VI SA/Wa 136/14

VI SA/Wa 136/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Olechniewicz /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
art. 132 ust. 1 pkt 1, pkt 1(1), pkt 3, ust. 2 pkt 2, art. 164, art. 246 ust. 1 i ust. 2, art. 247 ust. 2, art. 255 ust. 4, art. 255(1)-(12)
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2006 nr 93 poz 12
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia  produktów rolnych i środków spożywczych
Dz.U.UE.L 1992 nr 208 poz 1 art. 13 ust. 1 lit. b
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów  rolnych i środków spożywczych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w B., Kolumbia na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2013 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej F. z siedzibą w B., Kolumbia kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (nazywany dalej "UP") decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 w zw. z art. 132 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 11, art. 131 ust. 1 pkt 3, art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., nazywanej dalej "p.w.p."), art. 14 w zw. z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 93 z 31 marca 2006 r., str. 12) oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "Café ESPRESSO NEGRO Colombiano 100% Arabica" o nr [...] udzielonego na rzecz G. Sp. z o.o. z siedzibą w U. (nazywaną dalej "Uprawnionym"), wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez F. z siedzibą w B., Kolumbia (nazywanej dalej "Skarżącym"), sprzeciw oddalił.
Sprzeciw Skarżącego wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ww. sporny znak towarowy na rzecz Uprawnionego wpłynął do UP, [...] kwietnia 2012 r. Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 132 ust 1 pkt 1 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Skarżący opisał cechy kawy o nazwie "Cafe de Colombia" oraz wskazała gdzie jest uprawiana. Podkreślił identyczność towarów. Podniósł, że nazwa "Cafe de Colombia" została zarejestrowana w odniesieniu do kawy w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych nazw geograficznych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1050/2007 z dnia 12 września 2007 r., zaznaczając, że w przypadku oznaczeń geograficznych dla odmowy rejestracji znaku wystarczy, że jest on podobny do oznaczenia geograficznego. Wskazał także, że jest uprawniony z rejestracji znaków towarowych: słowno-graficznego "CAFE DE COLOMBIA" [...], wspólnotowego znaku towarowego słowno- graficznego "CAFE DE COLOMBIA" [...], wspólnotowego słowno-graficznego "CAFE DE COLOMBIA" [...] oraz wspólnotowego słowno-graficznego "Juan Valdez CAFE DE COLOMBIA" [...]. Znaki te przeznaczone są do oznaczania identycznych towarów co znak sporny. Podkreślił podobieństwo porównywanych znaków na wszystkich trzech płaszczyznach oraz ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, a także konkurencyjność Uprawnionego i Skarżącego.
Uprawniony pismem z [...] grudnia 2012 r. wniósł o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego stwierdzając, że sporny znak towarowy oraz przeciwstawione mu znaki towarowe i oznaczenie geograficzne co prawda służą do oznaczania tych samych towarów, jednakże sporny znak towarowy nie zawiera w warstwie słownej oznaczenia geograficznego "Cafe de Colombia" i różni się istotnie zarówno od przeciwstawionego mu oznaczenia geograficznego oraz znaków towarowych.
W piśmie nadesłanym do UP w dniu [...] czerwca 2013 r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko. Wskazał, że prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. Nazwa "Cafe de Colombia" w odniesieniu do kawy jest zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym na podstawie rozporządzenia Rady (WE) 510/2006, a sporny znak Cafe Colombiano jest do tego oznaczenia podobny. Podniósł, że oznaczenia takie jak 100% arabica czy też GOLD, CLASSIC oraz ESPRESSO NEGRO stanowią elementy informacyjne, zaś grafika utworzona z ziaren kawy jest wskazaniem rodzaju towaru. Wskazał, że oznaczenia geograficzne z natury mogą mieć jedynie postać słowną, więc porównywanie znaku towarowego oraz oznaczenia geograficznego powinno zostać przeprowadzone na płaszczyźnie słownej. Podkreślił, że w przypadku oznaczeń geograficznych nie jest rozpatrywane ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, dla odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy wystarczy, że jest on podobny do oznaczenia geograficznego, a w przedmiotowej sprawie oznaczenia te są łudząco podobne. Podniósł, że art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006r. gwarantuje ochronę oznaczeń geograficznych nie tylko przed wykorzystaniem ich w formie w jakiej zostały zarejestrowane, ale także przed ich przywołaniem czyli skojarzeniem. Skarżący stwierdził również, że prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p., bowiem zawiera on dane które mogą wprowadzać odbiorców w błąd, co do pochodzenia i właściwości oferowanych towarów. Podniósł, że sporny znak towarowy wskazuje na wyroby produkcji kolumbijskiej, podczas gdy uprawnionym jest przedsiębiorstwo z Polski. Podkreślił, że nie ma żadnej gwarancji, że towar znajdujący się w opakowaniach oznaczonych spornym znakiem pochodzi z Kolumbii. Załączył także do akt sprawy wyniki badania rynkowego dotyczącego kawy kolumbijskiej przeprowadzonego w 2005 r. w 9 państwach, w tym w Polsce.