art. 34 ust. 5 lit (b) rozporządzenia 165/2014 oraz dział 1 lit. n załącznika 1C do rozporządzenie wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, jak również art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 1 K.p.a.
Sąd uznał, że organy działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparły się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonały jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie dokonały jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organy podjęły zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.), stwierdzone w sprawie naruszenia. Organy ustaliły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadniły powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji spełniających wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy przez organy obu instancji skutkuje tym, że nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenie, wynikającej z art. 8 K.p.a., zasady zaufania do władzy publicznej i utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw oraz z art. 9 K.p.a. – zasady informowania stron.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że na Skarżącego została prawidłowo nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z ust. 7 u.t.d. i w związku z lp. 9.1, lp. 5.11.1 i lp. 5.11.3 w wysokości 3.950 złotych.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.