VI SA/Wa 1458/19

VI SA/Wa 1458/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-11-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 528/20 - Wyrok NSA z 2023-07-11
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2107
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2142
art. 29 ust. 6 pkt 1, art. 28 ust. 1, art. 26 ust. 3
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia tj.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 6, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 22, art. 31 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2013 poz 829
art. 9 pkt 12, art. 50, art. 39 ust. 1
Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 3 par. 1, art. 134, art. 57a, art. 145 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1600
art. 157 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej "organ", "KGP", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2142 z późn. zm.), dalej "ustawa o ochronie" lub "ustawa o ochronie osób i mienia" po rozpatrzeniu odwołania D. O. (dalej "skarżący" lub "strona") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. (dalej "KWP" lub "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], skreślającej skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Organ I instancji skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, ponieważ ustalił, że wszczęto przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 1600 z późn. zm.), dalej "k.k.".
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.
Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy, KGP podkreślił, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 157 § 1 i 2 k.k. (postanowienie o przedstawieniu zarzutów, k. 27-28 akt administracyjnych), a zatem przestępstw umyślnych. Postępowanie karne przeciwko skarżącemu nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, choć już został skierowany do Sądu Rejonowego w M. akt oskarżenia (pismo Prokuratury Rejonowej w M. z dnia [...] marca 2019r., k. 63 akt administracyjnych).
Zdaniem organu, powyższa okoliczność, zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, stanowi obligatoryjną przesłankę do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że postępowanie karne prowadzone przeciwko stronie nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. KGP podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego nie weryfikuje się ustaleń postępowania karnego, ani nie rozstrzyga o winie lub braku winy oraz o prawidłowości zastosowanej kwalifikacji prawnej zarzucanego przestępstwa. Kwestie te należą bowiem do kompetencji organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, a zasada domniemania niewinności ma zastosowanie w postępowaniu karnym, ale nie ma w postępowaniu administracyjnym w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że nie posiada kompetencji do ustalania zgodności przepisów prawa z Konstytucją, jego obowiązkiem jest natomiast ich stosowanie, jeśli takie działanie należy do jego właściwości.
KGP zwrócił również uwagę, że decyzje, wydawane na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, mają charakter decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom policji luzu decyzyjnego. Ustalenie, iż przeciwko pracownikowi ochrony wszczęto postępowanie karne o przestępstwo umyślne powoduje, że właściwy komendant wojewódzki policji ma obowiązek skreślić go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ odwoławczy podkreślił także, że poprzez obligatoryjny charakter wskazanej normy prawa ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywateli, nakazując skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przy czym, ustawodawca nadał pracownikom ochrony szereg praw, które bezpośrednio dotyczą życia, zdrowia lub nietykalności cielesnej człowieka. Charakter pracy pracownika ochrony wymaga więc szczególnych predyspozycji moralnych oraz posiadania nieskazitelnej opinii. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być z całą pewnością transparentne oraz uczciwe. Zdaniem organu, wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego przeciwko konkretnej osobie o przestępstwo umyślne taką pewność wzrusza.
Organ odwoławczy wskazał jednak, że strona może wykonywać zadania w dziedzinie ochrony nie wymagające wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Natomiast w przypadku, gdy pomyślnie dla niej zakończy się prowadzone przeciwko niej postępowanie karne, będzie mogła wystąpić z wnioskiem o ponowne wpisanie jej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o ile będzie spełniała pozostałe warunki, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie.
Na ww. decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie w zw. z art. 5 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1987 z późn. zm.), dalej "k.p.k", art. 2, art. 8 ust. 2, art. 42 ust. 3, art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 z późn zm.), jak również art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993, Nr 61, poz. 284), dalej "Konwencja", poprzez niepoprawne zastosowanie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie.
