VI SA/WA 140/07

VI SA/Wa 140/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr[...],[...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął Z. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, podając jako podstawę prawną decyzji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, ze zm.) - dalej jako ustawa – oraz art. 104 i art. 268a k.p.a.
W uzasadnieniu argumentował, że [....] października 2004 r. wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia Z. B. pozwolenia na broń palną myśliwską. Przeciwko stronie prowadzone było postępowanie karne w sprawie o popełnienie czynu z art. 286 §1 kk i art. 273 kk w związku z art. 11 §2 kk. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie o sygn. akt [...] Z. B. został uznany za winnego tego, że w okresie od stycznia do listopada 2000 w G., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc osobą upoważnioną do odbioru faktur VAT jako właściciel prowadzonej przez siebie firmy B. w B. zaakceptował wystawione przez firmę I. sp. z o.o. faktury VAT o numerach [....] z dnia [....] stycznia 2000 roku na kwotę 77.470 PLN, w tym 13.970 PLN VAT i [....] z dnia [....] stycznia 2000 roku na kwotę 79.544 PLN, w tym 14.344 PLN VAT za usługi marketingowe i pośrednictwo w obrocie wiedząc, iż wyszczególnione w tych fakturach usługi nie zostały wykonane, a następnie wykazał wyżej wymienione kwoty w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2000 roku skutkiem czego wyłudził od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w B. kwotę 28.314 PLN tytułem zwrotu rzekomo nadpłaconego podatku od towarów i usług, a następnie w dniach [....] i [....] listopada 2000 roku przedłożył te faktury inspektorowi Urzędu Skarbowego w B. przeprowadzającemu kontrolę jego firmy. Opisany czyn Sąd zakwalifikował z art. 286 § 1 kk i art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za jego popełnienie wymierzył Z. B. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na 3 lata okresu próby oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 20 złotych.
Zawiadomiony o wszczęciu postępowania i pouczony o prawie do składania oświadczeń, wyjaśnień oraz składania wniosków dowodowych, Z. B. oświadczył, że nie zgadza się z wyżej opisanym wyrokiem Sądu Rejonowego, jak również z wyrokiem Sądu Okręgowego w G., którym utrzymano w mocy wyrok I instancji. Wskazał, że wystąpił do Rzecznika Praw Obywatelskich z wnioskiem o wywiedzenie kasacji. Złożył do akt kserokopie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [....] sierpnia 2005 r. i [....] listopada 2005 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [....] marca 2005 r. w sprawie sygn. akt FSK 972/04, jak również wniosku o wywiedzenie kasacji.
W ocenie organu bezsprzecznym było, że Z. B. został uznany winnym popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu oraz przeciwko wiarygodności dokumentów. Zgodnie z art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to jest co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ stanął przy tym na stanowisku, że użycie w tym przepisie słów "w szczególności" oznacza, że co do tych osób obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Tym samym organ Policji w przypadku ustalenia skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwo wymienione we wskazanym wyżej przepisie cofa pozwolenie na broń. [...] Komendant Wojewódzki Policji powołał się przy tym na stanowisko zajmowane w tej kwestii przez sądy administracyjne.
Z. B. został uznany winnym popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, a więc wymienionego przez ustawodawcę bezpośrednio w art. 15 ust. 1 pkt 6 jako szczególnie uzasadniającego istnienie obawy, o której mowa w tym przepisie. Z uwagi na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, w takich warunkach organ Policji jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń.
Ustosunkowując się do argumentów strony, organ stwierdził, że nie mogą one mieć wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ przedmiotem postępowania administracyjnego nie mogła być ocena prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy karnej ani weryfikowanie zebranych w niej dowodów, na podstawie których niezawisły sąd wydał wyrok. Organ administracyjny nie był także uprawniony do badania zasadności wniosku o wywiedzenie kasacji.
Komendant Wojewódzki Policji podkreślił również, że prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym przepisami odnośnej ustawy. Od osób posiadających pozwolenie na broń wymaga się szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa, zatem pozwolenie na broń winna posiadać wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii, co przejawia się przede wszystkim przestrzeganiem prawa.
