VI SA/Wa 144/22

VI SA/Wa 144/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-06-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Dorota Pawłowska
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 2057/22 - Wyrok NSA z 2023-10-12
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi R. S. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz.713 ze zm., dalej: "u.s.g.") w zw. z art. 53 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), przez R. S. (dalej: "Skarżący"), jest uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 26 czerwca 2008 roku w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 138, poz. 4868 z późn. zm., dalej: "uchwała SPPN") wraz z regulaminem funkcjonowania strefy płatnego parkowania niestrzeżonego (SPPN) stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały SPP (dalej: "regulamin SPPN").
Skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale SPPN, następujące istotne naruszenia obiektywnego porządku prawnego, które doprowadziły do istotnego naruszenia interesu prawnego Skarżącego:
I. art. 13b ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1376, dalej: "u.d.p.") oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, przez pominięcie obowiązku działania w granicach swobody uchwałodawczej zakreślonych tymi przepisami,
II. art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. i art. 8 ust. 1, ust. 3a pkt 1, ust. 4 i ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, dalej: "P.r.d.") w zw. z § 9 i § 10 załącznika do rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r. poz .283 dalej: "rozporządzenie z.t.p."), przez wkroczenie w zakres regulacji P.r.d. polegające na utożsamieniu w § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN i w § 2 ust. 5 pkt 1 regulaminu SPPN pojęcia użytkowników dróg posiadających "kartę parkingową" i przewożonych pojazdem oznaczonym "kartą parkingową" z użytkownikami dróg wyodrębnionymi jako ustawowa kategoria osób niepełnosprawnych kierujących pojazdem samochodowym oznaczonym "kartą parkingową" i legitymujących się tą "kartą parkingową",
III. art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. i art.96b ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2021 r. poz. 281, dalej: K.w.") w zw. z § 9 i § 10 rozporządzenia z.t.p.", przez wkroczenie w zakres regulacji K.w. polegające na zezwoleniu w § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN i w § 2 ust. 5 pkt 1 regulaminu SPPN na posługiwanie się "kartą parkingową" w SPPN przez osoby nieuprawnione, tj. osoby "posiadające kartę parkingową", a nie "legitymujące się kartą parkingową",
IV. art.. 13b ust. 2 i ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 i art. 12a u.d.p. w zw. z art. 8 ust. 1, ust. 3a, ust. 4 i ust. 7 P.r.d., przez zezwolenie w § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN i w § 2 ust. 5 pkt 1 regulaminu SPPN na korzystanie w SPPN ze stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w "kartę parkingową" dowolnym użytkownikom dróg posiadającym "kartę parkingową" i przewożonym pojazdem oznaczonym "kartą parkingową", podczas gdy wszelkie udogodnienia w ruchu drogowym związane z "kartą parkingową" mogą być przynależne wyłącznie użytkownikom dróg legitymującym się "kartą parkingową",
V. art. 13b ust. 2 i ust. 4 pkt 2 u.d.p. oraz art. 8 ust. 1 P.r.d., a także art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, polegające na ustanowieniu - w § 3 ust. 1 pkt 5 i w § 3 ust. 2 pkt 1 uchwały SPPN oraz w § 2 ust. 5 pkt 5 w zw. z § 2 ust. 8 regulaminu SPPN (w zakresie dotyczącym osób objętych § 2 ust. 5 pkt 5 regulaminu SPPN) i z § 6 ust. 1 i ust. 2 regulaminu SPPN (w zakresie karty "N+") oraz z § 6 ust. 3 regulaminu SPPN (w całości) - podziału ustawowo wyodrębnionej, jednolitej grupy osób niepełnosprawnych kierujących legitymujących się "kartą parkingową" na dwie kategorie kierujących o różnych prawach nie wynikających z żadnej cechy istotnej z punktu widzenia tej grupy jako użytkowników dróg, ale jedynie z uznania administracyjnego zarządzającego SPPN upoważnionego zaskarżonym aktem do wydawania kart "N+".
