VI SA/Wa 1343/06

VI SA/Wa 1343/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-10-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Sygn. powiązane
II GSK 62/07 - Wyrok NSA z 2007-06-21
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia z urzędu ramowej oferty określającej warunki umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (powoływany dalej jako Prezes UKE), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., w związku z art. 111 ust. 1 oraz art. 79 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.) cyt. dalej jako Pt, art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), cyt. dalej jako NPt, art. 4 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258), po rozpatrzeniu wniosków K. z siedzibą w W. (zwanej dalej K.) oraz T. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej T. SA) o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił w całości decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (zwanego dalej Prezesem URTiP) z dnia [...] sierpnia 2005 r. i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, wprowadził z urzędu, do stosowania przez T. S. A. ramową ofertę określającą warunki zawierania przez T. SA z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych (zwaną dalej Ofertą), stanowiącą załącznik do ww. decyzji.
Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
T. S.A. z siedzibą w W., z uwagi na zajmowanie pozycji dominującej na rynku usług powszechnych oraz usług dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, zobowiązana była, na mocy art. 61 ust. 7 Pt do opracowania ramowej oferty określającej warunki zawierania z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. W związku z powyższym T. SA w dniu [...] sierpnia 2004 r. złożyła do Prezesa URTiP wniosek o zatwierdzenie ramowej oferty określającej warunki zawierania z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, załączając projekt przedmiotowej oferty.
W dniu [...] września 2004 r. Prezes URTiP wydał decyzję nr [...], w której odmówił zatwierdzenia złożonego projektu ramowej oferty.
W tym samym dniu, tj. 2 września 2004 r. Prezes URTiP pismem nr [...] zawiadomił T. SA o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt decyzji administracyjnej dotyczącej wprowadzenia Ramowej Oferty w zakresie świadczenia usług dzierżawy łączy telekomunikacyjnych.
Uczestnikami postępowania administracyjnego oprócz T. SA były: K. oraz P., które zostały dopuszczone do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. W toku postępowania K. przedstawiła swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie. Natomiast w dniach [...] i [...] stycznia 2005 r., [...] lutego 2005 r., [...],[...] i [...], marca 2005 r., [...] kwietnia 2005 r. oraz [...] maja 2005 r. zostały przeprowadzone rozprawy administracyjne w celu wyjaśnienia stanowisk uczestników postępowania.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] wydaną na podstawie oraz art. 79 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 61 ust. 7, art. 111 ust. 1 Pt, art. 222 ust. 1 NPt oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 118, poz. 1234) cyt. dalej jako Rozporządzenie, oraz art. 104 i 108 § 1 k.p.a. wprowadzono ramową ofertę określająca warunki zawierania przez T. SA z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły T. SA oraz K.
Zawiadomieniami z dnia [...] sierpnia 2005 r. Prezes URTiP poinformował uczestników postępowania o wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, które zostały złożone przez K. oraz T. SA i wezwał o przedstawienie stanowiska w sprawie w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma.
T. SA oraz K. ustosunkowały się do złożonych wniosków i zapoznały się z materiałem zebranym w aktach postępowania, łącznie z włączonym do akt prowadzonego postępowania XI Raportu implementacyjnego Komisji Europejskiej w zakresie dotyczącym dzierżawy łączy.
W wyniku rozpatrzenia ww. wniosków Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał w dniu [...] maja 2006 r. opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzję. Do decyzji dołączono, jako jej załącznik, podpisaną przez Prezesa UKE na pierwszej stronie, "Ramową Ofertę określającą warunki zawierania przez T. S.A. z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych".
Prezes UKE wskazał, iż pomimo uchylenia ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne, ta ustawa ma zastosowanie stosownie do art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.
W uzasadnieniu organ ustosunkował się do zarzutów podnoszonych przez strony we wnioskach o ponowne rozpoznanie sprawy.
Odnosząc się do zarzutu T. SA, że postępowanie winno być umorzone stwierdził, iż zarzut ten jest niezasadny. Podstawą prawną dla postępowania w sprawie wniosku T. SA z dnia [...] sierpnia 2004 r. stanowi art. 79 ust.3 pkt 1 Pt, natomiast postępowanie wszczęte z urzędu przez Prezesa URTiP prowadzone było w trybie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt. Prawo telekomunikacyjne nie zawiera żadnych przepisów szczegółowych, które zakazywałyby równoczesnego prowadzenia postępowań w trybie wskazanym w ww. przepisach. Zdaniem organu ustawodawca ustanawiając odrębną podstawę prawną dla Prezesa URTiP do wprowadzenia oferty ramowej z urzędu dążył do zagwarantowania mu możliwości egzekwowania obowiązku stosowania oferty ramowej ciążącego na operatorze o znaczącej pozycji rynkowej również w sytuacji, gdy przedkładany przez operatora projekt oferty ramowej nie spełnia wymagań ustanowionych przepisami prawa. Należałoby zatem przyjąć, że w omawianym przypadku nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.
Przychylając się do wniosku K., zawartego w stanowisku z dnia [...] października 2005 r., a dotyczącego konieczności uregulowania w Polsce łączy telekomunikacyjnych o przepływności powyżej 140 Mbit/s oraz łączy n*64kbit/s, organ wskazując na treść § 10 oraz § 3 pkt 1 Rozporządzenia uznał, iż w Ofercie można uregulować zarówno łącza 40 Mbit/s jak i łącza 155 Mbit/s, dając przedsiębiorcom telekomunikacyjnym możliwość wyboru rodzaju łączy. Natomiast odnośnie łączy n*64kbit/s, organ mając na uwadze fakt, iż bez uregulowania tych łączy w Ofercie, konkurencyjni przedsiębiorcy telekomunikacyjni nie będą w stanie skonstruować ofert detalicznej konkurencyjnej wobec oferty detalicznej T. SA, postanowił w Ofercie uregulować przedmiotowe łącza, z zachowaniem warunków, na jakich T. SA oferuje je odbiorcom detalicznym.
Organ uznał, iż odmowa zawarcia umowy jest możliwa i może nastąpić w razie niedostarczenia przez operatora wymaganych dokumentów, np. odpisu z KRS. Wskazał, iż w Ofercie zamieszczono możliwość przedstawienia przez Operatora własnego projektu Oferty Ramowej, gdy pomimo upływu 7 dni od dnia otrzymania wolnego od braków formalnych wniosku o zawarcie Umowy Ramowej, T. SA nie przedstawia swojego projektu. Ponadto z przepisów prawa nie wynika możliwość odmowy zawarcia Umowy ramowej przez T. SA. w przedmiotowej sytuacji. Skarżąca jako operator o znaczącej pozycji rynkowej jest zobowiązany do zawarcia Umowy Ramowej.
Przychylając się do wniosku K. o zapewnienie, żeby T. SA przesyłała razem z projektem Umowy Ramowej projekt Umowy Kolokacyjnej tak, aby oba procesy negocjacyjne zostały ukończone jednocześnie, organ wprowadził do Części 2 Oferty (pkt 2.1 ust. 50) zapis nakładający na T. SA obowiązek przekazywania Operatorowi wraz z projektem Umowy Ramowej projekt Umowy Kolokacyjnej.
Przychylając się do wniosku strony T. SA, Prezes UKE wprowadził do Oferty wykaz komórek organizacyjnych T. SA, w których operatorzy składają wnioski o zawarcie Umowy Ramowej, co ma przyczynić się do sprawnego przebiegu procesu negocjacji. W Ofercie przyznano abonentowi i T. SA prawo do rozwiązania Umowy Ramowej, z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia oraz obowiązkowe konsultacje przed rozwiązaniem umowy.
Organ odniósł się także do wniosku K. o dookreślenie, czy w Części 2 pkt 2.1 ust. 6 Oferty z dnia [...] sierpnia 2005 r. niedopełnienie obowiązku zakończenia negocjacji Umowy Ramowej w ciągu 30 dni oznacza, że Operator może złożyć wniosek do Prezesa URTiP o wydanie decyzji zastępującej Umowę Ramową. Zdaniem Prezesa UKE przepisy Pt (art. 83-86 w związku z art. 61 ust. 7a) jasno określają sposób postępowania w omawianej sytuacji.
Odnosząc się do zarzutu T. SA odnośnie braku obowiązku konsultacji w przypadku rozwiązania Umowy Ramowej przez Abonenta organ wskazał, iż tryb konsultacji przewidziany w Ofercie dotyczy tylko i wyłącznie przypadku rozwiązania Umowy przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej, co wynika z art. 61 Pt.
Przychylając się do zarzutu K. odnośnie wadliwego ukształtowania trybu konsultacji rozwiązywania Umów, organ postanowił zamieścić w Ofercie zapis mówiący o tym, że nieustosunkowanie się na piśmie przez T. SA do stanowiska Abonenta w terminie 14 dni oznacza uznanie jego stanowiska.
