VI SA/Wa 1458/20

VI SA/Wa 1458/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Sygn. powiązane
II GSK 946/22 - Wyrok NSA z 2025-11-18
II GZ 240/22 - Postanowienie NSA z 2022-06-28
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji detektywa oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej też jako "Komendant Wojewódzki", "KWP" lub "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 roku nr [...], działając na podstawie art. 38 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 129 ze zm., dalej też, jako "ustawa o usługach detektywistycznych" lub "u.u.d."), zawiesił D. P. (dalej też jako "skarżący" lub "strona"), prawa wynikające z licencji detektywa. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 12 kwietnia 2019 r., wpłynął do niego wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], w przedmiocie zawieszenia praw skarżącego wynikających z licencji detektywa, w związku z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym dotyczącym popełnienia przez niego przestępstwa umyślnego. W toku postępowania skarżącemu został bowiem postawiony zarzut popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od 17 maja 2017 r. do 2 czerwca 2017 r., w [...], będąc właścicielem biura detektywistycznego, podczas świadczenia usług detektywistycznych wykonywał czynności ustawowo zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych polegające na założeniu urządzenia elektronicznego w postaci lokalizatora GPS w samochodzie marki Ford [...] o nr rej. [...].
Od przedmiotowej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "Komendant Główny", "KGP" lub "organ odwoławczy"), zarzucając organowi I instancji zaniedbanie podstawowej zasady, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, która może być zrealizowana jedynie w warunkach ustalenia stanu faktycznego w sprawie.
Komendant Główny Policji, decyzją z [...] czerwca 2019 roku nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, czym naruszył gwarancje procesowe strony wynikające z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej też jako "k.p.a.").
Decyzją z [...] stycznia 2020 roku nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L., działając na podstawie art. 38 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy o usługach detektywistycznych, zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji detektywa. Organ wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu uzyskał informację z Sądu Rejonowego dla [...] w L., że wydany w dniu [...] września 2019 r. wyrok nakazowy wobec skarżącego stracił moc, w związku z wniesionym sprzeciwem, co oznacza, że dalsze postępowanie karne prowadzone jest w trybie zwykłym. Ponadto do organu wpłynął akt oskarżenia z Komendy Miejskiej Policji w [...], z którego wynika, że w okresie od 10 czerwca 2019 r. do 24 lipca 2019 r. w [...], skarżący, będąc właścicielem biura detektywistycznego, podczas świadczenia usług detektywistycznych, wykonywał czynności ustawowo zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych polegających na założeniu urządzenia elektronicznego w postaci lokalizatora GPS w samochodzie osobowym marki Ford [...] o nr rej. [...], a następnie uzyskiwał dane o lokalizacji przedmiotowego pojazdu, czym działał na szkodę (...), tj. o czyn z art. 267 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2020 roku, poz. 1444 ze zm., dalej tez jako "kk") i art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych w zw. z art. 11 § 2 kk. KWP uznał, że zarzucane skarżącemu przestępstwo ewidentnie koliduje z uprawnieniami licencjonowanego detektywa, który powinien, przy wykonywaniu czynności usług detektywistycznych polegających, m.in. na uzyskiwaniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji, kierować się zasadami etyki, lojalnością wobec zlecającego usługę i szczególną starannością, aby nie naruszyć wolności i praw człowieka i obywatela, a przy tym wykonując usługi detektywistyczne nie może stosować środków technicznych oraz metod i czynności operacyjno-rozpoznawczych, zastrzeżonych dla upoważnionych organów na mocy odrębnych przepisów, lecz powinien przestrzegać prawa oraz odmówić wykonania czynności niezgodnej z prawem lub nieetycznej (art. 6, 7 i 11 ustawy o usługach detektywistycznych). Dlatego też organ I instancji nie podzielił argumentów strony, konkludując, że w ustalonym stanie faktycznym interes skarżącego w możliwości wykonywania działalności detektywistycznej musi ustąpić interesowi społecznemu.
Od decyzji organu I instancji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o jej zmianę poprzez zawieszenie wszczętego postępowania administracyjnego.
Komendant Główny Policji decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2020 r. Organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, że wobec skarżącego toczą się postępowania karne o popełnienie przestępstwa z art. 267 § 3 kk i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Z uwagi na fakt, że wskazane przestępstwa są przestępstwami umyślnymi, w ocenie organu zasadnym było skorzystanie z instytucji zawieszenia praw wynikających z licencji detektywistycznej. Organ odwoławczy nie uznał zatem argumentów zawartych w odwołaniu za dających podstawę do innego, niż to uczynił organ I instancji, sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W ustalonym stanie faktycznym interes strony przejawiający się w możliwości wykonywania działalności detektywistycznej musi ustąpić interesowi społecznemu. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, iż postępowanie karne przeciwko stronie nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Z woli bowiem samego ustawodawcy, prawno-karna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie zawieszenia praw określonych licencją detektywa. Ustawodawca dopuścił możliwość skorzystania z tej instytucji tylko w czasie, gdy toczy się przeciwko detektywowi postępowanie karne. W spawie skarżącego wystarczającym jest ustalenie, iż został sporządzony przeciwko niemu akt oskarżenia, a więc przesłanka, o której mowa w art. 38 ust. 2 ustawy o usługach detektywistycznych, została w tym przypadku niewątpliwie spełniona, zatem decyzja organu i instancji zawieszająca stronie prawa wynikające z jej licencji detektywa nie narusza prawa materialnego.
