VI SA/Wa 1479/24

VI SA/Wa 1479/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Urszula Wilk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 138 par. 2, art. 136, art. 15, art. 6, art. 8, art. 9, art. 10, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 64a, art. 64e, art. 151a par. 1-2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 170
art. 29
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją  przedsiębiorstw - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu dnia 27 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu E. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala sprzeciw
Uzasadnienie
Decyzją z [...] kwietnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. P. (jako zarządcę sukcesyjnego - [...]) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2023r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2 200 zł uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2023 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. D. karę pieniężną w wysokości 2 200 zł.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna - za każdy pojazd.
Powyższe stwierdzono [...].10.2023 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...] w [...], pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. P. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy [...]. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...].10.2023 r.
Pismem z 17.01.2024r. zarządca sukcesyjny wniósł odwołanie od tej decyzji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołując się do art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 oraz art. 107 § 3 k.p.a. wskazał na zasady rządzące postepowaniem administracyjnym podnosząc m.in., że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że Organ I instancji stwierdził, iż kontrolowany przewóz był wykonywany na rzecz i w imieniu przedsiębiorstwa - [...]. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie organ odwoławczy zważył, iż R. D. nie żyje od [...].01.2022 r., a w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie został ustanowiony w dniu [...].01.2022r. zarządca sukcesyjny. W związku z powyższym Organ I instancji błędnie określił stronę postępowania. Zgodnie z art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw, od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku.
W związku z powyższym, w ocenie Organu II instancji zaskarżona decyzja winna zostać uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania Organowi I instancji.
Sprzeciw od tej decyzji (zatytułowany: Skarga) wniosła E. P. (zarządca sukcesyjny [...]) wnosząc o umorzenie przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności:
- art. 6 k.p.a. - gdyż, decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego prawa,
- art. 7 k.p.a. - ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego i obowiązujących w tym zakresie przepisów,
- art. 8 k.p.a. - ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej, a ponadto:
- prawa materialnego poprzez błędne zastosowania przez organ I instancji przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. - Dz. U. z 2022 r., poz. 2001) stwierdzając naruszenia tj.: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd.
W uzasadnieniu Skarżąca podnosiła m.in., że Organ błędnie określił stronę postępowania administracyjnego. Zdaniem Skarżącej, Organ powinien rozpatrywaną decyzję umorzyć. Ponadto wskazywała, że pojazd przed wyjazdem z bazy firmy był w pełni sprawny, zaś Strona regularne wykonuje badania techniczne pojazdów, a uszkodzenia, takie jak pęknięcia, mogą pojawić się nagle w trakcie jazdy, zwłaszcza w przypadku pojazdów ciężarowych. W przedsiębiorstwie respektowane są obowiązujące przepisy.
W odpowiedzi na sprzeciw Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Z treści art. 64e p.p.s.a. wynika, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).
Z treści powołanych przepisów wynika, że kontrola prawidłowości decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej. Kontrola ta polega więc na zbadaniu, czy zachodziły przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., to jest, czy organ odwoławczy wykazał wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów postępowania oraz czy wykazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, przez co uniemożliwia uzupełnienie postępowania przez organ odwoławczy (art. 136 k.p.a.) bez naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.).
W orzecznictwie przyjmuje się, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest równoznaczny z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2846/12; to i kolejne powoływane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji ze względu na błędne określenie strony postępowania. Organ odwoławczy wskazał, iż ww. błąd wzbudza wątpliwość co do prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu, co prowadzi do naruszenia zasad wynikających z art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w tym przede wszystkim zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania.
Organ odwoławczy wskazał zatem okoliczności usprawiedliwiające wydanie decyzji kasatoryjnej. Organ realizując dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. wskazał na fakt naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. W sprawie zaistniały zatem przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. i sprzeciw w tym zakresie nie jest zasadny.
Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie rozpatrywał sprawy merytorycznie, a jedynie na skutek wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie wskazując Organowi I instancji, iż z powodu śmierci strony w prowadzonym przez stronę przedsiębiorstwie został ustanowiony zarządca sukcesyjny, o którym mowa w art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw. Dlatego też zastosowanie przez Organ odwoławczy w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., czyli uchylenie decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, uznać należy za usprawiedliwione.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.