VI SA/Wa 1256/24

VI SA/Wa 1256/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-08-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Łukasz Jarocki
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 106 ust.3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 107 ust.3, art.8, art.9, art.7, art. 7b, art.8, art.9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Łukasz Jarocki Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia 29 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja Ministra Aktywów Państwowych (dalej: "MAP", "Minister", "organ") z 29 stycznia 2024 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: "u.o.a."), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z 31 lipca 2023 r., Nr [...], ustalającą opłatę za używanie siedemdziesięciu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 52 920,00 zł.
W zaskarżonej decyzji Minister wskazał, że 19 lipca 2022 r. została przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie [...] pod adresem: ul. [...], zajmowanym przez Spółkę, na potrzeby prowadzonej działalności. Kontrola została przeprowadzona w obecności D.K. (pracownika recepcji). W trakcie kontroli w obiekcie ujawniono 122 odbiorniki telewizyjne marki M., które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Do odbiorników dorowadzona była telewizja cyfrowa. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym obiekcie wynosił "osiemnaście dni" i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia D. K.. W protokole z kontroli w rubryce "Uwagi kontrolującego" odnotowano: "Pouczono o obowiązku rejestracji odbiorników RTV zgodnie z ustawą o opłatach abonamentowych. Pani D. K. posiada wiedzę na temat ilości pokoi oraz odbiorników telewizyjnych w obiekcie hotelowym.". Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez osoby kontrolujące oraz D. K.. Do protokołu załączone zostało także oświadczenie D. K. z 19 lipca 2022 r., zgodnie z którym w kontrolowanym obiekcie znajdowały się 122 odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z następujących przyczyn: "ponieważ pokoje zajęte są przez gości".
Organ wyjaśnił następnie, że na dzień kontroli Strona miała zarejestrowanych 50 odbiorników telewizyjnych oraz 50 odbiorników radiofonicznych pod numerem [...]. Po kontroli Strona zgłosiła na koncie abonenckim zmianę liczby odbiorników na 122 odbiorniki telewizyjne oraz 122 odbiorniki radiofoniczne.
Minister wskazał dalej, że pismem z 19 grudnia 2022 r. organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., poinformował ją o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz do zgłoszenia żądań.
Organ dodał, że w piśmie z 7 stycznia 2023 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) Strona wskazała, że kontrola została przeprowadzona pod nieobecność osób uprawnionych do reprezentacji Spółki. Wyjaśniła, że osoba obecna podczas kontroli jako recepcjonistka nie posiadała wiedzy, czy odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Podniosła, że w związku ze zmianą częstotliwości nadawania programów telewizyjnych 27 czerwca 2022 r. sukcesywnie dostosowywała odbiorniki do odbioru sygnału, a także, że w protokole kontroli brak jest informacji o posiadaniu przez nią kilku odbiorników radiofonicznych, co potwierdza, że osoba uczestnicząca w kontroli nie posiadła wystarczającej wiedzy.
Organ dokładnie opisał przebieg postępowania administracyjnego przedstawiając argumentację Strony zawartą w nadsyłanych pismach.
Rozpatrując odwołanie Strony od decyzji I instancji organ po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa stwierdził, że nie budzi wątpliwości okoliczność posiadania przez Stronę w dniu kontroli 122 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, z których 50 było zarejestrowanych.
Odnosząc się do podnoszonej przez Stronę w odwołaniu kwestii, że kontrolowany obiekt spełniał przesłanki wymienione w art. 15l ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 z późn. zm., dalej: "ustawa COVID-19"), organ zaznaczył, że art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19 wstrzymał pobieranie od przedsiębiorców opłat abonamentowych RTV w okresie, w którym obowiązywał zakaz prowadzenia działalności na określonej podstawie, jednakże warunkiem koniecznym było posiadanie statusu płatnika opłat abonamentowych oraz uiszczenie ww. opłat za okresy rozliczeniowe przypadające przed 8 marca 2020 r. Minister wskazał, że przepisy ustawy COVID- 19 nie zniosły obowiązku rejestracji oraz płacenia abonamentu RTV. W dalszym ciągu obowiązywała ustawa o opłatach abonamentowych. Ww. przepisy umożliwiły zawieszenie poboru opłat abonamentowych od przedsiębiorców, jednak nie zwalniały one podmiotów gospodarczych z obowiązku rejestracji odbiorników RTV. W przedmiotowej sprawie Strona dokonała rejestracji 50 odbiorników telewizyjnych oraz 50 odbiorników radiofonicznych 2 lipca 2021 r. Następnie po kontroli 22 lipca 2022 r. dokonała zmiany na koncie abonenckim w liczbie odbiorników (122 odbiorniki telewizyjne oraz 122 odbiorniki radiofoniczne). Z powyższego wynika, że na dzień kontroli Strona nie posiadała rejestracji 72 odbiorników telewizyjnych. Minister wskazał, że pierwsza rejestracja została dokonana 2 lipca 2021 r. czyli po dacie wskazanej w art. 151 ust. 2 pkt 3 ustawy COVID-19. Zatem Strona nie spełniała przesłanek do zawieszenia poboru opłat abonamentowych.