W odwołaniu od tej decyzji Z. B. wniósł o jej uchylenie z uwagi na to, że Sąd Rejonowy w R. błędnie przypisał mu wyrokiem z dnia [....] września 2005 r. czyn związany z rozliczeniami podatkowymi pomimo tego, że Naczelny Sąd Administracyjny "uchylił decyzję organów skarbowych jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa". Odwołujący podniósł, że oszustwo podatkowe może nastąpić tylko wtedy, gdy występuje delikt podatkowy usankcjonowany decyzją, natomiast w sprawie podatku VAT nie ma żadnej decyzji, gdyż organy skarbowe ostatecznie umorzyły postępowanie już po zakończeniu procesu karnego w przedmiotowej sprawie. W ocenie odwołującego, w toku postępowania administracyjnego w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską powinny być wyjaśnione kwestie rozliczeń podatku VAT, bowiem tego wymagają przepisy k.p.a. Ponadto cofnięcie pozwolenia na broń, wywołane rozbieżnością zdań pomiędzy odwołującym a Urzędem Skarbowym, zniszczy odwołującemu życie, ponieważ łowiectwo stanowi sens i sposób jego życia.
Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powołując się na art. 138 §1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę uznano za należącą do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Istnienie obawy, określonej w przywołanym przepisie jako przesłankę cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, ustawodawca związał wprost z sądowym potwierdzeniem prawomocnym wyrokiem sądu faktu popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu. Taki właśnie stan faktyczny miał miejsce w niniejszej sprawie. Z. B. dopuścił się czynów zabronionych wymierzonych przeciwko mieniu i przeciwko wiarygodności dokumentów, wobec czego nie dawał gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości, w tym także przepisów ustawy o broni i amunicji. W konsekwencji nie dawał on gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a tym samym budził uzasadnione obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawomocny wyrok wiąże organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W ocenie organu istotne znaczenie miał przy tym fakt, że odwołujący popełnił przestępstwo wymierzone przeciwko mieniu, a więc wprost wskazane przez ustawodawcę w przykładowym katalogu przestępstw, stanowiących podstawę do uznania posiadacza pozwolenia na broń za osobę, określoną w tymże art. 15 ust. 1 pkt 6.
Komendant Główny Policji zaznaczył, że od wieloletnich posiadaczy broni oczekuje się przestrzegania porządku prawnego. Prawo do posiadania broni jest bowiem prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażonej w decyzji administracyjnej, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona popełniając przestępstwo potwierdzone wyrokiem sądu, naruszyła prawo, godząc w porządek publiczny, a tym samym w interesie społecznym nie leżało zachowanie jej pozwolenia na broń.
Argumentował, że dokonana ocena postępowania strony nie jest dowolna, bowiem Z. B. w przeszłości również nie należał do osób przestrzegających przepisów prawa – został skazany:
− nakazem karnym Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] października 1993 r., którym to został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 204 § 2 kodeksu karnego z 1969 r. i skazany na karę grzywny;
− wyrokiem z dnia [...] lipca 1997 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] listopada 1997 r., sygn. Akt [...]. Wyrokiem tym orzeczono karę pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata i karę grzywny, przy czym istotnym elementem czynu przypisanego Z. B. było to, że w celu zmuszenia komornika oraz osób przybranych do zaniechania prawnej czynności służbowej groził im zabiciem z broni myśliwskiej.
Wprawdzie skazania te uległy zatarciu i w związku z tym nie miały wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, jednak organ odwoławczy przywołał je, bowiem wcześniejsze postępowanie strony wskazuje, że podchodzi ona do prawa w sposób lekceważący, co tym bardziej uzasadnia istnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez Z. B. w odwołaniu, że popełnił czyn związany z rozliczeniami podatkowymi, organ argumentował, że stronie przypisano przestępstwo przeciwko mieniu, a taki rodzaj przestępstwa obliguje organ Policji do cofnięcia pozwolenia. Wystąpienie strony do Rzecznika Praw Obywatelskich o wywiedzenie kasacji również nie stanowiło podstawy do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem kasacja jest nadzwyczajnym środkiem wzruszenia prawomocnego wyroku sądu i do czasu jego ostatecznego rozpatrzenia nie znosi skutków prawnych prawomocnego wyroku. Zatem wyrok skazujący stronę za popełnienie przestępstwa funkcjonował w obrocie prawnym i wiązał organ Policji w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń.