Odnosząc się do zarzutu T. SA, iż rozwiązanie zawarte w pkt 2.5 ppkt 3 Oferty (jednostronne odstąpienie od Umowy Szczegółowej poprzez zrezygnowanie z dzierżawy pojedynczego łącza objętego tą umową i korzystanie nadal z opustów) jest, w przypadku umowy obejmującej więcej niż jedno łącze, niekorzystne dla T. SA, organ wskazał, że możliwość jednostronnego, częściowego odstąpienia od umowy w przypadku zwrotu pojedynczych łączy została przewidziana wprost w § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, oraz że rezygnacja z dzierżawy pojedynczego łącza oznacza, że opust za dane łącze nie będzie naliczany.
Odnosząc się do zarzutów K. odnośnie wprowadzenia do Oferty gwarancji bankowej, Prezes UKE wskazał, że gwarancja bankowa przyjęta w Ofercie została skonstruowana tak, by stanowiła jak najmniejsze obciążenie dla wchodzących na rynek, a jednocześnie w podstawowym zakresie pozwalała zabezpieczyć interesy T. SA. Gwarancja bankowa nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż w przypadku niezalegania przez Abonenta z płatnościami w okresie 1 roku przed zawarciem umowy T. SA nie będzie wymagać złożenia gwarancji bankowej, a w przypadku niezalegania przez Abonenta z płatnościami przez okres 6 miesięcy po zawarciu Umowy Ramowej, T. SA ma obowiązek odstąpienia od żądania utrzymania gwarancji.
Odnosząc się do zarzutu T. SA posłużenia się nieostrym pojęciem "istotnego stopnia" w odniesieniu do zaległości Abonenta wobec T. SA (pkt 2.2. Oferty), organ zdefiniował to pojęcie w pkt 2.2 ust. 5 Oferty wprowadzonej niniejszą decyzją.
Przychylając się do zarzutu T. SA, iż w przypadku braku możliwości technicznych zrealizowania łącza na istniejących zasobach, nie ma ona możliwości przedstawienia rozwiązania alternatywnego, o którym mowa w ofercie zawartej w decyzji, organ w Części 2 pkt 2.5 ust. 3 Oferty określił, że rozwiązanie alternatywne powinno być przedstawione w ramach istniejących zasobów T. SA.
Odnosząc się do zarzutu K., że nie wprowadzono do Oferty wzorów podstawowych dokumentów, organ wskazał, iż przepisy nie przewidują wprowadzenia takich wzorów do Oferty, a ich ewentualne wprowadzenie oznaczałoby nadmierne ograniczenie swobody kontraktowej stron.
Odnosząc się do zarzutu T. SA, że 18-dniowy termin przekazania łącza 64 kbit/s do eksploatacji jest zbyt krótki i lepszy byłby 30-dniowy, organ wskazuje iż 18-dniowy termin przekazania omawianego łącza do eksploatacji wynika z ww. Zalecenia Komisji Europejskiej z dnia 21 stycznia 2005 r. w sprawie udostępniania łączy dzierżawionych w Unii Europejskiej (Część 1- Najważniejsze warunki udostępniania oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych), a termin 30-dniowy przewidziany jest w omawianym Zaleceniu dla łączy o przepływności 2 Mbit/s.
Odnosząc się do zarzutu K., że organ przy ustalaniu w Ofercie z dnia [...] sierpnia 2005 r. wysokości opłat za usługę dzierżawy łączy telekomunikacyjnych porównał stawki T. SA nie ze stawkami stosowanymi przez innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach, ale ze wszystkimi operatorami, Prezes UKE powołał się na art. 80 ust. 6 Pt, u stwierdził, iż jego działania podjęte w celu ustalenia wysokości opłat za usługę dzierżawy łączy telekomunikacyjnych były konsekwentną, świadomą i zgodną z przepisami prawa realizacją uprawnienia przyznanego przez ww. przepis. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu K., że ustalając wysokość stawek Prezes UKE nie odniósł się do wydanych przez Komisję Europejską Zaleceń w sprawie udostępnienia łączy dzierżawionych w Unii Europejskiej, organ wskazał, powołując się na art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, że zalecenia nie mają mocy wiążącej, a tym samym organ nie ma obowiązku ich stosowania.
Odnosząc się do zarzutu T. SA, iż dokonano analiz wysokości opłat za dzierżawę łączy o przepływnościach 64 kbit/s, 2 i 34 Mbit/s tylko dla 2 długości łączy 2 i 5 km, a następnie wyznaczono przy pomocy ww. benchmarków stawki opłat dla łączy powyżej 5 km długości, organ wskazał iż w dniu [...] września 2004 r. zaczęło obowiązywać NPt. W momencie jego wejścia w życie nie została wyczerpana procedura zatwierdzania projektu instrukcji oraz oceny wyników kalkulacji kosztów wynikająca z art. 59 Pt w zakresie hurtowej dzierżawy łączy. Z chwilą wejścia w życie NPt na podstawie przepisu przejściowego art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. i) T. jest zobowiązana do przedstawienia Prezesowi URTiP szczegółowego uzasadnienia wysokości opłat tylko w zakresie połączenia sieci. Na gruncie ww. przepisu brak jest natomiast podstawy prawnej do przedkładania przez T. SA uzasadnienia wysokości opłat dla innych form dostępu telekomunikacyjnego, w szczególności usługi dzierżawy łączy. Z tego względu organ, korzystając z uprawnienia przyznanego mu przez art. 80 ust. 6 Pt, wyznaczył przy pomocy benchmarków stawki opłat za łącza dzierżawione. Ponieważ dane z dostępnego ówcześnie X Raportu Komisji Europejskiej dotyczyły tylko łączy o długości 2 i 5 km, a nie istniały inne zweryfikowane informacje o zakresie łączy powyżej 5 km długości, wysokość opłat T. została ustalona w oparciu o istniejące dane. Organ podkreślił, iż strona skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazała innych wiarygodnych źródeł informacji, które mogłyby stanowić alternatywę dla omawianego raportu w przedmiotowym zakresie. Oparcie się na raporcie było jedynym racjonalnym rozwiązaniem.
W przeprowadzonej analizie nie uwzględniono Krajów Europy Środkowej i Wschodniej, które przystąpiły do UE w 2004 r., gdyż dotąd kraje te nie były zobligowane do stosowania regulacji Unii Europejskiej w zakresie rynku dzierżawy łączy. Częściowe nieuwzględnienie w analizie Wielkiej Brytanii i Holandii nastąpiło ze względu na brak kompletnych danych dotyczących tych państw.
Poprawiono także błąd polegający na braku opłaty zmiennej za 1 km w zakresie opłat abonamentowych dla łączy analogowych.
Przychylając się do zarzutu K., organ ustalił kurs EURO w niniejszej decyzji na podstawie średniej arytmetycznej z określonego, 12 miesięcznego okresu obserwacji.
Odnośnie zarzutu K. dotyczącego nieuregulowania kwestii zwrotu pobranych należności, organ, celem wyjaśnienia niejasności, postanowił zastąpić termin "nadpłata" pojawiający się w ust.1 Części 6 Oferty pojęciem "pobrana należność".
Organ, ustosunkowując się do zarzutu K., iż uregulował w Ofercie kwestię kar umownych w sposób zbyt ograniczony, wskazał, iż katalog kar finansowych jest zgodny z treścią postanowień Zaleceń Komisji Europejskiej z dnia 21 stycznia 2005 r.
Odnosząc się do zarzutu T. SA dotyczącego nieustalenia w Ofercie górnej granicy wysokości kar umownych, organ podniósł, iż jest to świadome rozwiązanie mające na celu mobilizowanie T. SA do jak najrzetelniejszego wywiązywania się ze swoich obowiązków.
Prezes UKE przychylił się do zarzutu T. SA dotyczącego ustalenia kar umownych dla łączy analogowych w nadmiernej wysokości i obniżył w Ofercie wysokość kary umownej za każdą godzinę przekroczenia czasu naprawy ze 100 zł do 10 zł.
Organ, przychylając do zarzutu K. dotyczącego wyłączeniu odpowiedzialności T. SA za szkody rzeczywiste i utracone korzyści ponad wielkość ograniczoną przez bonifikaty i kary umowne, umieścił w Ofercie (Część 7 str. 27) zapis mówiący o tym, że odpowiedzialność T. SA z tytułu niewykonania lub nienależnego wykonania zobowiązania obejmuje zarówno szkodę rzeczywistą jak i utracone korzyści.
Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego nieuzasadnionego wprowadzenia do oferty bonifikat, organ wskazał, iż zapisy te mają mobilizować T. SA do prawidłowej realizacji obowiązków wynikających z zapisów Oferty.
Uwzględniając racjonalność argumentów przytoczonych przez K., a dotyczących dopuszczenia w Ofercie możliwości współkorzystania z miejsc kolokacyjnych T. SA na różne usługi regulowane, Prezes UKE dopuścił możliwość współkorzystania przy realizacji usługi dzierżawy łączy z pomieszczeń T. SA, w których znajdują się powierzchnie kolokacyjne wykorzystane na potrzeby innych usług regulowanych. Zdaniem organu wprowadzeniu powyższej możliwości nie stoją na przeszkodzie ograniczenia techniczne, w szczególności współkorzystanie przez Abonenta z powierzchni kolokacyjnych na potrzeby różnych usług regulowanych nie stanowić będzie zagrożenia dla sieci i urządzeń T. SA, a rozwiązanie takie jest korzystne z punktu widzenia racjonalnego gospodarowania powierzchniami kolokacyjnymi.