Minister podniósł ponadto, że Strona nie jest podmiotem leczniczym ani sanatorium, a zatem nie ma wobec niej zastosowania przepis art. 2 ust. 5 u.o.a. W związku z powyższym prowadzenie przez Stronę turnusów rehabilitacyjnych nie zwalnia jej z rejestracji każdego posiadanego przez nią odbiornika telewizyjnego oraz radiofonicznego.
Organ uznał za niezasadne zarzuty odwołania oraz, że decyzja I instancji jest zgodna z prawem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2024 r. Skarżący, zaskarżając decyzję MAP z 29 stycznia 2024 r., wniósł o jej uchylenie oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych w toku postępowania, a w szczególności nie uwzględnienie zmiany częstotliwości obowiązujących w przedmiotowym okresie, o czym Skarżący wskazał w odwołaniu jak również ilości odbiorników,
2) naruszenie art.15l ust. 1 pkt. 2 ustawy COVID-19, poprzez pobieranie opłat w okresie zagrożenia epidemiologicznego i epidemii, a ponieważ te podmioty były wyłączone z prowadzenia działalności gospodarczej, gdzie stan zagrożenia epidemiologicznego został uchylony 1 lipca 2023 r.,
3) naruszenie art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9 K.p.a., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności nie uwzględnienie pozostałych okoliczności mających wpływ na rozstrzygniecie sprawy wskazanych w uzasadnieniu odwołania oraz w trakcie postępowania.
W uzasadnieniu skargi, Skarżący wskazał m.in., że protokół kontroli sporządzono z recepcjonistką, która nie posiadała wiedzy odnośnie sprawności działania wszystkich odbiorników. Recepcjonistka była pracownikiem zatrudnionym w spółce od niedawana (październik 2021 r.), czyli nie posiadała wiedzy o zmianie częstotliwości i ilości sprawnych odbiorników.
Skarżący podniósł, że 27 czerwca 2022 r. była zmiana częstotliwości, a jeżeli ktoś nie miał przystosowanych odbiorników w tym zakresie to nie było możliwości odbioru programów. W Spółce sukcesywnie dostosowywano odbiorniki telewizyjne, aby miały możliwość odbioru. Zmiana częstotliwości wystąpiła 27 czerwca 2022 r., a kontrolę przeprowadzono 19 lipca 2022 r. - czyli trzy tygodnie po zmianie częstotliwości. Skarżący wyjaśnił, że w czerwcu 2022 r. zlecono firmie zewnętrznej modernizację odbiorników do nowych częstotliwości. Prace wykonywano sukcesywnie w lipcu. Zakończono je 28 lipca 2022 r., co potwierdza faktura VAT [...] (Zał. Nr 1).
Skarżący zwrócił również uwagę, na całkowity zakaz prowadzenia działalności gospodarczej branży w okresach tzw. lockdownów , związanych z wirusem SARS-CoV-2. Była to sytuacja niezwykle stresująca związana z brakiem dochodów, z ponoszeniem wysokich kosztów stałych, co groziło upadłością Spółki. W takich okolicznościach, gdy brakuje na wypłaty dla pracowników, ciężko jest, jak podniósł Skarżący, myśleć o rejestracjach odbiorników.
