VI SA/Wa 1353/08

VI SA/Wa 1353/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska
Piotr Borowiecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 3, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 38 ust. 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2008 r. sprawy ze skarg A. S.A. z siedzibą w P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargi
Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2006 r. wpłynął do Zarządu Dróg Miejskich w [...] wniosek
A. S.A. z/s w P. (dalej także skarżąca) o zmianę decyzji nr [...] dotyczącej nośnika reklamowego przy ul. S. rej. ul. Z. w W., z nośnika dwustronnego o łącznej powierzchni reklamowej 4,32 m2 na nośnik jednostronny o powierzchni 8,97 m2. Natomiast dnia [...] września 2006 r. wpłynął do ZDM wniosek A. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. S. w rej. ul. Z. celem umieszczenia w nim reklamy w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni ekspozycyjnej 4,32 m2.
Zarząd Dróg Miejskich w [...] jako organ I instancji właściwy do rozpatrzenia wskazanych wyżej wniosków, stosownie do postanowień art. 77 k.p.a., zebrał materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia wniosków strony, na który składają się następujące dokumenty:
- wyniki badań natężenia ruchu w porannym szczycie (poj./godz.) opracowane przez Biuro [...];
- opinia w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w W. opracowana przez Instytut [...];
- szczegółowy plan sytuacyjny reklamy załączony do wniosku strony;
- charakterystyka reklamy oraz jej wymiary zawarte w złożonym wniosku strony.
Zarząd Dróg Miejskich uwzględnił również fakt powszechnie znany, jakim jest dopuszczalny limit prędkości na odcinku drogi, przy którym strona wnioskuje umieszczenie reklamy.
Po rozpatrzeniu wskazanego wyżej materiału dowodowego Zarząd Dróg Miejskich w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., działając w imieniu Prezydenta W., na podstawie art. 19 ust. 5 i art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p.
oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2006 r.
w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. S.
w rej. ul. Z. w celu umieszczenia obiektu reklamowego, postanowił odmówić wydania zezwolenia na lokalizację ww. nośnika reklamowego.
Ponadto Zarząd Dróg Miejskich w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., działając w imieniu Prezydenta W., na podstawie art. 19 ust. 5 i art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego
ul. S. w rej. ul. Z. w celu umieszczenia obiektu reklamowego, postanowił odmówić wydania zezwolenia na lokalizację ww. nośnika reklamowego.
W odwołaniach od powyższych decyzji skarżąca spółka wniosła o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W treści odwołania zarzuciła organowi naruszenie:
– art. 38 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie,
– art. 7, 77 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organ I instancji, że nośnik reklamowy skarżącej spółki powoduje zagrożenia i utrudnienia ruchu drogowego i zakłóca wykonywanie zadań zarządu drogi, a poza tym zaniechanie przeprowadzenia w rzetelny sposób postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie,
– art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji,
tj. w sposób ogólny, a nie poprzez użycie dostatecznie zindywidualizowanych przesłanek.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołań, decyzjami z dnia [...] kwietnia 2008 r., działając na podstawie art. 138 § 1
pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje.
SKO podkreśliło, że materialną podstawą prawną rozstrzygnięcia organu
I instancji były przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepis art. 39 ust. 1 powołanej ustawy wyraża generalny zakaz dokonywania
w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz umieszczania reklam poza obszarami zabudowanymi, z wyjątkiem parkingów (art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5).
Przepis art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, będący podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowi zaś, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach skarżącej spółki, zdaniem organu, należy stwierdzić przede wszystkim, że zarządca drogi prawidłowo zastosował przepis art. 39 ust. 3 u.d.p., nie zaś art. 38 ust. 1 tej ustawy. Opinię taką potwierdza również szereg wyroków WSA w Warszawie (np. wyroki o sygn. akt: VI SA/Wa 993/07, VI SA/Wa 1028/07, VI SA/Wa 1208/07), w których stwierdzono, że posiadanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie oznacza istnienia żadnych "praw nabytych" (o czym w niniejszej sprawie wspomina strona), a zatem złożenie kolejnego wniosku o zajęcie tego samego pasa drogowego nie stanowi podstawy do "przedłużenia" zezwolenia, lecz skutkuje jedynie wydaniem nowej decyzji (zezwalającej bądź odmownej).