Skarżący wniósł o stwierdzenie – na podstawie art.147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. w zw. z art. 94 § 1 in fine ustawy o samorządzie gminnym – nieważność następujących przepisów zaskarżonego aktu:
1) § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN (w całości) i § 2 ust. 5 pkt 1 regulaminu SPPN (w całości) oraz § 3 ust. 2 pkt 1 uchwały SPPN (w zakresie dotyczącym osób, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN) ze względu na ich sprzeczność w tych zakresach z art. 8 P.r.d. i art. 96b K.w. w zw. z § 9 i § 10 w zw. z § 143 rozporządzenia z.t.p.,
2) § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN i § 2 ust. 5 pkt 5 regulaminu SPPN ze względu na ich sprzeczność z art. 8 ust. 1, ust. 3a, ust. 4 i ust. 7 P.r.d. oraz art. 96b K.w. w zw. z § 9 i § 10 w zw. z § 143 rozporządzenia z.t.p., w zakresie, w jakim uzależniają prawo do korzystania z zerowej stawki opłat za postój w SPPN przez użytkowników dróg legitymujących się ustawową "kartą parkingową" od oznaczenia pojazdu kartą "N+", a także ze względu na ich niezgodność z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP,
Ponadto, Skarżący podniósł, że dla zachowania spójności zaskarżonego aktu, konieczne staje się również stwierdzenie nieważności:
3) § 2 ust. 8, § 6 ust. 2, ust. 3 pkt 5 i pkt 6a regulaminu SPPN w zakresie dotyczącym osób, o których mowa w § 2 ust. 5 pkt 5 regulaminu SPPN w zw. ze stwierdzeniem nieważności § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN (w całości) i § 2 ust. 5 pkt 1 regulaminu SPPN, w zakresie określonym w pkt 1 niniejszych wniosków,
4) § 6 ust. 3 pkt 8 regulaminu SPPN w zakresie dotyczącym osób, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN w zw. ze stwierdzeniem nieważności § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN, w zakresie określonym w pkt 2 niniejszych wniosków,
5) § 3 ust. 4 regulaminu SPPN w zakresie ustanowienia, że "postój przy użyciu karty parkingowej poza wyznaczonymi miejscami dla pojazdu osoby niepełnosprawnej, jest równoznaczne z niewniesieniem opłaty za postój" w związku ze stwierdzeniem nieważności § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN w całości oraz § 3 ust. 2 pkt 1 uchwały SPPN w zakresie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN,
6) § 1 ust. 6 regulaminu SPPN w zakresie dotyczącym karty "N+" w odniesieniu do "kierujących legitymujących się kartą parkingową" w związku ze stwierdzeniem nieważności § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN i § 2 ust. 5 pkt 5 regulaminu SPPN w zakresie, określonym w pkt 2 niniejszych wniosków.
Ponadto Skarżący wniósł o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami ewentualnego zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumentację wyjaśniającą podniesione zarzuty. Wyjaśnił również, że jest niepełnosprawnym kierowcą legitymującym się "kartą parkingową", o której mowa w art. 8 P.r.d. "Karta parkingowa nie jest środkiem ułatwiającym przemieszenie się każdej osobie niepełnosprawnej lub parkowanie przy obiektach z ograniczona liczbą miejsc postojowych lecz raczej jedynym środkiem, dzięki któremu osoba niepełnosprawna może dotrzeć na miejsce przeznaczenia nie mogąc poruszać się środkami transportu publicznego" (wyrok z 20 lutego 2017 r. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, VI U 48/16, www.orzeczenia.ms.gov.pl). Skarżący wyjaśnił, że 21 lipca 2021 r. został ukarany na podstawie zaskarżonego aktu "opłatą dodatkową" za parkowanie jego pojazdu przystosowanego do jego inwalidztwa, na miejscu w SPPN obok miejsca przeznaczonego na postój pojazdów osób niepełnosprawnych, które było zajęte. Skarżący dodał, że przed ustaleniem SPPN nie byłe za to karany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przedstawił argumentację za prawidłowością regulacji zawartej w uchwale SPPN oraz regulaminie SPPN.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała SPPN nie narusza przepisów prawa.