Organ stwierdził również, że nie miał dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, iż myślistwo stanowi dla strony sens i sposób na życie. Także przytaczany przez stronę argument dotyczący postępowania sądowoadministracyjnego nie dawał podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji, ponieważ korzystne dla strony orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach zostało uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt FSK 972/04.
Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji.
Argumentował, że organ II instancji błędnie przyjął, iż sam fakt skazania go za przestępstwo przeciwko mieniu uzasadnia obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że samo powołanie się na wyrok skazujący nie uzasadnia jeszcze istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.
Skarżący wskazał także, że czyn, za który został skazany, popełnił w 2000 roku, a przepis, na podstawie którego cofnięto mu pozwolenie na broń, otrzymał brzmienie uwzględniające przestępstwa przeciwko mieniu dopiero w 2004 r. Okoliczność ta oznacza, że organy Policji naruszyły zasadę lex retro non agit.
Ponadto w ocenie Z. B. organy Policji popełniły nadużycie przywołując w zaskarżonej decyzji fakt skazania, które uległo już zatarciu. Natomiast jego dotychczasowe życie świadczy dobitnie o tym, że nie stwarza zagrożenia dla otoczenia.
W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Organ podkreślił, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2005 r., sygn. Akt [...], Sąd Rejonowy w R. uznał Z. B. za winnego popełnienia czynu określonego w art. 286 § 1 i art. 273 kk i wymierzył mu karę na podstawie przepisu typizującego czyn przeciwko mieniu, to jest art. 286 § 1 w związku z art. 11 § 3 kk. Przypisany skarżącemu czyn polegał na tym, że w okresie od stycznia do listopada 2000 roku w G., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc osobą upoważnioną do odbioru faktur VAT jako właściciel prowadzonej przez siebie firmy B. w B., zaakceptował wystawione przez firmę I. Sp. z o.o. faktury VAT, wiedząc, iż wyszczególnione w nich usługi nie zostały wykonane, a następnie wykazał wynikające z tych faktur kwoty w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2000 roku, skutkiem czego wyłudził od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w B. kwotę 28.314 złotych tytułem zwrotu rzekomo nadpłaconego podatku od towarów i usług, a następnie w dniach [....] i [....] listopada 2000 r. przedłożył przedmiotowe faktury inspektowi Urzędu Skarbowego w B., przeprowadzającemu kontrolę jego firmy.
Komendant dalej argumentował, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że organy Policji są zobligowane cofnąć pozwolenie na broń osobom, co do których - w ich ocenie - istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za którekolwiek z przestępstw określonych w przytoczonym przepisie nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w ww. celu. Komendant zaznaczył, że dla podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na mocy przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie ma znaczenia okoliczność, że czyn, za który została skazana osoba posiadająca pozwolenie na bron, nie został popełniony z użyciem broni. Podstawową przesłanką cofnięcia pozwolenia jest bowiem uzasadniona obawa, że osoba taka może użyć broni w celu określonym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a wynika ona z faktu popełnienia przez nią czynu zabronionego. Z tego względu właściwy organ Policji, dysponując dowodami potwierdzającymi skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu zobligowany jest cofnąć wydane jej pozwolenie. Takie stanowisko organów Policji oraz przyjęta interpretacja, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż fakt prawomocnego skazania lub wszczęcie postępowania karnego o popełnienie któregokolwiek z przestępstw wymienionych przykładowo w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy budzi tę obawę, wynika także z licznego w podobnych sprawach orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej przepisy prawa oraz ich wykładnię, jak również fakt, że skarżący został skazany prawomocnym orzeczeniem sądowym za przestępstwo przeciwko mieniu organ Policji stwierdził, że nie było możliwe podjęcie innej decyzji, niż decyzja cofająca skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Odnosząc się do pozostałych argumentów skarżącego, Komendant Główny Policji wskazał, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Prawa tego nie gwarantują także przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Broń nie jest zwykłą rzeczą i nie każdy może otrzymać pozwolenie na jej posiadanie, z tego też względu osoby, które posiadają przedmiotowe pozwolenie muszą dawać gwarancję, że nie użyją broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie czynów zabronionych skierowanych przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu gwarancję tę natomiast niweczy. Powyższe prowadzi natomiast do wniosku, że wolą ustawodawcy było, aby każda osoba, która została skazana za czyn przeciwko ww. dobrom - do czasu zatarcia przedmiotowego skazania - nie miała prawa do dysponowania bronią.
