III SA/Gd 276/25

III SA/Gd 276/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c., art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 15, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 6 ust. 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Sekretarz sądowy Mirosława Marszałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Ł.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2025 r. nr SKO Gd/6018/24 w przedmiocie utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego Ł.P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 września 2024 r. Starosta Gdański zawiadomił Ł. P. o wszczęciu wobec niego postępowania w przedmiocie spełniania wymogu dobrej reputacji przez przedsiębiorcę.
Decyzją z dnia 12 listopada 2024 r. nr KO.7252.106.2024.MRE Starosta Gdański stwierdził, że przedsiębiorca Ł. P. utracił dobrą reputację.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w związku z informacją z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 19 czerwca 2024 r. dotyczącą skazania Ł. P. na karę grzywny na podstawie określonych przepisów ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2023 r., poz.654) przeprowadzone zostało z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie oceny, czy utrata dobrej reputacji stanowi nieproporcjonalną reakcję na tę informację. W ocenie organu pierwszej instancji zgromadzone w trakcie postępowania dowody i obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie wykazały, że utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję i jest odpowiednią sankcją za popełnione naruszenia. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w opisanym stanie faktycznym tylko tak poważna sankcja jest w stanie nakłonić przedsiębiorcę do zmiany podejścia do kwestii przestrzegania prawa w okresie oczekiwania na zastosowanie środków rehabilitujących, co bezpośrednio wpływa zarówno na bezpieczeństwo na drogach, jak i na uczciwą konkurencję w transporcie drogowym.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów:
1.art. 7d ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia, poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wystąpiły przesłanki potwierdzające utratę przez stronę dobrej reputacji w sytuacji, gdy jest wprost zupełnie przeciwnie;
2.art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez nieuprawnioną nadinterpretację rzekomego, niedookreślonego materiału dowodowego, celem dążenia do wykazania utraty dobrej reputacji;
3.art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy;
4.art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów państwa.
W uzasadnieniu odwołania skarżący przyznał, że w sprawie bezspornym jest, iż został wobec niego wydany wyrok, w którym orzeczono karę grzywny. W toku postępowania przedłożył wszystkie stosowne dokumenty, o które wzywał organ, w tym wyjaśnienia okoliczności, w jakich zapadł wyrok, oraz przedstawił plan naprawczy.
Skarżący podniósł, że katalog okoliczności, które organ powinien brać pod uwagę dokonując oceny dobrej reputacji na podstawie art. 7d ust. 4 u.t.d. ma charakter otwarty. Organ nie ustalił, ile sankcji za naruszenia popełnione na terenie kraju i za granicą zostało nałożonych na stronę w okresie ostatnich lat przed wszczęciem przedmiotowego postępowania. W ocenie skarżącego, w sytuacji gdy wobec strony wydano wyłącznie jeden prawomocny wyrok skazujący, okoliczność, iż w okresie ostatnich lat przed wszczęciem postępowania na stronę nie zostały nałożone inne sankcje za naruszenia popełnione w kraju i za granicą jest równie istotna przy ocenie, czy utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję w związku z wydanym wyrokiem, jak pozostałe przesłanki z art. 7d ust. 4 u.t.d. Organ nie uwzględnił powyższej okoliczności, a zatem naruszył art. 7, art. 77§1 i art. 80 k.p.a. Dodatkowo organ nie wziął pod uwagę liczby zatrudnionych kierowców oraz ilości wykonanych operacji transportowych, a także pominął w uzasadnieniu decyzji przedstawiony plan naprawczy.
Decyzją z dnia 28 kwietnia 2025 r. nr SKO Gd 6018/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 7d ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm., dalej: u.t.d.) oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt b i art. 6 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego Dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L 300/51 z dnia 14 listopada 2009 r. ze zm. dalej: rozporządzenie), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym, która w art. 7d ust. 1 pkt 1 stanowi, że organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 30076 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b.
Organ odwoławczy podał, że stosownie do treści art. 7d ust. 2 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.