Skarżący dodał, że Spółka jest właścicielem [...] i NZOZ [...]. Prowadzi działalność w zakresie świadczeń zdrowotnych. Przedsiębiorstwo ujęte jest w Planie rozwinięcia łóżek szpitalnych na terenie województwa [...] (Zał. nr 2) i Decyzją Burmistrza [....] zobowiązane jest do przeznaczenia 200 łóżek na rzecz obrony (Zał. nr 3). W okresie stanu epidemicznego covid 19 na Spółkę nałożono świadczenia rzeczowe jako Zastępcze Miejsca Szpitalne. Gminne Centrum Zarządzania Kryzysowego poinformowało firmę, że decyzją Wojewody w [...] może zostać uruchomione miejsce do kwarantanny (Zał. nr 4). Pismo datowane jest na 1 kwietnia 2020 r. a stan epidemiczny odwołano 1 lipca 2023 r. Ponadto po wybuchu wojny na Ukrainie w ośrodku zakwaterowani byli uchodźcy z C.. Dodatkowo mieszkańcom L. w oparciu o NZOZ Spółka świadczy zabiegi rehabilitacyjne i nie są one komercyjne. 10 marca 2022 r. Wojewoda [...] dokonał wpisu do rejestru organizatorów turnusów rehabilitacyjnych w których uczestniczą osoby niepełnosprawne z dofinansowania ze środków PEFRON (Zał. nr 5), a także 8 kwietnia 2022 r. Wojewoda [...] dokonał wpisu do rejestru ośrodków, w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne, będąc uprawnionym do przyjmowania zorganizowanych grup turnusowych osób niepełnosprawnych (Zał. nr 6). Skarżący podniósł również, że Spółka znajduje się w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą - KSIĘGA REJESTROWA nr księgi [...] - prowadzona przez Wojewodę [...] (Zał. nr 7).
Zdaniem Skarżącego, powyższe wskazuje, że Spółka jako podmiot ma znaczenie strategiczne dla Zarządzania Kryzysowego. Firma wykazuje gotowość nie tylko w formie deklaracji, ale czynnie uczestniczy w nałożonych na nią obowiązkach, a ten fakt nie może być bez znaczenia w rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy.
Zdaniem Skarżącego, organ w niniejszym postępowaniu pominął w ogóle fakt, że zgodnie z art. 151 ust. 1 pkt. 2 ustawy COVID-19, nie pobiera się opłat w okresie zagrożenia epidemiologicznego i epidemii, a ponieważ te podmioty były wyłączone z prowadzenia działalności gospodarczej, gdzie stan zagrożenia epidemiologicznego został uchylony 1 lipca 2023 r., to ośrodki były wyłączone z możliwości prowadzenia działalności gospodarczej - a więc osiągania dochodów.
MAP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady, jak wynika z art. 2 ust. 4 u.o.a., opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny. Odstępstwa od tej zasady zawiera ust. 5 tego artykułu, określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Art. 5 ust 1 omawianej ustaw stanowi, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.
Należy zauważyć, że zgodnie z § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676), rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki (§ 2). Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników (§ 3).
W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 3 u.o.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 7 ust. 6 u.o.a., kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3.
W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe i do celów pobierania tych opłat, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają zarejestrowaniu. Podstawą przeprowadzenia kontroli wykonania tych obowiązków są przepisy ustawy o opłatach abonamentowych (art. 7 ust. 1 i ust. 6 u.o.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrok z 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2925/14: "(...) wykonanie tych obowiązków podlega kontroli. Oczywiście nie jest to kontrola przedsiębiorstwa prowadzona w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tylko kontrola posiadania niezarejestrowanych odbiorników prowadzona w trybie ustawy o opłatach abonamentowych, zatem nie ma obowiązku ani potrzeby informowania o zamiarze jej przeprowadzenia. Informowanie o przyszłej kontroli, w istocie rzeczy udaremniałoby osiągnięcie jej celu".
W niniejszej sprawie kontrola została przeprowadzona w obiekcie Spółki – w [...], 19 lipca 2022 r. i wykazała, że w obiekcie znajduje się 122 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Do odbiorników dorowadzona była telewizja cyfrowa. Stwierdzony okres używania odbiorników wynosił osiemnaście dni. Ustalenia te zostały dokonane na podstawie oświadczenia osoby zatrudnionej w obiekcie, która podpisała protokół. Uruchomienie odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe ponieważ pokoje były zajęte przez gości. W dniu kontroli 50 odbiorników telewizyjnych i 50 odbiorników radiofonicznych, było zarejestrowanych. Po kontroli Strona zgłosiła na koncie abonenckim zmianę liczby odbiorników na 122 odbiorniki telewizyjne oraz 122 odbiorniki radiofoniczne.
Podkreślenia wymaga, że protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a., który traktuje jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W orzecznictwie podkreśla się jednak wagę protokołu kontroli jako dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. W protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli, ma on zatem szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów, obrazuje bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie.
Wskazania również wymaga, że ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli nie są niepodważalne, jednak nie jest wystarczające do ich podważenia jedynie poddanie w wątpliwość tych ustaleń, bez przedstawienia przekonywującego dowodu przeciwnego, pozwalającego na zanegowanie prawdziwości stwierdzeń zawartych w protokole kontroli. Dowód z protokołu może zostać skutecznie zakwestionowany poprzez przedstawienie innych wiarygodnych dowodów.
