VI SA/Wa 1522/21

VI SA/Wa 1522/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Grzegorz Nowecki /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 377/22 - Wyrok NSA z 2025-09-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1998 nr 162 poz 1124
art.1 i 2
Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych.
Dz.U. 2020 poz 256
art.61 par.1, art.162, art.17 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art.153,151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wygaśnięcia i uchylenia decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.(dalej SKO) decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 61 § 1 k.p.a., art. 162 k.p.a., w związku z 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania M. M. i W. M. z dnia 30 sierpnia 2013 r. na decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] , odmawiającą wygaśnięcia, względnie uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. M. M. i W. M.(dalej "Skarżący") zwrócili się do Zarządu Dróg Miejskich w W. o stwierdzenie wygaśnięcia lub uchylenie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] , z przyczyny określonej w art 162 § 1 pkt 2 k.p.a. i art 162 § 2 k.p.a. Jako uzasadnienie wniosku wskazali, iż decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku, a także wydana została z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie.
Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w W. nr [...] odmówiono wygaśnięcia względnie uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że warunki zajęcia pasa drogowego określone w załączniku nr 2 do decyzji nie stanowią warunku w rozumieniu art. 162 k.p.a. Nie spełnienie przez stronę tych warunków nie wywołuje zatem skutku w postaci utraty bytu prawnego decyzji. Przedmiotowa decyzja nie została wydana pod warunkiem czy też z zastrzeżeniem warunku. Określa ona jedynie warunki zajęcia pasa drogowego, tj. warunki na jakich ma być wykonane zajęcie pasa drogowego, które nie są warunkami, od których zależy obowiązywanie decyzji. Ponadto podkreślono, iż P. Sp. z o.o. nie miała możliwości dopełnienia części warunków zajęcia pasa drogowego, gdyż pomimo braku tytułu prawnego do terenu Skarżący byli w posiadaniu wszelkich przyłączy i liczników oraz nie rozwiązali umów z dostawcami mediów (państwo M. zajmowali teren wskazanego pasa drogowego i odmawiali wydania Spółce przedmiotu umowy poddzierżawy).
W wyniku złożenia odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium
Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., [...] , utrzymało w mocy przedmiotową decyzję.
W wyniku wniesienia przez M. M. i W. M. skargi na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1183/16, oddalił skargę.
Po złożeniu skargi kasacyjnej przez M. i W. M. Naczelny Sąd
Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt: II GSK 1834/17, uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2016 r.
Wyrokiem z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1442/18 WSA w Warszawie uchylił decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2016 r., [...] .
W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że NSA przesądził w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, że ani decyzja ani załącznik do niej nie zawiera zastrzeżenia dopełnienia przez stronę określonego warunku. Żadnemu bowiem z postanowień decyzji czy też jej załącznika nie można przypisać treści, która bezpośrednio wpływałaby na skutki prawne wywierane przez tę decyzję.
Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że pod pojęciem "zastrzeżenia dopełnienia określonych czynności" kryje się klauzula zlecenia. Jest to klauzula dodatkowa, która jest wprowadzana do treści decyzji na podstawie przepisów szczególnych. Zlecenie zmusza adresata decyzji do jej wykonania zgodnie ze zleceniem. Związanie zlecenia z decyzją sprawia, iż niewypełnienie zlecenia może stanowić podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej, w trybie art. 162 § 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu, dopuszczalność zastosowania art. 162 k.p.a. jest uzależniona od tego, czy w decyzji administracyjnej dokonana jest indywidualizacja dopełnienia określonych czynności. Brak takiego rozwiązania w decyzji uniemożliwia zastosowanie konstrukcji prawnej z art. 162 k.p.a., albowiem w takiej sytuacji zlecenie nie może wynikać z przepisów prawa. Nadto Sąd wskazał, że postanowienia zawartego w pkt. 1 ppkt 20 załącznika do decyzji nie można analizować jako zlecenia, albowiem nie wyznacza on terminu do wykonania wskazanej czynności.
WSA zauważył również, że SKO nie rozpoznało w istocie podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 162 § 2 k.p.a. Nie wskazano bowiem przepisów, z których wynikają obowiązki zawarte w załączniku do decyzji, nadto nie wskazano także, z jakiego powodu dany punkt przydzielono do jednej z dwóch wskazanych grup: czynności techniczne i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd wskazał jednakże, że w sytuacji, gdy określone obowiązki wynikają z przepisów prawa, to nawet w wypadku zamieszczenia w decyzji informacji o ich treści, zastosowanie trybu określonego w art. 162 § 2 k.p.a. nie jest uzasadnione.