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Skarżący jako podstawę prawną żądania unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy wskazał ostatecznie art. 132 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 11, art. 131 ust. 1 pkt 3, art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., art. 14 w związku z art. 13 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. Podniósł, że nie każda kawa pochodząca z Kolumbii może korzystać z oznaczenia geograficznego "Cafe de Colombia", a jedynie kawa z konkretnego rejonu. Stwierdził, że oznaczenia geograficzne ze swej natury są oznaczeniami słownymi, nie można zatem z istnienia elementów graficznych w spornym znaku towarowym wywodzić, że wpływają one na brak podobieństwa między oznaczeniami. Podkreśliła że sporny znak towarowy posiada w centralnej części wyodrębniony taką samą czcionką, odmienną od pozostałych napisów, napis "Café Colombiano". Wyrażenie to jest podobne do oznaczenia geograficznego "Cafe de Colombia", o czym decyduje wygląd, brzmienie i znaczenie tych oznaczeń. Wskazał, że ze znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy wyników badań rynkowych wynika, że 78% polskich konsumentów uważa, że 100% Columbian Coffee/Cafe de Colombia jest najwyższej jakości kawą dla koneserów. Podniósł, że nie wiadomo do oznakowania jakiego rodzaju kawy przeznaczony jest sporny znak towarowy. Uprawniony natomiast wskazał, że kawa oznaczana spornym znakiem pochodzi z obszaru [...], znajdującego się w kolumbijskiej strefie kawowej. Załączył materiał dowodowy na okoliczność tego, że możliwe jest uzyskanie w Unii Europejskiej ochrony na znak towarowy, który zawiera oznaczenie występujące jako oznaczenie geograficzne. Ponadto załączył do akt przedmiotowej sprawy dokumenty w postaci listu przewozowego zawierającego informacje o producencie kawy, kontrakt zawarty przez M. z S. dotyczący zakupu kawy, fakturę zakupu kawy wystawioną przez S. dla M., wydruk zawierający informacje o departamencie [...] znajdującym się w kolumbijskiej strefie kawowej, wydruk dotyczący chronionego oznaczenia geograficznego oraz znaków towarowych jakimi posługują się producenci kawy z obszaru objętego chronionym oznaczeniem geograficznym z kolumbijskiej strefy kawowej oraz schemat procesu technologicznego kawy ziarnistej mielonej w M., która jest dostawcą kawy dla uprawnionej.
UP, rozpatrując złożony wniosek, uznał zarzuty podniesione w sprawie za bezzasadne. Powołując się na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., UP podał, że dla wypełnienia jego dyspozycji konieczne jest spełnienie łącznie kilku przesłanek: identyczności lub podobieństwa towarów, do oznaczania których znaki są przeznaczone, identyczności lub podobieństwa znaków towarowych, ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Nie każde podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, które mogłoby stwarzać ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.
Uwzględniając stanowisko sądów administracyjnych, UP w pierwszej kolejności dokonał podobieństwa towarów i usług, do oznaczania których przeznaczone zostały: sporny znak towarowy oraz przeciwstawione znaki towarowe Skarżącego. Znak "Café ESPRESSO NEGRO Colombiano 100% Arabica" o nr [...] został przeznaczony do oznaczania następujących towarów: kawa, kawa mielona, kawa rozpuszczalna z klasy 30. Natomiast przeciwstawione znaki towarowe zostały przeznaczone do szerszego asortymentu towarowego jednak każdy z nich obejmował również kawę. Zdaniem UP, z zestawienia towarów, do oznaczenia których przeznaczone są porównywane znaki towarowe wynika, że są one przeznaczone do oznaczania identycznych towarów w klasie 30, tj. kawy. Wszystkie bowiem towary wymienione w wykazie towarów znaku spornego, tj. kawa, kawa mielona, kawa rozpuszczalna mieszczą się w szerokim pojęciu kawy, do oznaczania której zostały przeznaczone znaki przeciwstawione.
UP wskazał następnie, że zgodnie z utrwaloną praktyką oraz orzecznictwem oznaczenia powinny być oceniane jako całość, gdyż sama powtarzalność wyodrębnionych elementów lub zbieżność członów oznaczeń nie musi determinować stworzenia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Dlatego mając na uwadze całościową ocenę znaku towarowego, UP zwrócił uwagę na proporcje w sile odróżniającej poszczególnych elementów, a także ich oryginalność i sposób ich postrzegania, miejsce w znaku i kontekst w jakim poszczególne elementy zostały użyte. Ocena podobieństwa znaków towarowych dokonywana jest w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi. Sporny znak towarowy o numerze [...] jest znakiem słowno-graficznym. Składa się on z elementu graficznego przedstawiającego filiżankę ze spodkiem utworzoną z ziaren kawy w kolorze brązowym. Nad ww. elementem graficznym umieszczony został napis "Café ESPRESSO NEGRO Colombiano" w kolorach brązowym i białym, zaś poniżej tego elementu graficznego znajduje się napis "100% Arabica" w kolorze białym. Ww. elementy zostały umieszczone na tle w kolorze brązowym, żółtym, czerwonym i beżowym.
Przeciwstawione znaki towarowe [...] oraz [...] są identycznymi znakami słowno-graficznymi składającymi się z popiersia mężczyzny w kapeluszu, ubranego w tradycyjny strój, obok którego umieszczona została głowa osła lub muła na tle gór. Przeciwstawiony znak towarowy "100% CAFE DE COLOMBIA" [...] jest także znakiem słowno-graficznym. Składa się on z dużego napisu 100% poniżej którego umieszczono napis "CAFE DE COLOMBIA", oraz z małego motywu graficznego umieszczonego w prawym górnym rogu znaku w postaci popiersia mężczyzny w kapeluszu, ubranego w tradycyjny strój, obok którego umieszczona została głowa osła lub muła na tle gór. Całość wykonana w kolorystyce czarno-białej. Przeciwstawiony znak towarowy "Juan Valdez 100% CAFE DE COLOMBIA" [...], jest również znakiem słowno-graficznym. Składa się on z napisu "Juan Valdez", poniżej którego znajduje się napis "100% CAFE DE COLOMBIA". Pomiędzy słowami Juan i Valdez został umieszczony motyw graficzny w postaci popiersia mężczyzny w kapeluszu, ubranego w tradycyjny strój, obok którego umieszczona została głowa osła lub muła na tle gór.