W przedmiotowej sprawie Skarżący nie przedstawił takich dowodów, które podważałyby ustalenia utrwalone w protokole z kontroli 19 lipca 2022 r. Skarżący podniósł w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze, że w dniu kontroli nie wszystkie z pośród niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, ponieważ 27 czerwca 2022 r. była zmiana częstotliwości w związku z czym w Spółce zewnętrzna firma sukcesywnie dostosowywała odbiorniki telewizyjne, aby miały możliwość odbioru. Skarżący wskazał, że prace dostosowawcze zakończono 28 lipca 2022 r., co ma potwierdzać załączona do skargi faktura VAT [...]. Skarżący jednak w toku postępowania administracyjnego nie wykazał w żaden sposób ile odbiorników telewizyjnych nie było w dniu kontroli w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Skoro prace dostosowawcze trwały od 27 czerwca 2022 r., a więc rozpoczęły trzy tygodnie przed przeprowadzoną w Spółce kontrolą i zakończyły się 9 dni po kontroli – 28 lipca 2022 r., Skarżący podnosząc okoliczność, że nie wszystkie odbiorniki telewizyjne w dniu kontroli były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, był zobligowany do wykazania ilości tych odbiorników. Skarżący z tej okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, więc jej udowodnienie leżało po stronie Skarżącego. W ten sposób Skarżący mógł skutecznie zakwestionować ustalenia kontroli. Skarżący jednak pomimo występowania przez organ o udzieleni informacji na czym polegało dostosowanie odbiorników telewizyjnych w związku ze zmianą częstotliwości w pismach z 30 marca 2023 r. oraz z 9 maja 2023 r., poza samym podnoszeniem zmiany częstotliwości, nie przedłożył żadnych dowodów istotnych dla ustaleń faktycznych w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że z załączonej do skargi faktury VAT [...] nie wynika ile na dzień kontroli w obiekcie Skarżącego znajdowało się odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Dowód ten więc, który Skarżący powinien przedłożyć w postępowaniu administracyjnym, nie wyjaśnia istotnych wątpliwości w sprawie. Z tego względu, Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a"), oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z tej faktury. Omawianej kwestii – ilości odbiorników telewizyjnych, które nie były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu w dniu kontroli – tym bardziej nie wyjaśniają, znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, faktury nabycia odbiorników telewizyjnych z 5 maja 2016 r. dokumentująca nabycie 28 sztuk odbiorników telewizyjnych i z 29 lipca 2016 r. dokumentująca nabycie 30 sztuk odbiorników telewizyjnych.
Dlatego Sąd stwierdza, że podniesiona w tym zakresie argumentacja Skarżącego nie podważa w sposób skuteczny prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji. Organy obu instancji rozważając podnoszoną przez Skarżącego argumentację słusznie uznały, że Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń kontroli utrwalonych w protokole kontroli. Samo podnoszenie kwestii zmiany częstotliwości, czy też podważanie wiedzy na temat ilości odbiorników telewizyjnych w obiekcie osoby zatrudnionej w ośrodku na recepcji od października 2021 r., a więc od ponad pół roku przed kontrolą, jest niewystarczające dla podważenia ustaleń kontroli utrwalonych w protokole kontroli, podpisanym przez pracownika recepcji uczestniczącego w kontroli.
Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem, od przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców przez okres, w którym obowiązuje zakaz prowadzenia działalności na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wstrzymuje się pobieranie opłat abonamentowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1689), jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2. Jak wynika z ust. 2, warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, są: 1) świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami praw pokrewnych, 2) bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, 3) uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.
W ocenie Sądu, organy słusznie wskazały, że na podstawie cyt. przepisów ustawodawca wstrzymał w sytuacji opisanej w tych przepisach i przy spełnieniu warunków w nich wymienionych, pobieranie opłat abonamentowych, a nie rejestrację odbiorników telewizyjnych czy radiofonicznych. Powyższa regulacja nie wyłączyła stosowanie przepisów u.o.a. Ponadto organy, na podstawie cyt. przepisów, słusznie wskazały, że warunkiem zastosowania zwolnienia z pobieranie opłat abonamentowych jest uiszczenie tych opłat za okresy rozliczeniowe przypadające przed 8 marca 2020 r., tymczasem od spornych 72 odbiorników telewizyjnych opłata abonamentowa przed 8 marca 2020 r., nie była przez Skarżącego uiszczana. Sąd ponadto zauważa, że w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja, w której znajduje zastosowanie omawiane wstrzymanie pobierania opłat abonamentowych. Instytucja ta ma bowiem zastosowanie w okresie, w którym obowiązuje zakaz prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, w dniu natomiast przeprowadzonej kontroli nie obowiązywał zakaz prowadzenia działalności obejmujący branżę Skarżącego. Z tych względów, podnoszony przez Skarżącego fakt, że stan zagrożenia epidemiologicznego został uchylony 1 lipca 2023 r., nie ma z powyższych względów wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, sam stan zagrożenia epidemiologicznego bowiem, nie stanowi podstawy wstrzymania pobierania opłat abonamentowych, a tym bardziej obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych.
