VI SA/Wa 1504/20

VI SA/Wa 1504/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska
Magdalena Maliszewska /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 1735/21 - Wyrok NSA z 2025-01-21
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, par. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzs[4]
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2020 poz 875
art. 46 pkt 21
Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2
Dz.U. 2017 poz 776
art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 255 ust. 1 pkt 4, art. 169 ust. 2 i 3, art. 170,, art. 172
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi N. z siedzibą w A., F. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz N. z siedzibą w A., F. kwotę 2 217 (słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Sygn. akt:
VI SA/Wa 1504/20
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Urząd Patentowy oddalił wniosek N. z siedzibą w A., Francja (dalej jako: wnioskodawca, skarżąca, Spółka) o stwierdzenie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy "BIODERMIC" o nr [...], udzielonego na rzecz T. D. zamieszkałego w S. (dalej jako: uprawniony), na podstawie art. 169 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.; dalej: P.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.
Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. skierowanym do Urzędu Patentowego, Spółka wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia w całości, z dniem [...] listopada 2012 r., prawa ochronnego na znak towarowy BIODERMIC" o nr [...], udzielonego na rzecz uprawnionego
Powyższy znak towarowy został zarejestrowany w dniu [...] listopada 2012 r. i przeznaczony do sygnowania następujących usług: reklama za pomocą prasy, radia, telewizji i sieci komputerowej, organizacja targów i wystaw w celach handlowych lub reklamowych, usługi agencji importowo-eksportowej, usługi agencji informacji handlowej.
Organ wskazał, iż wnosząc o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z dniem wnioskodawca powołał art. 255 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wnioskodawca podniósł, że z posiadanych przez niego informacji wynika, iż sporny znak towarowy nie był używany w sposób rzeczywisty na terytorium Polski w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat następujących po dacie jego rejestracji. Ponadto uprawniony nie używał również w ww. okresie znaku różniącego się od znaku spornego w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru, nie umieszczał spornego znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla celów eksportu. Znak sporny nie był także używany przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego ani przez osobę upoważnioną do używania znaku wspólnego albo znaku wspólnego gwarancyjnego.
W odpowiedzi z dnia [...] października 2019 r. uprawniony wniósł o oddalenie wniosku z uwagi na fakt braku spełnienia przesłanek wskazanych w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Uprawniony podniósł, że nabył prawo ochronne do spornego znaku oraz domen internetowych [...] i [...] w dniu [...] lipca 2017 r. Wcześniej właścicielem spornego znaku była V. sp. z o.o. z siedzibą w W., która oferowała i wprowadzała do obrotu kosmetyki oznaczane znakiem towarowym "BIODERMIC DERMOCOSMETICS", w tym za pośrednictwem sklepu internetowego [...]. Od czerwca 2018 r. była prowadzona promocja i reklama kosmetyków oznaczanych spornym znakiem towarowym, samego znaku oraz ww. domen internetowych w telewizji, radio, prasie, internecie, w tym na portalach społecznościowych. W tym samym roku nastąpiła zmiana szaty graficznej i uprawniony sprzedaje wyroby kosmetyczne oznaczane znakiem towarowym "BIODERMIC DERMOCOSMETICS" o nr [...] poprzez sieć komputerową, w tym sklep [...]. Od czerwca 2018 r. kampanię reklamową marki "BIODERMIC DERMOCOSMETICS", "BIODERMIC", domeny internetowej [...] oraz produktów kosmetycznych sygnowanych znakiem "BIODERMIC DERMOCOSMETICS" [...], która polega na współpracy z blogerkami, youtuberkami i instagramerkami, prowadzeniu błoga na stronie [...] i umieszczaniu określonych treści na billboardach wielkoformatowych, prowadzi agencja komunikacji marketingowej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz należąca do grupy [...]. Reklama w internecie przeprowadzana jest również poprzez zamieszczanie banerów reklamowych kosmetyków "BIODERMIC DERMOCOSMETICS" oraz informacji o stronie [...] na znanych stronach internetowych, poprzez zamieszczanie w internecie artykułów o kosmetykach tej marki, jak również przez strategię pozycjonowania haseł reklamowych i strony [...] w wyszukiwarce google. Uprawniony stwierdził, iż kampania reklamowa prowadzona jest również w telewizji i radio, m.in. w TVN, TVN Style, TVP2, HGTV, TLC, Comedy Central od marca do lipca 2019 r. był emitowany film reklamowy, w marcu 2019 r., w TVP3, film reportażowy o marce "BIODERMIC" oraz o kosmetykach "BIODERMIC DERMOCOSMETICS", zaś w grudniu 2018 r. reklama była emitowana w Radio Kolor. Uprawniony podkreślił, iż od czasu nabycia, sporny znak towarowy jest używany przez niego, jak również za jego zgodą przez jego żonę – M. D., która prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą S. z siedzibą w R.. Dodatkowo sporny znak towarowy używany jest przez uprawnionego od 2017 r. dla współorganizacji i udziału w różnego rodzaju wydarzeniach handlowych i reklamowych oraz w ramach sponsoringu drużyny piłkarskiej [...].