W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "WSA w Warszawie"), skarżący zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a tym samym zaakceptowanie rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji;
2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 5 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku - Kodeks postępowania karnego (tekst jednolity Dz. U. 2021 roku, poz. 534 z późn. zm.; powoływanej dalej jako: "k.p.k.") w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez organy orzekające w niniejszej sprawie, że samo wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne automatycznie powoduje wszczęcie postępowania w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej,
3. przepisów prawa procesowego, w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 8 k.p.a. poprzez narażenie strony na ograniczenie bądź brak zaufania do organów administracji publicznej i ważności podejmowanych przez niego decyzji,
4. przepisów prawa procesowego, w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 75 § k.p.a., poprzez niewykorzystanie wszystkich możliwości do wyjaśnienia całej sprawy, do zebrania pełnego materiału dowodowego,
5. przepisów prawa procesowego, w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący,
6. przepisów prawa procesowego, w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony przy istniejących wątpliwościach i niewyjaśnionych faktach co do przebiegu zdarzenia, w szczególności co do samej winy bądź niewinności skarżącego,
7. przepisów prawa materialnego, a to art. 38 ust. 2 ustawy o usługach detektywistycznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zawieszenie prawa wynikającego z licencji detektywa podczas gdy z przepisu nie wynika obligatoryjny obowiązek zawieszenia tego prawa.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o wstrzymanie jej wykonania.
Skarżący w uzasadnieniu skargi podkreślił między innymi, że organ wydał skarżoną decyzję bez zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania karnego, z którego wyłaniały się wątpliwości, że urządzenie służące do lokalizowania pojazdu zostało zamontowane za zgodą i wolą współwłaściciela pojazdu, który miał obawy co do losów pojazdu, stanowiącego istotny składnik majątku wspólnego małżonków pozostających w separacji i silnie skonfliktowanych między sobą.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organ prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. art. 38 ust. 2 ustawy o usługach detektywistycznych, zgodnie z którym Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko detektywowi o przestępstwo umyślne inne niż wymienione w ust. 1 (czyli przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, życiu, zdrowiu, mieniu, obrotowi gospodarczemu lub wolności) lub postępowania w sprawie o umyślne przestępstwo skarbowe, może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie.
Oznacza to, że organ, działając na podstawie cyt. przepisu, może zawiesić prawa wynikające z licencji (a nie ma takiego obowiązku); działa więc w granicach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Oczywiście decyzje uznaniowe wydane w tym zakresie, nie tracą charakteru decyzji administracyjnej i podlegają ogólnym regułom ich podejmowania i uzasadniania, wynikającym z kodeksu postępowania administracyjnego. Przyjmuje się, że w odniesieniu do decyzji uznaniowych "pewną wskazówkę interpretacyjną stanowi art. 7 k.p.a. dotyczący uznania administracyjnego, w myśl którego organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Interes obywatela winien być przy tym «słuszny» w rozumieniu obiektywnym, nie może być natomiast wyprowadzany z własnego tylko jego przekonania opartego na poczuciu krzywdy i nierówności" (wyrok NSA w Katowicach z 20.05.1998 r., I SA/Ka 1744/96 (...)." (M. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt–Gotowicz, Komentarz aktualizowany kodeksu postępowania administracyjnego, (do art. 7) Lex/el.2018).
Co istotne, decyzje wydane na zasadzie uznania podlegają, co oczywiste, kontroli sądu administracyjnego, jednak zakres tej kontroli jest inaczej ukształtowany. Zbadaniu wymaga wówczas to, czy w ogóle dopuszczalne było uznanie administracyjne, czy nie przekroczono jego granic przy wydawaniu decyzji, jak również, czy prawidłowo uzasadniono w zgodzie z art. 7 k.p.a. wybór danego rozstrzygnięcia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Władza sądownicza nie może zastępować władzy wykonawczej, a pełna kontrola decyzji wydanych na zasadzie uznania administracyjnego, może rodzić takie obawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 6 wydanie, C.H. Beck, str. 495).