Organ nie podzielił zarzutu K., iż w Ofercie nie określono żadnych wymagań związanych ze spełnianiem przez Urządzenia zasadniczych wymagań, wskazując, iż obowiązek spełniania wymagań zasadniczych tak przez urządzenia T. SA jak i urządzenia Abonenta wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
Odnosząc się do zarzutu wprowadzenia do Oferty kar umownych uiszczanych przez Abonenta, organ stwierdził, iż takie działanie jest zgodne z prawem, bowiem w § 9 ust. 1 Rozporządzenia został określony jedynie zakres minimalny Oferty, a umieszczenie kary umownej za niewykonanie zwrotu łącza oraz udostępnionych przez T. SA urządzeń z chwilą rozwiązania lub wygaśnięcia Umowy Szczegółowej ma dyscyplinować Abonenta a tym samym ułatwić T. SA jego skuteczne wyegzekwowanie.
Ustosunkowując się co wniosku K., że Oferta powinna zawierać lepsze parametry jakościowe niż wskazane w omawianym Rozporządzeniu, organ wskazał że parametry dostępności cyfrowych łączy dzierżawionych klasy standardowej wynikają wprost z przepisu § 6 Rozporządzenia i Załącznika nr 2 dołączonego do tego aktu.
Organ ponadto ustosunkował się do zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia przyczyn, z powodu których Prezes UKE nie uwzględnił niektórych twierdzeń i dowodów K. oraz powstałych sprzeczności między Ofertą a uzasadnieniem, przedstawiając swoje argumenty i wyjaśnienia.
Podzielając zarzut używania niejednolitego terminu na określenie protokołu Prezes UKE wprowadził do Oferty tylko pojęcie "protokół zdawczo-odbiorczy".
Prezes UKE ponownie rozpatrując sprawę uznał, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., że ze względu na liczbę zarzutów podniesionych przez uczestników postępowania, których zasadność należało uznać – konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wprowadzenie nowej oferty, stanowiącej załącznik do decyzji. Zdaniem organu decyzja zabezpiecza zarówno interes operatora o znaczącej pozycji rynkowej jak i pozostałych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, jasno określa warunki i zasady współpracy.
Na powyższą decyzję T. S.A z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego A. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości.
Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:
1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 6 w związku z art. 61 ust. 6a i ust. 7 oraz art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt w związku z art. 222 ust. 1 NPt. Naruszenie to nastąpiło poprzez ustalenie opłat za usługi dzierżawy łączy w sposób sprzeczny z przepisami Prawa telekomunikacyjnego;
2) naruszenie § 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych w związku z art. 221 ust. 5 nowego Prawa telekomunikacyjnego poprzez przyjęcie, iż do minimalnego zestawu łączy telekomunikacyjnych, oferowanych przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług dzierżawy łączy, należą łącza n x 64 kbit/s;
3) naruszenie prawa procesowego, to jest art. 105 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania pomimo zaistnienia obligatoryjnych przesłanek takiego umorzenia;
4) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy;
5) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 11 k.p.a. które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to nastąpiło poprzez niewystarczające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ administracji publicznej kierował się przy załatwieniu sprawy;
6) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 107 k.p.a. poprzez brak sprecyzowania niektórych praw i obowiązków stron.
W uzasadnieniu poszczególnych zarzutów skarżąca stwierdziła, co następuje:
Ad.1.
Skarżąca ponownie podniosła argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a wskazujące na treść przepisu art. 79, który w ust. 3 pkt 2 Pt., zarzuciła brak uwzględnienia wyjaśnień, które przedstawiła w piśmie po rozprawie w dniu [...] kwietnia 2005r. Wskazała, że XI Raport Komisji Europejskiej nie może być podstawą ustalenia stawek za łącza dzierżawione inne niż o długości do 5 km, ponadto przy ustaleniu opłat za łącza dzierżawione organ porównał koszty łączy w krajach Unii Europejskiej obowiązujące dla rocznego okresu dzierżawy, tymczasem łącza w Ofercie mogą być wydzierżawione na okres krótszy niż jeden rok. Strona skarżąca uznała, że przeprowadzona przez Prezesa UKE analiza porównawcza, do której wyznaczył 15 krajów Unii Europejskiej, nie jest właściwa, nie uwzględnia ona bowiem sposobu i zakresu świadczenia usług dzierżawy łączy w większości krajów europejskich, nie można jej zatem porównywać z usługami świadczonymi w Polsce. Zdaniem T. SA organ nie uwzględnił stopnia rozwoju rynku polskiego, włączając do analizy porównawczej stawki operatorów, których charakteryzuje inny sposób realizacji usług o znacznie niższych niż jej kosztach. T. SA postawiła także zarzut, że Oferta nie precyzuje sposobu zakończenia łącza. Postawiła zarzut, iż w sposób nieprawidłowy została dokonana analiza wysokości opłat za dzierżawę łączy telekomunikacyjnych 64 kb/s oraz 2 Mb/s. Organ zanalizował opłaty za usługi realizowane w nieporównywalny sposób tj. posiadające inną bazę kosztową oraz nie wyjaśnił dużej rozpiętości opłat pomiędzy stawkami 15 krajów UE, które zostały uwzględnione w analizie i wskazane jako konkurencyjne i porównywalne rynki, ograniczając się do potwierdzenia faktów, a nie zbadania ich przyczynowości.
Zdaniem skarżącej sposób wyliczenia stawek łączy analogowych został oparty o metodę porównawczą a nie o koszty i porównanie tych samych usług z innymi operatorami metodę, przyjętą przez standardy europejskie. Ponadto ponownie podniosła zarzut bezzasadności umieszczania opustów w ofercie ramowej.
Zarzuciła, iż organ ustalił opłaty za łącza poniżej wartości średniej ustalonej na podstawie XI Raportu, obniżonej o wartość tych opustów, argumentując, że opusty nie są naliczane w zależności od wysokości opłat, ale w zależności od długości okresu dzierżawy łączy bądź ewentualnego korzystania z tego samego medium przesyłowego. Powyższe spowodowało iż ceny ustalone w Ofercie są niższe od cen wykazanych w XI Raporcie dla łączy o długości 2 i 5 km, co zdaniem skarżącej jest niezgodne z przepisami oraz z deklaracją Prezesa UKE, iż jego celem było dostosowanie cen w Ofercie do cen usług na rynkach konkurencyjnych.
Skarżąca podniosła zarzut, że porównanie cen łączy na podstawie danych z XI Raportu jest niewłaściwe, gdyż ustalenie poziomu cen na podstawie opłat zawartych w XI Raporcie nie obejmuje różnic opłat wynikających z różnych poziomów opłat instalacyjnych. Określając poziom opłat abonamentowych w Ofercie Prezes UKE kierował się cenami abonamentowymi wykazanymi w Raporcie, bez uwzględnienia wpływu opłat instalacyjnych na opłaty abonamentowe.
Reasumując powyższe zarzuty, zdaniem skarżącej opłaty za usługi dzierżawy łączy zostały ustalone w sposób sprzeczny z art. art. 80 ust. 6 w związku z art. 61 ust. 6a i ust. 7 oraz art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt w związku z art. 222 ust. 1 NPt.
Ad. 2.
Strona skarżąca podniosła zarzut, że obowiązek dostarczania łączy o przepływności nx64 kbit/s nie znajduje uzasadnienia na gruncie obowiązujących w tym stanie faktycznym przepisów prawa. Minimalny zestaw rodzajów łączy telekomunikacyjnych, jaki powinien być oferowany przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, wraz z wymaganiami techniczno-eksploatacyjnymi dla tego zestawu, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Rozporządzenie to zostało wydane na gruncie Pt z 2000 r., lecz nadal obowiązuje na podstawie art. 221 ust. 5 NPt. W opinii strony skarżącej, zgodnie z tym przepisem, do czasu uprawomocnienia się odpowiednich decyzji regulacyjnych, przedsiębiorca telekomunikacyjny wykonuje obowiązki regulacyjne stosując akty wykonawcze wydane na podstawie Pt z 21 lipca 2000 r. W związku z tym, iż wskazane w tym przepisie decyzje regulacyjne nie zostały jeszcze wydane, skarżąca obowiązana jest stosować stare akty wykonawcze, w tym rozporządzenie z dnia 29 kwietnia 2004 r. Jest to niezależne od brzmienia art. 223 NPt, zgodnie z którym akty wykonawcze wydane na podstawie Pt zachowują moc obowiązującą do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie NPt, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie NPT.
Powyższe stanowisko, zdaniem T. SA, podzielają przedstawiciele doktryny (St. Piątek, Prawo telekomunikacyjne, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, str. 1179) jak i wynika z treści § 3 ww. rozporządzenia. Zdaniem T. w zakres obowiązku dostarczania łączy objętych ww. rozporządzeniem nie wchodzi obowiązek oferowania przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej łączy o przepływności nx64 kbit/s.