Jednocześnie uprawniony przedłożył do akt przedmiotowej sprawy, szereg materiałów dowodowych, które w jego ocenie świadczą o używaniu spornego znaku towarowego w obrocie do oznaczania usług z kl. 35.
Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] grudnia 2019 r. wnioskodawca podtrzymał wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem [...] listopada 2012 r. Podniósł, iż przedstawione przez uprawnionego materiały dowodowe nie wskazują, aby uprawniony używał spornego znaku towarowego do sygnowania jakichkolwiek usług z kl. 35. W jego ocenie ww. dowody potwierdzają, iż uprawniony używa spornego znaku do oznaczania towarów z kl. 3. Wnioskodawca stwierdził, iż ze świadczeniem usług na tle przepisów o znakach towarowych mamy do czynienia w przypadku, gdy możemy mówić o aktywności mającej niezależną wartość ekonomiczną. W przeciwnym razie działanie może stanowić po prostu czynność pomocniczą wykonywaną przy lub po zakupie danego towaru. Ponadto o świadczeniu usług można mówić, kiedy działanie lub świadczenie o charakterze niematerialnym są podejmowane na rzecz osób trzecich. Tymczasem materiały dowodowe przedłożone do akt przedmiotowej sprawy nie świadczą, aby działania uprawnionego były wykonywane na rzecz osób trzecich. Wprost przeciwnie - wszelka aktywność, o której mowa w piśmie uprawnionego to działania reklamowe podejmowane przez osoby trzecie na jego rzecz. Wnioskodawca podniósł, iż materiał dowodowy wskazuje, że uprawniony oraz jego żona reklamują towary przede wszystkim za pośrednictwem wyspecjalizowanych agencji reklamowych, jednakże reklamowanie własnych towarów nie jest usługą. Skoro zaś uprawniony nie świadczy usług wskazanych w wykazie, nie jest możliwe, aby używał dla ich oznaczania znaku spornego. Wydruki pokazujące uczestnictwo uprawnionego w targach i wystawach, na których prezentuje towary, zdaniem wnioskodawcy, świadczą o tym, iż uprawniony z usług organizacji targów i wystaw w celach handlowych lub reklamowych korzystał, a nie, że je świadczył. Wnioskodawca podkreślił także, iż uprawniony nie przedłożył żadnych dowodów, które miałyby potwierdzać, iż świadczył usługi agencji importowo-eksportowej oraz usługi agencji informacji handlowej.
Urząd Patentowy w uzasadnieniu prawnym swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania tego znaku dla towarów (usług], dla których znak został zarejestrowany. Z kolei nieużywanie znaku towarowego może skutkować w określonych sytuacjach stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego. Instytucja ta została unormowana w art. 169 ustawy Prawo własności przemysłowej.