Podstawę prawną wniesionej skargi stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Kwestia legitymacji skargowej osób korzystających z dróg publicznych w kontekście ustalenia strefy płatnego parkowania w oznaczonych miejscowościach w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, została rozstrzygnięte poprzez bogate orzecznictwo na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez Skarżącego wyroku z 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2536/13 podnosząc, że ugruntowane jest stanowisko sądów administracyjnych, które w kontekście regulacji ustawy o drogach publicznych stanowiące o uprawnieniu rady gminy (rady miasta) do ustalenia strefy płatnego parkowania i obowiązku ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w takiej strefie (art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3 i ust. 4), przyjmują zasadniczo legitymację osób korzystających z dróg publicznych w oznaczonych miejscowościach do zaskarżania w trybie art. 101 u.s.g. uchwał w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, w związku z ograniczeniami wprowadzonymi w sposobie korzystania z określonego obszaru, jak też z uwagi na nakładane obowiązki dokonywania wymaganych opłat (por. m.in. wyrok: NSA z 9 grudnia 2009 r., I OSK 794/09; NSA z 13 października 2006 r., I OSK 763/05; WSA w Warszawie z 11 lutego 2005 r., VI SA/Wa 550/04, z 25 lutego 2010 r., VII SA/Wa 2258/09; z 24 października 2012 r., VII SA/Wa 1604/12; WSA w Kielcach z 23 sierpnia 2012 r., II SA/Ke 178/12). Jak podkreślił NSA, ustalenie strefy płatnego parkowania stanowi ograniczenie uprawnień użytkowników dróg publicznych nie tylko poprzez wprowadzenie obowiązku dokonywania wymaganych opłat, ale też poprzez ograniczenie ruchu drogowego i dostępności dróg publicznych na wybranym obszarze.
W świetle powyższego, Sąd uznał legitymację Skarżącego w niniejszej sprawie, który jako osoba korzystająca z dróg publicznych w [...], w tym legitymująca się "kartą parkingową", jest uprawniony do zaskarżenia przedmiotowej uchwały SPPN wraz z przepisami regulaminu SPPN, stanowiącego załącznik nr 2 do tej uchwały.
Istota zarzutów skargi sprowadza się do stanowiska Skarżącego, że zaskarżona regulacja prawna uchwały SPPN wraz z regulaminem SPPN umożliwia bezpłatne parkowanie na miejscach przeznaczonych na postój pojazdów osób niepełnosprawnych chronionych przed opłatą dodatkową, również osobom nie będącymi osobami niepełnosprawnym a posiadającymi "kartę parkingową", co powoduje permanentne parkowanie i zajmowanie w SPPN w [...] wszystkich miejsc oznaczone jako miejsca "przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" przez osoby nieuprawnione, ale posiadające "kartę parkingową". Zdaniem Skarżącego § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN wkracza w zakres regulacji zarówno P.r.d., jak i K.w., bezpodstawnie rozszerzając krąg osób uprawnionych do posługiwania się "kartą parkingową" o wszystkie osoby, które w dowolny sposób weszły w jej "posiadanie". Jak podkreślił Skarżący, wobec faktu, że miejsca wyznaczone do parkowania pojazdów osób legitymujących się "kartą parkingową" są - na podstawie zaskarżonego aktu - permanentnie zajęte w SPPN w [...] przez osoby posiadające "kartę parkingową", lecz nieuprawnione w rozumieniu art. 8 P.r.d. oraz art. 96b K.w., osobom niepełnosprawnym legitymującym się "kartą parkingową" pozostaje parkowanie na miejscach chronionych przed "opłatą dodatkową" określoną w art. 13f ust. 2 u.d.p., ale tylko pod warunkiem, że uzyskają dodatkowo kartę "N+" w trybie uregulowanym w § 2 ust. 8 i ust. 12a, a także § 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 regulaminu SPPN w zw. z § 2 ust. 5 pkt 5 regulaminu SPPN i § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 P.r.d., osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7 ust. 2. Jak wynika natomiast z ust. 2 tego artykułu, przepis ust. 1 stosuje się również do: 1) kierującego pojazdem, który przewozi osobę niepełnosprawną legitymującą się kartą parkingową; 2) kierującego pojazdem należącym do placówki, o której mowa w ust. 3a pkt 3, przewożącego osobę mającą znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, pozostającą pod opieką takiej placówki.
Zgodnie natomiast z § 33 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2310, z późn. zm. – wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 P.r.d., dalej: "rozporządzenie z.s.d."), osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2 P.r.d., mogą pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności nie stosować się do zakazów wyrażonych znakami: B-1, B-3, B-3a, B-4, B-10, B-35, B-37, B-38 i B-39, z uwzględnieniem ust. 3, który stanowi, że umieszczona pod znakami, o których mowa w ust. 2, tabliczka z napisem "Dotyczy także" i symbolem osoby niepełnosprawnej, określonym na tabliczce T-29, wskazuje, że znaki te obowiązują również osoby, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2 P.r.d.