Sąd stwierdza, że organy prawidłowo także uznały, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowanie art. 2 ust. 5 pkt 2 u.o.a., zgodnie z którym niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, sanatoria, żłobki, publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne systemu oświaty, publiczne i niepubliczne uczelnie, a także domy pomocy społecznej - w tym samym budynku, zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji - uiszcza się tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1. Skarżący nie jest żadnym z wymienionych w tym przepisie podmiotów, w związku z czym brak jest podstaw do uznania, że Skarżący był objęty obowiązkiem uiszczenia tylko jednej opłaty abonamentowej. Skarżący w szczególności nie prowadzi sanatorium ani nie jest podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. 2023 r. poz. 991 z późn. zm., dalej: "u.d.l.") podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą oznacza podmiot leczniczy wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 2, 3 i 7, a więc: samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, jednostki budżetowe, w tym państwowe jednostki budżetowe tworzone i nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadające w strukturze organizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej lub położną podstawowej opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2527), jednostki wojskowe w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą. Skarżący nie jest żadnym z tych podmiotów ponieważ prowadzi działalność jako niepubliczny zakład opieki zdrowotnej. Z tych też względów prawidłowości zaskarżonej decyzji nie podważają podnoszone przez Skarżącego okoliczności, że Skarżący: jest właścicielem [...] i NZOZ [...], prowadzi działalność w zakresie świadczeń zdrowotnych, przedsiębiorstwo ujęte jest w Planie rozwinięcia łóżek szpitalnych na terenie województwa [...] i decyzją Burmistrza [...] zobowiązane jest do przeznaczenia 200 łóżek na rzecz obrony, że w okresie stanu epidemicznego covid 19 na Spółkę nałożono świadczenia rzeczowe jako Zastępcze Miejsca Szpitalne, że decyzją Wojewody w Ośrodku [...] może zostać uruchomione miejsce do kwarantanny, że po wybuchu wojny na Ukrainie w ośrodku zakwaterowani byli uchodźcy z C. oraz, że mieszkańcom Łeby w oparciu o NZOZ Spółka świadczy niekomercyjne zabiegi rehabilitacyjne. Na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcie nie wpływają również wpisy Wojewody [...], 10 marca 2022 r. do rejestru organizatorów turnusów rehabilitacyjnych w których uczestniczą osoby niepełnosprawne z dofinansowania ze środków PEFRON i 8 kwietnia 2022 r. do rejestru ośrodków, w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne, jak również okoliczność, że Spółka znajduje się w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą - KSIĘGA REJESTROWA nr księgi [...] - prowadzona przez Wojewodę [...]. Wszystkie te okoliczności pozostają poza zakresem regulacji zawartej w art. 2 ust. 5 pkt 2 u.o.a., dlatego nie mają wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Z powyższych również względów Sąd oddalił na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., zawarte w skardze, wnioski dowodowe z dokumentów potwierdzających powyższe okoliczności uznając, że nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 7b, art. 8 i art. 9 K.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Skarżący był informowany o etapach postępowania organy zatem umożliwiły Skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego złożenia stosownych wniosków dowodowych. Zdaniem Sądu, w związku z brakiem przedłożenia przez Skarżącego dowodów wykazujących ilość odbiorników telewizyjnych nie będących w dniu kontroli w stanie natychmiastowego odbioru programu, za wiarygodne należy uznać ustalenia wynikające z protokołu kontroli. Argumentacja zatem oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. W tej sytuacji nie można uznać, że organy działały w niniejszej sprawie w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), czy też zasadę informowania stron (art. 9 K.p.a.) Skarżący nie wyjaśnił w jakich działaniach organów upatruje naruszenie wymogu współdziałania organów administracji publicznej w toku postępowania, a Sąd analizując niniejszą sprawę nie dopatrzył się takiego naruszenia w działaniach organów.
Biorąc powyższe pod uwagę, skoro ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji nie budzą wątpliwości, Sąd stwierdza, że organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na Skarżącego opłatę za używanie siedemdziesięciu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 52 920,00 zł.
Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji rozstrzygające w niniejszej sprawie, nie naruszyły przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.