Zgodnie z art. 169 ust 1 pkt. 1 p.w.p. "prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania". W piśmiennictwie wskazuje się, że używanie znaku, aby spełniało wymogi określone w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., musi mieć miejsce na obszarze Polski, powinno mieć jednoznaczny charakter, konieczne jest również by było rzeczywiste i poważne oraz dotyczyło towarów lub usług objętych ochroną. Przez rzeczywiste używanie należy w tym kontekście rozumieć nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu lub oznaczanie świadczonych na rynku usług. Niespełnienie jednego z tych warunków we wskazanym przedziale czasowym może prowadzić do utraty prawa ochronnego poprzez stwierdzenie jego wygaśnięcia. W przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, zgodnie z treścią art. 169 ust. 6 p.w.p., obowiązek wykazania używania znaku lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie spoczywa na uprawnionym. Znak towarowy jest rzeczywiście używany, "jeżeli jest on wykorzystywany zgodnie ze swoją podstawową funkcją, polegającą na gwarantowaniu tego samego pochodzenia towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, w celu stworzenia lub utrzymania zbytu dla tych towarów i usług z wyłączeniem używania o charakterze symbolicznym (...) wymóg związany z rzeczywistym używaniem znaku towarowego zakłada, aby był on jako chroniony na danym terytorium używany publicznie i w sposób skierowany na zewnątrz" (patrz: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2005 r., T-303/03). Powyższe stanowisko jest zasadne w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 70/06.
Ponadto art. 255 ust. 1 pkt 4 p.w.p. stanowi, iż Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.
W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca, czyniąc zadość art. 2551 ust. 3 pkt 3 p.w.p., tj. wskazując wyraźnie określone żądanie, wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy "BIODERMIC" o nr [...] w całości z dniem [...] listopada 2012 r. Powyższą datę wnioskodawca potwierdził także w swym piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. (k. 222 akt sprawy).
Zdaniem Urzędu Patentowego, żądanie przez wnioskodawcę stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w dacie wskazanej we wniosku nie jest możliwe ze względu na brzmienie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Dzień [...] listopada 2012 r. jest dniem wydania decyzji o udzieleniu ochrony na przedmiotowy znak. Tak więc, w tej dacie, mając na uwadze treść art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., pięcioletni termin nieużywania nie rozpoczął jeszcze biegu. W konsekwencji żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w dacie wydania decyzji o jego udzieleniu, jako żądanie przedwczesne, skutkowało oddaleniem wniosku.
Spółka wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. istotne naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 255 ust. 1 pkt 4 P.w.p. przez uznanie, że zakres związania Organu wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wyklucza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa z dniem, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże taki skutek, podczas gdy:
a) pojęcie "granice" wniosku, którym posługuje się art. 255 ust. 4 P.w.p., w odniesieniu do wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie dotyczy daty wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wskazanej przez wnioskodawcę, gdyż granice te wynikają z okoliczności faktycznych sprawy przedstawionych przez wnioskodawcę i jego podstawy prawnej, a także żądania, ale wyłącznie w zakresie jego przedmiotu, tj. prawa wyłącznego, którego ono dotyczy oraz zakresu, tj. w całości czy w części;
b) wykładnia systemowa przepisu art. 255 ust. 4 P.w.p. w kontekście tego, że postępowanie sporne zawiera wiele cech typowych dla postępowania cywilnego, a Organ zajmuje w nim pozycję zbliżoną do Sądu, wskazuje, że możliwa jest modyfikacja żądania wówczas gdy jego sformułowanie jest dwuznaczne, niewyraźne lub niewłaściwe, o ile nie narusza to woli wnioskodawcy, wyrażonej wprost lub dającej się wywieść z uzasadnienia żądania, a jednocześnie, tak jak w sprawach cywilnych o zasiedzenie, związanie graniami żądania nie może dotyczyć chwili, w której wygaśniecie prawa miało nastąpić, gdyż jest to ocena przesłanek wygaśnięcia prawa ochronnego z punktu widzenia prawa materialnego, a ocena ta należy do organu, bez względu na to, czy wnioskodawca oznaczył we wniosku datę, w której, jego zdaniem, wygaśniecie nastąpiło;
c) Organ powinien był uwzględnić wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy znak towarowy "BIODERMIC" o nr [...] nawet w przypadku przyjęcia jako daty wygaśnięcia znaku dnia [...] listopada 2017 r. (w miejsce listopada 2017 r. wskazywanego przez Skarżącego), gdyż mieściło się to w granicach żądania i jego podstawy prawnej, skoro we wniosku wyraźnie i jednoznacznie wskazano jako podstawę wygaśnięcia niepodjęcie w ogóle po rejestracji znaku jego rzeczywistego używania w odniesieniu do następujących usług przyporządkowanych do klasy 35 Klasyfikacji Nicejskiej: reklama za pomocą prasy, radia, telewizji i sieci komputerowej, organizacja targów i wystaw w celach handlowych lub reklamowych, usługi agencji importowo-eksportowej, usługi agencji informacji handlowej, a jednocześnie stwierdzenie wygaśnięcia z dniem późniejszym (jeden dzień później) aniżeli wskazany przez wnioskodawcę mieści się w pojęciu uwzględniania wniosku w części;