Kolegium dodało, iż organ pierwszej instancji szczególnie obszernie odniósł się do zagadnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, do czego był zobowiązany
w świetle przepisu art. 39 ust. 1 u.d.p. Organ ten opisał szczegółowo negatywny wpływ reklam, zwłaszcza reklam z ruchomymi elementami, na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ustalenia swoje organ ten oparł przede wszystkim na danych statystycznych oraz na opinii Instytutu [...], które wskazywały na negatywny wpływ reklam umieszczanych w pasach drogowych na koncentrację uczestników ruchu drogowego i w konsekwencji na bezpieczeństwo tego ruchu.
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz poprzedzających ich decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. zarzucając zakwestionowanym rozstrzygnięciom naruszenie:
– art. 40 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez błędną wykładnię
w szczególności pojęć "umieszczanie", "zajęcie" oraz "usytuowanie",
– art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organy I i II instancji,
iż nośnik reklamowy skarżącej powoduje zagrożenia i utrudnienia ruchu drogowego oraz zakłóca wykonywanie zadań zarządcy drogi, czyli przesłanek wynikających z przepisu art. 38 ust. 1 u.d.p., a także poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego w sprawie,
– art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób ogólny, a nie poprzez użycie dostatecznie indywidualizowanych przesłanek.
W odpowiedziach na skargi organ podtrzymał argumenty wyrażone
w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji
publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym
i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżone decyzje z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd nie stwierdził, aby decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymujące w mocy decyzje z dnia
[...] lutego 2008 r., którymi to Dyrektor ds. Zarządzania Zarządu Dróg Miejskich
w [...], działając z upoważnienia Prezydenta W., odmówił skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy, były sprzeczne z prawem.
Odnosząc się do zarzutów skarg, dotyczących naruszenia prawa materialnego - Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na fakt, iż przedmiotowe wnioski nie wykazują istnienia "szczególnych okoliczności" pozwalających organowi odstąpić od zasady zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą czy obsługą i zabezpieczeniem ruchu drogowego. W tej sytuacji organ, mając na uwadze przede wszystkim zebrane przez siebie dane dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego m.in. przez sytuowane w pasie drogowym reklamy i podjętą na tym tle politykę radykalnego ich ograniczenia, a także dając prymat interesowi publicznemu nad interesem spółki, odmówił wnioskowanych zezwoleń.
Jak stanowi art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) - dalej u.d.p., pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane
z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane
z potrzebami zarządzania drogą. Konsekwencją takiego zdefiniowania pasa drogowego jest przyjęcie w art. 39 ust. 1 u.d.p. zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi
i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Powyższa norma, poza tym, że dookreśla sam zakaz, służyć ma realizacji obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony. Zgodnie z art. 4 pkt 21 u.d.p. ochrona ta realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Kierując się tymi strategicznymi dla zachowania przeznaczenia pasa drogowego założeniami, ustawodawca dopuścił, na zasadzie wyjątku, możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego - jak określił
w art. 39 ust. 3 u.d.p. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej". Decyzja ta, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Tym przepisem ustawodawca związał obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p. Przepis art. 40 ust. 1 u.d.p., formułując obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi, powtarza zasadę, iż pas drogowy służyć ma wyłącznie celom związanym z działaniami służącymi ochronie drogi w rozumieniu art. 4 pkt 21 u.d.p. Należy zauważyć, że decyzje wydane na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. i art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. nie są treściowo tożsame, jednak decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. wynika niejako z uprzedniej decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania określonych w art. 39 ust. 3 u.d.p. jako "szczególnie uzasadnione przypadki". Konsekwentnie więc - zakaz, o którym mowa w art. 39 ust. 1 u.d.p. lokalizacji w pasie drogowym m.in. obiektów budowlanych ze względu na zagrożenie substancji drogi
i zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i odmowa wydania zezwolenia na zlokalizowanie takiego obiektu ze względu na szczególnie uzasadniony przypadek, pociąga za sobą automatycznie brak możliwości uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla tego samego obiektu.