Zdaniem UP, z powyższego zestawienia wynika, że zarówno znak sporny, jak i przeciwstawione mu znaki towarowe Skarżącego są oznaczeniami złożonymi zarówno z elementów słownych, jak i graficznych. Znaki te posiadają identyczny element słowny "CAFÉ" oraz podobny element słowny "COLOMBIA" i "COLOMBIANO", jednakże jako całość różnią się one istotnie, przede wszystkim w warstwie wizualnej i fonetycznej, wywierając całkowicie odmienne ogólne wrażenie.
W warstwie wizualnej w znakach skarżącej [...] i [...] wyeksponowany został element graficzny w postaci popiersia mężczyzny w kapelusz, ubranego w tradycyjny strój, obok którego umieszczona jest głowa osła lub muła na tle gór. W znaku towarowym [...] został natomiast wyeksponowany napis 100% wykonany dużymi, wyraźnymi (rzucającymi się w oczy) literami, obok którego w prawym górnym rogu zostało umieszczono niewielkich rozmiarów popiersie mężczyzny oraz głowa osła lub muła na tle gór opisane powyżej. Z kolei w znaku towarowym [...] wyeksponowany został napis "Juan Valdez" wykonany wyrazistymi, rzucającymi się w oczy literami, a pomiędzy tymi wyrazami umieszczone jest opisane powyżej popiersie mężczyzny oraz głowa osła lub muła na tle gór. Ze względu na swoje rozmiary i umieszczenie w centralnej części wszystkie ww. elementy stanowią elementy dominujące tych znaków, jako że kombinacja słowna "Cafe de Colombia" i "100% Cafe de Colombia" są niewielkich rozmiarów i zostały umieszczone poniżej ww. elementów. Stanowią one wyróżniające elementy tych znaków, gdyż towarzyszące im elementy słowne "Cafe de Colombia" i "100% Cafe de Colombia" są oznaczeniami czysto opisowymi, informującymi odbiorców, o tym że mają do czynienia z konkretnym produktem jakim jest kawa pochodząca z Kolumbii.
Natomiast w spornym znaku wyeksponowany został wyraźnie inny element graficzny - filiżanka ze spodkiem, utworzona z ziaren kawy. Element ten został umieszczony w centralnej części tego znaku i podkreślony cieniowaniem w kolorach żółtym i beżowych. Powyżej ww. elementu graficznego umieszczono napis składający się ze słów "Cafe ESPRESSO NEGRO Colombiano" umieszczonych jedno pod drugim, przy czym w napisie tym wyeksponowane zostały słowa "ESPRESSO NEGRO" zapisane dużymi, drukowanymi literami w kolorze białym, podczas gdy pozostałe elementy słowne, tj. "Cafe" i "Colombiano" zostały wykonane znacznie ciemniejszą czcionką w kolorze beżowym, w taki sposób, że niemalże zlewają się z tłem.
Wobec powyższego UP stwierdziło, że dominującymi elementami spornego znaku, które w pierwszej kolejności rzucają się w oczy, są ww. element graficzny oraz napis "ESPRESSO NEGRO", przy czym wyróżniającym elementem w tym znaku jest element graficzny, gdyż towarzyszące mu elementy słowne są oznaczeniami czysto opisowymi informującymi odbiorców o tym, że mają do czynienia z produktem, jakim jest mocna czarna kawa arabika do parzenia w ekspresie pochodząca z Kolumbii. Oprócz tego, że ww. elementy słowne składające się na porównywane znaki odgrywają podrzędną rolę w postrzeganiu porównywanych znaków towarowych w warstwie wizualnej, UP stwierdził, że za wyjątkiem słowa Cafe, słowa składające się na sporny znak towarowy nie są identyczne z tymi składającymi się na znaki przeciwstawione. Wobec powyższego UP stwierdził, że porównywane znaki jako całość różnią się istotnie w warstwie wizualnej.
W warstwie fonetycznej zachodzi podobna sytuacja, bowiem zarówno sporny znak towarowy jak i znaki mu przeciwstawione, składają się z identycznego słowa "Cafe" oraz oznaczenia 100% występującego w znakach [...] i [...]. Ponadto znak sporny zawiera słowo "Colombiano" podobne do słowa "Colombia" występującego w znakach przeciwstawionych, a także dodatkowe elementy słowne tj. "ESPRESSO NEGRO" i "Arabica", które nie występują w żadnym przeciwstawionym mu znaku towarowym, a które sprawiają, że znak ten jako całość ma odmienne brzmienie. Sporny znak towarowy będzie bowiem wymawiany przez polskich odbiorców zgodnie z jego zapisem jako "kafe espreso negro kolombiano sto procent arabika" podczas gdy przeciwstawione mu znaki towarowe jako: "kafe de kolombia", "sto procent kafe de kolombia" oraz "Juan" lub "Huan Valdez sto procent kafe de kolombia".
Ze znaczeniowego punktu widzenia, znaki te wykazują pewne podobieństwo w zakresie w jakim składają się z identycznego słowa "Café" oznaczającego w różnych językach, np. w językach francuskim i hiszpańskim kawę, oraz podobnych określeń, tj. słowa "Colombia" w znakach przeciwstawionych, które w języku hiszpańskim oznacza Kolumbia, oraz słowa "Colombiano" w znaku spornym, które w języku hiszpańskim oznacza kolumbijska. Należy jednak zauważyć, że ww. elementy nie będą postrzegane przez odbiorców jako posiadające samoistny charakter odróżniający, a co za tym idzie nie podlegają one szczególnej ochronie.