Ad. 3.
T. podtrzymała zawarty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzut dotyczący nieumorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Ponownie przytaczając przywołane już argumenty, wskazała ponadto, iż nie zgadza się z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeniem organu, iż zarówno postępowanie o wprowadzenie ramowej oferty na wniosek operatora, jak i postępowanie dotyczące wprowadzenia oferty z urzędu są niezależne od siebie, przede wszystkim ze względu na ich odmienną podstawę materialnoprawną. Zdaniem skarżącej postępowania te są ze sobą ściśle związane, gdyż występuje identyczny przedmiot obu postępowań.
Ponadto, odnosząc się do argumentacji organu, iż ustanawiając odrębną podstawę prawną dla Prezesa UKE do wprowadzenia Oferty Ramowej z urzędu ustawodawca dążył do zagwarantowania mu możliwości egzekwowania obowiązku stosowania Oferty Ramowej ciążącego na operatorze o znaczącej pozycji rynkowej również w sytuacji, gdy przedkładany przez niego projekt Oferty nie spełnia wymagań ustanowionych przepisami prawa, strona jest zdania że całe rozumowanie i postępowanie organu jest podporządkowane jednemu celowi, jakim jest uzasadnienie niespotykanego w praktyce tego organu pośpiechu w jakim chciał on odrzucić projekt Oferty Ramowej T. SA, narzucając jednocześnie swój własny.
Spółka zwróciła także uwagę, że w myśl art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt, stanowiącego podstawę prawną dla wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, Prezes UKE może w drodze decyzji w uzasadnionych przypadkach wprowadzić ofertę albo zmienić w całości lub w części istniejącą ofertę lub zobowiązać operatora do zmiany istniejącej oferty w określonym terminie w celu dostosowania jej do przepisów prawa, nowych warunków rynkowych i ekonomicznych lub w celu zapewnienia efektywnej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Zdaniem T. SA, nie można uznać, iż w rozważanym stanie faktycznym zachodził uzasadniony przypadek, uprawniający Prezesa UKE do uchylenia poprzedniej i wprowadzenia nowej oferty w zakresie dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Ponadto, zdaniem skarżącej, przytoczony przepis upoważnia organ do: wprowadzenia oferty, o której mowa w art. 79 ust. 1 Pt lub zmiany w całości istniejącej oferty, ewentualnie zobowiązania operatora do zmiany istniejącej oferty w określonym terminie w celu dostosowania jej do przepisów prawa, nowych warunków rynkowych i ekonomicznych lub w celu zapewnienia efektywnej konkurencji, natomiast w żaden sposób nie upoważnia organu do uchylenia już istniejącej Oferty Ramowej i wprowadzenia z urzędu nowej Oferty Ramowej.
Ad. 4.
Skarżąca wskazała, iż wprowadzając Ofertę organ odrzucił wniosek T. SA o umieszczeniu w Ofercie zapisu umożliwiającego odmowę zawarcia umowy w razie zalegania przez operatora z płatnościami na rzecz T. SA, wskazując, iż w razie przyjęcia takiego zapisu T. mogłaby odmawiać zawarcia Umowy nawet w przypadku istnienia błahej zaległości i to powstałej z innego tytułu niż dzierżawa łączy telekomunikacyjnych. Zdaniem strony skarżącej powyższe wyjaśnienie Prezesa UKE nie jest wyczerpujące i w żaden sposób nie wskazuje jakie motywy kierowały organem przy odrzuceniu tego wniosku, a przede wszystkim nie wskazując przypadków, w których zaległość będzie mieć charakter "błahy". W opinii T. SA jest to naruszenie art. 11 k.p.a.
Ad. 5.
Skarżąca zarzuciła organowi, iż nie zbadał należycie stanu faktycznego w postępowaniu o wprowadzenie z urzędu Oferty Ramowej oraz nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie.
a) Wskazała, iż nieprawidłowe jest przyjęte w Ofercie przez organ rozwiązanie zastrzegające możliwość przedstawienia przez operatora własnego projektu umowy ramowej w przypadku bezskutecznego upływu 7 dni od dnia otrzymania przez T. SA wolnego od braków formalnych wniosku o zawarcie umowy ramowej (pkt 2.1.6 Oferty), gdyż do zawarcia umowy oświadczenie usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych stosuje się odpowiednio art. 83-86 Pt, a w omówionej sytuacji art. 83 ust. 2 Pt.
b) Odnosząc się do obowiązku jednoczesnego przedstawiania operatorowi projektu umowy kolokacyjnej wraz z umową ramową (pkt 2.1.5 Oferty), wskazała, iż obowiązek ten utrudni sprawne prowadzenie rozmów. Ponadto umowa kolokacji ma na celu umożliwienie współpracy realizowanej na podstawie umowy ramowej, dlatego też konieczne jest uprzednie podpisanie umowy ramowej, a dopiero następnie podpisanie umowy kolokacji.
c) Odnosząc się do zawartych w Ofercie rozwiązań dotyczących Gwarancji Bankowej (pkt 2.2 Oferty) strona skarżąca wskazała, że nie obejmują one sytuacji, w której Abonent zwolniony z żądania utrzymania Gwarancji Bankowej po 6-cio miesięcznym okresie, w którym nie zalegał z płatnościami, zacznie w terminie późniejszym zalegać z opłatami za usługę, w takiej sytuacji T. nie ma możliwości wyegzekwowania należnych jej opłat za usługę. Zdaniem T. SA należałoby wprowadzić zapis, w myśl którego Abonent, po powstaniu zaległości z opłatami za Usługę, będzie zobowiązany do złożenia i utrzymania Gwarancji Bankowej przez pozostały okres trwania tej Umowy.
d) Odnosząc się do obowiązku konsultacji w przypadku wypowiedzenia umowy ramowej, wynikającej z art. 61 ust. 3 Pt,, w myśl którego zaprzestanie świadczenia usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych wymaga uprzedniej konsultacji, skarżąca wskazała, iż brak jest podstaw do prowadzenia postępowania konsultacyjnego przy rozwiązaniu umowy szczegółowej (pkt 2.3.3 Oferty), gdyż rozwiązanie tej umowy powoduje jedynie ograniczenie świadczenia usługi dzierżawy łączy, a nie zaprzestanie. Ponadto
e) Wskazując na fakt, iż Oferta umożliwia podpisanie Umowy Szczegółowej na czas określony w przypadku, gdy realizacja łącza jest powiązana z poniesieniem dodatkowych kosztów przez T. SA i związana jest z realizacją usługi w sposób alternatywny (pkt 2.6 Oferty), skarżąca wskazuje, że Oferta nie zawiera mechanizmu umożliwiającego wyegzekwowanie należnych opłat z tytułu wcześniejszej rezygnacji przez Abonenta z zamówionej usługi, związanej z poniesieniem przez stronę skarżącą dodatkowych kosztów.
f) Ponownie T. SA podniosła zarzut, iż podnoszone przez nią okoliczności faktyczne związane ze zmianą miejsca zakończenia łącza nie zostały jednak należycie wyjaśnione przez Prezesa UKE w toku postępowania, na co wskazuje sprzeczność zapisów dotyczących daty realizacji Zamówienia na zmianę miejsca zakończenia łącza dzierżawionego dla rozwiązania alternatywnego (pkt 3.2.3 Oferty). Rozwiązania te wymuszają na skarżącej spółce realizację łącza w ciągu 10 dni w sytuacji, gdy realizacja tego łącza wymaga nakładów i wykonania prac.
g) Podtrzymała zarzut dotyczący 14-dniowego terminu przekazania łączy dzierżawionych do eksploatacji (Część 4 Oferty), dodatkowo wskazując, iż zgodnie z procedurą składania Zamówienia i podpisania Umowy Szczegółowej łączny czas realizacji usługi wynosi przynajmniej 22 dni.
h) Strona zwróciła także uwagę na brak Oferty polegający na niezawarciu w niej opłat za łącza dzierżawione o przepustowości n x 64 kbit/s dla n = 5,7,9...11,13...15 (pkt 5.2 Oferty).
i) T. SA podtrzymała zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut, iż kary zastosowane w Ofercie (pkt 7.1 Oferty) są niespotykanie wysokie, nie posiadają odzwierciedlenia w ofertach operatorów zagranicznych, nie posiadają ograniczenia ich wysokości oraz na fakt przejęcia modelu kar z umowy pomiędzy stroną skarżącą a P. C. Ponadto strona podniosła dodatkowy zarzut, że kary mogą być pobierane za zdarzenia, na które T. SA nie może mieć żadnego wpływu, a które to zdarzenia są bezpośrednio uzależnione od Abonenta (np. przerwa w pracy).
j) Strona skarżąca wskazała ponadto, że Oferta przewiduje podwójne reperkusje finansowe wobec T. SA w postaci bonifikat za to samo zdarzenie umieszczonych w punkcie 7.2 Oferty. W konsekwencji, w przypadku wystąpienia Awarii skarżąca spółka nie tylko nie będzie pobierała opłaty od Abonenta, ale dodatkowo będzie płaciła bonifikatę w wysokości 1/30 abonamentu, co powoduje, że bonifikata staje się karą i dochodzi do podwójnego karania skarżącej.
k) Strona postawiła także zarzut dotyczący określenia przez organ odpowiedzialności skarżącej za szkodę wynikającą z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania, obejmując pojęciem szkody zarówno szkodę rzeczywistą jak i utracone korzyści (Część 7 Oferty). Zdaniem organu rozszerzenie pojęcia szkody na utracone korzyści wynika z tego, iż dzierżawa łączy jest usługą pomocniczą służącą realizacji przez abonenta innych usług telekomunikacyjnych na rzecz swoich klientów. Odszkodowanie w zakresie szkody rzeczywistej mogłoby więc w praktyce pokryć zaledwie część szkody jaką faktycznie poniósłby abonent. Skarżąca nie zgadza się z taką argumentacją, wskazując iż obowiązkiem zarówno Abonenta jak i T. SA jest realizacja usługi dla klienta końcowego, a skarżąca nie ma wpływu na sposób realizacji przez Abonenta usługi dla klienta końcowego. W omawianym przypadku dochodzi do przerzucenia na T. SA odpowiedzialności za ewentualną ignorancję Abonenta wobec klienta.