W przypadku skarżącej posiadała ona już na wskazaną lokalizację decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego pod nośnik reklamowy o podanych
w decyzji danych. Jak wynika z przepisów ustawy o drogach publicznych, decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, oparta o wcześniejszą decyzję zezwalającą na lokalizację, może być wydana na różne okresy, począwszy od kilku czy kilkunastu dni po okresy miesięczne, kilkumiesięczne czy roczne, a także dłuższe. Każdorazowo, przed upływem terminu, na który opiewa zezwolenie, podmiot zainteresowany dalszym bytem obiektu w pasie drogowym winien uzyskać kolejne zezwolenie. Organ natomiast każdorazowo będzie badał, czy w dalszym ciągu istnieją ustawowe przesłanki wydania przedmiotowego zezwolenia, oraz czy brak jest przesłanek negatywnych wymienionych w art. 39 ust. 1 u.d.p. -
w szczególności - czy nie występuje obecnie - zagrożenie niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń, zmniejszenia jej trwałości oraz zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Organ, do którego obowiązków należy ochrona drogi (art. 20 u.d.p. w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p.), uznając, iż szczególne warunki, o których mowa
w art. 39 ust. 3 u.d.p., jakie istniały w dacie wydania decyzji na zlokalizowanie obiektu w pasie drogowym – przestały istnieć, może odmówić wydania zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego. Decyzja winna zostać wydana w oparciu o art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w związku z art. 39 ust. 3 u.d.p. i mimo że ma charakter uznaniowy, musi znajdować oparcie w zebranej przez organ dokumentacji. Oznacza to, że zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego ze strony obiektu budowlanego, który uzyskał na dane miejsce pasa drogowego zezwolenie lokalizacyjne, a następnie zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, musi być realne, nie może zaś być wynikiem subiektywnego przekonania organu o takim zagrożeniu.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca domagała się wydania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia obiektu reklamowego w postaci dwustronnego nośnika reklamowego o powierzchni 4,32 m2, w okresie od dnia 20 maja 2005 r. do dnia 27 października 2006 r., jak i na zajęcie tego samego pasa drogowego ul. S. w rej. ul. Z. i umieszczenia w nim obiektu reklamowego o innych niż we wnioskowanym wyżej zezwoleniu parametrach, tj. nośnika jednostronnego o powierzchni reklamowej 8,97 m2, zaś decyzjom odmawiającym wydania takich zezwoleń zarzuciła m.in. naruszenie art. 38 ust. 1 u.d.p. przez jego niezastosowanie. Zakładając, że zezwolenie, którego domagała się skarżąca na dany nośnik reklamowy nie było pierwszym, tylko kolejnym, stwierdzić należy, że niezasadne jest oczekiwanie skarżącej, aby nośnik, który już uzyskał zezwolenie korzystał z dobrodziejstwa przepisu art. 38 ust. 1 udp. i traktowany był jak istniejący w pasie drogowym obiekt, który może pozostać w dotychczasowym stanie z uwagi na to, że nie powoduje zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłóca wykonywania zadań zarządu drogi. Przepis art. 38 ust. 1 u.d.p. jest przepisem, którego znaczenia nie można ustalać przy wykorzystaniu podstawowej wykładni interpretacyjnej jaką jest wykładnia literalna (językowa). Zastosowanie tej wykładni prowadziłoby do wniosku, że obiekty raz umieszczone w pasie drogowym na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p., w stosunku do których wydano decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego, nie wymagają, mimo upływu czasu, na który wydana została taka decyzja, uzyskania kolejnego zezwolenia. Taka wykładnia przepisu art. 38 ust. 1 