Organ wskazał również na wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi uzasadnioną obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie uznać daną osobę za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nie ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także etyczno-moralna danej osoby. Można zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że zainteresowany przed kilku laty uszkodził ciało drugiemu człowiekowi i w powiązaniu z innymi faktami przyjąć, że zachodzą przesłanki obligujące do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można jedynie powoływać się na fakt skazania (tak przyjął m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1879/04).
Powołując się w wydawanych decyzjach na zdarzenia, które miały miejsce kilka lat temu, organy obu instancji nie popełniły nadużycia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Nadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się przy tym do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do badania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do badania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.
W świetle powyższych kryteriów, skarga wniesiona przez Z. B. nie może być uwzględniona. Zarówno zaskarżona decyzja organu II instancji, jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2006 r., nr [...], cofająca pozwolenie na broń palną myśliwską, nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i 8 k.p.a., jak również w art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organy zarówno I jak i II instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, kierując się wyrażonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. zasadami prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wnikliwie badając wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. W oparciu o zebrany materiał, niewadliwie ustaliły stan faktyczny, a dokonana przez nie ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza zasad postępowania administracyjnego, znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Działanie organów obu instancji było rzetelne, wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi tej konkretnej sprawy.
Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, ze zm.) - zwanej dalej ustawą. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy, to jest osobom, co do których zachodzą negatywne przesłanki wydania pozwolenia na broń. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że użyte w cytowanym przepisie sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy I i II instancji, stanowił, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw."
Ze zgromadzonego materiału wynika niewątpliwie, że wyrokiem Sądu Rejonowego w R. Z. B. został uznany za winnego popełnienia czynu określonego w art. 286 § 1 i art. 273 kk. Skarżącemu wymierzono karę na podstawie przepisu typizującego czyn przeciwko mieniu, to jest art. 286 § 1 w związku z art. 11 § 3 kk. Przypisany skarżącemu czyn polegał na tym, że w okresie od stycznia do listopada 2000 roku w G., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc osobą upoważnioną do odbioru faktur VAT jako właściciel prowadzonej przez siebie firmy B. w B., zaakceptował wystawione przez firmę I. Sp. z o.o. faktury VAT, wiedząc, iż wyszczególnione w nich usługi nie zostały wykonane, a następnie wykazał wynikające z tych faktur kwoty w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2000 roku, skutkiem czego wyłudził od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w B. kwotę 28.314 złotych tytułem zwrotu rzekomo nadpłaconego podatku od towarów i usług, a następnie w dniach [....] i [....] listopada 2000 r. przedłożył przedmiotowe faktury inspektowi Urzędu Skarbowego w B., przeprowadzającemu kontrolę jego firmy.
Wyrok ten uprawomocnił się dnia [....] kwietnia 2006 r.
Czyn penalizowany w art. 286 §1 kk potocznie zwany jest oszustwem i niewątpliwie należy do kategorii przestępstw przeciwko mieniu. Z kolei przestępstwo polegające na posłużeniu się dokumentem poświadczającym nieprawdę, stypizowane w art. 273 kk, godzi w wiarygodność dokumentów. Przestępstwa określone w tych przepisach popełnić można jedynie umyślnie, przy czym oszustwa dokonać można jedynie umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, tzw. "kierunkowym".
W tej sytuacji należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską.
