VI SA/Wa 1397/04

VI SA/Wa 1397/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Sygn. powiązane
I OSK 1068/05 - Wyrok NSA z 2006-07-12
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2003 r. w miejscowości R. (woj. [...]) na drodze krajowej nr [...] zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą, stanowiącego własność M. M.. Samochodem tym był przewożony żużel. Podczas ważenia pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisku osi składowej pojazdu o [...] kN.
Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jako podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej powołano w decyzji przepisy art. 13 ust. 2 a i 2 b, załącznika lp. 5 pkt. 5 lit c, art.18 a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 z póżn. zm.) oraz § 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262 z 2003 r.).
Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że nacisk na osie odpowiadał zapisom zawartym w dowodzie rejestracyjnym oraz w trakcie kontroli doszło do nieprawidłowości polegającej na dokonaniu pomiaru niezgodnie z wytycznymi ze względu na użycie mniejszej ilości wag, co w rezultacie mogło doprowadzić do zafałszowania pomiaru. Ponadto wskazał, że nie ponosi winy za przeciążenie osi bowiem droga dojazdowa do punktu pomiarowego znajdowała się w bardzo złym stanie technicznym.
Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu podkreślając, że zgodnie z procedurą obowiązującą przy ważeniu pojazdów 5-cio osiowych (do których należał pojazd strony) przenośnymi wagami do pomiarów statycznych ilość wag nie powinna być mniejsza niż 6, co zostało spełnione w przedmiotowym przypadku. Jednocześnie wszystkie koła pojazdu, pod które nie są podłożone wagi powinny znajdować się na podkładkach na wysokości równej wysokości wag. Taki sposób przeprowadzonego pomiaru potwierdza protokół z dnia [...] listopada 2003 r. a zatem brak jest podstaw do kwestionowania wyników ważenia, które odzwierciedlają zaistniały stan faktyczny. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drogę, co dotyczy nie tylko zachowania dopuszczalnych norm nacisku masy całkowitej ale również zachowania dopuszczalnego nacisku poszczególnych osi, czego strona nie spełniła.
W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie powyższych decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad podnosząc, że mimo zapoznania kierowcy z warunkami ważenia procedura ważenia opisana w protokole kontroli nie została zachowana. W szczególności kontrolujący nie spełnili wymogu dotyczącego podłożenia podkładek pod pozostałe osie, o czym świadczy brak zapisu o numerach fabrycznych i homologacji tych urządzeń w spisie w pkt 3 protokołu kontroli. Również według oświadczenia kierowcy tych urządzeń faktycznie nie było. Ponadto skarżący stwierdza, że przy przewozie ładunku sypkich jest prawie niemożliwe dokładne rozmieszczenie ładunku pojazdu, zwłaszcza gdy dojazd do punktu kontroli stanowi nieutwardzony teren.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego uchybień podczas ważenia pojazdu organ zwrócił uwagę, że kierowca pojazdu podpisał protokół bez zastrzeżeń, choć zgodnie z pkt 9 mógł przedstawić swoje uwagi odnośnie zastosowanej procedury, czego jednak nie uczynił.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.
Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego czyli legalności. Inaczej mówiąc, sąd administracyjny nie rozważa kwestii czy zaskarżona decyzja organu administracji publicznej jest słuszna lecz bada czy organ właściwie zastosował obowiązujące przepisy prawa.
Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej jako p.p.s.a.).
Analizując zaskarżoną decyzję według powołanych wyżej kryteriów w ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.
Przede wszystkim wskazać trzeba, że art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) przewiduje pobieranie opłat drogowych za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Natomiast art. 13 ust. 2a tej ustawy stanowi, że za przejazd po drogach publicznych takich nienormatywnych pojazdów bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym (art. 64) lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nie uiszczanie opłat pobiera się kary pieniężne w wysokości oznaczonej w załączniku do ustawy. Użyte w tym przepisie określenie "pobiera się kary pieniężne" nie oznacza dowolności ale stanowi o obowiązku organu nałożenia kary pieniężnej oddzielnie za każdy przypadek przekroczenia stosownych parametrów.
Nieskuteczne jest zatem powoływanie się przez skarżącego na okoliczność, że transportowany ładunek mógł ulec przemieszczeniu, co spowodowało zwiększenie nacisku osi na jezdnię skoro zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia. Ponadto w myśl ust. 5 powołanego artykułu ładunek sypki, jakim niewątpliwie były przewożony przez skarżącego żużel, może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. W tej sytuacji, jeśli nawet przyczyną stwierdzonego przekroczenia było przemieszczenie się przewożonego żużlu podczas jazdy, to i tak nie zwalnia to skarżącego z odpowiedzialności za przekroczenie nacisku osi na drogę, gdyż, jak to wynika z cytowanych wyżej przepisów, do obowiązków przewoźnika należy takie zabezpieczenie ładunku, aby nie ulegał on przemieszczeniu.
Natomiast w wypadku wystąpienia trudności w takim zabezpieczeniu ładunku przed przemieszczaniem, że nie można zapewnić równomiernego obciążenia wszystkich osi pojazdu zgodnie z obowiązującymi normami, to przewoźnik winien uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym co w konsekwencji pozwoliłoby na uniknięcie kary pieniężnej, wielokrotnie przekraczającej normalne opłaty za taki przejazd.
Wbrew zarzutom skarżącego okoliczność, iż masa całkowita pojazdu nie przekroczyła dopuszczalnej normy jest bez znaczenia w sprawie. Gdyby takie przekroczenie miało miejsce to skarżący zostałby obciążony z tego tytułu dodatkową karą, niezależnie od kary za przekroczenie nacisku na oś (vide lp.7 załącznika do ustawy o drogach publicznych).
Zdaniem Sądu, skoro skarżący jest profesjonalnym przewoźnikiem, zatem powinien znać obowiązujące przepisy określające zasady poruszania się pojazdami z ładunkiem po drogach publicznych i podjąć wszelkie środki zaradcze, zapobiegające zwiększeniu nacisku na osie ponad dopuszczalne parametry. Podjęcie takich działań może przyczynić się do poprawy stanu dróg.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia procedury ważenia pojazdu skoro odpowiedzialny za prawidłowe załadowanie pojazdu kierowca samochodu strony skarżącej brał udział w ważeniu pojazdu, a następnie podpisał protokół jako zgodny z wynikami ważenia, nie umieszczając żadnych uwag odnośnie zastosowanego sposobu ważenia. W protokole tym zamieszczono stosowne informacje dotyczące sposobu ważenia oraz wykazano o ile został przekroczony nacisk IV osi pojazdu na drogę. W tej sytuacji, zdaniem Sądu materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania administracyjnego.
Oceniając zatem skargę w aspekcie obowiązujących przepisów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.