Skarżąca podnosiła ponadto, iż nie znajduje uzasadnienia uregulowanie w Ofercie odpowiedzialności wyłącznie jednego podmiotu, albowiem umowa o świadczeniu usługi dzierżawy łączy jest czynnością prawną dwustronną.
l) T. SA zanegowała także możliwość wykorzystania pomieszczeń kolokacyjnych T. SA służących na potrzeby innych usług regulowanych, w celu dzierżawy łączy (pkt 8.1.4 Oferty). Przede wszystkim strona nie podziela wyrażonego w uzasadnieniu decyzji poglądu Prezesa UKE, iż definicja kolokacji mówi o "podłączeniu", a nie o "połączeniu sieci". Zdaniem skarżącej stosownie do definicji kolokacji zamieszczonej w art. 2 Pt, jest to udostępnianie fizyczne przestrzeni lub urządzeń technicznych w celu umieszczenia i podłączenia niezbędnego sprzętu operatora podłączającego swoją sieć do sieci innego operatora lub korzystającego z dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Ustawodawca nie przewidział umieszczenia w jednej lokalizacji kolokacyjnej (pomieszczeniu przeznaczonym do kolokacji) różnej infrastruktury telekomunikacyjnej, służącej do różnego rodzaju usług regulowanych Pojęcie kolokacji ma zastosowanie tylko do przypadków udostępniania przestrzeni lub urządzeń na cele związane z łączeniem sieci stron lub udostępnianiem lokalnej pętli abonenckiej. Inne przypadki wspólnego umieszczania sprzętu przez operatorów w obiektach infrastruktury należącej do danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego nie są objęte tym pojęciem. W związku powyższym kolokacja ma na celu podłączenie sprzętu operatora podłączającego swoją sieć do sieci innego operatora, natomiast dzierżawa łączy telekomunikacyjnych jest usługą odrębną od usługi łączenia sieci.
ł) Strona skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że możliwość wystąpienia do sądu nie powinna być ograniczona poprzez korzystanie w tym samym czasie z innych ścieżek rozwiązywania sporu. Strona, powołując się na treść art. 61 ust. 4 Pt twierdzi, że wskazanie, iż spory wynikłe w związku z wykonywaniem umowy będą rozstrzygane w trybie konsultacyjnym, a następnie sądowym, nie wyklucza możliwości skorzystania przez użytkowników z uprawnień, wynikających z samego Prawa telekomunikacyjnego, do wystąpienia na drogę postępowania administracyjnego w przypadkach wskazanych w ustawie. Ponadto T. SA podnosi, iż zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego strony mogą w każdym czasie zawrzeć ugodę.
Ad. 6.
Zdaniem strony skarżącej szereg elementów treści Oferty zawiera postanowienia nieprecyzyjne bądź niejasne, np. pkt 2.2 Oferty zawiera stwierdzenie, że "T. nie będzie wymagać złożenia gwarancji bankowej, w przypadku jeśli Abonent... w okresie jednego roku przed zawarciem Umowy... nie zalegał w istotnym stopniu z płatnościami wobec T...." Pojawia się więc wątpliwość, jaka kwota powoduje że stopień zaległości staje się "istotny" oraz kto ma o tym decydować. Ponadto zapisu zawartego w Części 5, pkt 5.3.3 Oferty nie wynika, jakie znacznie ma potwierdzenie telefoniczne dokonane przez osobę dokonującą zgłoszenia.
W piśmie procesowym z dnia [...] października 2006 r. T. SA podniosła nowy zarzut: wydanie zaskarżonej decyzji przez osobę, która nie została prawidłowo powołana na stanowisko Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej uznając, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Prezes Urzędu Komunikacji elektronicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w sposób następujący ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej:
Ad. 1.
a) Organ, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ponownie wskazał, iż ceny za łącza oferowane odbiorcom hurtowym co do zasady powinny być niższe niż ceny dla odbiorców detalicznych. Ustalenie stawek dla odbiorców hurtowych na poziomie wyższym niż dla odbiorców detalicznych stawia na niekonkurencyjnej pozycji operatorów hurtowo korzystających z łączy T. SA i rodzi też istotne wątpliwości w zakresie prawidłowości ustalenia tych stawek pod względem odzwierciedlania przez nie kosztów prowadzonej działalności, a powyższego nie zmienia fakt zastosowania odmiennych metod kalkulacji obu rodzajów kosztów, ani brak przyzwolenia Prezesa UKE na wysuwane przez T. SA propozycje podnoszenia cen detalicznych.
Ponadto, odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż w momencie wejścia w życie NPt nie została wyczerpana procedura zatwierdzania projektu instrukcji oraz oceny wyników kalkulacji kosztów wynikająca z art. 59 Pt w zakresie usługi hurtowej dzierżawy łączy, organ podniósł, iż w sierpniu 2005 r. strona skarżąca przekazała organowi roczne sprawozdanie z prowadzenia rachunkowości regulacyjnej oraz wyniki kalkulacji kosztów wraz z opinią i raportem biegłego rewidenta — E. Sp. z o.o. Opinia ta wydana została z zastrzeżeniami, co oznaczało, że kalkulacja kosztów została przez operatora przeprowadzona nieprawidłowo, a co za tym idzie wyniki kalkulacji kosztów nie mogły zostać uznane przez Prezesa UKE za wiarygodne. Biorąc powyższe pod uwagę, wyniki kalkulacji kosztów przedstawione przez T. SA nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięć organu.
Zdaniem organu jedynym sposobem ustalenia w Ofercie Ramowej wysokości opłat za dzierżawę łączy było uwzględnienie przez Prezesa UKE stawek innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach przy uwzględnieniu stopnia rozwoju rynku polskiego, a najwłaściwszym rozwiązaniem było oparcie się na aktualnych danych, zawartych w raporcie Komisji Europejskiej monitorującym rozwój rynków telekomunikacyjnych krajów członkowskich Unii Europejskiej (zwanej dalej UE) — XI Raporcie Komisji Europejskiej z dnia 20 lutego 2006 r.
b) Organ ponownie wskazał, iż strona skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przedstawiła wiarygodnych źródeł, stanowiących alternatywę w zakresie informacji o opłatach za łącza o długości powyżej 5 km stosowanych w państwach członkowskich UE, a ponadto przy ustalaniu tych opłat Prezes UKE wziął pod uwagę okoliczność, iż zaproponowane przez T. SA w projekcie oferty warunki rozliczeń za dzierżawę łączy telekomunikacyjnych dla łączy o długości 2 i 5 km, nie odpowiadają warunkom rozliczeń istniejącym obecnie na konkurencyjnych rynkach europejskich. Wobec powyższego, zdaniem organu, oparcie się na aktualnych danych zawartych w omawianym raporcie było zatem najbardziej racjonalnym i uzasadnionym rozwiązaniem. Dane z następnego, XI Raportu zostały wykorzystane przez organ w trakcie postępowania zgodnie z metodologią ustalania opłat usług telekomunikacyjnych w oparciu o tzw. benchmarki. Dane te pozwalały ocenić tendencje cenowe występujące na europejskich rynkach dzierżawy łączy i potraktować je jako odniesienie dla ustalenia opłat na rynku polskim.