W ocenie Sądu, w przypadku przyjęcia założenia, że postanowienia dodatkowe z załącznika mają charakter "wytycznych odnośnie sprawowania zarządu nad targowiskiem", a nie "zlecenia", to niezastosowanie się przez adresata decyzji do treści nie mogłoby stanowić podstawy wydania decyzji na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. Gdy obowiązki wynikają z mocy prawa, to nie mają one wówczas charakteru zlecenia. Przy dokonaniu odmiennych ustaleń należy ponadto mieć na uwadze, że przesłanką uchylenia decyzji na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. jest niedopełnienie zlecenia w wyznaczonym terminie. W przypadku niedopełnienia zlecenia organ winien więc rozstrzygnąć, czy w danej sprawie jest wskazane uchylenie decyzji na podstawie art. 162 § 2 k.p.a., czy też doprowadzenie do wyegzekwowania czynności, których dotyczy zlecenie nałożone na stronę, zważywszy przy tym, że Skarżący odmówili spółce wydania przedmiotu umowy dzierżawy uniemożliwiając dopełnienia części warunków zajęcia pasa drogowego.
Biorąc pod uwagę powyższe wytyczne, SKO decyzją z dnia [...] marca 2021 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ obszernie odniósł się do art. 162 § 2 k.p.a. wskazując, że w tym przepisie wprowadzono tryb uchylania decyzji, która została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a adresat tego aktu nie dopełnił tych czynności w wyznaczonym terminie. Organ wskazał, że pod pojęciem "zastrzeżenia dopełnienia określonych czynności" kryje się klauzula zlecenia. Jest to klauzula dodatkowa, która jest wprowadzana do treści decyzji na podstawie przepisów szczególnych. Zlecenie jest w rzeczywistości nałożeniem dodatkowych obowiązków na adresata aktu, które wiążą się czy też są warunkiem uprawnienia przyznanego w rozstrzygnięciu decyzji. Te dodatkowe obowiązki mogą polegać na spowodowaniu pewnego zdarzenia, wywołaniu określonego skutku lub podjęciu określonych działań albo powstrzymaniu się przed określonymi działaniami.
Zdaniem SKO, w przedmiotowej decyzji brak jest zastrzeżenia o konieczności dopełnienia określonych czynności w wyznaczonym terminie. Czynności wskazane w załączniku nr 1 do decyzji można podzielić na dwie grupy.
Pierwsze z nich to czynności techniczne, usprawniające przejęcie, a następnie zajmowanie pasa drogowego, np.: protokolarne przejęcie przejścia podziemnego, zapewnienie estetycznego wyglądu podziemia, umożliwienie pieszym swobodnego i niezakłóconego korzystania z ciągu pieszego.
Drugie czynności to określone obowiązki wynikające z przepisów prawa - są to m.in. ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawa o zmianie ustawy o ochronie przeciwpożarowej, rozporządzenie MSW w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, rozporządzenie MTiGM w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowania oraz rozporządzenie MPiPS w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.
Podziału na te kategorie organ dokonał na podstawie okoliczności, czy podstawą obowiązku jest przepis prawa czy też zobowiązanie wynika z subiektywnej woli zarządcy drogi.
SKO stanęło na stanowisku, że postanowienia dodatkowe z załącznika decyzji mają charakter "wytycznych odnośnie sprawowania zarządu nad targowiskiem", a nie "zlecenia", dlatego też nawet niezastosowanie się przez adresata decyzji do ich treści nie może stanowić podstawy wydania decyzji na podstawie art. 162 § 2 k.p.a.
Zdaniem organu załącznik stanowiący: "Warunki zajęcia pasa drogowego umieszczenia targowiska w przejściach podziemnych" należy traktować jako całościowy, spójny dokument o charakterze zaleceń, wytycznych mających na celu zapewnienie bezpiecznego korzystania z targowiska oraz usprawnienie komunikacji. Ponadto jedynie w dwóch punktach z 20-u wprowadzono ograniczenie czasowe. Jednakże nie określono sankcji za niewypełnienie wskazanej czynności w terminie.
SKO podkreśliło, że dopuszczalność zastosowania art. 162 k.p.a. jest uzależnione od tego, czy w decyzji administracyjnej dokonano indywidualizacji dopełnienia określonych czynności, zaś przedmiotowe wytyczne są standardowymi wytycznymi umieszczanymi w każdej decyzji dotyczącej udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
Wytyczne te wskazują bowiem na czynności techniczne, jakim winna sprostać strona na rzecz której udzielono zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Są to takie wytyczne, jak: przejęcie przejścia podziemnego, zapewnienie estetycznego wyglądu istniejących obiektów, umożliwienia pieszym swobodnego i niezakłóconego korzystania z ciągu pieszego, dbałość o przyłącza, okablowanie, urządzenia elektryczne, monitorowanie stanu technicznego przejść, dokonywania bieżących napraw, itp.