2) art. 7, art. art. 77 § 1, art. 80, w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p. poprzez zupełne pomięcie jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;
2. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie:
1) art. 169 ust. 1 pkt. 1 P.w.p. przez poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym rozumieniu przedwczesności żądania i przyjęciu, że o spełnieniu wskazanej w komentowanym przepisie przesłanki w postaci "nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, decyduje treść samego wniosku, podczas gdy decydująca w tym zakresie powinna być data złożenia wniosku do organu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło Organ do zaniechania pełnego merytorycznego rozpoznania sprawy;
2) art. 172 P.w.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu tego przepisu przy rozstrzyganiu sprawy i tym samym nieuwzględnieniu normy, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa co do zasady z dniem złożenia wniosku o stwierdzenie jego wygaśnięcia, a wnioskodawca po prostu może zawnioskować, by organ w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa wskazał datę wcześniejszą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło Organ do zaniechania pełnego merytorycznego rozpoznania sprawy;
Wobec powyższych zarzutów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację prezentowane w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."),
Skarga jest zasadna, gdyż w ocenie Sądu, organ wadliwie zinterpretował art. 169 ust. 1 pkt. 1 P.w.p., uznając, iż nieprawidłowe wskazanie daty dziennej, z jaką miałby nastąpić skutek w postaci wygaśnięcia praw ochronnego na znak towarowy, w sytuacji całkowicie jasnej intencji po stronie wnioskodawcy, który w samym wniosku, jak i w toku postępowania administracyjnego przed Urzędem Patentowym wykazywał niepodjęcie używania znaku przez uprawnionego a limine – od daty objęcia ochroną - uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy oraz stanowi samoistną przesłankę jego oddalenia. Konsekwencją było niezasadne na tym etapie oddalenie wniosku "wprost", bez wdania się przez organ w ocenę przesłanek podawanych przez każdą ze stron w zakresie przesłanek istotnych z punktu widzenia treści art. 169 ust. 1 pkt. 1 P.w.p., z powodu przedwczesności takiego żądania.
Należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p. 1, prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. W myśl art. 172 P.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego. Data wygaśnięcia prawa ochronnego powinna być potwierdzona w decyzji. Krąg podmiotów legitymowanych do wystąpienia z wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji został określony w art. 169 ust. 2 i 3 P.w.p. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż zgodnie z normą wynikającą z art. 170 P.w.p. Urząd Patentowy oddala wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, jeżeli przed złożeniem wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Wyjątek stanowi tu przypadek, gdy któreś z tych zdarzeń nastąpiło wprawdzie już po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu nieużywania znaku, ale jeszcze w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie przedmiotowego wniosku, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania były dokonywane tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny prawa (Piotrowska Joanna, Włodarczyk Wojciech, Charakter prawny stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na nieużywany znak towarowy, Opublikowano: ZNUJ. PPWI 2010/3/77-86), "Wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. należy definiować jako ustanie tego prawa wskutek upływu pięcioletniego terminu nieużywania chronionego znaku bez ważnego powodu. Mamy tu zatem do czynienia z przypadkiem terminu zawitego w rozumieniu prawa cywilnego. Stwierdzenie takiego wygaśnięcia (art. 169 ust. 2 i ust. 3 p.w.p.) stanowi natomiast treść rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego, który ustala, że w określonej dacie nastąpiło wspomniane wygaśnięcie prawa. Stwierdzenie wygaśnięcia ma postać decyzji administracyjnej w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego". Nader istotny jest cel wprowadzenia do ustawodawstw krajowych instytucji wygaśnięcia bądź stwierdzenia wygaśnięcia ochrony udzielonej na znak towarowy z powodu jego nieużywania. I tak, zgodnie z doktryną (op. cit.), "opis celu, któremu przede wszystkim mają służyć instytucje wygaśnięcia i stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego, nawiązuje do racji, dla których prawodawca unijny zamieścił w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z 22.10.2008 r., mającej na celu zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, przepisy o możliwości uznania za wygasłą ochrony zarejestrowanego znaku, który nie jest używany. Intencja ta została ujawniona w motywie 9 preambuły tej dyrektywy, w świetle którego wymóg rzeczywistego używania zarejestrowanego znaku pod rygorem wygaszenia jego ochrony ma skutkować zmniejszeniem ogólnej liczby znaków zarejestrowanych i chronionych we Wspólnocie (obecnie w Unii), a w następstwie tego – ograniczeniem możliwych między nimi kolizji".