Organ podkreślił, że posłużenie się przez Komisję Europejską w XI Raporcie KE danymi na temat łączy do 2 km i do 5 km pozwoliło uchwycić tendencje cenowe występujące na europejskich rynkach dzierżawy łączy. Bezcelowe i właściwe niemożliwe byłoby prowadzenie szerszego zestawienia w tym zakresie, gdyż występują pewne różnice w zasadach świadczenia tej usługi przez operatorów w poszczególnych krajach UE. Nie oznacza to natomiast, że zebrane dane nie mogą być podstawą do ustalenia średniego poziomu cen pobieranych na konkurencyjnych rynkach i wyznaczenia referencyjnego poziomu dla tych opłat. Odmienne zasady świadczenia usługi i konstruowania cennika nie uniemożliwiają bowiem ustalenia, jaką opłatę płaci klient operatora za zestawienie łącza o określonej długości na konkurencyjnych rynkach i wyznaczenia na tej podstawie rekomendowanego poziomu opłaty. Prezes wskazał ponadto, iż strona skarżąca w skardze sama przyznała, że dane z Raportu XI KE mogą być wprost wykorzystane dla łączy poniżej 5 km, a tym samym przyznała więc że dane te są porównywalne. W związku z powyższym organ dokonując porównania cen dla łączy do 2 km i do 5 km był w stanie ustalić także relację pomiędzy cenami zaproponowanymi przez T. SA a cenami stosowanymi na rynkach UE również dla innych rodzajów łączy. Obliczoną w ten sposób wartość procentową odniósł do łączy o większych długościach, dokonując porównania cen łączy o tych samych długościach i ustaloną w ten sposób uśrednioną wartość wykorzystując dla ustalenia cen innych rodzajów łączy.
c) W opinii organu art. 80 ust. 6 Pt nie nakłada wymogu uwzględniania w analizie stawek stosowanych we wszystkich Państwach Członkowskich UE. Ponadto Prezes UKE stwierdza, że z brzmienia tego przepisu nie wynika bynajmniej, że poziom konkurencji istniejący na rynkach branych pod uwagę przy sporządzaniu analizy musi być identyczny z poziomem konkurencji na rynku polskim. Chodzi tu przy tym o konkurencyjność na danym rynku świadczenia usług telekomunikacyjnych, nie zaś o konkurencyjność rynków europejskich w stosunku do rynku polskiego. W związku z powyższym wyrażone przez T. SA stanowisko zawarte w skardze należy uznać za błędne.
d) Zdaniem Prezesa UKE sposób świadczenia usługi nie powinien mieć wpływu na wysokość ceny świadczenia usługi, w związku z czym zarzut należy uznać za bezzasadny.
e) Organ ustalając opłaty oparł się na Raporcie Komisji Europejskiej, stojąc na stanowisku, iż wzięła ona pod uwagę potencjalne różnice w świadczeniu usług dzierżawy łączy w różnych Państwach Członkowskich. Ponadto T. SA nie wykazała, że proponowane przez nią opłaty za usługę dzierżawy łączy są wyższe niż opłaty stosowane przez innych operatorów europejskich z powodu różnic w sposobie świadczenia usługi przez nią i operatorów działających w 15 "starych" państwach UE.
f) Zdaniem organu dokonał on szczegółowej analizy danych zawartych w XI Raporcie KE, jak również danych zaprezentowanych przez T. SA w projektach ofert ramowych, złożonych w lutym i sierpniu 2004 r. Dokonując analizy i porównania danych zawartych w XI Raporcie KE, Prezes UKE uwzględnił również zachodzące różnice w wysokości opłat z tytułu świadczenia usługi dzierżawy łączy w poszczególnych krajach i porównując te dane z propozycjami T. SA oparł się na średnim poziomie tych cen, stanowiącym punkt odniesienia w stosunku do cen zaproponowanych przez T. SA. W wyniku tego porównania ustalił, iż w odniesieniu do wysokości miesięcznych opłat za łącza dzierżawione o długości 2 i 5 km, otrzymane wyniki porównania wskazują, że wszystkie proponowane przez T. SA opłaty są znacznie powyżej średniej europejskiej.
g) Organ podniósł, iż w związku z trudnościami z dotarciem do wiarygodnych i wyczerpujących danych dotyczących wysokości opłat za usługę dzierżawy łączy analogowych stosowanych przez operatorów działających na konkurencyjnych rynkach europejskich, w decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. zastosował benchmark przygotowany dla łączy 64 kbit/s, a następnie dostosował wysokość opłat zaproponowanych przez T. SA, do średniej wysokości opłat stosowanych przez operatorów działających na konkurencyjnych rynkach europejskich na podstawie danych z XI Raportu KE.
h) Zdaniem Prezesa UKE nieprawdziwe jest zawarte w skardze twierdzenie strony skarżącej, iż ustalone przez organ w Ofercie Ramowej ceny dzierżawy łączy są niższe od cen wskazanych w XI Raporcie. Są one niższe od cen w pewnej grupie krajów UE, a nie we wszystkich krajach UE, a zatem ich ustalenie zostało dokonane przy uwzględnieniu stawek stosowanych przez operatorów działających na europejskich rynkach telekomunikacyjnych. Ceny podane w XI Raporcie KE są cenami bez opustów, stąd też są porównywalne i tym bardziej zasadnym było oparcie się na Raporcie w celu ich ustalenia.
i) Organ wskazał, iż uwzględniając wyniki przeprowadzonej analizy należy stwierdzić, że wysokość opłat instalacyjnych proponowanych przez T. SA mieści się w średnich operatorów działających na rynkach europejskich, nie było zatem zasadnym analizowanie i ustalanie wpływu opłaty instalacyjnej na opłaty abonamentowe, z uwagi na fakt, iż wobec ich podobnego poziomu, trudno mówić o takim wpływie.
Ad. 2.
Organ stanął na stanowisku, iż przepis § 3 ww. Rozporządzenia wskazuje minimalny zakres świadczenia usługi dzierżawy, co nie oznacza jednak iż jest to jednocześnie taki zakres świadczenia usług, który nie może zostać uznany za niewystarczający przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy. Zdaniem Prezesa UKE korzystanie z łączy o przepustowości nx64 kbit/s jest korzystne dla małych operatorów. Mając na uwadze cele postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, tj. przede wszystkim zapewnienie konkurencyjności na rynku dzierżawy łączy oraz szerszy dostęp do tego rodzaju usług, Prezes UKE zdecydował się wprowadzić do Oferty Ramowej łącze o tego rodzaju przepustowości. Organ ustalił w toku postępowania, iż zapewnienie Abonentom możliwości oferowania swym odbiorcom łączy o przepływnościach nx64 kbit/s jest konieczne z uwagi na fakt, iż tego rodzaju usługi są świadczone przez T. SA na rynku detalicznym. Bez uregulowania powyższej kwestii w Ofercie Ramowej Abonenci zmuszeni by byli do dzierżawy łączy tego rodzaju po cenach detalicznych obowiązujących w T. SA, co zmniejszałoby opłacalność oferowania tego rodzaju łączy swym odbiorcom, a tym samym zmniejszało konkurencję w tym zakresie w stosunku do oferty strony skarżącej.
Ad. 3.
Organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, iż w dniu [...] września 2004 r. odmówił zatwierdzenia projektu oferty ramowej dzierżawy łączy przedłożonego przez T. SA oraz wszczął (na innej podstawie prawnej) postępowanie w sprawie wprowadzenie tego rodzaju oferty z urzędu, mając na względzie konieczność funkcjonowania tej oferty na rynku usług telekomunikacyjnych, jako narzędzia zwiększającego konkurencyjność tego rynku oraz szerszy do niego dostęp. Zdaniem organu w przypadku takiego działania organu administracji należy upatrywać raczej pełnej realizacji jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady szybkości postępowania. A zatem zarzut niezwykle pospiesznego odrzucenia projektu przedłożonego przez T. SA jest zbyt daleko idący i z uwagi na fakt, iż nie został przez skarżącą w jakikolwiek sposób uzasadniony, nie może zostać uwzględniony.
Prezes UKE podniósł także, iż zaskarżona decyzja wydana została w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w związku z czym organ administracji, działając zgodnie z treścią art. 127 § 3 k.p.a., zobowiązany był do wydania jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 k.p.a. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Prezes UKE doszedł do przekonania, iż należy uchylić zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. w całości a w konsekwencji zobligowany był (zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) wydać rozstrzygniecie co do istoty sprawy w tej części (tak jak by decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. nie było) - o wprowadzeniu z urzędu Oferty Ramowej, do czego uprawnia go przepis art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt. Zdaniem organu nie można twierdzić, że doszło do działania organu administracji bez podstawy prawnej.
Organ odnosząc się do argumentów przytoczonych przez T. SA w skardze, wskazał, że poprzez wprowadzenie oferty, o czym mowa w 79 ust. 3 pkt 2 Pt, nie należy rozumieć zatwierdzenia oferty zaproponowanej przez operatora, gdyż o takiej sytuacji mówi ust. 2 tegoż artykułu, lecz wprowadzenie jej przez organ regulacyjny, o ile zachodzi uzasadniony przypadek. W ocenie Prezesa UKE przypadek taki miał miejsce. Oferta, którą złożyła skarżąca w sierpniu 2004 r. była bowiem kolejną ofertą, które nie mogła zostać zaakceptowana przez organ regulacyjny. W tym stanie rzeczy Prezes URTiP podjął decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie wprowadzenia tego rodzaju oferty, gdyż opracowanie i wprowadzenie tego rodzaju oferty przewidywały przepisy Pt (art. 61 ust. 7 Pt) w odniesieniu do operatorów zajmujących pozycję dominującą na rynku usług telekomunikacyjnych, za jakiego została uznana T. SA decyzją Prezesa URTiP z dnia [...] września 2001 r.