Twierdzenia skarżącego, że organy nie uwzględniły złożonego do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku o wywiedzenie kasacji od wyroku skazującego za opisane wyżej czyny, należy uznać za chybione. Przede wszystkim z faktu, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie odrzucił takiego wniosku, nie można jeszcze wnioskować, że istotnie wniesie do Sądu Najwyższego ten środek zaskarżenia. Ponadto skierowanie do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku o wywiedzenie kasacji od prawomocnego orzeczenia nie jest jeszcze jednoznaczne ze wzruszeniem takiego orzeczenia w wyniku postępowania kasacyjnego. Kasacja jest jednym z przewidzianych w kodeksie postępowania karnego nadzwyczajnych środków zaskarżenia, który można wywieść wyłącznie od prawomocnego orzeczenia. Dotyczący skarżącego wyrok skazujący nadal więc funkcjonuje w obrocie prawnym i jest wiążący nie tylko dla organów Policji, ale także – w myśl art. 11 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dla sądu administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że wydając decyzje organy powołały się na prowadzone przeciwko niemu sprawy karne, w których doszło już do zatarcia skazania, to skład orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2006 r. w sprawie VI SA/Wa 1879/04 (Lex 168056). Zgodnie z tym poglądem, zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Przy ocenie osobowości posiadacza broni ważne jest jego dotychczasowe życie i sposób postępowania. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. W postępowaniu dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń nie jest wykluczone ustalenie, że posiadacz broni dopuścił się czynów karalnych i w powiązaniu z innymi faktami przyjąć, że zachodzą przesłanki obligujące do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie jest jedynie możliwe powoływanie się na fakt skazania.
Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz należy podkreślić, że art. 15 ust. 1 pkt 6 zawiera jedynie przykładowe wyliczenie przestępstw, za które prawomocne skazanie stanowi negatywną przesłankę wydania pozwolenia na broń. Wyliczenie to nie jest zupełne i wskazuje te grupy przestępstw, których popełnienie ustawodawca uznał za szczególnie uzasadniające istnienie obawy co do użycia broni w sposób niezgodny z ustawą.
Podstawą cofnięcia jest nie sam fakt popełnienia przestępstwa, stwierdzony prawomocnym wyrokiem, ale okoliczność, że w przypadku danej osoby istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie ustawodawcy wystarczy samo istnienie obawy niewłaściwego użycia broni. Skazanie za jedno z przestępstw wymienionych w cytowanym przepisie w szczególny sposób uzasadnia taką obawę. Ze względu na to fakt, że przestępstwa przeciwko mieniu znalazły się w tym wyliczeniu dopiero od dnia 1 stycznia 2004 r., pozostaje bez wpływu na ocenę osobowości skarżącego i tego, czy w jego przypadku istnieje uzasadniona obawa, o której mowa wyżej. Bez znaczenia pozostaje też argument, że swoim dotychczasowym życiem skarżący dowiódł, że nie stwarza jakiegokolwiek zagrożenia dla otoczenia. Już samo bowiem skazanie skarżącego za przestępstwa umyślne stanowi okoliczność uzasadniającą omawianą obawę. Należy w tym miejscu podkreślić, że w przypadku skarżącego nie jest to jedyna okoliczność tego typu – kolejną jest fakt, że przeciwko skarżącemu prowadzone były również inne postępowania karne, co świadczy o tym, że nie respektuje on porządku prawnego.
Okoliczności te rodzą zdecydowane obawy, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Bez wątpienia prawo posiadania broni nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa wspólnotowego.
Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Organy te, dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego, muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.
Ponadto organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Ma to szczególne znaczenie w rozpatrywanej sprawie z uwagi na użyte w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy sformułowanie "w szczególności". Sprawia to, że wymienione grupy przestępstw (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu) traktowane powinny być jako wytyczne, którymi powinien kierować się organ przy ocenie, czy dana osoba daje należytą rękojmię zgodnego z prawem posługiwania się posiadaną bronią. Jednakże wbrew zarzutom skarżącego, w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że dokonały dowolnej oceny osoby i postawy skarżącego.
Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m. in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publ.).
Sąd w pełni podziela wyrażone przez organy zarówno I jak i II instancji stanowisko, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem, zaś od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Bezspornym jest, że skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał. Z kolei fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko mieniu, stwierdzony prawomocnym wyrokiem karnym, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Charakter przypisanych mu przestępstw z całą pewnością uprawnia do stwierdzenia, że mają one wpływ na ocenę, wskazanej w powołanym przepisie ustawy, przesłanki negatywnej zezwolenia na posiadanie broni. Oceny takiej nie zmienia fakt, że wykonanie orzeczonej wobec skarżącego kary warunkowo zawieszono. Świadczy to jedynie o tym, że orzekający w sprawie karnej sąd powszechny, kierując się dyrektywami wymiaru kary i środków karnych uznał, iż wystarczy to do osiągnięcia celów kary, a w szczególności zapobieże powrotowi do przestępstwa.
Wobec powyższego, skarżący nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.
Reasumując, brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, działając w myśl art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.