II GSK 2837/14

II GSK 2837/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-12-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Bała
Maria Jagielska /przewodniczący/
Stanisław Gronowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6463 Wzory przemysłowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1517/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-07-08
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." M. B., E. B. Spółki jawnej w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1517/14 w sprawie ze skargi "M." M. B., E. B. Spółki jawnej w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1517/14, wydanym w sprawie ze skargi "M." M. B., E. B. Sp. j. z siedzibą w Ch. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 maja 2011 r. nr w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, oddalił skargę.
Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
W 21 listopada 2007 r. został zgłoszony do Urzędu Patentowego przez "M." M. B., E . B. Sp. j. z siedzibą w Ch., dalej "uprawniona", wzór przemysłowy pt. "Klameczka jednoramienna trzpieniowa" nr ..
W świetle opisu tego wzoru jest nim klameczka jednoramienna trzpieniowa z tarczami, przeznaczona do zamykania w oknach uchylno-rozwiernych, rozwieranych i uchylnych okien o dowolnym przeznaczeniu, ukształtowaniu oraz wymiarach. Istota klameczki według wzoru przejawia się w jej oryginalnej postaci oraz ukształtowaniu elementów składowych tworzących konstrukcję klamki. Wzór przedstawiony został na rysunku aksonometrycznym, który uwidacznia elementy składowe klameczki jednoramiennej trzpieniowej. Klameczka jednoramienna trzpieniowa według wzoru składa się z części chwytowej (1), która ma profilowaną rękojeść zakończoną korpusem, który od dołu ma profilowane gniazdo mocujące trzpienia (7), i w części ma postać kwadratu oraz walca i usytuowane jest w kołowym wybraniu korpusu, natomiast powierzchnia zewnętrzna korpusu ma postać bryły o podstawie zbliżonej do elipsy o ścianach bocznych skośnych, łukowych krawędziach i płaszczyznach od strony wewnętrznej i zewnętrznej korpusu, zaś rękojeść w części ma kształt łukowy i prostopadłościenny o zafazowanych krawędziach bocznych, i zakończona jest krawędzią skośną o łukowych krawędziach. W gnieździe mocującym korpusu klameczki usytuowana jest: sprężyna dociskowa (2) której krawędzie są łukowo wygięte oraz przykrywka (3) i korpus (4) które maja te same kształty zewnętrzne wyznaczone w części przez pary krawędzi przeciwległych prostych i łukowych z centralnym otworem oraz dwoma cylindrycznymi wypustkami usytuowanymi na wspólnej osi poziomej oraz ma profilowane gniazdo, w którym osadzona jest rozeta (5) która ma kształt kołowy z wybraniami usytuowanymi na obwodzie oraz sprężynkę montażową (6), której centralna część ma kształt kołowy wypukły z ażurowymi wewnętrznymi krawędziami mocującymi. Trzpień osadzony jest w sposób trwały w korpusie (1) części chwytowej natomiast elementy składowe w postaci sprężynki (2) przykrywki (3), korpusu (4) oraz rozety (5) połączone są ze sobą rozłącznie przez sprężynkę montażową (6).