Kolegium wyjaśniło, że z uwagi na kwalifikację prawna czynu, za który skarżący został skazany, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że Ł. P. utracił dobrą reputację. Jednakże zaskarżone rozstrzygnięcie zostało, zdaniem Kolegium, wydane w oparciu o błędną podstawę prawną. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że starosta powinien był zastosować przepis art. 7d ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji. Przestępstwo za które skazany został przedsiębiorca, określone w art. 62 § 2a k.k.s. jest przestępstwem wymienionym w art. 5 ust. 2a u.t.d. W konsekwencji organ był zobowiązany do wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez skarżącego, jako przedsiębiorcy i zarządzającego transportem. Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji określonej art.7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. wydanie decyzji o utracie dobrej reputacji jest automatyczne. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku weryfikowania sposobu i warunków wykonywania przez stronę transportu drogowego. Taki obowiązek istnieje w sytuacjach, o których mowa w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 7d ust. 3 u.t.d. W konsekwencji również organ nie jest zobowiązany do badania kwestii proporcjonalności reakcji za popełnione naruszenia. Obowiązek taki został bowiem nałożony na organ w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d., a nie prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo określone w art. 5 ust. 2a u.t.d., jak w niniejszej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji wydana na podstawie art. 7d ust. 2 u.t.d. ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, że wobec przewoźnika drogowego wydany został prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo wymienione w art. 5 ust. 2a u.t.d., organ zobowiązany jest do wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji.
W podsumowaniu Kolegium stwierdziło, że Starosta Gdański bezzasadnie prowadził postępowanie mające na celu ocenę, czy wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji będzie stanowiło proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, bowiem w przypadku stwierdzenia okoliczności z art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ powinien automatycznie wydać decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji zgodnie z art. 7d ust. 2 u.t.d. Pomimo przyjęcia przez organ pierwszej instancji błędnej podstawy prawnej, Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, bowiem samo rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiadało prawu.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Ł. P., zarzucając jej naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:
1. art. 7d ust. 1 pkt. 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1071/2009 w zw. z treścią uzasadnienia do ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędną ich interpretację i błędne przyjęcie, że w przypadkach określonych w art. 7d ust. 1 pkt 1 organ zobowiązany jest wydać decyzję o utracie dobrej reputacji bez badania przesłanek określonych w art. 7d ust. 4 ut.d., podczas gdy w rzeczywistości na podstawie treści ww. uzasadnienia do ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym organ w pewnych przypadkach może stwierdzić, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję na stwierdzone naruszenie. W takiej sytuacji organ wydać powinien decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona.
2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 akapit trzeci w zw. z art. 6 ust 1 akapit trzeci litera a i b rozporządzenia 1071/2009 w zw. z art. 7 ust. 4 u.t.d., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a tym samym przedwczesne uznanie, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję na popełnione naruszenie oraz niezbadanie, czy ze względu na szczególne okoliczności utrata dobrej reputacji stanowiłaby w danym przypadku nieproporcjonalny środek.
W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Gdańskiego w całości oraz o umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Gdańskiego w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Organy obu instancji trafnie wskazały, że kwestia postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę transportowego podlega regulacji zarówno przez przepisy prawa krajowego, czyli ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm., dalej: u.t.d.) oraz prawa Unii Europejskiej, czyli Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego Dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L 300/51 z dnia 14 listopada 2009 r. ze zm. dalej: rozporządzenie lub rozporządzenie nr 1071/2009).
Art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d stanowi, że właściwy organ wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 30076 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b. Zgodnie zaś z art. 7 d ust. 2 po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.
Kategoryczne brzmienie powyższej regulacji pozwoliło orzekającemu w sprawie organowi odwoławczemu na stwierdzenie, że decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji ma charakter związany w przypadku ustalenia przesłanek określonych w art. 7 d ust. 1 pkt 1 u.t.d.
W tym miejscu przytoczyć należy przepisy rozporządzenia nr 1071/2009 w części odnoszącej się do wymogu dobrej reputacji.
Artykuł 6
1. Z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b).
Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń dotyczy wyroków skazujących lub sankcji wobec samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych właściwych osób określonych przez dane państwo członkowskie lub naruszeń popełnionych przez wyżej wymienione osoby.
Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi:
a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach:
(i) prawo handlowe;
(ii)prawo upadłościowe;
(iii)płace i warunki zatrudnienia w zawodzie;
(iv)prawo o ruchu drogowym;
(v) odpowiedzialność zawodowa;
(vi) handel ludźmi lub narkotykami;
(vii) prawo podatkowe; oraz
b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności:
(i) czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych;
(ii) maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym;
(iii) kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców;
(iv) badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych;
(v) dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób;
(vi) bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych;
(vii) instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów;
(viii) praw jazdy;
(ix) dostępu do zawodu;
(x) transportu zwierząt;
(xi) delegowania pracowników w transporcie drogowym;
(xii) prawa właściwego dla zobowiązań umownych;
(xiii) kabotażu.
2. Do celów ust. 1 akapit trzeci lit. b) w przypadku gdy zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy został, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazany za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na niego sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów unijnych, określonych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego siedziby w odpowiedni i terminowy sposób przeprowadza i kończy postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę na miejscu w lokalach danego przedsiębiorcy.
W toku postępowania administracyjnego zarządzający transportem lub inni przedstawiciele prawni przedsiębiorcy transportowego, stosownie do sytuacji, mają prawo do złożenia uwag i wyjaśnień.
W toku postępowania administracyjnego właściwy organ ocenia, czy ze względu na szczególne okoliczności utrata dobrej reputacji stanowiłaby w danym przypadku nieproporcjonalny środek. W ramach tej oceny właściwy organ bierze pod uwagę liczbę poważnych naruszeń przepisów krajowych i przepisów unijnych, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci, a także liczbę najpoważniejszych naruszeń przepisów unijnych, określonych w załączniku IV, w odniesieniu do których zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy został skazany lub nałożono na niego sankcje. Każda taka decyzja musi być należycie umotywowana i uzasadniona.
Jeżeli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalny środek, podejmuje wówczas decyzję, że dobra reputacja danego przedsiębiorcy pozostaje nienaruszona. Uzasadnienie tej decyzji zostaje zapisane w rejestrze krajowym. Liczbę takich decyzji podaje się w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 26 ust. 1.
W przypadku gdy właściwy organ nie uzna, że utrata dobrej reputacji będzie nieproporcjonalnym środkiem, wyrok skazujący lub nałożona sankcja skutkują utratą dobrej reputacji.
2a. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wykaz kategorii, rodzajów i wagi poważnych naruszeń przepisów unijnych, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci lit. b), które - poza naruszeniami określonymi w załączniku IV - mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji. Ustalając priorytety kontroli zgodnie z art. 12 ust. 1, państwa członkowskie biorą pod uwagę informacje o tych naruszeniach, w tym informacje otrzymane od innych państw członkowskich.
W tym celu Komisja:
a) określa kategorie i rodzaje najczęściej popełnianych naruszeń;
b) określa wagę naruszeń w zależności od ryzyka spowodowania śmierci lub ciężkich obrażeń ciała oraz ryzyka zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego, w tym poprzez negatywny wpływ na warunki pracy pracowników sektora transportu;
c) podaje częstotliwość występowania naruszeń, powyżej której powtarzające się naruszenia uznaje się za poważniejsze, uwzględniając liczbę pojazdów wykorzystywanych w operacjach transportowych, którymi zarządza zarządzający transportem.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 ust. 3.
3. Wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. b) nie jest spełniony do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego lub innych środków o skutku równoważnym na podstawie odpowiednich przepisów krajowych.
Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, z przepisów zawartych w art. 6 rozporządzenia wynika, że obowiązek organu orzekającego w przedmiocie dobrej reputacji przedsiębiorcy transportowego obejmuje w każdej sprawie badanie, czy ze względu na szczególne okoliczności utrata dobrej reputacji stanowiłaby w danym przypadku nieproporcjonalny środek. Co więcej w tym zakresie wydana przez organ decyzja musi być należycie umotywowana i uzasadniona. Zatem rozporządzenie całkowicie wyklucza możliwość konstrukcji decyzji związanej w przypadku stwierdzenia którejkolwiek z przesłanek utraty dobrej reputacji.
Kwestia wzajemnych relacji miedzy prawem wspólnotowym i przepisami prawa krajowego była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 9 marca 1978 r., w sprawie C-106/776 Simmenthal Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że przepisy prawa wspólnotowego są bezpośrednim źródłem praw i obowiązków dla tych wszystkich, do których się odnoszą, to jest dla państw członkowskich oraz podmiotów prywatnych będących stronami stosunków prawnych na podstawie prawa wspólnotowego. Dotyczy to również każdego sądu krajowego, którego zadaniem - jako organu państwa członkowskiego - jest ochrona praw podmiotowych przyznanych przez prawo wspólnotowe.
Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego postanowienia Traktatu i bezpośrednio obowiązujące akty prawne wydane przez instytucje wspólnotowe po ich wejściu w życie nie tylko automatycznie wyłączają stosowanie jakichkolwiek sprzecznych z nimi aktów prawa krajowego, ale również wykluczają przyjęcie przez parlament państwa członkowskiego nowych ustaw, które byłyby niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego. Sąd krajowy, który stosuje prawo wspólnotowe, ma obowiązek zapewnić pełną jego skuteczność, a gdy jest to konieczne – odmówić zastosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem wspólnotowym nawet wówczas, gdy zostały przyjęte później niż akt prawa wspólnotowego. Nie do pogodzenia z wymogami wynikającymi z samej natury prawa wspólnotowego byłyby przepisy krajowe, jak również praktyka legislacyjna, administracyjna lub sądowa, które prowadziłyby do zmniejszenia skuteczności prawa wspólnotowego, pozbawiając sąd krajowy orzekający w sprawie i stosujący prawo wspólnotowe możliwości uczynienia wszystkiego, co konieczne, aby uchylić stosowanie prawa krajowego stojącego na przeszkodzie (nawet tymczasowo) pełnej skuteczności norm wspólnotowych.
Skoro zatem powołane wyżej regulacje prawa Unii Europejskiej wymagają, by w każdej, bez wyjątku, sprawie dotyczącej dobrej reputacji przedsiębiorcy transportowego badana była przez organ kwestia proporcjonalności zastosowanego środka, to odrzucić należało interpretację art. 7d ust. 1 u.t.d prezentowaną przez organ odwoławczy.
Model orzekania w sprawach dotyczących dobrej reputacji przewoźnika drogowego w świetle przepisów rozporządzenia nr 1071/2009 oraz art. 7d ust. 1 u.t.d przedstawia się zatem następująco:
1. wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dobrej reputacji przewoźnika drogowego;
2. przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia, czy istnieją materialnoprawne przesłanki utraty dobrej reputacji;
3. ocena, czy w sprawie występują szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby w danym przypadku nieproporcjonalny środek;
4. wydanie należycie umotywowanej i uzasadnionej decyzji administracyjnej, której treść zależna jest od stwierdzenia, czy zaistniały przesłanki utraty dobrej reputacji, a jeśli tak, to czy istnieją szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby w danym przypadku nieproporcjonalny środek.
a) w przypadku ustalenia, że nie zaistniały przesłanki utraty dobrej reputacji organ powinien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (art. 105§1 k.p.a.);
b) w przypadku ustalenia, że zaistniały przesłanki utraty dobrej reputacji i nie występują szczególne okoliczności wskazujące na to, że stwierdzenie tego stanowiłoby nieproporcjonalny środek – rzeczą organu jest wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji
c) w przypadku ustalenia, że zaistniały przesłanki utraty dobrej reputacji lecz szczególne okoliczności sprawy wskazują na to, że stwierdzenie tego stanowiłoby nieproporcjonalną reakcję na popełnione naruszenia – organ wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, działając jako organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaniechało oceny, czy zastosowanie stwierdzenia utraty dobrej reputacji jako reakcji na stwierdzone naruszenie prawa przez skarżącego byłoby proporcjonalną reakcją na te naruszenia. Jak wskazano wyżej, oceny takiej wymaga art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 w każdym przypadku występowania przesłanek utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego.
Organ ten naruszył zatem art. 6 ust. 2 w/w rozporządzenia przez jego niezastosowanie. Naruszył także przepisy postępowania w postaci art. 15, 7 i 107 §3 k.p.a., gdyż jako organ II instancji powinien był rozpoznać sprawę ponownie w całości, co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dać wyraz swej ocenie w uzasadnieniu odnoszącym się do tych okoliczności i ich prawnego znaczenia.
W tym stanie sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. jak sentencji wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji zobowiązany będzie rozważyć, czy w odniesieniu do skarżącego występują szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby w tym przypadku nieproporcjonalny środek. Organ rozważy w tym celu wszystkie okoliczności wymienione w art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 i da wyraz swej ocenie w należycie umotywowanej i uzasadnionej decyzji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi w całości.