UP zauważył, że z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie można wyprowadzić zakazu udzielania prawa ochronnego na znak towarowy w każdej sytuacji, w której późniejszy znak towarowy składający się co najmniej z dwóch elementów, zawiera element będący w całości znakiem towarowym wcześniejszym. Prawo bowiem nie przewiduje bezwzględnego zakazu inkorporacji znaków wcześniejszych w znakach późniejszych, ani też odstąpienia od zasady całościowego wrażenia wywieranego przez znaki przeciwstawne. Nie jest wystarczającym elementem dla zaistnienia przesłanek z wymienionego przepisu (po ustaleniu identyczności lub podobieństwa towarów) stwierdzenie, że w złożonym znaku towarowym jeden z jego elementów jest znakiem towarowym z wcześniejszym pierwszeństwem udzielonym na rzecz innej osoby. UP powołał się na wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 lutego 2006r. w sprawie T-214/04, który odwołał się do innego wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-6/01, Rec. S. 11-4335, pkt 33, w którym stwierdzono, że złożony znak towarowy można uznać za podobny do innego znaku towarowego - identycznego lub podobnego do jednego z elementów złożonego znaku towarowego - jedynie w sytuacji, gdy element ten stanowi element dominujący w wywieranym przez złożony znak towarowy całościowym wrażeniu. Tak jest w przypadku, gdy element ten może samodzielnie zdominować wyobrażenie tego znaku zachowane w pamięci właściwego kręgu odbiorców, przez co pozostałe elementy znaku towarowego nie są dostrzegalne w wywieranym przez ten znak całościowym wrażeniu. Występujące w porównywanych znakach towarowych identyczne i podobne elementy słowne nie są elementami dominującymi w znaku spornym w związku z powyższym, UP nie stwierdził, aby znak sporny był podobny do znaków przeciwstawionych. Wobec braku podobieństwa porównywanych znaków towarowych UP nie stwierdził istnienia ryzyka wprowadzenia potencjalnego odbiorcy w błąd co do pochodzenia towarów oznaczanych tymi znakami.
Odbiorcami jest ogół polskich konsumentów wśród których są zarówno osoby pijące często kawę jak i jedynie okazjonalnie. Odbiorcy ci z reguły mają swoje ulubione rodzaje kawy i niechętnie je zmieniają. Tym samym niezasadny był zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.
Przystępując do rozpatrzenia zarzutu Skarżącego o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem prawa z rejestracji oznaczenia geograficznego "Café de Colombia", które jest przeznaczone do oznaczania takich produktów jak kawa, UP powołał się na treść art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p., art. 14 w związku z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych.
UP za bezsporne uznał, że zarówno sporny znak towarowy "Café ESPRESSO NEGRO Colombiano 100% Arabica", jak i przeciwstawione oznaczenie geograficzne "Café de Colombia" zawierają wspólny element słowny "Café" oraz podobny element jakim są słowa" Colombiano" w znaku spornym i "Colombia" w znaku przeciwstawionym. Jednakże, w ocenie UP, nie uzasadnia to twierdzenia Skarżącego o takim podobieństwie znaku spornego do przeciwstawionego oznaczenia geograficznego, które stanowiłoby nadużycie, imitację czy tez aluzję do przeciwstawionego oznaczenia geograficznego (art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006). Występujące w tych oznaczeniach słowo "Café" stanowi określenie rodzajowe dla produktu jakim jest kawa, a tym samym nawet jeżeli jest ono elementem oznaczenia geograficznego, jego umieszczenie w spornym znaku towarowym zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 nie może zostać uznane za sprzeczne z art. 13 ust. 1 lit b ww. rozporządzenia. Z uwagi na opisowy charakter oznaczenia "Cafe" w odniesieniu do kawy nie sposób uznać go za element wyróżniający zarówno spornego znaku towarowego jak i przeciwstawionego oznaczenia geograficznego. Natomiast elementy słowne "Colombiano" w znaku spornym i "Colombia" w znaku przeciwstawionym wskazują na kraj położony w Ameryce Południowej - Kolumbię. Słowo "Colombia" oznacza w języku hiszpańskim Kolumbia, natomiast słowo "Colombiano" oznacza w języku hiszpańskim kolumbijski. Słowa te będą postrzegane przez ogół polskich odbiorców jako określenia odnoszące się do miejsca pochodzenia towarów, tj. kawy. Powyższe samo w sobie nie może jednak prowadzić do konkluzji, jak zdaje się sugerować Skarżący, że oznaczenie każdej kawy określeniem odnoszącym się do Kolumbii będzie stanowiło nadużycie, imitację czy aluzję do oznaczenia geograficznego wnoszącego sprzeciw. Porównując bowiem sporny znak towarowy oraz oznaczenie geograficzne UP stwierdził, że różnią się one istotnie zwłaszcza w warstwie wizualnej, ale także fonetycznej tak, że wywierają one odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach. Wobec powyższego, oraz z uwagi na opisowy charakter określeń "Café" oraz "Colombiano" i “Colombia", UP stwierdził, że używanie spornego znaku towarowego nie stanowi nadużycia, imitacji ani aluzji do chronionego oznaczenia geograficznego. W ocenie UP odbiorcy poszukujący kawy oznaczanej zarówno znakiem spornym jak i oznaczeniem geograficznym należącym do wnoszącego sprzeciw odróżnią te towary od siebie, pomimo tego, że odnoszą się one do Kolumbii.
W związku z powyższym UP stwierdził, że prawo ochronne na sporny znak towarowy nie zostało udzielone z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. oraz art. 14 w związku z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) 510/2006.