Art. 8 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 2 P.r.d. i § 33 ust. 2 rozporządzenia z.s.d. określają uprawnienia osób niepełnosprawnych legitymujących się kartą parkingową, wśród tych uprawnień nie ma jednak zwolnienia z opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: 1) postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych: a) w strefie płatnego parkowania, b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania.
Ustawowy katalog pojazdów zwolnionych od opłat za postój w strefie płatnego parkowania i śródmiejskiej strefie płatnego parkowania zawiera art. 13 ust. 3 u.d.p., który również nie obejmuje osób niepełnosprawnych, czy też legitymujących się kartą parkingową.
Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 3 u.d.p., rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania. Jak wynika z art. 13b ust. 2 u.d.p., strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.
W ust. 4 art. 13b u.d.p. ustawodawca unormował kompetencję ustalania wysokości opłaty przez radę gminy (radę miasta), ustalającą strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania, określania sposobu pobierania tych opłat, a także w pkt 2 tego przepisu – możliwość wprowadzenia opłat abonamentowych lub zryczałtowanych oraz zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi.
Ponadto na podstawie art. 13 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 u.d.p., organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo.
Wskazania również wymaga, że w art. 12a ust. 1 u.d.p., unormowano obowiązek ciążący na organie właściwym do zarządzania ruchem na drogach przy wyznaczaniu miejsca przeznaczonego na postój pojazdów wyznaczania również stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o której mowa w art. 8 P.r.d.: 1) na drogach publicznych; 2) w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 P.r.d.; 3) w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a P.r.d. W ust. 2 tego artykułu, określono również ilość takich stanowisk w zależności od całkowitej ilości wyznaczonych miejsc postojowych.
Podkreślenia wymaga, że w omawianej regulacji prawnej poza obowiązkiem wyznaczenia stanowisk postojowych dla, ustawodawca nie uregulował zwolnienia z opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, czy też osób legitymujących się kartą parkingową, pozostawiając tę kwestię do regulacji przez radę gminy (radę miasta) zgodnie z art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. Analizując natomiast przepisy zaskarżonej uchwały SPPN wraz z regulaminem SPPN, Sąd nie stwierdził zarzucanej przez Skarżącego sprzeczności tych przepisów – § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN i w § 2 ust. 5 pkt 1 regulaminu SPPN, a także § 3 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 1 uchwały SPPN oraz w § 2 ust. 5 pkt 5 w zw. z ust. 8 i § 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 regulaminu SPPN – z cyt. powyżej przepisami prawa.
W § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały SPPN, Rada miasta, zgodnie z kompetencją wynikającą z art. 13b ust. 3 i ust. 4 pkt 2 u.d.p., wprowadziła zerową stawkę opłaty dla posiadających karty parkingowe w rozumieniu art. 8 P.r.d., jeżeli przewożący te osoby pojazd oznaczony kartą parkingową zaparkowany jest na stanowisku postojowym oznaczonym jako miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej. Na podstawie tych samych przepisów, Rada miasta, § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN wprowadziła zerową stawkę opłaty dla osób niepełnosprawnych legitymujących się kartą parkingową będących właścicielami, współwłaścicielami lub użytkownikami - na podstawie odpłatnej czynności cywilno-prawnej lub umowy użyczenia zawartej w formie aktu notarialnego, której są stroną - samochodu osobowego lub innego pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony, oznaczonego kartą N+ wraz z kartą parkingową, podczas ich przewozu tym samochodem osobowym albo innym pojazdem samochodowym; wskazując przy tym w § 3 ust. 2 uchwały SPPN, komu wydawana jest karta N+, a więc również osobom z § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały SPPN.
Powyższa regulacja nie narusza cyt. przepisów u.d.p., ponieważ możliwość wprowadzenia zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi jest ustawową kompetencją radę gminy (radę miasta). Regulacja ta nie narusza również art. 8 P.r.d., ponieważ przepis ten w żaden sposób nie odnosi się do zerowej stawki opłaty dla osób legitymujących się kartą parkingową, w związku z czym omawiane przepisy uchwały SPPN, nie wkraczają w materię uregulowaną w art. 8 P.r.d. i nie modyfikują uprawnień osób niepełnosprawnych legitymujących się kartą parkingową, uregulowanych w tym przepisie.