Cechą istotną wzoru przemysłowego jest to, iż klameczka jednoramienna trzpieniowa składająca się z rękojeści o łukowym kształcie zakończonej korpusem z otworem na trzpień charakteryzuje się tym, że składa się z części chwytowej (1), która ma profilowaną rękojeść z korpusem, w którym od dołu ma profilowane gniazdo mocujące, które w części ma postać kwadratu oraz walca i usytuowane jest w kołowym wybraniu korpusu, natomiast powierzchnia zewnętrzna korpusu ma postać bryły o podstawie zbliżonej do elipsy o ścianach bocznych skośnych i łukowych krawędziach i płaszczyznach od strony wewnętrznej i zewnętrznej, zaś rękojeść w części ma kształt łukowy i prostopadłościenny o zafazowanych krawędziach bocznych, i zakończona jest krawędzią skośną o łukowych krawędziach, natomiast w gnieździe mocującym korpusu klameczki usytuowana jest sprężyna dociskowa (2), której krawędzie są łukowo wygięte , przykrywka (3) i korpus (4) które maja te same kształty zewnętrzne wyznaczone w części przez pary krawędzi przeciwległych prostych i łukowych z centralnym otworem oraz dwoma cylindrycznymi wypustkami usytuowanymi na wspólnej osi poziomej i profilowanym gniazdem, w którym osadzona jest rozeta (5), która ma kształt kołowy z wybraniami usytuowanymi na obwodzie oraz sprężynkę montażową (6), której centralna część ma kształt kołowy wypukły z ażurowymi wewnętrznymi krawędziami mocującymi, natomiast trzpień (7) osadzony jest w sposób trwały w korpusie części chwytowej (1).
Klameczka jednoramienna według wzoru charakteryzuje się także tym, że część chwytowa (1) wykonana jest z aluminium lub magnezu, natomiast jej elementy składowe w postaci korpus (4) i przykrywki (3) wykonane są z poliformaldehydu, natomiast rozeta (5) ze stopu cynku, niewiestru, zaś rozeta (5) oraz trzpień (7) ze stali. Poza powyższym klameczka jednoramienna według wzoru charakteryzuje się również tym, że warstwa ochronna klameczki nałożona dowolną techniką lakierniczą ma kolor biały.
Urząd Patentowy decyzją z dnia 27 czerwca 2008 r. o udzielił wspomnianej spółce jawnej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Klameczka jednoramienna trzpieniowa" Rp.
Na powyższą decyzję w dniu 2 lutego 2009 r. F. T. O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ch., dalej "spółka", złożyła sprzeciw. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazała art. 103 ust. 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117, dalej "p.w.p.").
W myśl art. 103 ust. 1 p.w.p., wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.
Zgodnie z 104 p.w.p., wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo (ust. 1). Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (ust. 2).
Według spółki sporny wzór przemysłowy nie posiada cechy nowości oraz cechy indywidualnego charakteru. o których mowa we wspomnianych przepisach. Przed dniem zgłoszenia spornego wzoru (21 listopada 2007 r.), identyczny wzór klameczki został udostępniony publicznie. W szczególności, w dniu 1 września 2003 r. uprawniona zgłosiła do ochrony wzór przemysłowy pt. "Część chwytowa klamki" Rp. którego publikacja w Wiadomościach Urzędu Patentowego miała miejsce w dniu 31 grudnia 2004 r. Mając na uwadze przepis art. 102 ust. 4 p.w.p., w świetle którego, w przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego, w rozumieniu ust. 3 pkt 1, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech, istotnym elementem spornego wzoru przemysłowego jest jej część uchwytna, gdyż ona jest widoczna, a jest ona taka sama jak we wcześniejszym wzorze przemysłowym pt. "Część chwytowa klamki" Rp. 6552.
Urząd Patentowy uwzględnił sprzeciw i wskazaną na wstępie decyzją unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Jak podniósł, udostępnienie publiczne wzoru przemysłowego może nastąpić poprzez jego stosowanie, wystawianie lub ujawnienie w inny sposób. Zdaniem organu nowości spornego wzoru przemysłowego szkodzi publikacja w dniu 31 grudnia 2004 r. wzoru przemysłowego pt. "Część chwytowa klamki" Rp. W odniesieniu do wzoru przemysłowego, zawierającego części składowe (wytworu złożonego, a takim jest sporny wzór, ocena nowości i indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego dotyczy tylko jego widocznych cech. Taka sytuacja ma miejsce w realiach sprawy, gdyż przedstawiona na rysunku postać wzoru spornego obejmuje nie tylko elementy widoczne podczas normalnego użytkowania, takie jak część chwytowa (1), przykrywka (3), korpus (4), sprężynka (2), ale przede wszystkim szereg elementów niewidocznych podczas używania. Po dokonaniu "złożenia" całego układu takie elementy jak trzpień stalowy (7), rozeta (5), sprężynka montażowa (6), są całkowicie niewidoczne. Tym samym elementy te (7, 5 i 6) nie podlegają ocenie nowości i indywidualnego charakteru. Dlatego przy ocenie wzoru przemysłowego brane są pod uwagę jedynie elementy zewnętrzne wzoru widoczne podczas normalnego użytkowania.