UP dodał, że zarzut oparty na naruszeniu art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. został podniesiony dopiero przy piśmie złożonym w dniu [...] czerwca 2013 r., a więc po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy, stanowi więc on niedopuszczalne rozszerzenie sprzeciwu. Natomiast zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 1 został podniesiony co prawda w sprzeciwie, lecz nie zawierał motywacji, w związku z powyższym w świetle ugruntowanego orzecznictwa, Kolegium Orzekające nie miało obowiązku badania zasadności ww. zarzutów.
Pismem z [...] grudnia 2013 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z [...] lipca 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną interpretację oraz w konsekwencji błędne zastosowanie normy prawa materialnego wyrażonej w art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p., art. 14 Rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006, art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p. oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi Skarżący zaznaczył, że zarówno sporny znak towarowy, jak również rejestracja nazwy geograficznej "Café de Colombia" obejmowały ten sam produkt, kawę. Zatem w sprawie istniała identyczność w zakresie towarów, dla których przeznaczone są oznaczenia. Sporny znak towarowy zarejestrowany jest w formie przedstawiającym etykietę czy też wprost jedną z części opakowania kawy. Na etykiecie umieszczono w centralnym miejscu napis "Café Colombiano". Napis jest wyróżniony taką samą czcionką, odmienną od pozostałych elementów słownych znajdujących się na etykiecie. Etykieta zawiera również elementy graficzne, w postaci rysunków oraz napisów, wskazanie gatunku kawy Arabica 100% oraz inne elementy stosowanymi powszechnie na rynku i występującymi na wielu opakowaniach czy etykietach kaw, np. słowo Espresso Negro (czarne espresso) zwyczajowo stosowane przez producentów kawy dla wskazania, że dana linia kawy jest wyprodukowana z użyciem mocno palonych ziaren kawy. Zawarcie w projekcie etykiety typowych elementów dla produktów w postaci kawy nie zmienia faktu, że etykieta zawiera element "Café Colombiano" będące oznaczeniem podobnym do zarejestrowanego chronionego oznaczenia geograficznego. Oznaczenia geograficzne z natury mogą mieć jedynie postać słowną, zatem porównanie oznaczenia "Café Colombiano" oraz oznaczenia geograficznego "Café de Colombia" powinno zostać przeprowadzone właśnie na płaszczyźnie słownej. Podobieństwo pomiędzy oznaczeniami jest tak znaczące, że nawet uważny konsument, nieposiadający obu nazw zestawionych obok siebie, nie jest w stanie dostrzec różnicy pomiędzy tymi oznaczeniami.
Skarżący wskazał, że w płaszczyźnie słownej oba oznaczenia składają się z podstawowych 2 słów: - pierwszego: odnoszącego się do kawy identycznego w obu oznaczeniach słowa "Cafe" oraz drugiego: odnoszącego się do kraju czyli wskazania geograficznego tj. Kolumbii. W przypadku oznaczenia geograficznego jest to słowo "de Colombia", w przypadku znaku towarowego słowo "Colombiano". Także w płaszczyźnie fonetycznej znaki są łudząco podobne. Podobne jest brzmienie nazw, identyczny pierwszy człon, identyczny rdzeń drugiego członu, identyczna ilość sylab, taki sam rytm wymowy (ca-fe-co-lom-bia-no vs. ca-fe-de-co-lom-bia).
W płaszczyźnie znaczeniowej "Café Colombiano" jest napisem wykonanym w języku hiszpańskim, który można przetłumaczyć jako "kawa kolumbijska". Oznaczenie geograficzne "Café de Colombia" jest również napisem wykonanym w języku hiszpańskim oznaczającym w tłumaczeniu "kawa z Kolumbii". W warstwie znaczeniowej oznaczenia są identyczne.
Skarżący podkreślił, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Tymczasem UP błędnie uznał, że przepis ten nie ma zastosowania gdyż oznaczenia "różnią się w warstwie wizualnej, ale także fonetycznej tak, że wywierają one odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach", mylnie zinterpretował przepis uznając, że w celu jego zastosowania należy rozważyć czy odbiorcy "odróżnią te towary od siebie", podczas gdy przepis nie zawiera kryterium odróżnienia oznaczeń przez odbiorcę czy też wprowadzenia odbiorcy w błąd, pominął wyniki badania rynkowego wskazującego na stopień rozpoznawalności oraz skojarzeń jakie niesie ze sobą oznaczenie geograficzne Skarżącego, nie przeprowadził badania stosowalności powołanego przepisu podobieństwa rozpatrywanego znaku towarowego do powołanego przez Skarżącego zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, w szczególności nie przeprowadził analizy zaistnienia nadużycia, imitacji oraz przywołania oznaczenia geograficznego "Café de Colombia" w rozpatrywanym znaku towarowym, błędnie uznał opisowy charakter porównywanych oznaczeń, mylnie sprowadził zarejestrowane oznaczenie geograficzne "Café de Colombia" do prostego zestawienia 2 niechronionych elementów: pozbawionej ochrony nazwy rodzajowej "Café" oraz wskazania kraju "Colombia", przez co w konsekwencji w praktyce pozbawił ochrony przedmiotowego oznaczenia geograficznego, nieprawidłowo zastosował art. 13 ust 2 rozporządzenia Rady, w sytuacji gdy Skarżący nie przeciwstawia się użyciu w opatrywanym oznaczeniu określenia "Café", nie uzasadnił dlaczego uznał, że oznaczenia "różnią się od siebie istotnie", nie wyjaśnił powodów, dla jakich uznał warstwę wizualną znaku towarowego za istotną dla zastosowania niniejszego przepisu ani też nie wskazał, które elementy znaku towarowego były rozpatrywane. W istocie nie przeprowadził żadnej analizy podobieństwa w tym zakresie, nie wyjaśnił powodów dla jakich uznał brak podobieństwa fonetycznego pomiędzy oznaczeniami, nie przeprowadził żadnej analizy podobieństwa w tym zakresie.
