VI SA/Wa 1509/25

VI SA/Wa 1509/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-10-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Grzegorz Nowecki
Tomasz Sałek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 8 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 485
art. 15 ust. 1, ust. 3; art. 15h; art. 15a ust. 2, ust. 3
Ustawa z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2025 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego oddala skargę
Uzasadnienie
P. M. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "KGP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej także jako "k.p.a.") oraz art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 485 ze zm., dalej też jako "ustawa o broni i amunicji" lub "u.o.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (dalej też jako "KWP" lub "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego.
Wnioskiem z 29 lipca 2024 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wydanie pozwolenia na posiadanie 10 egzemplarzy broni palnej sportowej do celu kolekcjonerskiego. Do wniosku zostały dołączone m. in.: orzeczenia lekarskie i psychologiczne dnia [...] lipca 2024 r., potwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią; zaświadczenie z dnia [...] lipca 2024 r. Stowarzyszenia [...] potwierdzające członkostwo; patent strzelecki i licencja wydane przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji uzyskał informację, że wobec skarżącego w latach 2011, 2013 i 2017 prowadzone były postępowania karne o przestępstwa z art. 226 § 1 kk, art. 222 § 1 kk, art. 178a § 1 kk i art. 278 § 1 kk, jak również uzyskał negatywną opinię Komendanta Powiatowego Policji w P., z której wynika, że skarżący nie stosuje się do zasad życia społecznego, a w 2018 r. była prowadzona procedura Niebieskie Karty, w której skarżący został wskazany jako sprawca przemocy domowej. Wobec powyższego organ skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 15h ust. 1, 2 i 3 ustawy o broni i amunicji i wniósł odwołania od przedstawionych przez skarżącego orzeczeń, a następnie uzyskał w trybie odwoławczym orzeczenie psychologiczne i orzeczenie lekarskie. W orzeczeniu psychologicznym z [...] października 2024 r. nr [...] psycholog stwierdził, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Z kolei w orzeczeniu z [...] października 2024 r. nr [...] lekarz stwierdził, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.
Następnie decyzją z [...] grudnia 2024 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że nie cierpi i nie cierpiał na zaburzenia psychiczne, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2024 r. poz. 917) oraz nie miał i nie ma ograniczeń sprawności psychofizycznej, żadnych istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego i nie jest uzależniony od alkoholu, a także od substancji psychoaktywnych. Ponadto wyjaśnił, że spełnił warunki uzyskania pozwolenia na broń do celu kolekcjonerskiego, co jest potwierdzone orzeczeniem psychologicznym, orzeczeniem lekarskim i nie zgodził się z uzyskanymi w trybie odwoławczym negatywnymi dla niego orzeczeniami.
Komendant Główny Policji w swej decyzji z dnia [...] lutego 2025 roku, nie uwzględnił odwołania i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, osoba która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 tej ustawy i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Następnie podkreślił, że negatywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wykluczają możliwość dysponowania przez stronę bronią, a jako ostateczne, mają charakter wiążący w niniejszej sprawie. Ocena wyrażona bowiem przez orzeczników w badaniu drugoinstancyjnym potwierdza, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Wobec powyższego organ stwierdził, że wystarczającą okolicznością do odmowy wydania uprawnień do posiadania obroni jest orzeczenie lekarskie bądź psychologiczne stwierdzające brak zdolności do dysponowania bronią (por. wyrok NSA z 4 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1082/18). Natomiast powoływanie się przez stronę na m. in. korzystne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w pierwszej instancji, nie znajduje usprawiedliwienia, jako, że zostały one wyeliminowane z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 15h ust. 7 ustawy orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.
Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji. W skardze skarżący zarzucił organowi, że skupił się przede wszystkim na fakcie skazania skarżącego w sprawie karnej o przestępstwa z art. 226 § 1 kk, art. 222 § 1 kk, art. 178a § 1 kk i art. 278 § 1 kk. Przy czym podkreślił, że z mocy prawa na dzień składania wniosku doszło do zatarcia skazania i okoliczności te nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie wniosku o posiadanie broni. Ponadto w ocenie skarżącego opinia opierająca się na wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym wśród osób mieszkających w sąsiedztwie skarżącego, z którymi jest skonfliktowany – nie może być wiarygodna. Nadto w zaskarżonej decyzji, w ocenie strony, złamano zasadę swobodnej oceny dowodów poprzez uchybienie zasady prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego – skarżący nie jest osobą chorą psychicznie, jest osobą godną zaufania, pracował przy zabezpieczeniu urzędowym przy produkcji spirytusu w gorzelni rolniczej w R., pełnił funkcję zarządcy zajętej gorzelni i gospodarstwa, a obecnie pracuje w TBS, instytucji samorządowej Gminy P. jako starszy inspektor działu technicznego, gdzie cieszy się szacunkiem swoich podwładnych i przełożonych.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej zwana "p.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających powyższe decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy wyjaśniły motywy podjętych rozstrzygnięć, a przedstawiona w decyzjach argumentacja jest logiczna i wyczerpująca. Organ nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.o.b.a.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. I tak zgodnie z treścią wspomnianego art. 15 ust. 1 ww. ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2); wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3); uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4). Przy czym składając wniosek o wydanie pozwolenia na broń należy przedstawić orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.o.b.a. i potwierdzające, że może ona dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku (art. 15 ust. 3 u.o.b.a.). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący takimi orzeczeniami nie dysponuje. Złożone bowiem orzeczenia lekarskie i psychologiczne z dnia 2 lipca 2024 r. a potwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.o.b.a. i może dysponować bronią - zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w trybie odwoławczym. Zgodnie z późniejszymi orzeczeniami z [...] i [...] października 2024 r. skarżący należy bowiem do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 tej ustawy i nie może dysponować bronią. Podstawę prawną do wniesienia odwołań od orzeczenia lekarskiego, jak i orzeczenia psychologicznego, a przedstawionych przez skarżącego Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego - stanowi art. 15h u.o.b.a. Zgodnie z wspomnianym przepisem od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie (ust. 1); odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (ust. 2). Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że organ I instancji miał prawo do złożenia odwołania od orzeczenia psychologicznego, jak i orzeczenia lekarskiego. We wskazanym przepisie nie zostały wymienione przesłanki, okolicznościach w jakich z takiego uprawnienia może skorzystać komendant wojewódzki. Tym samym, to komendant wojewódzki decyduje, czy korzysta z uprawnienia złożenia odwołania od przedłożonych orzeczeń, czy też nie. Decyzję taką podejmuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Wobec powyższego, nie sposób zarzucać organowi, działającemu w myśl art. 7 k.p.a., czyli podejmującemu wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli - że składa odwołanie od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Zgromadzony bowiem w sprawie materiał dowodowy dawał organowi I instancji podstawy do powzięcia wątpliwości do zasadności wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni do celu kolekcjonerskiego. Wobec skarżącego w latach 2011, 2013 i 2017 prowadzone były postępowania karne o przestępstwa z art. 226 § 1 kk, art. 222 § 1 kk, art. 178a § 1 kk i art. 278 § 1 kk; w 2018 r. jako sprawcy przemocy domowej prowadzona była procedura Niebieskiej Karty; dodatkowo skarżący posiadał negatywną opinię Komendanta Powiatowego Policji w P.
Podkreślić także należy, że w myśl art. 15h ust. 7 u.o.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Oznacza to, że organ jest nim związany i nie ma możliwości ingerowania w jego treść, jak również dokonywania oceny przyczyn, z powodu których uprawniony lekarz oraz uprawniony psycholog wydał orzeczenie o braku zdolności do dysponowania bronią przez skarżącego. Orzeczenia są wydawane po przeprowadzeniu stosownych badań. Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze (art. 15a ust. 2 u.o.b.a.), zaś badanie psychologiczne obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby (art. 15a ust. 3 u.o.b.a.).
Jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 20 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 47/20 "Ustawa o broni i amunicji wprowadza zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie (wyrok NSA z 16 maja 2019 r. II OSK 3232/17 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ostateczność orzeczenia lekarskiego wydanego na skutek odwołania oznacza więc, jak trafnie przyjął Sąd I instancji, że jest ono dla organu wiążące i niepodważalne. Wobec tego ani organ, ani Sąd administracyjny nie mogą podważać jego merytorycznej zawartości, albowiem nie dysponują w tym zakresie wiedzą specjalistyczną. Ustawodawca nie wyposażył bowiem organów Policji w jakiekolwiek dodatkowe narzędzie prawne służące weryfikowaniu negatywnych, czy sprzecznych ze sobą opinii lekarskich."
Reasumując, skoro przedstawienie orzeczenia, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią jest warunkiem koniecznym, a skarżący takich orzeczeń nie posiada, tym samym organ nie mógł wydać innej decyzji niż decyzja odmowna.
Skarżący w skardze błędnie twierdzi, że przyczyną wydania decyzji odmownej była negatywna opinia oraz fakt skazania w sprawie karnej o przestępstwo z art. 226 § 1 kk, art. 222 § 1 kk, art. 178a § 1 kk i art. 278 § 1 kk. Przy czym zarzuca organowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez oparcie się na niewiarygodnej opinii (wywiad środowiskowy przeprowadzony z osobami, z którymi jest skonfliktowany), czy pominięcie faktu zatarcia skazania. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że podstawą wydania decyzji odmowej, jak zostało to wskazane wyżej, był brak posiadania koniecznych i wymaganych orzeczeń lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwskazań do posiadania broni. Posiadanie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią jest obligatoryjne, dlatego też brak stosownych orzeczeń jest wystarczający do wydania decyzji odmownej. Tym samym, nawet pozytywna opinia i zaświadczenie o niekaralności, w takiej sytuacji, nie dawałyby podstawy do wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.
W konsekwencji, zasadnie organ I instancji odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, a następnie organ odwoławczy słusznie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. Organy w swych decyzjach precyzyjnie wyjaśniły, z jakiego powodu nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na posiadane broni.
W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się ani naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyczerpująco zbadał przy tym istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.