Zdaniem Sądu, wprawdzie, jak przyjmuje się w judykaturze, decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p. ma charakter deklaratoryjny, jednakże warunkiem rozstrzygnięcia w tym przedmiocie jest przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, a zatem skutek w postaci wygaśnięcia prawa nie może być uznany za przesądzony a priori, poprzez ustalenie zaistnienia prawnie relewantnych faktów. Co więcej, wydaje się w tej sytuacji, zwłaszcza mając na uwadze wyżej przywołane ratio legis omawianych unormowań, że należy stanąć na stanowisku, iż Urząd Patentowy nie jest związany żądaniem wnioskodawcy co do daty wygaśnięcia prawa w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p. De lege lata data taka nie może być bowiem przedmiotem wyboru, lecz wynika z tego przepisu i jest to data (dzień) upływu przewidzianego w nim terminu zawitego. Rację należy zatem przyznać skarżącej Spółce co do tego, że na przeszkodzie do merytorycznego rozpoznania sprawy nie stoi treść przepisu art. 255 ust. 1 pkt 4 P.w.p. Zasada związania organu wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie wyklucza bowiem możliwości stwierdzenia przez organ wygaśnięcia tego prawa z dniem, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże taki skutek, o ile – jak w sprawie niniejszej – z samego wniosku można wywieść okoliczność determinującą określenie daty, z którą miałby ten skutek wystąpić.
Tak więc, zdaniem Sądu, fakt podania nieprawidłowej daty, ewidentnie wynikającej z błędnego mniemania strony daty, że okres pięcioletni, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p. rozpoczyna swój bieg w dniu udzielenia ochrony, a nie – jak powinno być poprawnie – w dniu po nim następującym, nie może skutkować automatycznym oddaleniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak. Przedwczesność żądania mogłaby natomiast zaistnieć wówczas, gdyby okazało się, że w dacie składania wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy okres pięcioletni, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt. 1 P.w.p. jeszcze nie upłynął.
Organ będzie zatem obowiązany do ukończenia postępowania dowodowego z poszanowaniem prawa do czynnego udziału stron, a następnie dokonania oceny zgromadzonych materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych pod kątem przesłanek rzeczywistego używania znaku towarowego znak towarowy BIODERMIC" o nr [...] objętego ochroną na rzecz uprawnionego T. D. w pięcioletnim okresie istnienia obowiązku używania znaku, a więc od pierwszego dnia następującego po dniu udzielenia ochrony (vide – uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt: II GPS 1/08., opubl.: ONSA i WSA 2008/5/77, OSP 2009/1/3, Prok. I Pr-wkł. 2008/1049, LEX nr 368907).
Niezależnie od powyższego, organ włączy do akt sprawy całość wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowego znaku. Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się wyłącznie pierwsza strona wniosku (k.45 akt administracyjnych), co w sposób oczywisty uniemożliwia ustalenie treści i zakresu rzeczywistego żądania wnioskodawcy oraz przedstawianego przez niego stanu faktycznego..
Należy zaznaczyć, że na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. Poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875), przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).