W świetle art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 510/2006 występuje naśladownictwo, bowiem znak towarowy zawiera minimalnie zmodyfikowaną nazwę geograficzną chronioną na rzecz Skarżącego. Oznaczenie "Café Colombiano" podobne do oznaczenia geograficznego "Café de Colombia" wyraźnie odróżniono oraz podkreślono odmienną stylistyką czcionki i umieszczono centralnie w znaku towarowym zgłoszonym w formie etykiety.
Również, wobec podobieństwa oznaczeń w niniejszej sprawie występuje przywołanie, a więc przywodzenie na myśl, przywołanie wyobrażenia. Jest to szczególnie istotne wobec pominiętych przez UP wskazanych w postępowaniu wyników badań rynkowych ujawniających sposób postrzegania oznaczenia "Café Colombiano" przez polskich konsumentów oraz wykazanego wysokiego stopnia rozpoznawania oznaczenia geograficznego Skarżącego (42% konsumentów) oraz wysokiej oceny jakości towarów oznaczanych oznaczeniem "Café de Colombia" (78% konsumentów twierdzi, że jest to kawa najwyższej jakości, dla koneserów).
Wobec powyższych wyników badań, uznać należy, iż implementowanie w etykietę identycznych towarów oznaczenia "Café Colombiano" tak zbliżonego do rozpoznawalnego i cenionego na rynku oznaczenia geograficznego stanowi również nadużycie oznaczenia geograficznego. Nie można się bowiem zgodzić z twierdzeniem, że oznaczenie "Café Colombiano" użyte było w celu informacyjnym.
W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrazone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").
Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wyjaśnienia należy wskazać, że w sprzeciwie z [...] kwietnia 2012 r., Skarżący podniósł zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz art. 132 ust. 1 pkt 1, bez indeksu 1 tej ustawy jednak przytoczona treść przepisu stanowiła treść art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. Dlatego też UP uznał, że zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie zawierał motywacji, która odnosiła się do art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. Dopiero w piśmie z [...] czerwca 2013 r. Skarżący doprecyzował, że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nastąpiło z naruszeniem art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p., jak również dodał, że z naruszeniem art. 131 ust 1 pkt 3 p.w.p. Na rozprawie poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej [...] czerwca 2013 r., Skarżący jako podstawę prawną żądania unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy wskazał ostatecznie art. 132 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 11, art. 131 ust. 1 pkt 3, art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i dopiero w piśmie złożonym na rozprawie uzupełnił motywację dla zarzutu dotyczącego naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 1 p.w.p. W efekcie UP w zaskarżonej decyzji nie rozpatrzył zarzutów odnoszących się do naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 1 ponieważ zarzut ten nie zawierał motywacji przedstawionej przed upływem 6 miesięcy od dnia ogłoszenia w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy oraz do art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p., ponieważ zarzut ten został podniesiony po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy.
Sąd nie zgadza się z stanowiskiem UP, uzasadniającym zdaniem organu, nierozpatrzenie zarzutów odnoszących się do naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 3 oraz art. 132 ust. 1 pkt 1 p.w.p.
W świetle art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego (art. 246 ust. 2 p.w.p.). Urząd Patentowy, zobligowany treścią art. 247 ust. 1 p.w.p., o wniesieniu sprzeciwu niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie (art. 247 ust. 2 p.w.p.). Istotną kwestią wynikającą z art. 246 ust. 1 p.w.p. jest to, że sprzeciw może wnieść każdy zachowując termin określony w tym przepisie. Po tym terminie, z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy może, na podstawie art. 164 p.w.p., wystąpić każda osoba, która ma w tym interes prawny. Sprzeciw wniesiony w terminie, umotywowany oraz uznany przez uprawnionego za bezzasadny, zostaje rozstrzygnięty w trybie spornym według zasad określonych w art. 2551-25511 p.w.p., co wynika z art. 25512 p.w.p. Przepis art. 25512,, poza wyłączeniem przepisów dotyczących wniosku o wszczęcie postępowania spornego, nie wprowadza dodatkowych szczególnych regulacji dotyczących postępowania spornego wszczętego na skutek skutecznie wniesionego w terminie sprzeciwu. Sąd zatem nie znajduje podstaw do przyjęcia, iż w trakcie toczącego się postępowania spornego, wszczętego na skutek skutecznie wniesionego, umotywowanego, uznanego przez uprawnionego za bezzasadny sprzeciwu, wnoszący sprzeciw nie może po upływie terminu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, rozszerzyć podstawy sprzeciwu uzupełnić czy też przedstawić nową motywację odpowiednio do rozszerzonej podstawy sprzeciwu. Dopiero bowiem na podstawie art. 2553 ust. 5 p.w.p. w przypadku nadmiernego przewlekania postępowania przez strony Urząd Patentowy może wyznaczyć stronom postępowania w toku prowadzonego postępowania, także na posiedzeniu niejawnym, termin na podanie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że strona wykaże, że ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później. Ponadto z art. 25512 wynika, że przepisy art. 2551-25511 stosuje się odpowiednio do spraw wszczętych na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, co oznacza, że nie będą miał zastosowania do takich spraw ust. 1 i ust. 2 art. 2552 p.w.p., w związku z regulacją zawartą w art. 247 p.w.p., ale będzie miał zastosowanie ust. 3 art. 2552 p.w.p. Z regulacji zawartej w art. 2552 ust. 1 i ust. 2 p.w.p. wynika, że Urząd Patentowy doręcza stronom postępowania spornego odpisy wniosku, wyznaczając jednocześnie termin do nadesłania pisemnej odpowiedzi na wniosek. Strona wezwana do udzielenia odpowiedzi na wniosek dołącza do odpowiedzi odpisy w liczbie odpowiadającej liczbie stron postępowania spornego. Tymczasem ust. 3 tego artykułu stanowi, że przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych pism składanych przez strony postępowania spornego. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że w postępowaniu spornym wszczętym na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, art. 2552 ust. 3 p.w.p. ma inny zakres zastosowania niż w innych postępowaniach spornych i że wykluczone jest w piśmie, o którym mowa w tym przepisie, po upływie terminu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, rozszerzenie bądź zmiana podstawy sprzeciwu czy też motywacji sprzeciwu. Istotną kwestią dla rozstrzygnięcia przedmiotowego problemu jest fakt, że zgodnie z art. 256 ust. 1 p.