W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się również, że "ograniczony charakter kontroli sądu administracyjnego w stosunku do decyzji administracyjnych opartych na normach prawnych uznaniowych sprowadza się do badania kryteriów wyboru dokonanego przez organ administracyjny w zaskarżonej decyzji, przy jednoczesnym pozostawieniu temu organowi swobody w zakresie takiego wyboru" (por. T. Woś (red), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. VI, opubl. WK 2016, uwaga 37 i podane tam orzecznictwo).
Decyzja uznaniowa może być zatem uchylona przez Sąd w wypadku stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można natomiast mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, zarówno na etapie postępowania pierwszo, jak i drugoinstancyjnego, do tego typu naruszeń nie doszło. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że w dacie wydania decyzji organu odwoławczego przeciwko skarżącemu, toczyły się dwa postępowania o podobne czyny tj. z art. 267 § 3 kk i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Pierwszy dotyczył okresu od 17 maja 2017 r. do 2 czerwca 2017 roku, natomiast drugi od 10 czerwca 2019 r. do 24 lipca 2019 r.
Czyn z art. 267 § 3 kk popełnia ten kto w celu uzyskania informacji, do której nie jest uprawniony, zakłada lub posługuje się urządzeniem podsłuchowym, wizualnym albo innym urządzeniem lub oprogramowaniem, natomiast czyn z art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych popełnia ten, kto podczas świadczenia usług detektywistycznych, wykonuje czynności ustawowo zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych. Jak podkreślił natomiast Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt V KK 505/18, nie ulega wątpliwości, że "bezprawne zainstalowanie w cudzym pojeździe urządzenia służącego do pozyskiwania informacji o trasie jazdy i tym samym o miejscu przebywania danej osoby jest niedozwolone i stanowi czyn zabroniony, o którym mowa w art. 267 § 3 k.k". Oznacza to, że każdy, kto bez zgody właściciela założy w jego pojeździe lokalizator GPS powinien liczyć się z odpowiedzialnością karną. Na gruncie niniejszej sprawy wyjaśnienia wymaga więc, czy detektyw posiada szczególne uprawnienia, które pozwalają mu na umieszczenie lokalizatora GPS w cudzym pojeździe oraz czy założenie urządzenia elektronicznego w postaci lokalizatora GPS w samochodzie osobowym mogło wypełniać znamiona czynu określonego w art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Nie ulega wątpliwości, że czynności ustawowo zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych należy definiować przez pryzmat art. 7 ustawy o usługach detektywistycznych, w którym czytamy, że wykonując usługi detektywistyczne, o których mowa w art. 2 ust. 1, detektyw nie może stosować środków technicznych oraz metod i czynności operacyjno-rozpoznawczych, zastrzeżonych dla upoważnionych organów na mocy odrębnych przepisów. Ponadto zgodnie z art. 11 tej ustawy detektyw przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, jest obowiązany przestrzegać przepisów prawa oraz odmówić wykonania czynności niezgodnej z prawem lub nieetycznej oraz zachować należytą staranność i rzetelność, a zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych informacji. Na podstawie natomiast art. 6 detektyw powinien, przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, kierować się zasadami etyki, lojalnością wobec zlecającego usługę i szczególną starannością, aby nie naruszyć wolności i praw człowieka i obywatela. Problematyka posługiwania się urządzeniami elektronicznymi w postaci lokalizatora GPS. Analiza powyższych artykułów, a także ustawy o usługach detektywistycznych prowadzi do wniosku, że detektyw nie ma przyznanych szczególnych uprawnień i założenie urządzenia elektronicznego w postaci lokalizatora GPS w samochodzie osobowym bez zgody właściciela, może stanowić przestępstwo typizowane w art. 267 § 3 kk i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych.
Z uwagi na okoliczność, że zarówno przestępstwo z art. 267 § 3 kk jak i art. 45 uud nie zalicza się do przestępstw wyszczególnionych w art. 38 ust. 1 uud organ miał możliwość, a nie obowiązek, zastosować instytucję zawieszenia skarżącemu praw wynikających z licencji detektywa. Niezbędne było więc zebranie całego materiału dowodowego i ustalenie wszystkich okoliczności sprawy aby odpowiedzieć na pytanie czy interes strony przejawiający się w możliwości wykonywania działalności detektywistycznej przeważa nad interesem społecznym.
Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organ I instancji wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a co za tym idzie podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 38 uud dotyczy sytuacji powzięcia wiadomości zaledwie o wszczęciu postępowania karnego przeciwko detektywowi. Oznacza to, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie ma w obowiązku czekać na rozstrzygnięcie sądu, jeśli przykładowo uzna, że charakter przestępstwa może świadczyć o potencjalnej możliwości ponownego popełnienia danego czynu przez detektywa. W sprawie o czyn popełniony w okresie od 17 maja 2017 r. do 2 czerwca 2017 r., zgodnie z aktami postępowania, został wydany wyrok nakazowy. Specyfika tego rodzaju wyroku karnego wiąże się z tym, że w przypadku złożenia sprzeciwu przez którąkolwiek ze stron traci on moc, a sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Oznacza to, że wyrok ten w żadnym wypadku nie wiąże i nie może stanowić dowodu w sprawie.