u.d.p. zaprzeczyłaby treści ustawy o drogach publicznych w tej jej części, która dotyczy pasa drogowego i obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony. Mając więc na uwadze cel ustawy, jakim jest ochrona pasa drogowego i ograniczenie jego funkcji dookreślonych w art. 4 pkt 1 udp, należy stwierdzić, iż przepis art. 38 ust. 1 u.d.p. nie może służyć obiektom budowlanym i urządzeniom, które zostały posadowione w pasie drogowym w oparciu o zezwolenie wydane na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. Sens przepisu można odnosić wyłącznie do sytuacji, w których określone obiekty budowlane, czy przedmioty, które z różnych względów nie musiały uzyskiwać zezwolenia na zlokalizowanie, znalazły się w pasie drogowym. W stosunku do takich obiektów ustawodawca przewidział możliwość ich dalszego pozostania w pasie drogowym pod warunkiem, że nie powodują zagrożenia i utrudnień w ruchu drogowym lub nie zakłócają zadań zarządcy drogi. W rozpatrywanej sprawie skarżąca twierdzi, że organ powinien w stosunku do nośnika reklamowego skarżącej zastosować art. 38 ust. 1 u.d.p. i zbadać, czy obiekt ten nie stwarza zagrożeń uniemożliwiających ochronę drogi, a dopiero wtedy podjąć decyzję na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.d.p., co przy uwzględnieniu faktu, iż decyzje takie były parokrotnie korzystne dla skarżącej, oznacza, że pozycja skarżącej domagającej się kolejnego zezwolenia byłaby przy zastosowaniu art. 38 ust. 1 mocniejsza. Ze stanowiskiem skarżącej zgodzić się nie można, bowiem korzystanie z zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wyklucza wręcz zastosowanie możliwości wskazanej w art. 38 ust. 1 u.d.p. uznania obiektu, którego zezwolenie dotyczy, za "obiekt istniejący w pasie drogowym i mogący w nim pozostać". Skutkiem korzystania z zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest to, iż wygaśnięcie kolejnego zezwolenia, przy braku następnego, powoduje obowiązek likwidacji posadowionego obiektu. Brak zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa drogowego oznacza wyłącznie, iż zarządca drogi uznał dalszy byt obiektu za kolidujący z celami, którym służyć ma pas drogowy i brak jest podstaw, by oceniał on możliwość ponownego zezwolenia przy wykorzystaniu art. 38 ust. 1 u.d.p.
Podsumowując tę część uzasadnienia wyroku, stwierdzić należy, iż
w zaistniałym stanie faktycznym organ właściwie zastosował przepisy prawa materialnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutów natury procesowej, stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącej badane pod tym względem decyzje odpowiadają prawu. W rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw, aby skutecznie zarzucić organom, iż w sposób dowolny i nie poparty dowodami wydały zaskarżone decyzje.
Zdaniem Sądu organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, kierując się zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Organ administracyjny, mając na celu przestrzeganie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Ponadto prawidłowo przyjął, iż zarządca drogi nie jest obowiązany udowadniać wnioskującej stronie, iż konkretna reklama ulokowana w ruchliwym punkcie miasta zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Trafnie zatem przywołany został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1026/04, LEX Nr 171170, w którym Sąd wskazał, że: "nie ma podstaw do tego, iżby w każdym przypadku wydania decyzji o likwidacji reklamy w wielkim mieście, gdzie jest ich bardzo wiele, należało korzystać ze środków dowodowych w postaci oględzin, względnie opinii biegłych, analizy dokumentów (np. informacji policyjnych o wypadkach) itp."
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak
w sentencji.