W § 2 ust. 5 pkt 1, pkt 5 regulaminu SPPN, ustanowiono natomiast, że stawką zerową opłaty za postój pojazdu samochodowego w SPPN objęci są m.in. następujący użytkownicy dróg: 1) osoby posiadające karty parkingowe, jeżeli przewożący te osoby pojazd oznaczony kartą parkingową w sposób określony w art. 8 ust. 3 P.r.d., zaparkowany jest na stanowisku postojowym oznaczonym jako miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej; 2) osoby niepełnosprawne legitymujące się kartą parkingową, będący właścicielami, współwłaścicielami lub użytkownikami - na podstawie odpłatnej czynności cywilno-prawnej lub umowy użyczenia zawartej w formie aktu notarialnego, której są stroną - samochodu osobowego lub innego pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony, oznaczonego kartą N+ wraz z kartą parkingową, podczas ich przewozu tym samochodem osobowym albo innym pojazdem samochodowym. Jak wynika z § 2 ust. 8 regulaminu SPPN, karta "N+" wydawana jest bezpłatnie na wniosek osoby, o której mowa w § 2 ust. 5 pkt 5, lub osób, o których mowa w § 2 ust. 5 pkt 7, z okresem ważności zgodnym z kartą parkingową, nie dłuższym niż 5 lat wyłącznie na jeden samochód osobowy lub inny pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony, stanowiący jej własność, współwłasność lub użytkowany przez nią na podstawie odpłatnej czynności cywilno-prawnej lub umowy użyczenia zawartej w formie aktu notarialnego, której jest stroną. W § 6 regulaminu SPPN, uregulowano m.in. zasady wydawania karty "N+" i wskazano, że uprawnia ona do bezpłatnego postoju w SPPN osoby, o których mowa w § 2 ust. 5 pkt 2-5 oraz 7.
Również ta regulacja ta nie modyfikuje uprawnień osób niepełnosprawnych legitymujących się kartą parkingową wynikających z art. 8 P.r.d. i jest też zgodna z kompetencją rady gminy (rady miasta), wynikającą z art. 13b ust. 4 pkt 2 i ust. 6 pkt 1 u.d.p. Podkreślenia wymaga, że rady gminy (rady miasta), może wprowadzić m.in. zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi, nie muszą to być więc wyłącznie osoby legitymujące się kartą parkingową. Rada gminy (rada miasta) ma natomiast obowiązek wyznaczenia stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w określonej ilości (art. 12a u.d.p.), Skarżący jednak nie zarzuca w skardze, że organ nie wyznaczył takich miejsc, bądź wyznaczył je w ilości mniejszej niż ilość ustawowo określona.
Nie można też zgodzić się ze Skarżącym, że cyt. przepisy uchwały SPPN oraz regulaminu SPPN naruszają art. 96b K.w. penalizujący nieuprawnione posługiwanie się kartą parkingową. Występowanie w uchwale SPPN oraz regulaminie SPPN pojęcia "posiadający kartę parkingową", w żadnym razie nie oznacza, że przepisy tych aktów legalizują niezgodne z prawem posługiwanie się kartą parkingową. W art. 8 P.r.d. uregulowano komu może być wydana karta parkingowa i przepisy uchwały SPPN oraz regulaminu SPPN nie modyfikują tej regulacji. Również na gruncie tych przepisów posiadacz karty parkingowej może się nią legalnie posługiwać, jeżeli jest osobą, o której mowa w art. 8 ust. 3a P.r.d. Nielegalne natomiast posługiwanie się kartą parkingową przez jej posiadacza, który nie jest osobą, o której mowa w art. 8 ust. 3a P.r.d., podlega karze grzywny określonej w art. 96b K.w.
W konsekwencji należy uznać, że przepisy uchwały SPPN oraz regulaminu SPPN nie naruszają również przepisów Konstytucji RP.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi sformułowane w pkt I-V skargi, a w konsekwencji również wnioski zredagowane w pkt 1)-6).
W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.