Organ podkreślił, że takie "Wytyczne" w żaden sposób nie odbiegają od wytycznych nakładanych na inne podmioty, którym ZDM udziela zezwolenia na zajęcie pasów drogowych. Tego typu wytyczne muszą się znaleźć w każdej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, aby zapewnić porządek i bezpieczeństwo na zajętym terenie. Dlatego też w ocenie SKO należy takim wytycznym odmówić przymiotu indywidualności.
Analizując przedmiotową sprawę zdaniem organu należy mieć ponadto na względzie okoliczność, że możliwość nałożenia na stronę dodatkowych obowiązków musi wynikać z przepisów prawa materialnego.
Tymczasem wynikający ze zlecenia obowiązek nie wpływa na ważność decyzji, a jest jedynie związany z jej wykonaniem. Powinność zastosowania się do treści zlecenia zaczyna się dopiero po przystąpieniu do wykonywania decyzji. Jednocześnie cechą charakterystyczną zlecenia jest to, że wypływające z niego obowiązki wykraczają poza treść stosunku prawnego ustalonego decyzją.
Reasumując, organ po ponownej analizie sprawy uznał, że przedmiotowa decyzja nie została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonego warunku lub określonych czynności (zlecenia administracyjnego), zaś obowiązki wskazane w załączniku nr 1 do decyzji to jedynie wytyczne odnośnie sposobu sprawowania zarządu nad targowiskiem przez P. Sp. z o.o.
Skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:
1) art. 7, art.77, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy - zasady prawdy obiektywnej, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a przede wszystkim braku rozpatrzenia odwołania.
2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 162 § 1 pkt 2 i art.162 § 2 k.p.a., poprzez błędne ich przyjęcie i niewłaściwe zastosowanie;
3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinęli podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Uczestnik postępowania P. sp. z o.o. z siedzibą w W., pismem z dnia 20 lipca 2021 r. poparł stanowisko organu i również wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana według kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenił zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a.".
Reasumując Sąd orzeka na podstawie akt sprawy oceniając, zgodność z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu administracji publicznej.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne związane są oceną prawną oraz wskazaniami dokonanymi przez inne sądy administracyjne, jeżeli przepisy prawa nie uległy zmianie. Związanie sądów w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Konsekwencją zatem związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku musi być to, iż ocena sądu, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego winno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności w wyrażonym wcześniej poglądem prawnym. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie jest już przedmiotem kolejnego rozpoznania.
Taka właśnie sytuacja ma miejce w rozpoznawanej sprawie, w której skarżona decyzja została wydana na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2018 r., w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1442/18, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1442/18.
Z treści ww. wyroków jednoznacznie wynika, że będąca przedmiotem skargi decyzja ostateczna z dnia [...] czerwca 2008 r., ani załącznik do niej nie zawierały zastrzeżenia dopełnienia przez stronę określonego warunku, gdyż żadnemu z postanowień decyzji czy też jej załącznika nie można przypisać treści, która bezpośrednio wpływałoby na skutki prawne wywierane przez tę decyzji, od których spełnienia zależałaby jej ważność. Tym samym powoływanie się przez Skarżących na treść art. 162 § 1 pkt. 2 k.p.a. nie ma jakichkolwiek podstaw faktycznych ani prawnych, gdyż kwestia ta została już przez Sąd rozstrzygnięta.
Jedynie na marginesie sprawy należy wskazać, że warunki zajęcia pasa drogowego nie mają charakteru zastrzeżenia dopełnienia przez stronę określonego warunku, w rozumieniu art. 162 par. 1 pkt 2 k.p.a. Warunki zajęcia pasa drogowego nie stanowią bowiem co do zasady warunku w rozumieniu art. 162 k.p.a., gdyż stanowią jedynie informację o obowiązkach strony, która otrzymała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (vide wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt: II GSK 1833/17, który to pogląd prawny Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela.
Ponadto z treści wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji ostatecznej nie wynika, aby niespełnienie określonych warunków zajęcia pasa drogowego w jakikolwiek sposób uzależniało byt prawny samej decyzji organu, co oznacza, że nie została ona wydana pod warunkiem lub z zastrzeżeniem konkretnego warunku. Ww. decyzja ostateczna określa jedynie ogólne warunki zajęcia odcinka drogi publicznej, tj. warunki na jakich ma być wykonywane zajęcie pasa drogowego, nie zaś warunek wejścia w życie decyzji administracyjnej, jej obowiązywania czy też wygaśnięcia.