Z powyższych względów elementem głównym w spornym wzorze przemysłowym jest część chwytowa (1), która to przede wszystkim winna być zestawiona z wzorem przeciwstawionym pt. "Część chwytowa klamki" Rp Fakt dominującego charakteru elementu "część chwytowa" (1) w spornym wzorze, został także podkreślony przez uprawnioną, która nadała tytuł spornemu wzorowi "klameczka jednoramienna trzpieniowa". Zatem, uwypukla to zasadniczy i najważniejszy element spornego wzoru, jakim jest właśnie "klameczka", a nie: rozeta, sprężynka, korpus, przykrywka czy trzpień.
Ponadto, jak zaznaczył Urząd Patentowy, przeciwstawiony wzór przemysłowy Rp -również posiada element niewidoczny podczas normalnego użytkowania, tj. "walcowy wypust z czterema nacięciami pionowymi, w którym na obwodzie są wykonane dwa rowki". Element ten, zgodnie z art. 102 ust. 4 p.w.p., także nie może być brany pod uwagę podczas dokonywania porównania spornych wzorów.
W ocenie Urzędu Patentowego różnice pomiędzy spornym a przeciwstawionym wzorem sprowadzają się jedynie do takich cech, jak nieznacznie różne zaokrąglenia krawędzi klamek. Natomiast obydwa wzory posiadają walcowatą dolną część klameczki oraz górną rękojeść o kształcie prostokąta o łukowym kształcie z promieniowymi zakończeniami. Krawędzie obu rękojeści przebiegają wzdłużnie przez co są także łukowo wygięte. Poza powyższym proporcje w obu wzorach są takie same. Tym samym w zasadzie nieuchwytnymi różnicami pomiędzy wzorem spornym, a przeciwstawionym są praktycznie niewidoczne szerokości ścianek części chwytowej w obu porównywanych wzorach.
Nie zachodzą też, zdaniem Urzędu Patentowego, istotne różnice w materiale z jakiego wykonano porównywane wzory. Otóż część chwytowa klamki we wzorze przeciwstawionym jest wykonana (zgodnie z opisem wzoru) ze stopu cynku, zaś część chwytowa wzoru spornego (zgodnie z opisem wzoru) jest wykonana z aluminium lub magnezu, przez co obie "klameczki" posiadają bardzo podobną, jeśli nie identyczna, strukturę i fakturę materiału.
Kolejną istotną (w świetle ustawowej definicji art. 102 p.w.p.) cechą wzoru spornego jest jego kolor, który zgodnie z opisem, jest biały. Przeciwstawiony wzór także może być wykończony metodą proszkową w kolorze białym, przez co nawet i w tym elemencie wzór sporny, nie różni się od wzoru przeciwstawionego, i jest z nim identyczny.
W świetle dokonanych porównań wzory powyższe (Rp. oraz przeciwstawiony mu Rp.) należy uznać za identyczne w myśl art. 103 ust. 1 p.w.p., wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się jedynie nieistotnymi szczegółami, tak jak w niniejszej sprawie.
Z uwagi na brak nowości spornego wzoru, stanowiącą samodzielną przesłanką do unieważnienia spornego wzoru, Urząd Patentowy nie rozpatrywał zarzutu dotyczącego braku indywidualnego charakteru tego wzoru.
Rozpoznając skargę wniesioną od powyższej decyzji przez uprawnioną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił.