Organ podkreślił także, iż hipotetyczne rozważania dotyczące ewentualnego sposobu zakończenia postępowania wszczętego na wniosek T. SA zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] września 2004 r., nie mogą być przedmiotem oceny Sądu m.in. z uwagi na fakt, iż decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu oferty ramowej dzierżawy łączy złożonego przez skarżącą spółkę stała się ostateczna, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. SA dotyczącą tej decyzji.
Ad. 4.
Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu Prezes UKE wskazał, że posłużenie się przez Prezesa UKE słowem "błahy" w niniejszym przypadku nie stanowi naruszenia art. 11 k.p.a. Słowo "błahy" występuje w słowniku języka polskiego i jest powszechnie znane oraz używane. Oznacza ono "nie mający istotnego znaczenia, wartości" ("Słownik języka polskiego PWN"). Zdaniem organu posłużenie się takim sformułowaniem dostatecznie precyzyjnie wyjaśnia przesłanki działania organu administracji.
Ad. 5.
a) Zdaniem organu, wprowadzając w pkt 2.1.6 Oferty Ramowej możliwość przedstawienia przez Operatora własnego projektu umowy ramowej, regulator daje stronom dodatkową możliwość ukształtowania wzajemnych relacji, bez konieczności kierowania sprawy do postępowania, o którym mowa w art. 83 ust. 2 Pt, zwłaszcza, że przy wskazanym w Ofercie Ramowej rozwiązaniu strony mogą szybciej dojść do ustalenia warunków umowy, niż w drodze prowadzenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 83 ust. 2 Pt. Ponadto zastosowanie ww. procedury nie niweczy uprawnienia stron do skorzystania z art. 83 ust. 2 Pt.
b) Organ podnosił, iż stanowisko T. SA w tej mierze trudno uznać za słuszne. Biorąc pod uwagę, iż przedmioty obu rodzaju umów są ze sobą ściśle powiązane, prowadzenie wspólnych negocjacji w celu zawarcia umowy ramowej oraz umowy kolokacyjnej może znacznie wpłynąć na przyspieszenie negocjacji i zawarcia tych umów.
c) Zdaniem Prezesa UKE dłuższe utrzymywanie gwarancji bankowej, niż wskazane w pkt 2.2.5 Oferty stanowiłoby znaczne obciążenie finansowe dla Abonenta. Strona skarżąca (wbrew jej twierdzeniom) ma możliwość egzekucji zaległych należności w drodze skorzystania z innych niż gwarancja bankowa dróg prawnych (np. w drodze powództwa o zapłatę). W opinii organu nie jest również prawdą, iż Abonent w razie zalegania z opłatami za pewien okres, zwolniony jest z ich uiszczania w przyszłości. Umowa o dzierżawę łączy jest umową wzajemną i świadczeniu T. SA odpowiada obowiązek świadczenia Abonenta, który — jak wskazano powyżej — może być egzekwowany na mocy ogólnie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto w myśl pkt 2.6.5 Oferty każda ze Stron może rozwiązać Umowę Szczegółową z zachowaniem 1 - miesięcznego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego, w przypadku gdy druga Strona naruszyła postanowienia Umowy Szczegółowej i nie zaprzestała tych naruszeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisemnego wezwania do ich zaprzestania.
d) Zdaniem organu przeprowadzenie konsultacji dotyczy nie tylko Umowy Ramowej, na co wskazuje T. SA, lecz również Umów Szczegółowych, albowiem Umowa Ramowa zawiera jedynie zespól norm podstawowych i zawarcie jej nie prowadzi do faktycznego rozpoczęcia świadczenia usługi. W tym, celu konieczne jest zawarcie Umowy Szczegółowej, która będzie określała szczegółowe ustalenia stron w zakresie świadczenia usługi, w szczególności określać będzie techniczne parametry niezbędne do jej realizacji.
e) Prezes UKE wskazał, iż możliwość jednostronnego, częściowego odstąpienia od umowy w przypadku zwrotu pojedynczych łączy została przewidziana wprost w § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, a zatem T. SA musiała liczyć się swej działalności z taką sytuacją. Jednakże w celu złagodzenia skutków odstąpienia zastrzeżono pkt 2.6.3 Oferty, że Abonent ma wskazać termin rezygnacji, z zastrzeżeniem, że nie może on być krótszy niż 30 dni od dnia doręczenia T. SA rezygnacji, a w przypadku, gdy Abonent odstąpi od Umowy Szczegółowej przed uiszczeniem opłaty instalacyjnej, zobowiązany jest do zapłaty na rzecz skarżącej opłaty w wysokości opłaty instalacyjnej.
f) Zdaniem organu wprowadzenie rozwiązania alternatywnego miało na celu usprawnienie procesu zawierania umów i zapobieżenie sytuacji, w której w przypadku niemożliwości realizacji usługi przez T. SA w całości, Abonent zmuszony byłby do ponownego składania Zamówienia, nie posiadając informacji dotyczących faktycznych możliwości realizacji usługi przez T. SA. Wprowadzony w Ofercie Ramowej obowiązek przedstawienia przez skarżącą spółkę rozwiązania alternatywnego w przypadku braku technicznych możliwości realizacji usługi ma na celu ułatwienie prowadzenia negocjacji przez strony i uniknięcia sytuacji, w której T. SA będzie mogła odmówić świadczenia usługi powołując się na ww. ograniczenia techniczne.
g) Prezes UKE wskazał, że w ustalaniu terminów przekazywania łączy do eksploatacji wziął pod uwagę Zalecenie Komisji Europejskiej oraz propozycje stron przedstawione w trakcie postępowania. W Ofercie przyjęto zatem, proponowany w Zaleceniu, 18-dniowy termin na przekazanie łącza 64 kbit/s. Organ wskazał ponadto, iż § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia, wskazuje, maksymalny 30-dniowy termin przekazania łączy do eksploatacji, który może zostać skrócony. Odnosząc się natomiast do braku możliwości T. SA — w związku z określoną w Ofercie Ramowej procedurą składania zamówień — realizacji powyższego obowiązku w terminie 18 dni, Prezes UKE wskazał, iż określone w zawartej w Ofercie procedurze składania zamówień terminy są jedynie terminami maksymalnymi, z których każdy może zostać skrócony (nie tylko termin odesłania podpisanej umowy), zaś Abonent jest stroną, której zależy na szybkim rozpoczęciu świadczenia usługi, stąd też trudno zakładać, iż będzie stroną przedłużającą proces zawarcia umowy.
h) Organ wskazał, iż Oferta Ramowa stanowi odzwierciedlenie oferty T. SA zawartej w cenniku usług detalicznych (powiększona o dodatkowe wartości), który nie zawiera cen dzierżawy łączy o przepustowości nx64 kbit/s przy n
5, 7, 9, 11, 13. Stąd też ceny w Ofercie Ramowej ukształtowane zostały w sposób, o którym mowa w 5.2 Oferty Ramowej.
i) Prezes UKE ponownie podkreślił, że nieustalenie w Ofercie Ramowej maksymalnej wysokości kar jest świadomym rozwiązaniem mającym na celu mobilizować T. SA do jak najrzetelniejszego wywiązywania się ze swoich obowiązków polegających m.in. na terminowym przekazywaniu łączy do eksploatacji bądź przestrzeganiu ustalonego Czasu naprawy lub Czasu odtworzenia Usługi. Ponadto organ wskazał, że nie był zobowiązany do porównywania poziomu tych kar przyjętych w innych państwach europejskich, miał jedynie na względzie, że kary finansowe powinny być ustalone na poziomie wystarczająco odstraszającym.
j) Organ wskazał, że umieszczenie w Ofercie Ramowej zapisów dotyczących bonifikat ma mobilizować T. SA do prawidłowej realizacji obowiązków wynikających z zapisów Oferty Ramowej, jednakże bonifikata jest inną instytucją niż kara umowna i różni się od niej m.in. tym, że to nie strona skarżąca jest zobowiązana do jej zapłaty, lecz nie otrzymuje wynagrodzenia z uwagi na fakt, iż nie świadczy usługi określonej umową. Trudno zatem przyznać rację skarżącej, iż zobowiązana jest ona do uiszczania podwójnej kary. Inne są również okoliczności, w których powstaje obowiązek uiszczania kąty czy udzielenia bonifikaty. Ponadto Prezes UKE podkreślił, że fakt, iż dopuszczalne jest wystąpienie Awarii nie oznacza uprawnienia T. SA do żądania zapłaty za czas przerwy w świadczeniu usługi. W tym, okresie bowiem usługa nie jest faktycznie świadczona Abonentowi.
k) Ustosunkowując się do przedmiotowych zarzutów, organ wskazał, iż jedną z podstawowych zasad prawa cywilnego jest zasada pełnego naprawienia wyrządzonej szkody (tj. zarówno strat, jak i utraconych korzyści). Ograniczenia w tym względzie mogą płynąć albo z woli ustawodawcy (w niniejszej sprawie okoliczność taka nie ma miejsca), albo z woli stron (art. 361 § 2 kc). Wskazane ograniczenia są zatem wyjątkiem od zasady pełnego naprawienia szkody i nie można rościć sobie praw do uznawania ich za regułę.
