VI SA/WA 1459/24

VI SA/Wa 1459/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal /przewodniczący/
Anna Fyda-Kawula. /sprawozdawca/
Grzegorz Nowecki
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.), art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 645) i § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania T. G. (Skarżący), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2023 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 31 października 2023 r. na autostradzie A4 w miejscowości Balice zatrzymany został do kontroli pojazd członowy, składający się z ciągnika siodłowego marki [...] nr. rej. [...] wraz z naczepą marki [...] nr rej. [...], którym kierował J. J. W toku kontroli ustalono, że kierowca pojazdem tym wykonywał transport drogowy rzeczy (drewno - ładunek podzielny) - z H. do S. na rzecz Skarżącego. Przebieg i ustalenia kontroli zostały udokumentowane w protokole nr [...] z [...] października 2023 r. Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:
- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 46,7 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 40 t o 16,75%),
- nacisk na grupie 3 osi nienapędowych naczepy 24,9 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,91 (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 24 t o 3,75 %),
- nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu 13,8 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 11,5 t o 20 %).
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z [...] grudnia 2023 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20 %, z naruszeniem zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie norm prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, polegające na ustaleniu masy przewożonego drewna na podstawie wskazań pomiarów wagowych, bez uwzględnienia sposobu wyliczenia masy na podstawie art. 61 ust. 15 tej ustawy oraz art. 140aa ust. 4 powołanej ustawy polegające na jego niezastosowaniu. Zarzucił też naruszenie prawa procesowego, to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów.
W uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i stwierdził, że do pomiarów masy rzeczywistej oraz nacisków osi kontrolowanego pojazdu członowego wykorzystano przenośną wagę do ważenia pojazdów w ruchu nr fabryczny [...] (znak zatwierdzenia typu: [...]), posiadającą świadectwo legalizacji ponownej ważne do 18 czerwca 2024 r. Kontrolowanym pojazdem przewożono ładunek podzielny.
Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do załącznika nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu wyznaczoną trasą wskazaną w zezwoleniu: o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV, o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. Stosownie zaś do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V w wysokości 10000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, jak to miało miejsce w tej sprawie.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, procedura ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości. Pomiary przeprowadzono zgodnie z procedurą opisaną w instrukcji producenta urządzeń ważącego. Strefa ważenia nie zawierała żadnych zanieczyszczeń mogących wpłynąć na wyniki ważenia (została dokładnie oczyszczona bezpośrednio przed rozpoczęciem pomiarów). Kierujący został zapoznany z legalizacją wagi i świadectwem wzorcowania przymiaru wstęgowego i teleskopowego oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Pouczony o takiej możliwości, nie wniósł wniosku o powtórzenie pomiarów wymiarów zewnętrznych lub ważenia. Sposób obliczania masy drewna na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z 2012 r. poz. 536), ma na względzie określenie jego szacunkowej wagi. Dokonując poprawnie takich obliczeń, przewoźnik przed podjęciem się wykonania przejazdu, może zweryfikować uwzględniając masy własne pojazdu i naczepy oraz oszacowanej w ten sposób masy drewna, czy pojazd po załadunku pozostanie normatywny. Pozwala to z kolei, na zajęcie stanowiska czy podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności, podejmując określoną ilość drewna. Podobnie sytuacja ma się co do wymiarów zewnętrznych.
Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że Skarżący nie dostarczył takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności za brak zezwolenia, na podstawie art. 140aa ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skarżący w toku postępowania przed Organem I instancji nie złożył wyjaśnień, a wyjaśnienia zawarte w odwołaniu nie stanowią dowodów świadczących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, czy że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Przedmiotem przewozu było drewno, ale przekroczona była również dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego, w związku z czym nie znajduje zastosowania wyjątek z art. 140aa ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy. Ponadto, z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy oraz z protokołu kontroli wynika, iż zatrudniony i działający w imieniu Skarżącego kierujący pojazdem J. J. dysponował odpowiednimi informacjami, na podstawie których mógł stwierdzić nienormatywność pojazdu. Kontrolowany pojazd członowy wyposażony był bowiem w system informujący kierującego o naciskach osi pojazdu. Tym samym kierujący mógł w dowolnym momencie sprawdzić wskazania nacisków osi ciągnika i naczepy, gdyż system w momencie kontroli działał prawidłowo. Użyty podczas kontroli przez inspektora ITD, wskazał również na przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika oraz nacisków grupy trzech osi naczepy względem dopuszczalnej normy. Kierujący miał więc świadomość przekroczenia dopuszczalnych wartości nacisków osi, ale zdecydował się realizować przejazd. Obowiązujące przepisy prawne obciążają podmiot wykonujący przejazd, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm, a co za tym idzie to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość ładunku przed rozpoczęciem przejazdu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów, bądź wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) przepisów postępowania, tj. art. 7 i at. 77 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami ustalonymi na podstawie błędnie przeprowadzonej procedury ważenia pojazdu przewożącego drewno;
2) przepisów postępowania, tj. art. 7 i at. 77 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami ustalonymi niezgodnie z treścią art. 61 ust. 15 ustawy - Prawo o ruchu drogowym;
3) naruszeniu zasady płynącej z treści art. 7 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego dotyczącego kontroli z dnia [...] października 2023r.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie powołanego kryterium i stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem z następujących powodów.
Rozpoznawana sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci drewna.
Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.
Zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Zgodnie zaś z treścią art. 64 ust. 2 powołanej ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I.
Z przytoczonych przepisów wynika zakaz umieszczania ładunku podzielnego na pojazdach nienormatywnych za wyjątkiem pojazdów poruszających się na podstawie zezwoleń kategorii I. W pozostałych przypadkach podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek zmniejszenia ilości przewożonego ładunku, co jest możliwe z uwagi na jego podzielność.
Stosownie do treści art. 2 pkt 35 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków.
Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 powołanej ustawy, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.
W sprawie tej kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem członowym, składającym się z ciągnika siodłowego marki [...] wraz z naczepą marki [...], co do którego w trakcie kontroli drogowej stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy: rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego 46,7 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 40 t o 16,75%), nacisku na grupie 3 osi nienapędowych naczepy 24,9 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,91 (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 24 t o 3,75 %) oraz nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu 13,8 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 11,5 t o 20 %).
Stosownie bowiem do treści § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku pojedynczej osi napędowej pojazdów, o których mowa w
§ 3 ust. 1 pkt 2-14 - 11,5 tony. Jak zaś stanowi § 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. Z kolei zgodnie z treścią § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) ww. rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi nie napędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 < d < 1,40) - 24 tony.
W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z treścią art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V w wysokości 10.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, jak to miało miejsce w tej sprawie.
W rozpoznawanej sprawie prawidłowo więc nałożono na Skarżącego karę pieniężną za dokonany przejazd nienormatywnym zespołem pojazdów w wysokości 10.000 zł
Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w tym uznanie nieprawidłowo otrzymanych wyników pomiarów. Kwestie te obszernie i szczegółowo wyjaśnił Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że ważenia kontrolowanego pojazdu dokonano za pomocą przenośnej wagi do ważenia pojazdów w ruchu nr fabryczny [...], posiadającej świadectwo legalizacji ponownej ważne do 18 czerwca
2024 r. i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości. Pomiary przeprowadzono zgodnie z procedurą opisaną w instrukcji producenta. Strefa ważenia nie zawierała żadnych zanieczyszczeń. Kierujący został zapoznany z legalizacją wagi i świadectwem wzorcowania przymiaru wstęgowego i teleskopowego oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Pouczony o takiej możliwości, nie wniósł wniosku o powtórzenie pomiarów wymiarów zewnętrznych lub ważenia.
Prawidłowo też Organy nie stwierdziły w tej sprawie podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w takiej sprawie umarza się, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot, dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia.
Jak zasadnie przyjęły Organy, uwolnienie się przewoźnika od kary za przejazd pojazdem nienormatywnym może mieć miejsce tylko wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym zostanie wykazane istnienie okoliczności wskazujących na dochowanie przez niego należytej staranności przy wykonywaniu czynności związanych z przejazdem. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, to na podmiocie wykonującym przejazd spoczywa obowiązek wykazania, że naruszenie będące podstawą nałożenia kary, powstało w wyniku niezależnych od niego okoliczności, na powstanie których nie miał wpływu, a także, że podjął wszelkie niezbędne działania, bądź środki, zmierzające do wykonania przewozu zgodnie z przepisami prawa i wynikającymi z nich wymogami. To przewoźnik podejmuje się transportu, a tym samym może i powinien go rozpocząć dopiero po upewnieniu się, czy przewożony ładunek nie powoduje naruszenia obowiązujących przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1481/15).
Organy prawidłowo przyjęły w okolicznościach tej sprawy, że Skarżący w toku postępowania nie wykazał takich okoliczności, lub dowodów, z których wynikałoby, że rzeczywiście dołożył wszelkiej staranności, wymaganej od podmiotu profesjonalnie zajmującego się przewozem drogowym, aby do stwierdzonego naruszenia nie doszło, jak również, że nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia.
W sposób jasny i przekonujący, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 107
§ 3 k.p.a., wyjaśnione zostały motywy podjęcia wydanych decyzji, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja potwierdza podjęte rozstrzygnięcia. Organy obu instancji nie naruszyły również innych przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Wypełniły obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. Zgromadziły bowiem w sprawie dowody konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia i prawidłowo je oceniły.
Skarżący nie tylko nie przedstawił zaś jakichkolwiek dowodów na weryfikację rzeczywistych parametrów wagowych kontrolowanego zespołu pojazdów przed wyjazdem na drogę publiczną, ale nawet nie twierdzi, że takowej dokonał. Tymczasem - jak trafnie Organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - kontrolowany dysponował narzędziami pozwalającymi co najmniej na weryfikację nacisków na osie pojazdu i mimo wskazań świadczących o przekroczeniu dopuszczalnych norm, zdecydował się na realizację zadania przewozowego. Wyświetlane w pojeździć wartości są wszak szacunkowe, niemniej jednak te prezentowane w kontrolowanym pojeździć świadczyły o znacznym przekroczeniu dopuszczalnych norm, co powinno doprowadzić do podjęcia przez kierującego pojazdem działań w celu weryfikacji parametrów wagowych zespołu pojazdów. Podejmując się wykonania zadania przewozowego mimo jednoznacznych sygnałów, że zespół pojazdów może być nienormatywny, przedsiębiorca w pełni świadomie naraża się na odpowiedzialność z tego tytułu.
Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wydane w tej sprawie decyzje są zgodne z prawem i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.