VI SA/Wa 2886/22

VI SA/Wa 2886/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Lotnicze prawo
Skarżony organ
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1580
art. 202a ust. 3, art. 209u  ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 209w,
Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r.- Prawo lotnicze t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] (Katar) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 18 sierpnia 2022 r., nr LOB.501.170.2022.ULC.5 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC", "organ") decyzją z 18 sierpnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "K.p.a."), art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2022 r., poz. 1235, dalej: "Prawo lotnicze"), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez przewoźnika lotniczego [...] (dalej: "Strona", "Przewoźnik", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję z 9 września 2021 r. nr [...] nakładającą na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych w związku z nie przekazaniem przez Przewoźnika nieprawidłowej informacji API dotyczącej lotu z 9 sierpnia 2018 r., nr [...] z D..
W zaskarżonej decyzji Prezes ULC wyjaśnił, że 26 października 2018 r.
pismem znak [...], Komendant Placówki Straży Granicznej [...] (dalej: "Komendant") wystąpił z wnioskiem do Prezesa ULC o wymierzenie kary pieniężnej przewoźnikowi w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji API za lot nr [...] z D. 9 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu wniosku o wymierzenie kary przewoźnikowi wyjaśniono, że 9 sierpnia 2018 r. przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację API dotyczącą lotu [...] z D., dotyczącą danych dokumentu pasażera R.R. (dalej: "Pasażer") - wskazany numer dokumentu to [...], podczas gdy powinno być [...]. Dodatkowo, przekazano nieprawdziwą datę urodzenia wskazując [...], a powinno być [...]. Do wniosku o wymierzenie kary załączono wniosek o przekazanie informacji API, potwierdzenie odbioru wniosku o przekazanie informacji API przez przewoźnika, wydruk otrzymanej informacji API, wyciąg z oryginalnej listy API, kopię dokumentu należącego do Pasażera. Organ wskazał, że we wniosku Komendant wyjaśnił, że nierzetelne dane pozbawiają Straż Graniczną możliwości identyfikacji potencjalnych zagrożeń ze strony osób przekraczających granicę zewnętrzną oraz uniemożliwiają zapewnienie
bezpieczeństwa nie tylko w Polsce, ale również w całej strefie Schengen. Przekazanie informacji nieprawdziwej w tym przypadku wiązało się również z koniecznością dokonania dodatkowych sprawdzeń związanych z brakiem możliwości identyfikacji dokumentu, co wpłynęło na wydłużenie czasu kontroli.
Rozpatrując sprawę, Prezes ULC uwzględnił wyjaśnienia złożone we wniosku Straży Granicznej, w związku z czym stwierdził, że Przewoźnik przekazał
nieprawdziwą informację API i nałożył na przewoźnika karę w wysokości 18 000 złotych.
Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes ULC po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa wyjaśnił,
że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania w I instancji, tj. wniosek o przekazanie informacji API, potwierdzenie odbioru wniosku o przekazanie informacji API przez przewoźnika, informacja API potwierdzona za zgodność z oryginałem, kopia dokumentu należącego do pasażera, wskazuje, że w związku z lotem z 9 sierpnia 2018 r., nr [...] z D. do W., przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację dotyczącą numeru dokumentu Pasażera o treści [...], podczas gdy faktyczny numer
to [...]. Dodatkowo, wskazano nieprawdziwą datę urodzenia Pasażera tj. [...], a powinno być [...]
Organ powołując się na treść art. 209u ust. 1 Prawa lotniczego, wyjaśnił następnie, że przesłanką ukarania nie jest ani uporczywość, ani zawinienie, w związku z czym organ odrzucił argumenty o incydentalnym i omyłkowym charakterze nieprawidłowości. Organ powołał się dalej na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który wypowiedział się o istocie kar administracyjnych w wyroku z 14 października
2009 r. sygn. akt Kp4/09 (OTK-A 2009, Nr 9, poz. 134).
Prezes ULC nie zgodził się z argumentem upływu nadmiernego czasu pomiędzy zdarzeniem a nałożeniem kary. Wskazał, że zgodnie z art. 189g § 1 K.p.a., administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. W
przedmiotowym przypadku, pomiędzy lotem a wydaniem decyzji nakładającej karę nie upłynął okres pięciu lat.