Podmiot wyrządzający szkodę zobowiązany jest do jej naprawienia pod warunkiem, iż szkoda jest wynikiem normalnych następstw działania lub zaniechania tego podmiotu. Organ wskazał, że odpowiedzialność T. SA wobec Abonenta będzie wyłącznie mieć miejsce w sytuacji, gdy w wyniku działania lub zaniechania T. SA powstała po stronie Abonenta szkoda oraz, że pomiędzy tym działaniem lub zaniechaniem a zaistniałą szkodą istniał adekwatny związek przyczynowy (które to okoliczności Abonent zobowiązany jest wykazać). Powyżej przyjęte zasady prawa cywilnego w zakresie naprawienia szkody (recypowane do Oferty Ramowej) chronią obie strony przed nieuzasadnionymi roszczeniami.
Prezes UKE wskazał także, że nie zamieścił w Ofercie Ramowej zapisów ograniczających odpowiedzialność Abonenta, a zatem zastosowanie znajdą w stosunku do niego zasady opisane powyżej. Trudno zatem – zdaniem Prezesa UKE - mówić o nierównym ukształtowaniu pozycji stron.
l) Organ przytoczył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując m.in. iż kolokacja w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 pkt 15 NPt oraz w art. 2 pkt 8 Pt dotyczy wszystkich usług regulowanych. Wskazał ponadto, że z treści § 9 ust. 1 pkt 9 Rozporządzenia wynika, że ustawodawca nie ogranicza tu pojęcia lokalizacji kolakacyjnej jako służącej do jednego rodzaju usług i wyraźnie wprost przewiduje możliwość jej udostępnienia na potrzeby świadczenia usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych.
ł) Ustosunkowując się do zarzutu organ przytoczył zawarte w zaskarżonej decyzji argumenty, iż rozstrzyganie sporów między operatorami w zakresie świadczenia usługi dzierżawy łączy jest możliwe w trojaki sposób: w trybie konsultacji, z wykorzystaniem pośrednictwa Prezesa UKE oraz na drodze sądowej. Możliwość wystąpienia do sądu nie powinna być ograniczana poprzez korzystanie w tym samym czasie z innych ścieżek rozwiązywania sporu. Prawo do sądu jest bowiem zagwarantowane w Konstytucji RP i odbieranie tego prawa mocą decyzji administracyjnej jest niedopuszczalne.
Ad. 6.
Ustosunkowując się do zarzutu, organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja w bardzo szczegółowy, precyzyjny i obszerny sposób wyjaśnia stan faktyczny sprawy oraz uzasadnia (pod względem faktycznym, jak i prawnym) wydaną decyzję.
Uczestnik postępowania – K. wnosiła o oddalenie skargi uznając zaskarżoną decyzję za prawidłową a podniesione w skardze zarzuty za bezzasadne.
Drugi uczestnik postępowania – P. nie zajęła stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki T. S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2006 r. nie narusza prawa.
Najdalej idącym wnioskiem skargi było żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w związku z podniesionym zarzutem wydania jej przez osobę powołaną z naruszeniem trybu określonym w art. 190 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) oraz w art. 22 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. – o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258).
W ocenie Sądu, tryb powołania organu nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Właściwość i zadania sądów administracyjnych określają przepisy art. 1-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Jak wynika z cytowanego wyżej przepisu tryb powołania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie należy do żadnych z wymienionych w art. 3 § 2 aktów administracyjnych.
Zaskarżona decyzja Prezesa UKE z dnia [...] maja 2006 r. określa ramowe warunki umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Dzierżawa łączy telekomunikacyjnych od operatora o znaczącej pozycji rynkowej, którym na terenie Polski jest T. S.A. jest sposobem na zapewnienie efektywnej konkurencji wśród operatorów.
Obowiązek opracowania ofert określających ramowe warunki umów o połączeniu sieci z operatorami został nałożony – w myśl art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne – na operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Operator przedkłada organowi projekty ofert lub ich zmiany w celu zatwierdzenia (ust. 2). Stosownie do art. 79 ust. 3 pkt Pt, Prezes UKE może w drodze decyzji w uzasadnionych przypadkach wprowadzić ofertę, o której mowa w ust. 1, albo zmienić w całości lub w części istniejącą ofertę lub zobowiązać operatora do zmiany istniejącej oferty w określonym terminie w celu dostosowania jej do przepisów prawa, nowych warunków rynkowych i ekonomicznych lub w celu zapewnienia efektywnej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym.
Materialno-prawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne.
Zdaniem Sądu, organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 21 lipca 2000 r., bowiem postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 2 września 2004 r. Co prawda z dniem 3 września 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, jednakże zgodnie z art. 222 ust.1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze stwierdzić należy, że nie są uzasadnione a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. Organ nie prowadził równolegle dwóch postępowań dotyczących tego samego przedmiotu. Przedmiot postępowania w sprawie prowadzonej na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt nie jest tożsamy z przedmiotem postępowania toczącego się na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt.
Pierwsze z wymienionych postępowań toczyło się bowiem w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu oferty (lub jej zmiany), drugie natomiast w przedmiocie wprowadzenia oferty (ewentualnie zmiany w całości lub w części istniejącej oferty, albo zobowiązania operatora do zmiany istniejącej oferty w określonym terminie(...).
Wprawdzie wprowadzona z urzędu przez Prezesa UKE oferta ramowa bazowała na projekcie przedstawionym przez T. SA w wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 79 ust.1 Pt, jednakże, co należy podkreślić, zaskarżoną decyzją organ nie wprowadził oferty T. SA złożonej w dniu [...] sierpnia 2004 r. ale własną ofertę bazującą jedynie na złożonej ofercie. Nie budzi wątpliwości, że w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie istniała żadna oferta określająca ramowe warunki umów o dzierżawie łączy telekomunikacyjnych. Należy przypomnieć, że decyzją z dnia [...] września 2004 r. organ odmówił zatwierdzenia oferty przedstawionej przez T. SA z dnia [...] sierpnia 2004 r. Na marginesie można wskazać, że postępowanie w przedmiocie skargi na decyzję odmawiającą zatwierdzenia w/w oferty zostało zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2006 r. sygn. akt II GSK 131/06, który oddalił kasację od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt VI SA/Wa 1830/05 o oddaleniu skargi na tę decyzję.
Należy zauważyć, że niewydanie przez organ decyzji na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt w terminie 30 dni od przekazania projektu oferty skutkuje zatwierdzeniem tej oferty z mocy prawa. Z kolei przepis art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt pozwala organowi na wprowadzenie – w uzasadnionych przypadkach - z urzędu, ofertę określającą ramowe warunki umów. Gdyby wskazane postępowania były od siebie zależne, nie byłoby potrzeby wprowadzenia trybu niejako specjalnego, który pozwala organowi na wprowadzenie z urzędu, w uzasadnionych przypadkach wypracowanej przez siebie oferty ramowej. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie zachodził szczególny przypadek, o którym mowa w ww. przepisie, ponieważ wprowadzenie oferty ramowej było realizacją zobowiązań wynikających z członkostwa Polski w UE.
Za niezasadny należy uznać również zarzut dotyczący braku podstaw do ustalenia w Ramowej Ofercie wysokości opłat za dzierżawę łączy w oparciu o stawki innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach przy uwzględnieniu rozwoju rynku polskiego, tj. naruszenia art. 80 ust. 6 w związku z art. 61 ust. 6a i ust. 7 oraz art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt.
Możliwość ustalenia kosztów świadczenia usług telekomunikacyjnych uwzględniających stawki innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach oraz stopień rozwoju rynku polskiego znajduje oparcie w art. 80 ust. 6 Pt.
Prezes UKE w niniejszej sprawie zastosował powyższy przepis. W zaskarżonej decyzji wskazał szczegółowe uzasadnienie przyjętego rozwiązania oraz w jaki sposób została ustalona wysokość przyjętej opłaty.
Przedłożone przez T. SA koszty świadczenia usługi dzierżawy łączy ustalone wg metodologii kosztowej LRIC nie zostały uznane za wiarygodne. Organ uzasadnił, dlaczego proponowane opłaty oparte na kosztach świadczenia tego rodzaju usług nie mogły być uwzględnione, Sąd podziela tę ocenę.
W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut również naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, poprzez wprowadzenie do oferty łączy o przepływnościach nx64 kbit/s. Przepis ten wskazuje na minimalny zestaw łączy telekomunikacyjnych, do oferowania których zobowiązany jest operator o znaczącej pozycji rynkowej. Włączenie do Oferty wskazanego łącza nie stanowi naruszenia wskazanego przepisu. W sytuacji, gdy T. SA oferuje tego rodzaju łącza odbiorcom detalicznym, brak regulacji tych rodzajów łączy w Ofercie, na rynku hurtowym pozbawiłoby możliwości konkurencji w tym zakresie.
Reasumując stwierdzić należy, iż kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które stosownie do art. 145 §1 p.p.s.a. uzasadniałyby jej uchylenie, stwierdzenie nieważności albo stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.