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie podkreśla się jednak szczególny charakter postępowania spornego w stosunku do postępowania administracyjnego, wynikający już z samego faktu stosowania w postępowaniu spornym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie odpowiednio. Wynika to z faktu, iż natura postępowania spornego, w którym Urząd Patentowy rozstrzyga spór pomiędzy stronami o przeciwstawnych interesach, bliższa jest pod wieloma względami kontradyktoryjnemu postępowaniu cywilnemu niż administracyjnemu, co nakazuje daleko idącą ostrożność w przenoszeniu zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego do regulowania przebiegu postępowania spornego (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2006 r sygn. akt II GSK 82/06). Zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p., jak i z jednolitym stanowiskiem doktryny i judykatury sprawy sporne rozpatrywane są przez UP w granicach wniosku. Urząd jest związany granicami wniosku i podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Oznacza to, że z jednej strony to wnioskodawca określa zakres wniosku, a więc wskazuje przedmiot swego żądania, którego zasadność jest rozpatrywana w toku postępowania spornego. Zakres ten jest wiążący dla organu patentowego, przy czym nie zwalnia to tego organu od obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 października 2012 r sygn. akt II GSK 1379/11). W związku z powyższym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, iż zasada działania UP z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty i specyfiki tego postępowania. Nie można zatem przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 p.w.p., wynikających z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., obowiązków UP w zakresie zbierania i oceny dowodów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 p.w.p., jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania tych przepisów K.p.a. (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 października 2010 r sygn. akt II GSK 849/09). Treść zatem art. 255 ust. 4 p.w.p. wytyczająca pole działania UP w postępowaniu spornym poprzez granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, modyfikuje w tym postępowaniu zasadę prawdy obiektywnej uregulowanej przepisami K.p.a. Przyjęcie natomiast stanowiska, iż po upływie terminu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, w toczącym się postępowaniu spornym wszczętym na skutek skutecznie wniesionego umotywowanego sprzeciwu, wnoszący sprzeciw nie może rozszerzyć podstawy sprzeciwu uzupełnić czy też przedstawić nowej motywacji odpowiednio do rozszerzonej podstawy sprzeciwu stanowiłoby, zdaniem Sądu, ograniczenie zasady prawdy obiektywnej nie mające uzasadnienia w brzmieniu przepisów regulujących zasady postępowania spornego. Ustawodawca w art. 246 ust. 1 p.w.p. rygorystycznie zakreślił ramy czasowe do złożenia umotywowanego sprzeciwu, od których uzależnione są, określone w art. 247 ust. 2 p.w.p. skutki prawne, a więc również skuteczne wszczęcia postępowania spornego w przypadku uznania przez uprawnionego sprzeciwu za bezzasadny. W przypadku wszczęcia tego postępowania toczy się ono według zasad określonych w art. 2551-25511 p.w.p. i w ocenie Sądu, nie ograniczają go dodatkowo powyższe ramy czasowe.
W świetle powyższego Sąd stwierdza, że UP naruszył art. 246 ust. 1, art. 255 ust. 1 pkt 9 oraz ust. 4 p.w.p., art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez przyjęcie, iż okres 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, o którym mowa w art. 246 ust. 1 p.w.p., wpływa na ograniczenie możliwości rozszerzenia podstawy sprzeciwu lub jego motywacji w toczącym się już postępowaniu spornym wszczętym na skutek skutecznie wniesionego umotywowanego sprzeciwu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przez UP przepisów prawa materialnego tj. błędną interpretację oraz w konsekwencji błędne zastosowanie normy wyrażonej w art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. i art. 14 Rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006.
Zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli znak ten jest identyczny lub podobny do zarejestrowanego oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia produktu rolnego lub środka spożywczego, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 93 z 31.03.2006, str. 12). Z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. wynika natomiast, że w przypadkach gdy nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne zostało zarejestrowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, wniosek o rejestrację znaku towarowego, odpowiadający jednemu z przypadków wymienionych w art. 13 i odnoszący się do tej samej kategorii produktów, jest odrzucany, o ile wniosek o rejestrację znaku towarowego został złożony po złożeniu w Komisji wniosku o rejestrację. Oznaczenie geograficzne Skarżącego "Café de Colombia", w odniesieniu do kawy zostało, z uwzględnieniem tego rozporządzenia Rady, zarejestrowane na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1050/2007 z dnia 12 września 2007 r. rejestrujące niektóre nazwy w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych (Dz. Urz. UE L 240 z 13.09.2007, str. 7). Decyzja o udzeleniu prawa ochrony na sporny znak towarowy została wydana [...] marca 2011 r. w związku ze zgłoszeniem dokonanym [...] października 2009 r. Zdaniem Skarżącego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) 510/2006. W świetle tego przepisu zarejestrowane nazwy są chronione przed wszelkim nadużywaniem, imitacją lub przywołaniem ich, nawet jeśli wskazane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub jeśli chroniona nazwa została przetłumaczona lub towarzyszy jej określenie takie, jak: "rodzaj", "typ", "metoda", "na sposób", "imitacja" lub inne podobne określenie. Skarżący stwierdził, że wobec podobieństwa oznaczeń w niniejszej sprawie występuje przywołanie, które Skarżący rozumie jako przewodzenie na myśl, przywołanie wyobrażenia, a także nadużycie, związane z implementacją w etykietę identycznych towarów oznaczenia "Café Colombiano", zbliżonego do rozpoznawalnego i cenionego na rynku oznaczenia geograficznego. Skarżący ponadto wskazał w skardze, że w sprawie występuje również naśladownictwo, bowiem sporny znak towarowy zawiera minimalnie zmodyfikowaną nazwę geograficzną chronioną na rzecz Skarżącego. Na rozprawie przed Sądem 30 czerwca 2014 r., Skarżący doprecyzował, że naśladownictwo należy rozumieć jako imitację w znaczeniu wynikającym z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) 510/2006.