Prezes ULC podniósł następnie, że w piśmie znak: [...]
z 13 czerwca 2022 r. wezwał placówkę Straży Granicznej do złożenia wyjaśnień. Komendant Placówki Straży Granicznej [...], w odpowiedzi, pismem z
1 lipca 2022 r. wskazał, że przekazanie przez przewoźnika lotniczego informacji nieprawdziwej powoduje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji. Wymusza dokonanie analizy i dodatkowych sprawdzeń osoby, w przypadku gdzie przesłano nieprawdziwy numer dokumentu w krajowych i europejskich bazach danych. Brak numeru dokumentu lub przesłanie numeru niepełnego oznacza również brak pewności co do obywatelstwa danego pasażera, co wymaga sprawdzenia czy podróżny faktycznie posiada polskie obywatelstwo i jakim dokumentem może się legitymować podczas przekraczania granicy. Ponadto przekazanie niepełnych/nieprawdziwych danych powoduje wykonanie dodatkowych czynności w celu zebrania materiału dowodowego do ewentualnego postępowania administracyjnego.
Na podstawie tych wyjaśnień Prezes Urzędu uznał, że przekazanie informacji API było konieczne dla usprawnienia kontroli granicznej.
W odniesieniu do zarzutu zastosowania przepisu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez zastosowanie przepisu, który utracił moc, Prezes ULC zauważył, że przepis ten, obowiązywał w chwili wykonywania lotu, którego dotyczy niniejsze postępowanie, jak również, że nie stanowił on podstawy rozstrzygnięcia i nałożenia kary.
W ocenie Prezesa ULC nie zachodzą również określone w art. 189f K.p.a., przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Mając na względzie wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia Komendanta Placówki Straży Granicznej [...], nie można stwierdzić, że waga naruszenia przepisów jest znikoma. Aby spełniać swą rolę, informacja API musi być przekazana przed dotarciem lotu do celu, tak aby pozwolić Straży Granicznej na odpowiednią organizację kontroli granicznej. Z tego względu, zdaniem organu, ani usunięcie naruszenia prawa post factum, ani powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, o których mowa w art. 189f ust. 2 K.p.a., nie pozwoli na spełnienie celów, dla których została nałożona administracyjna kara pieniężna.
Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył w całości decyzję Prezesa ULC z 18 sierpnia 2022 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie na Jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów procesowych, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz prawa materialnego tj.:
1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, uchybienie zasadzie swobodnej oceny dowodów i uznanie za udowodniony fakt, iż przekazanie listy pasażerów zawierającej nieprawdziwe dane pojedynczych danych paszportowych pasażera lotu z 9 sierpnia 2018 r., [...] z D. do W. miało wpływ na kwestię usprawnienia kontroli granicznej,
2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 189a oraz art. 189d K.p.a. pomimo, iż przepisy te znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, w szczególności pominięcie przy określaniu wysokości kary okoliczności wskazanych w art. 189d K.p.a., w tym
wagi i okoliczności naruszenia prawa, stopnia przyczynienie się Strony, na którą nakładana jest administracyjna kara pieniężna do wagi powstałego naruszenia prawa,
3) art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w związku z art. 209u ust. 1 i uat. 2 oraz art. 209w Prawa lotniczego w związku z art. 10 Dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji z 9 września 2021 r., pomijając całkowicie argumentację Przewoźnika we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z 27 września 2021 r.,
4) art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez naruszenie obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, co doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy
wadliwej decyzji z 9 września 2021 r.,
5) art. 202a ust. 1 i 4 w związku z art. 209u ust. 1 pkt. 1 Prawa lotniczego, poprzez przyjęcie, iż odpowiedzialność Przewoźnika wynikająca z tych przepisów jest niezależna od winy i zachodzi również gdy Przewoźnik nie miał możliwości weryfikacji prawdziwości przekazywanych danych.
W uzasadnieniach skarg Skarżący wsparł podniesione zarzuty zwięzłą argumentacją.
Zdaniem Skarżącego niezrozumiałe jest, że Straż Graniczna kierując się
dobrem bezpieczeństwa Państwa, przesyła raporty dotyczące pasażerów do Prezesa ULC prawie trzy miesiące później, zamiast niezwłocznie skoro jest to kluczowe dla usprawnienia kontroli granicznej. Nie jest zrozumiałe czemu odpowiedzialnością za usprawnienie tej kontroli obarcza się Przewoźnika skoro owa kontrola miała miejsce 9 sierpnia 2018 r., a więc cztery lata temu. Zdaniem Skarżącego organ całkowicie naruszył art. 8 K.p.a.