Sąd pierwszej instancji przypomniał, iż w odniesieniu do spornej decyzji toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne. Rozpoznając skargę na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2089/11 uchylił tę decyzję. Jednakże, uwzględniając skargę kasacyjną od tego wyroku, wniesioną przez Urząd Patentowy, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 1625/12, uchylił wspomniany wyrok.
Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z poglądem organu, że wytwór, który nie spełnia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 102 p.w.p., nie może być chroniony prawem z rejestracji wzoru przemysłowego. Nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Jeżeli wzór ma indywidualny charakter, to jest nowy.
Uchylając zaskarżoną decyzję tylko z tego powodu, że Urząd Patentowy nie badał przesłanki indywidualnego charakteru spornego wzoru, Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do przesłanki braku nowości, a w szczególności nie ocenił, czy prowadząc postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego organ prawidłowo ustalił niespełnienie tej przesłanki i czy stanowisko organu w zakresie oceny obu tych wzorów, tj. spornego i przeciwstawionego mu wzoru, że wzory te są identyczne, było prawidłowe. Jeżeli dwa wytwory są identyczne to nie może być ten "późniejszy" ani nowy, ani posiadać indywidualnego charakteru.
Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia powyższego stanowiska, zaś przy badaniu legalności zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji winien był rozważyć, czy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i uzasadniało przyjęcie, że wzór sporny był identyczny jak wzór przeciwstawiony i czy niespełnione były przesłanki do udzielenia prawa z rejestracji.
Rozpoznając ponownie sprawę i wykonując zatem zalecenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w ocenie Sądu pierwszej instancji postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone przez Urząd Patentowy. Uzasadniało przyjęcie, że wzór sporny był identyczny jak wzór przeciwstawiony, a zatem nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia prawa z rejestracji w związku z brakiem cechy nowości przez sporny wzór przemysłowy. Jak prawidłowo ustalił organ przeciwstawiony wzór przemysłowy został ujawniony około trzy lata przed zgłoszeniem spornego wzoru przemysłowego.
Przy ocenie i porównaniu wzorów przemysłowych bierze się pod uwagę jedynie elementy zewnętrzne wzorów, widoczne podczas normalnego użytkowania, stosownie do art. 102 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy prawidłowo porównał tylko widoczne części obu wzorów, czyli część chwytową obu klameczek, pomijając elementy niewidoczne podczas normalnego użytkowania. W świetle wyniku porównania, które w przypadku cechy nowości ma na celu wychwycenie różnic między zestawionymi rozwiązaniami, obydwa wzory posiadają walcowatą dolną część klameczki oraz górną rękojeść o kształcie prostokąta o łukowym kształcie z promieniowymi zakończeniami, łukowo wygięte przebiegające wzdłuż obu rękojeści krawędzie, identyczne proporcje, podobną strukturę i fakturę materiałów, z których są wykonane oraz identyczny kolor biały. Różnice natomiast są niezauważalne i sprowadzają się do nieznacznych odmienności w zaokrągleniach krawędzi oraz szerokości ścianek porównywanych klamek. Są to różnice praktycznie niewidoczne i nieistotne, w związku z czym, zdaniem Sądu, Urząd Patentowy trafnie uznał za identyczne porównywane wzory przemysłowe pt. "Klameczka jednoramienna trzpieniowa" . i "Część chwytowa klamki" ., są identyczne w rozumieniu art. 103 ust. 2 p.w.p.
Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji oddalił skargę.
Od powyższego wyroku uprawniona wywiodła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty, a także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz uprawnionej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna, na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuca naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1 i art. 103 ust. 1 p.w.p., poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przez przyjęcie, że wzór przemysłowy skarżącego pozbawiony jest cechy nowości i jest identyczny ze wzorem przemysłowym uczestnika.