Zdaniem skarżącego nie można wyciągać jakichkolwiek konsekwencji i pogarszać sytuacji materialnoprawnej jednostki wyłącznie z powodu postawienia jej zarzutów. Dopóki obywatel nie zostanie prawomocnie skazany wyrokiem sądu, nie można wobec niego stosować żadnych ujemnych skutków, nie można go dyskryminować i pozbawiać praw nabytych.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania dla obu instancji, alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2019 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych wyżej przesłanek do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej w sprawie decyzji.
Z uwagi na podniesione w skardze zarzuty naruszenia Konstytucji RP oraz konwencji na wstępie rozważań wskazać należy, iż decyzja w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wydawana jest w trybie postępowania administracyjnego a nie karnego, stąd za nietrafne należało uznać zarzuty dotyczy naruszenia zasady domniemania niewinności o której mowa w art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego i związanych z nią naruszeń przepisów Konstytucji RP i Konwencji. Przepisy prawa karnego nie znajdują zastosowania w sprawie i nie zostały naruszone przez orzekający organ, który wydał decyzję w sprawie. Odpowiedzialność administracyjna jest odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od winy sprawcy.
Stanowisko to potwierdza Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24.01.2006 r., SK 52/04, OTK-A 2006/1, poz. 6,, który wyraził pogląd, iż sankcje administracyjne nie mieszczą się w systemie prawa karnego, nie mogą być objęte konstytucyjnymi regułami odpowiedzialności karnej".
Wyjaśnić też należy, iż pojęcie sankcji administracyjnej powinno być rozumiane, jako przewidziane prawem powszechnie obowiązującym ujemne (dla adresata obowiązku) następstwo naruszenia obowiązku prawnego (nakazu lub zakazu) wynikającego z ustawy lub indywidualnego rozstrzygnięcia władzy publicznej. W tym rozumieniu sankcji (administracyjnej) nacisk jest położony na zrealizowanie słownej zapowiedzi zawartej w normie sankcjonującej poprzez autorytatywną konkretyzację tej normy w odniesieniu do indywidualnego podmiotu naruszającego prawo (niedopełniającego obowiązku lub naruszającego zakaz), czyli nałożenie (wymierzenie) ujemnych następstw naruszenia w formie kary, kary pieniężnej, pozbawienia uprawnień itd.( por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego Opublikowano: LEX/el. 2019).
Podstawowym uzasadnieniem zastosowania sankcji administracyjnoprawnych jest zapewnienie administracji publicznej efektywnego i praworządnego wykonywania jej ustawowych kompetencji i zadań albo efektywnej realizacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa (administracyjnego), a także sprawowanie w interesie publicznym, nadzoru nad niektórymi rodzajami działalności gospodarczej lub zawodowej, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zasady te korespondują pozostają w zgodzie z przepisami Konstytucji, która w art.22 przewiduje konstytucyjną zasadę ograniczenia wolności działalności gospodarczej z uwagi na ważny interes publiczny z zastrzeżeniem oczywiście zasady proporcjonalności, o której mowa w art.31 ust.3. Konstytucja nie wskazuje wprost form ograniczania wolności działalności gospodarczej. Określa je ustawodawca zwykły. Najbardziej typowymi formami są wymóg rejestracji działalności gospodarczej czy wymóg uzyskania koncesji. Dopuszczalne są też różne formy ograniczania sposobów prowadzenia działalności gospodarczej, wyboru struktury organizacyjnej jej prowadzenia oraz kontroli działalności gospodarczej. Zakres ingerencji organów władzy publicznej w wolność działalności gospodarczej nie jest jednolity. Zależy on przede wszystkim od charakteru tej działalności, jej znaczenia dla zasad wskazanych w art. 31 ust. 3 oraz właściwości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej do Sądu decyzji stanowi art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w myśl którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Przepis ten został wprowadzony do ustawy o ochronie na mocy art. 9 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829, dalej: ustawa zmieniająca) i zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r. (art. 50 ustawy zmieniającej). Zgodnie z art. 39 ust. 1 zd. pierwsze ustawy zmieniającej dane osób, które w dniu 31 grudnia 2013r. posiadały ważne licencje pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego, właściwy komendant wojewódzki Policji wpisywał na listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie. Co do motywów zmian w ustawie o ochronie zasad wykreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w projekcie ustawy zmieniającej (druk sejmowy VII.806) wskazano, że: "Za przesłankę do wykreślenia uznano toczenie się przeciwko pracownikowi postępowania karnego za przestępstwo umyślne. Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Obszar ochrony osób i mienia - gdzie ustawa wymaga zatrudnienia pracowników kwalifikowanych - jest mocno ograniczony. Zdecydowana większość zadań ochrony mienia nie wymaga kwalifikacji, zatem na czas trwającego postępowania pracownik byłby "przesuwany" z obszaru kwalifikowanej ochrony na obszar, gdzie wpis na listę pracowników kwalifikowanych nie jest konieczny, co ze względu na szczególny charakter pracy jest uzasadnione.". Zmiana ta korespondowała z ogólnymi założeniami zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą: "Zwolnienie państwa z obowiązku weryfikacji osób dopuszczonych do wykonywania zadań ochrony z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej i przekazanie tego uprawnienia koncesjonowanym przedsiębiorcom musi iść w parze ze zwiększeniem kontroli (i nadzoru) państwa dotyczącej wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Ponadto wprowadzenie przepisu zatrudniania w charakterze pracowników ochrony osób nie karanych za popełnienie przestępstw umyślnych oraz obowiązek zawierania przez przedsiębiorców umów OC z jednej strony spowoduje wzrost bezpieczeństwa chronionego mienia, z drugiej zaś zapewni poszkodowanemu obywatelowi rekompensatę za nieuprawnione działania pracownika ochrony." (druk sejmowy VII.806).
Należy przy tym zauważyć, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, w myśl art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo (pkt 5) oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (pkt 6).
Zatem nie może być takiej interpretacji przepisów, że te same przesłanki odnoszące się do wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz do skreślenia z tej listy byłyby odmiennie wykładane.
W świetle przedstawionych uregulowań od dnia 1 stycznia 2014 r. na właściwych komendantach wojewódzkich Policji ciąży obowiązek wydania m.in. decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Ponadto przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie nie stopniuje ani nie różnicuje przesłanek skreślenia w nim określonych. Wobec tego wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne zobowiązuje właściwego komendanta wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego (por. wyroki NSA z dnia: 24 października 2007 r., sygn. akt II GSK 181/07; 24 września 2008 r., sygn. akt II GSK 358/08; 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1221/10; 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12; 6 luty 2019 r.II GSK 5434/16).Organ Policji nie ma prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Organ, wydając decyzję, kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanek określonych ww. przepisie, do zastosowania którego jest zobligowany po stwierdzeniu ich istnienia.
Decyzja w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest decyzją uznaniową, ani decyzją przed wydaniem której organ bada sytuację skarżącego, czy też ewentualne skutki, jakie taka decyzja może wywołać dla jego sytuacji materialnej czy życiowej. Oznacza to, że gdy zostają spełnione przesłanki z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, organ obligatoryjnie skreśla pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, nastąpiło wskutek zaistnienia przesłanek ustawowych określonych art.29 ust.6 pkt 1 ustawy o ochronie.
Rozpoznając w niniejszej sprawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej – Sąd w żadnej mierze nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do badania ani rozważania umyślności bądź nieumyślności czynu, czy też badania charakteru i stopnia zawinienia, przesłanek winy umyślnej, a także bezpośredniego zamiaru sprawcy (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12).
Jak już Sąd wskazał wyżej, do wydania decyzji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wystarczający był fakt prowadzenia w stosunku do niego postępowania karnego o przestępstwa umyślne tj.: z art. 157 § 1 k.k. (Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1,podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5) oraz z art.157§ 2 k.k.( Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.).
Mając na uwadze zasadę działania organów na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) i zakres kognicji sądu administracyjnego wskazany w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1) i kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2), należało przyjąć, że zaskarżona decyzja, nie narusza prawa.
Orzekające w sprawie organy Policji, podejmując decyzje, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i k.p.a. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy Policji argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów Policji, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.
W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.