Zgodnie z treścią zapadłych w niniejszej sprawie wyroków, powołanych powyżej, zasadniczą merytoryczną kwestią jaka pozostała do wyjaśnienia przez organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jest ocena możliwości naruszenia art. 162 § 2 k.p.a. i przedstawienie w tym zakresie stanowiska organu wraz z uzasadnieniem.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, decyzja SKO z dnia [...] marca 2021 r. jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa oraz z oceną i wytycznymi ww. wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ wydał bowiem rozstrzygnięcie na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz ustalonego stanu prawnofaktycznego sprawy. Skarżona decyzja prawidłowo bowiem stwierdza, iż wcześniejsza decyzja ostateczna z dnia [...] czerwca 2008 r. nie została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonych czynności, w związku z czym brak jest podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 162 § 2 k.p.a.
Wskazać należy, że podobnie jak warunki zajęcia pasa drogowego nie stanowią zastrzeżenia dopełnienia przez stronę określonego warunku, w rozumieniu art. 162 par. 1 pkt 2 k.p.a., także zawarte w załączniku nr 1 do decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2008 r. postanowienia dodatkowe, odnośnie zajęcia pasa drogowego i sprawowania zarządu nad targowiskiem, nie mają charakteru zlecenia, gdyż stanowią zbiór ogólnych zasad dotyczących funkcjonowania targowiska o obszarze pasa drogowego, w związku z czym ich niewykonanie nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji administracyjnej, na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. Załącznik do ww. decyzji zawiera bowiem ogólne wytyczne odnośnie zajęcia pasa drogowego, udzielane w jednakowej treści każdemu adresatowi analogicznej decyzji, co wynika wprost z treści tych warunków, określonych w punkcie 1 ppkt 1 – 20 ww. załącznika. Zlecenie administracyjne nie może bowiem dotyczyć czynności, czy obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa powszechnie obowiązujących w obszarze zajęcia pasów drogowych.
Podkreślić ponadto trzeba, że przesłanką uchylenia decyzji administracyjnej na podstawie art. 162 § 2 k.p.a., jest także niedopełnienie zlecenia w wyznaczonym terminie.
Zauważyć w tym miejscu należy, że z treści ww. załącznika do decyzji ostatecznej wynika, że jedynymi obowiązkami tego rodzaju był obowiązek wykonania aktualnych pomiarów instalacji elektrycznej oraz złożenia kserokopii umów z zakładem oczyszczania, na wywóz śmieci, zakładem energetycznym oraz na pobór wody i odprowadzanie ścieków (vide. ust. 1 pkt 7 oraz ust. 1 pkt 11 ppkt 1 ww. załącznika. Realizacja obowiązków, o których mowa wymagała zatem zapewnienia dostępu do liczników, przyłączy oraz instalacji elektrycznej. Tymczasem brak możliwości ich wykonania w praktyce było spowodowane okolicznością zajęcia przez Skarżących fragmentu pasa drogowego (przejścia podziemnego), w okresie objętym ww. decyzją ostateczną, co potwierdzają prawomocne wyroki sądów powszechnych.
Jak ponadto wynika ze stanowiska doktryny, zlecenie administracyjne określane jest jako klauzula dodatkowa decyzji, której celem jest spowodowanie pewnego zdarzenia, wywołanie określonego skutku przez podmiot, na korzyść którego decyzja została wydana (vide. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz. Wyd. 17, Warszawa 2021). Zastosowanie art. 162 k.p.a. jest zatem uzależnione od okoliczności, czy w decyzji dokonano indywidualizacji dopełnienia przez stronę określonych czynności.
Tymczasem w rozpatrywanej sprawie w istocie brak jest indywidualizacji postanowień zawartych w załączniku do decyzji ostatecznej, świadczących o bezpośrednim dostosowaniu określonych w decyzji warunków do danego stanu faktycznego bądź adresata tej decyzji. Brak takiej zależności uniemożliwia zatem zastosowanie w praktyce art. 162 § 2 k.p.a., albowiem przepis ten uzależnia uchylenie decyzji od niewykonania zlecenia zamieszczonego w treści tej decyzji.
Ponadto organ w skarżonej decyzji – realizując wytyczne sądu – w wystarczającym zakresie wyjaśnił, które postanowienia ww. załącznika do decyzji ostatecznej zaliczają się do konkretnej grupy czynności oraz wskazał na jakiej podstawie wyodrębniono ich określone grupy. W przypadku warunków, które wynikają bezpośrednio z przepisów prawa organ wskazał także na obowiązujące podstawy prawne decyzji (vide. s. 4 i 5 skarżonej decyzji). Odniesienie się do tego rozróżnienia przez SKO w zaskarżonej decyzji świadczy zatem o wypełnieniu obowiązku spoczywającego na organach administracji publicznej, na podstawie art. 153 p.p.s.a.
Sąd nie dopatrzył się także żadnych innych, istotnych dla wyniku postępowania naruszeń w obrębie prawa materialnego. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie także uchybień procesowych tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. Organ w uzasadnieniu decyzji dokładnie wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.