W ocenie Sądu, użycie przez Uprawnionego w spornym znaku towarowym oznaczenia "Café Colombiano", może prowadzić do przywołania w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) 510/2006, a więc skojarzenia tak oznaczonej kawy z kawą oznaczoną przeciwstawionym oznaczeniem geograficznym "Café de Colombia".
Należy wyjaśnić, że pojęcie "przywołanie" zastąpiło pojęcie "aluzja", występujące wcześniej w art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92, które zostało uchylone przez rozporządzenie Rady (WE) 510/2006. Znaczenie obu pojęć: "przywołanie" oraz "aluzja" w rozumieniu przywołanych rozporządzeń Rady jak i w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89, stanowiącego w stosunku do napojów spirytusowych odpowiednik art. 13 ust. 1 lit. b ww. rozporządzeń Rady, zostało wyjaśnione w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 14 lipca 2011 r. w sprawach połączonych C-4/10 i C-27/10, Trybunał w pkt 56 i pkt 57 stwierdził, że: "Jeśli chodzi o pojęcie "przywołanie", użyte w art. 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 i do którego odnosi się postanowienie odsyłające w sprawie C-4/10, warto przypomnieć, że dotyczy ono sytuacji, w której pojęcie zastosowane do oznaczenia wyrobu zawiera część nazwy chronionej w taki sposób, że gdy konsument zetknie się z nazwą tego wyrobu, kojarzy, jako produkt odniesienia, towar objęty tym oznaczeniem (zob. wyroki: z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie C-87/97 Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola, Rec. s. I-1301, pkt 25; z dnia 26 lutego 2008 r. w sprawie C-132/05 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I-957, pkt 44). Ściślej rzecz ujmując, Trybunał orzekł, że mogłoby tak być w przypadku wyrobów charakteryzujących się podobieństwami wizualnymi i nazw handlowych przedstawiających podobieństwo fonetyczne i wizualne (ww. wyroki: w sprawie Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola, pkt 27; w sprawie Komisja przeciwko Niemcom, pkt 46)". W wyroku natomiast z 26 lutego 2008 r. w sprawie C-132/05, Trybunał w pkt 43 i pkt 44, odnosząc się do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92, stwierdził, że: "W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, nazwy zarejestrowane chronione są w szczególności przed każdym niezgodnym z prawem zawłaszczeniem, imitacją lub aluzją, jeśli nawet prawdziwe pochodzenie produktu jest zaznaczone lub chroniona nazwa została przetłumaczona. Jeśli chodzi o pojęcie "aluzja", Trybunał uznał, że dotyczy ono sytuacji, w której nazwa zastosowana do oznaczenia produktu wykorzystuje część nazwy chronionej w taki sposób, że gdy konsument zetknie się z nazwą tego produktu, w jego umyśle powstanie wyobrażenie produktu, którego nazwa podlega ochronie (wyrok z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie C-87/97 Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola, Rec. s. I-1301, pkt 25)". Z powyższego wynika, że pojęcia: "przywołanie" i "aluzja" są swoimi odpowiednikami oznaczającymi, poprzez użycie do oznaczenia produktu spornej nazwy, skojarzenie jak i powstanie w umyśle wyobrażenia produktu oznaczonego nazwą chronioną.
W przedmiotowej sprawie sporny słowno-graficzny znak towarowy "Café ESPRESSO NEGRO Colombiano 100% Arabica", jak i przeciwstawione oznaczenie geograficzne "Café de Colombia" służą do oznaczania identycznych towarów tj. kawy. Element "Café Colombiano" w spornym znaku towarowym, został w widoczny sposób wyróżniony specjalną czcionką. W ocenie Sądu, element ten wykazuje wizualne jak i fonetyczne podobieńswo do oznaczenia geograficznego "Café de Colombia", mogące powodować u przeciętnego konsumenta skojarzenie kawy oznaczonej spornym znakiem towarowym z kawą oznaczoną przeciwstawionym oznaczeniem geograficznym zwłaszcza, że Skarżący wskazywał na badania rynkowe wykazujące wysoki stopień rozpoznawania przeciwstawionego oznaczenia geograficznego, które UP pominął w swojej argumentacji. Zgodzić się należy z UP iż słowny element "Café Colombiano" spornego znaku składa się z nazwy rodzajowej produktu rolnego oraz nazwy kraju, jednak wyróżniony charakterystyczną czcionką wykazuje, jak podniósł Skarżący, łudzące podobieństwo do oznaczenia geograficznego "Café de Colombia".
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, UP oddalając sprzeciw naruszył art. 132 ust. 1 pkt 11 p.w.p. oraz art. 14 w związku z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 152 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 P.p.s.a.