W ocenie Skarżącego nakładanie na Przewoźnika kary pieniężnej za
uchybienie, które miało miejsce kilka lat wcześniej, jawi się jako bezcelowe. Skarżący zasygnalizował, iż w ciągu ostatnich lat ilość prowadzonych przez organ wobec Przewoźnika postępowań w sprawie przekazania nieprawdziwych lub niekompletnych informacji była nieznaczna.
Przewoźnik podniósł, iż organ nie dokonał ustaleń, które uzasadniałyby stwierdzenie, iż wskazanie nieprawdziwych danych pasażera lotu [...] z 9 sierpnia 2018 r., miało jakiekolwiek znaczenie dla przebiegu kontroli granicznej pasażerów tego lotu. Skarżący zwrócił uwagę, iż Przewoźnik przekazał listę pasażerów lotu, która jedynie w przypadku jednej zawartej w niej informacji była nieprawdziwa.
W ocenie Skarżącego kary za tego typu omyłkę, jawią się jako zbyt
wygórowane, zwłaszcza że nie wywołały one żadnych negatywnych skutków związanych z zagrożeniem bezpieczeństwa. Jeżeli w przypadku bezpośredniej kontroli nie zostało zidentyfikowane jakiekolwiek ryzyko dotyczące pasażera, brak jest
podstaw do ukarania Przewoźnika tak wysoką karą administracyjną.
W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W tej sprawie Prezes ULC złożyła w odpowiedzi na skargę wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Skarżący i Komendant nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa.
Zaskarżoną decyzją Prezes ULC utrzymał w mocy własną decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na Przewoźnika w wysokości 18 000 zł, w związku przekazaniem przez Przewoźnika nieprawdziwej informacji API, na wniosek Komendanta.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 209u ust. 1 pkt
2 i ust. 2 w związku z art. 209w Prawa lotniczego. Z art. 209u ust. 1 pkt 2 tej ustawy wynika, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a, przekazał informację nieprawdziwą - podlega karze pieniężnej w wysokości 18 000 zł za każdy lot, w którym przekazał informację nieprawdziwą. Zgodnie z art. 209u ust. 2 Prawa lotniczego, powyższą karę Prezes ULC wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego, przy czym
do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Natomiast art. 209w ust. 1 Prawa lotniczego określa, że karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes ULC, w drodze decyzji administracyjnej.
Z przywołanego art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego wynika, że kara pieniężna jest nakładana za naruszenie obowiązku określonego w art. 202a tej ustawy. Wskazany art. 202a Prawa lotniczego w ust. 1 i ust. 2 określa obowiązek
przewoźników lotniczych w zakresie przekazywania danych pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a którym przewoźnik wykonuje międzynarodowy lot pasażerski z państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub państwo trzecie traktowane na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen. W art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego ustawodawca określił, że
przekazywana przez przewoźnika lotniczego informacja obejmuje następujące dane:
1) imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu; 2) datę urodzenia; 3) numer i rodzaj dokumentu podróży; 4) obywatelstwo; 5) nazwę przejścia granicznego, w
którym nastąpi przekroczenie granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej; 6) numer lotu; 7) datę i czas startu i lądowania statku powietrznego; 8) liczbę pasażerów statku powietrznego; 9) lotnisko wejścia pasażera na pokład statku powietrznego w celu odbycia lotu. Informacja, o której mowa w przywołanych przepisach, jest
przekazywana przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, przy czym komendant ten występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego).
Powyższe przepisy Prawa lotniczego stanowią implementację dyrektywy 2004/82/WE. Celem przyjęcia tego aktu unijnego było zwalczanie nielegalnej imigracji
i ulepszenie kontroli granicznej w drodze przesyłania z wyprzedzeniem danych pasażerów przez przewoźników właściwym krajowym organom (art. 1). Prawodawca unijny określił, że "Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki do ustanowienia zobowiązania dla przewoźników do przesyłania na wniosek organów
odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli osób na granicach zewnętrznych,
przed końcem kontroli, informacji dotyczących pasażerów, których będą wprowadzać przez autoryzowane przejścia graniczne, przez które te osoby wchodzą na terytorium Państwa Członkowskiego" (art. 3 ust. 1), wskazując jednocześnie zakres przekazywanych informacji (art. 3 ust. 2), który jest analogiczny do tego, jaki polski ustawodawca określił w art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego. W dyrektywie zobowiązano też Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, aby nałożyć sankcje na przewoźników, którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych lub przesłali dane niepełne lub fałszywe, przy czym podejmowane środki powinny zapewnić, że sankcje
nakładane sankcje są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne (art. 4 ust. 1).