Ponadto należy zauważyć, że w trakcie postępowania, do organu I instancji, wpłynęła informacja o wszczęciu innego postępowania karnego wobec skarżącego. Podobnie, jak w przypadku pierwszej sprawy, dotyczyła ona potencjalnego naruszenia art. 267 § 3 kk i art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych dokonanego tym razem w okresie od 10 czerwca 2019 r. do 24 lipca 2019 r. Mając na uwadze, że pierwsza decyzja w niniejszej sprawie została wydana w dniu [...] kwietnia 2019 roku (uchylona w dniu [...] czerwca 2019 r. przez Komendanta Głównego Policji z uwagi na błędy proceduralne), należy stwierdzić, że skarżący miał pełną świadomość, że tego typu działanie może skutkować zawieszeniem praw wynikających z licencji detektywa. Świadczy to o zasadności obaw organów administracyjnych, że detektyw w dalszym ciągu będzie postępował w podobny sposób.
Podkreślenia wymaga, że powyższa analiza dotyczyła jedynie zasadności zastosowania art. 38 ust. 1 uud i nie przesądzała o winie, czy też niewinności skarżącego. Jej celem było jedynie zbadanie, czy wszczęcie postępowania karnego w sprawie naruszenia przepisów art. 267 § 3 kk i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych, może skutkować podjęciem decyzji przez organ o zawieszeniu praw wynikających z licencji detektywa. Mając na uwadze treść przepisu art. 38 ust. 2 uud, a także charakter zarzucanego skarżącemu czynu, należy stwierdzić, że w tym przypadku, w ocenie Sądu, interes społeczny przeważa nad interesem strony i uzasadnia zawieszenie praw wynikających z licencji detektywa. W ocenie Sądu organ zebrał wystarczający materiał dowodowy i w prawidłowo go ocenił, zgodnie z regułami z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Finalnie Sąd pragnie podkreślić, że prawidłowości tej oceny nie podważa odwołanie się przez skarżącego w skardze do wytycznych zawartych w nieprawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 października 2019 roku sygn. akt VI SA/Wa 1080/19. Po pierwsze wyrok ten, co oczywiste, zapadł w odmiennej sprawie, w ramach której Komendant Główny Policji, dysponował wyrokiem uniewinniającym skarżącego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Po drugie, w przywołanej sprawie skarżącemu nie postawiono zarzutu popełnienia przestępstwa typizowanego w art. 267 kk, a jedynie art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy skarżącemu postawiono także zarzut naruszenia art. 267 § 3 kk, a ze wspomnianego postanowienia Sądu Najwyższego sygn. akt V KK 505/18, jasno wynika, że bezprawne zainstalowanie w cudzym pojeździe urządzenia służącego do pozyskiwania informacji o trasie jazdy i tym samym o miejscu przebywania danej osoby jest niedozwolone i stanowi czyn zabroniony, o którym mowa w art. 267 § 3 k.k.
Na koniec należy odnieść się do kwestii niepodniesionej w zarzutach skarżącego. Organ odwoławczy doręczając decyzję z 28 maja 2020 r. pominął bowiem Prokuraturę Rejonową w [...], podczas, gdy, jak wynika z akt sprawy Prokuratora Rejonowa w [...] wnioskiem z 29 marca 2019 r. wnosiła o potraktowanie jej jako strony postępowania. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Niewątpliwie organ odwoławczy nie doręczając swojej decyzji Prokuraturze Rejonowej w [...] dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Stosownie więc do regulacji zawartej w art. 145 § 1 ust. 1 pkt b p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a istniała przesłanka do uchylenia decyzji. Jednakże, jak trafnie zauważył w wyroku z 31 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1243/18, przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, że również sąd administracyjny rozstrzygający sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu nie może z urzędu podnieść, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Należy się z tym poglądem zgodzić. Inna interpretacja przepisów mogłaby prowadzić do sytuacji, w której strona, która co prawda nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu, ale uzyskała dla siebie korzystny wynik sprawy, byłaby dodatkowo "karana" za błąd organu. Z takim przypadkiem mielibyśmy do czynienia w niniejszej sprawie. W związku z powyższym należało nie uwzględniać z urzędu przesłanki wznowieniowej w postaci pozbawienia strony udziału w postępowaniu.
Podsumowując przedstawione argumenty, Sąd doszedł do wniosku, że w ocenianej decyzji organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, wyjaśnił swoje stanowisko, wyważając przy tym odpowiednio interes społeczny z interesem strony.
Z powyższych względów skargę na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.