VI SA/Wa 1513/12

VI SA/Wa 1513/12 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-09-28
Data wpływu
2012-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II GSK 2173/13 - Postanowienie NSA z 2015-11-04
II GSK 3193/15 - Wyrok NSA z 2016-01-13
II GZ 446/12 - Postanowienie NSA z 2012-11-29
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji
Uzasadnienie
Strona skarżąca – T. S.A. z siedzibą w W. - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], którą cofnięto skarżącej zezwolenie z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] z późn. zm. na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, w części dotyczącej punktów przyjmowania zakładów wzajemnych wymienionych w pkt III ppkt 28 oraz 61 decyzji, w związku z rażącym naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zatwierdzonym regulaminie zakładów wzajemnych oraz określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono zezwolenia.
W piśmie z dnia 5 lipca 2012 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r., skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że brak wstrzymania decyzji może wyrządzić stronie znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazała, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki należy rozumieć sytuacje, w których powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić po bardzo długim okresie czasu i przy użyciu wysokich środków, a także sytuacje, w których naprawienie wyrządzonej szkody nie będzie już możliwe.
Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, strona skarżąca podkreśliła, że natychmiastowe wstrzymanie działalności w punktach przyjmowania zakładów objętych decyzjami Ministra Finansów skutkować będzie paraliżem działalności strony prowadzącej te punkty. Brak stałych przychodów związanych z prowadzeniem punktów przyjmowania zakładów, a z drugiej strony konieczność ponoszenia stałych wydatków takich jak wynagrodzenie pracowników, koszty
utrzymania punktów, w tym koszty najmu, spowoduje duże straty finansowe po stronie spółki, powodując równocześnie zmniejszenie lub utratę klientów tych punktów. W przypadku cofnięcia zezwolenia spółka będzie zmuszona, przynajmniej na pewien czas, zaprzestać prowadzonej przez siebie działalności w punktach objętych decyzją, wskutek czego poniesie niemożliwe do odrobienia straty. Skarżąca powołała się na informację zarządu Spółki z dnia [...] sierpnia 2012 r., z której wynikało, że wysokość szkody w postaci wartości utraconej średniej miesięcznej sprzedaży wyniosła około 353.000,00 złotych, a łączna kwota kosztów stałych, które skarżąca ponosi w celu utrzymania zamkniętych punktów to 35.407,00 złotych. Ponieważ punkty przyjmowania zakładów pozostają zamknięte prawie od dwóch miesięcy, łączne straty Spółki z tego tytułu sięgają kwoty 776.814,00 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co
następuje:
Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i
uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (vide. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ
338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II FSK 1894/120).
W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Ministra Finansów w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, w części dotyczącej 2 z ogólnej liczby 434 punktów przyjmowania zakładów wzajemnych.
Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że wskutek wykonania decyzji ponosi konsekwencje finansowe w wysokości ok. 776.814,00 złotych polegające na utracie miesięcznych przychodów z prowadzonej do czasu wydania decyzji działalności w wysokości 353.000,00 złotych oraz konieczności ponoszenia bieżących kosztów utrzymania zamkniętych na dzień składania wniosku punktów w wysokości 35.407,00 złotych.
Należy podkreślić, że przedstawione powyżej argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób, ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego - sytuacji finansowej skarżącej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (np. zeznania podatkowego, kopii opłacanych rachunków itp.) wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi interesom majątkowym skarżącej. Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II GZ 259/09 należy podkreślić, że skarżąca spółka, prowadząca szeroko zakrojoną działalność, na co wskazuje chociażby przedmiot działalności określony, w załączonym do skargi, Krajowym Rejestrze Sądowym i posiadająca profesjonalną obsługę finansową powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją
poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska.
Dokonując oceny argumentów strony podniesionych we wniosku, Sąd oparł swoje stanowisko na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, w tym odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego oraz informacji wynikających z zaskarżonej decyzji, uwzględniając fakt, że skarżąca jest spółką, której kapitał zakładowy wynosi 8.000.000,00 złotych, zaś przedmiot działalności strony nie ogranicza się jedynie do prowadzenia punktów z możliwością przyjmowania zakładów wzajemnych (powyższe potwierdza załączony do skargi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny na dzień 10 kwietnia 2012 r.). Stwierdzenie to jest istotne zważywszy, że strona powołała się na straty finansowe związane z cofnięciem zezwolenia na przyjmowanie zakładów wzajemnych. Przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął również pod uwagę fakt, że punkty, których dotyczy cofnięcie zezwolenia, nie są jedynymi punktami, w których prowadzona jest przez skarżącą rzeczona działalność. Należy zauważyć, że spółka posiada swoje punkty, w liczbie ponad 400, w różnych częściach całego kraju.
We wniosku strona nie wykazała w jaki sposób szkoda w postaci wartości utraconej średniej miesięcznej sprzedaży (prowadzonej do czasu wydania kwestionowanej decyzji Ministra Finansów) w 6 punktach w różnych częściach kraju, wpłynie negatywnie na kondycję finansową skarżącej spółki. Strona nie przedstawiła także, jaki jest rzeczywisty udział utraconych przychodów z tytułu prowadzonej działalności w zamkniętych punktach w stosunku do ogólnych przychodów Spółki. Tym samym strona skarżąca nie wykazała, jakie określone konsekwencje finansowe poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed sądem.
W związku z tym Sąd nie mógł ocenić, że ze wskazanej okoliczności wynikałoby niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Z tego powodu orzeczono jak w sentencji.