VI SA/Wa 1443/06

VI SA/Wa 1443/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Jagielska
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2006 r. sprawy ze skargi L. H. i J. C. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie wykonania zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2002 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę na rzecz skarżących L. H. i J. C. po 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2002 roku znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] listopada 2001 roku, znak [...] wyrażającą zgodę na wykonanie zjazdu publicznego (przebudowa istniejącego układu komunikacyjnego) z drogi krajowej Nr [...] do działki Nr [...] w J. zgodnie z przedłożonym projektem, który został uzgodniony za pismem z dnia [...] października 2001 r. znak [...]. Zjazd służyć będzie jako dojazd do zabudowy handlowo-usługowej usytuowanej na terenie nieruchomości [...], jak i do działek przyległych do dodatkowych pasów ruchu, na rzecz których wykonana zostanie droga zbiorcza.
Zjazd zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane jest obiektem budowlanym, dlatego też przed jego budową należy uzyskać ostateczną decyzję właściwego organu państwowego nadzoru budowlanego o pozwoleniu na budowę.
Jako podstawa prawna decyzji został wskazany art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), przez zjazd rozumie się część drogi na połączeniu z drogą nie będącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze. Z definicji tej wynika wniosek, że wymagania zarządcy drogi wobec zjazdu mogą dotyczyć tylko pasa drogowego, nie mogą natomiast dotyczyć przedłużenia zjazdu za pasem drogowym, czyli dojazdu do obiektu lub nieruchomości przy drodze. Kwestionowanie przez J. C. i L. H. poprawności decyzji z dnia [...] listopada 2001 roku tylko dlatego, że dojazd do obiektów usytuowanych na działce nr [...] jakoby musiałby się odbywać kosztem ich działki nr [...] w sytuacji, gdy parametry techniczne przedmiotowego zjazdu publicznego, który kończy się na granicy pasa drogowego drogi krajowej nr [...] są zgodne z wymaganiami określonymi w § 78 ust 2 cyt. rozporządzenia, należało uznać za bezzasadne zwłaszcza, że część (1/3) działki nr [...] stanowi również własność Pana J. B. Kwestia, czy dojazd ten narusza granicę działki, a jeśli tak, to jakie są tego skutki prawne nie należy do kompetencji Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych.
Podnoszony przez strony zarzut, że decyzja z dnia [...] listopada 2001 roku nie została doręczona Pani A. W. nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji, ale może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie ale dopiero po zakończeniu administracyjnego toku postępowania w tej sprawie.
Od decyzji z dnia [...] marca 2002 roku uczestnicy L. H. i J. C. złożyli jednakowe co do treści skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia z powodu naruszenia przez organ przy wydawaniu decyzji § 77 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz przepisu art. 206 k.c.
Generalny Dyrektor Dróg Publicznych w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poza tym podniósł, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy wykonania zjazdu indywidualnego ale publicznego, dlatego powoływanie się przez skarżących na rzekome naruszenie postanowień § 79, który dotyczy zjazdów indywidualnych jest nietrafne. Zaskarżona decyzja nie narusza uprawnień współwłaścicieli działki nr [...], o których mowa jest w art. 206 k.c., gdyż w omawianej decyzji zarządca drogi wypowiedział się jedynie zgodnie ze swoimi kompetencjami odnośnie do obsługi komunikacyjnej działki od strony krajowej poprzez zjazd. Decyzja ta dla swej realizacji wymaga przeprowadzenia odrębnego postępowania przed właściwym organem administracji architektoniczno-budowlanej, a następnie uzyskania decyzji tego organu tj. pozwolenia na budowę zjazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, Nr 240, poz. 2052) "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 cytowanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem a nie według kryteriów słusznościowych.
Oznacza to, że sądy administracyjne badają zgodność decyzji i innych aktów oraz czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż skargi L. H. i J. C. (sprawy ze skarg w/w zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na mocy art. 111 § 1 p.p.s.a.) są zasadne, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2001 roku są obarczone wadami prawnymi, dającymi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne toczyło się bez udziału spadkobierców Z. i S. J. oraz spadkobierców K. W. i Z. W. Wydane decyzje nie były też doręczane A. W.
Zgodnie z wyrokiem SN z 4 grudnia 2002 roku III RN 200/01 (niepublik.) dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b, art. 152, art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.
Uchylenie obu decyzji ówczesnego Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych powoduje konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego z udziałem spadkobierców Z. i S. J. tj. J. J. i M. J. (obydwoje zamieszkali ul. R. J.) oraz spadkobierców K. W. i Z. W. tj. J. W. zamieszkałego ul. O. R., I. K. zamieszkałej J. R., M. W., J. W. i M. B. (wszyscy troje zamieszkali ul. C. B.). Decyzje w sprawie powinny być również doręczone A. W. zamieszkałej poza granicami Polski.
Wobec uchybień, dających podstawę do wznowienia postępowania, rozpatrywanie merytoryczne skargi jest przedwczesne.