Skarga kasacyjna wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonej opinii biegłego sądowego w zakresie wzornictwa przemysłowego dr. P. T., sporządzoną w dniu 5 lipca 2013 r. do sprawy przed Sądem Rejonowym w T. Wydziałem VIII Karnym do sprawy sygn. akt .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.
Skoro Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia faktyczne poczynione przez Urząd Patentowy w kwestii identyczności porównywanych wzorów przemysłowych pt. "Klameczka jednoramienna trzpieniowa" Rp-.i "Część chwytowa klamki" Rp. . w rozumieniu art. 103 ust. 2 p.w.p., a ponadto zaaprobował ustalenie organu co do braku nowości spornego wzoru przemysłowego, tym samym te ustalenia są miarodajne w sprawie na etapie rozpoznawania skargi kasacyjnej, gdyż nie opierając skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów postepowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tym samym skarga kasacyjna nie podważyła tych istotnych dla wyniku sprawy ustaleń.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zatem, skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a.
Ponadto, co jest istotnym mankamentem skargi kasacyjnej, nie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), próbuje się wyprowadzić korzystne ustalenia faktyczne, poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego. W świetle ustalonego orzecznictwa i piśmiennictwa (por. J.P. Tarno, Komentarz, str. 373 wraz z podanym orzecznictwem) próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Taka zaś sytuacja ma miejsce w realiach sprawy, gdyż skarga kasacyjna zarzuca naruszenie w sprawie wskazanych przepisów prawa materialnego przez przyjęcie przez organ i Sąd pierwszej instancji, że wzór przemysłowy uprawnionej pozbawiony jest cechy nowości i jest identyczny ze wzorem przemysłowym uczestnika. Innymi słowy, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, skarga kasacyjna nie sprecyzowała na czym w swej istocie polegało naruszenie tego prawa.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., o czym była już mowa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
W świetle piśmiennictwa i orzecznictwa, zarzut błędnej wykładni prawa materialnego sprowadza się do niewłaściwego zrozumienia treści lub znaczenia przepisu prawnego, wadliwej interpretacji, niezrozumienia intencji ustawodawcy. Formułując zarzut błędnej wykładni należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu.
Z kolei naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie może przybrać formę wadliwego wyboru normy prawnej w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego, a więc błąd w subsumpcji. Przejawem takiego naruszenia prawa materialnego może być również przyjęcie braku przepisu prawa, podczas gdy on istnieje, a więc na nieznajomości prawa lub nawet dopuszczenie się prostej omyłki. Niewłaściwe zastosowanie prawa może także powstać przy stosowaniu analogii, a więc w sytuacji, gdy w braku odpowiedniej normy prawnej zachodzi potrzeba wypełnienia zaistniałej luki poprzez zastosowanie innego przepisu.
Jednakże w skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miałoby polegać naruszenie prawa materialnego, ponadto, o czym była już mowa, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może sprowadzać się do kwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, gdyż ta kwestia przynależy do przepisów postępowania, stanowiąc odrębną podstawę kasacyjną.
Natomiast, jak można rozumieć intencje skargi kasacyjnej, jej autor stawia w swej istocie zarzut przekroczenia w sprawie granic swobodnej oceny dowodów poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organu, iż przedłożone przez uprawnioną dowody nie udowadniają zdolności do udzielenia na sporny wzór przemysłowy prawa z rejestracji. Jednakże, mając na uwadze przepis art. 183 § 1 w związku z art. 176 p.p.s.a., dla rozpoznania tak postawionego zarzutu skarga kasacyjna powinna była, a czego nie uczyniła, podnieść zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Również Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić wnioskowanego w skardze kasacyjnej dowodu z opinii biegłego dr. P. T., sporządzoną w dniu 5 lipca 2013 r. do sprawy przed Sądem Rejonowym w T. Wydziałem VIII Karnym do sprawy sygn. akt VIIIK 1548/11, gdyż stoi tutaj na przeszkodzie przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).