Odpowiedzialność administracyjna w postaci nałożenia na przewoźnika lotniczego kary administracyjnej ma charakter odpowiedzialności obiektywnej.
Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna jest ponoszona, co do zasady, z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2019 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1834/18 – treść tego wyroku jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów
Administracyjnych na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W świetle powyższej wykładni, zastosowanie przez Prezesa ULC art. 209u
ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego było możliwe, o ile zostało ustalone, że przewoźnik lotniczy: 1) został wezwany przez komendanta placówki Straży Granicznej do przekazania informacji, o których mowa w art. 202a ustawy Prawo lotnicze, 2)
przekazał informację nieprawdziwą, 3) komendant placówki Straży Granicznej wystąpił do Prezesa ULC o wymierzenie przewoźnikowi lotniczemu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku przekazania informacji.
Zdaniem Sądu, Prezes ULC prawidłowo stwierdził, że powyższe okoliczności zostały w tej sprawie ustalone, skoro z dokumentów załączonych do wniosku Komendanta wynika, że: 1) 25 czerwca 2018 r. Komendant wystąpił do Przewoźnika
z wnioskiem o przekazanie informacji API, dotyczącej pasażerów lotów z portu lotniczego D., realizowanych w terminie od 30 czerwca 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., 2) w odniesieniu do lotu [...] z 9 sierpnia 2018 r. Przewoźnik przekazał nieprawdziwe informacje odnośnie do wskazanej w decyzji Pasażera, wskazując
numer dokumentu Pasażera [...], podczas gdy powinno być [...] oraz datę urodzenia – 01.01.1990, podczas gdy powinno być – 30.07.1977, 3) Komendant pismem z 26 października 2018 r. wystąpił do Prezesa ULC z wnioskiem o wydanie decyzji o nałożeniu na Przewoźnika kary pieniężnej za powyższe naruszenie, dołączając do wniosku niezbędne dokumenty i wniosek ten uzasadniając.
W ocenie Sądu, w takiej sytuacji ustalony w tej sprawie stan faktyczny dawał podstawę do zastosowania art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego, co oznacza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 202a ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 209u ust. 1 pkt. 1 Prawa lotniczego, poprzez przyjęcie, iż odpowiedzialność Przewoźnika wynikająca z tych przepisów jest niezależna od winy i zachodzi również gdy Przewoźnik nie miał możliwości weryfikacji prawdziwości przekazywanych danych. Należy zauważyć, że opisane powyżej nieprawdziwe informacje zostały przesłane do Komendanta przez Przewoźnika, niezrozumiałe jest zatem twierdzenie, że Skarżący nie miał możliwości weryfikacji prawdziwości przekazywanych danych dotyczących pasażerów spornego lotu. Ponadto w toku postępowania administracyjnego Skarżący mógł skorzystać z przysługującego mu prawa wglądu do akt administracyjnych sprawy i zweryfikować materiał dowodowy przesłany przez Komendanta do Prezesa ULC wraz z wnioskiem o wymierzenie kary pieniężnej Przewoźnikowi w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji API dotyczącej spornego lotu. Nie ma tu znaczenie okoliczność przekazania tych materiałów wraz z wnioskiem o wymierzenie kary pieniężnej Prezesowi ULC kilka miesięcy po przekazaniu przez Przewoźnika Komendantowi nieprawdziwej informacji API dotyczącej spornego lotu, art. 209u ust. 2 Prawa lotniczego nie wprowadza
bowiem ograniczeń czasowych w zakresie przekazania organowi uzasadnionego wniosku komendanta placówki Straży Granicznej do Prezes Urzędu.
Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, uchybienie zasadzie swobodnej oceny dowodów
i uznanie za udowodniony fakt, iż przekazanie listy pasażerów zawierającej nieprawdziwe dane pojedynczych danych paszportowych Pasażera spornego lotu
miało wpływ na kwestię usprawnienia kontroli granicznej. Należy wyjaśnić, że opisany powyżej, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, jest wystarczający do ustalenia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy uzasadniających nałożenie na Skarżącego przedmiotowej kary pieniężnej. Dlatego w ocenie Sądu organ w sposób dokładny wyjaśnił stan faktyczny sprawy po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i na tej podstawie doszedł do prawidłowych wniosków o niewywiązaniu się w sposób prawidłowy przez Skarżącego z obowiązku wynikającego
z art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego. Organ w wyczerpujący sposób wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne nałożonej kary w uzasadnieniach decyzji obu instancji
spełniających wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że nałożenie na przewoźnika lotniczego kary pieniężnej na podstawie art. 209u ust. 1 Prawa
lotniczego, nie jest uzależnione od wykazania przez organ, że na skutek przekazania danych API, w tym przypadku nieprawdziwych, doszło do negatywnych skutków związanych z zagrożeniem bezpieczeństwa, czy też, że miało to wpływ na przebieg kontroli granicznej pasażerów spornego lotu. Jak to zostało wyjaśnione w zaskarżonej decyzji obowiązek przekazywania prawidłowych danych API ma na celu po pierwsze zapewnienie bezpieczeństwa i identyfikację potencjalnych zagrożeń ze strony osób przekraczających granicę zewnętrzną, po drugie usprawnienie kontroli granicznej. Nieprzekazanie informacji API, przekazanie ich po terminie, czy też przekazanie nieprawdziwej bądź niepełnej informacji API stwarza potencjalne niebezpieczeństwo, czy też potencjalne utrudnienia w kontroli granicznej i to stanowi ratio legis unormowanych w art. 209u ust. 1 Prawa lotniczego, kar pieniężnych oraz uzasadnia
ich nakładanie, a nie faktyczne stworzenie niebezpiecznej sytuacji, czy utrudnień w kontroli granicznej. Dlatego też nakładanie omawianych kar post factum nawet z kilkuletnim opóźnieniem nie jest wbrew stanowisku Skarżącego bezcelowe.
Sąd stwierdza, że nieuzasadnione są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 189a oraz art. 189d K.p.a. przez pominięcie przy określaniu wysokości kary okoliczności wskazanych w
art. 189d K.p.a., w tym wagi i okoliczności naruszenia prawa, stopnia przyczynienie
się Strony, na którą nakładana jest administracyjna kara pieniężna do wagi powstałego naruszenia prawa. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że ze względu na fakt, że kary pieniężne unormowane w art. 209u ust. 1 Prawa lotniczego, zostały określone w sposób wykluczający możliwość miarkowania tych kar w niniejszej sprawie nie miał zastawania art. 189d K.p.a. W ocenie Sądu zasadność takiego uregulowania omawianych kar pieniężnych, znajduje swoje potwierdzenie w omówionych powyżej celach regulacji prawnej nakładające obowiązek przekazywania informacji API, a więc zapewnienie bezpieczeństwa i identyfikacja potencjalnych zagrożeń ze strony osób przekraczających granicę zewnętrzną oraz usprawnienie kontroli granicznej.
Za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w związku z art. 209u ust. 1 i ust. 2 oraz art. 209w Prawa lotniczego w związku z art. 10 Dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów. Należy zauważyć, że art. 209w Prawa lotniczego nie ma zastosowania do kar unormowanych w art. 209u ust. 1 tej ustawy, co literalnie wynika z treści art. 209w Prawa lotniczego. Formułując powyższy zarzut Skarżący błędnie odniósł się do art. 10 Dyrektywy Rady 2004/83/WE, zamiast do art. 5 Dyrektywy Rady 2004/82/WE, którego treść przytoczył w uzasadnieniu skargi. Sąd wyjaśnia, że treść tego przepisu,
mającego na celu zapewnienie przewoźnikom lotniczym ochronę prawa do obrony
oraz zaskarżenia rozstrzygnięć w postępowaniach dotyczących nakładania kar pieniężnych, wbrew stanowisku Skarżącego, nie stoi w sprzeczności z treścią art. 209u Prawa lotniczego. W przedmiotowym postępowaniu administracyjnym Skarżący miał zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na każdym etapie, skorzystał z prawa do zaskarżenia decyzji I instancji w trybie postępowania administracyjnego, a następnie z prawa do zaskarżenia decyzji II instancji do sądu administracyjnego. Kwestię zasadności nakładania kar pieniężnych unormowanych w art. 209u ust. 1 Prawa lutniczego, za brak przesłania, przesłanie nieprawdziwej bądź niepełnej informacji API, Sąd wyjaśnił powyżej, w związku z czym bezpodstawne jest stanowisko Skarżącego, że kary pieniężne, o których mowa w tym przepisie mogą być nakładane tylko wówczas, gdy na skutek braku przesłania, przesłania nieprawdziwej bądź niepełnej informacji API wystąpi faktyczne niebezpieczeństwo.
W tej sytuacji Sąd stwierdza, że Prezes ULC prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję I instancji.
W konsekwencji powyższych wyjaśnień Sąd stwierdza, że bezpodstawny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez naruszenie obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa
materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Powyżej natomiast Sąd wykazał bezpodstawność podniesionych przez Skarżącego zarzutów w skardze.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.