VI SA/Wa 1342/04

VI SA/Wa 1342/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Halina Emilia Święcicka
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: WSA Halina Emilia Święcicka asesor WSA Izabela Głowacka -Klimas(spraw.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]czerwca 2004r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2004r. organ I instancji Komendant Wojewódzki Policji w R. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia Panu W. N. pozwolenia na broń myśliwską z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] września 2003r. (sygn. akt [...]), na podstawie którego skarżący uznany został winnym popełnienia przestępstwa z art. 290 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. Jak wynika z akt sprawy Pan W. N. w dniach [...] i [...] grudnia 2002r. dopuścił się wyrębu choinek w lesie państwowym oraz zabrał je w celu przywłaszczenia.
Organ I instancji uznał, iż fakt ten w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - zwłaszcza, że została ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu - i w konsekwencji wydał decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji cofającą pozwolenie na broń.
Od decyzji tej Pan W. N. wniósł odwołanie. Stwierdził, iż w jego przypadku nie może być mowy o użyciu broni w celach, o których mowa w cyt. powyżej przepisie. Został wprawdzie uznany winnym, ale czyn który popełnił dotyczył kradzieży choinek. Nie było - zdaniem strony - nawet prawdopodobieństwa użycia broni.
Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji i decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że:
Wprawdzie w dniu zdarzenia Pan W. N. nie posiadał przy sobie broni, nie oznacza to jednak, że nie istnieją uzasadnione obawy, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sam fakt popełnienia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń przestępstwa umyślnego godzi w porządek publiczny. Ponadto od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa takiej postawy, jako myśliwy, nie wykazała.
Wszystko to sprawia, że w ocenie organów Policji istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Należy także zwrócić uwagę, iż przedmiotem postępowania administracyjnego nie może być ocena zasadności wyroku karnego, wydanego przez niezawisły sąd. Skazujący stronę wyrok sądu za przestępstwo przeciwko mieniu jest wiążący dla organów Policji, prowadzących postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym niż zapadło rozstrzygnięciem.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji w W. wniósł Pan W. N. zwany dalej skarżącym. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego interpretację zwłaszcza art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w związku z art. 15 ust 1 pkt 6 tejże ustawy z dnia 21 maja 1999r./tj. Dz.U. nr 98, poz. 1071 z 2000r./
Zdaniem skarżącego dokonana przez organy administracyjne interpretacja przepisu art. 18 pkt 1 ust 2 w zw. z art. 15 pkt 1 ust 6 cytowanej wyżej ustawy o broni i amunicji nie jest trafna. Zakłada ona, że organ Policji niejako automatycznie cofa pozwolenie na broń w razie skazania osoby skazanej prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko m-in. mieniu. Uważna lektura tego przepisu nie uprawnia do tak uproszczonej interpretacji tegoż przepisu. Gdyby tak rzeczywiście było, to ustawodawca wprowadziłby zapis, że każde skazanie osoby prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu powoduje cofnięcie pozwolenia na broń.
Tymczasem konstrukcja przepisu art. l5 pkt 1 ust 6 ustawy jest inna. Zakłada ona, że warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń obok skazania za przestępstwo przeciwko m.in. mieniu jest niebudzące wątpliwości ustalenie kolejnej przesłanki jaką jest uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W ocenie skarżącego oznacza to, że nie każde skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu oznacza konieczność automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń bez dalszego badania drugiej ustawowej przesłanki w postaci uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W zakresie istnienia lub nieistnienia tej drugiej przesłanki organ administracji nie poczynił żadnych ustaleń uzasadniających trafność podjętej decyzji.
Do tej pory skarżący nigdy nie był karany sądownie ani administracyjnie, posiada bardzo dobrą opinię w miejscu zamieszkania. Pozwolenie na broń myśliwską w ilości trzech sztuk posiada od kilkunastu lat, jako myśliwy też nigdy nie miał żadnych kłopotów statutowych. Organ Policji nie zwracał się zresztą o opinie o skarżącym jako myśliwym, członku PZŁ do koła myśliwskiego. Przypisany skarżącemu przez Sąd występek w żaden sposób nie łączył się z posiadaniem przez niego broni myśliwskiej. W chwili czynu nie miał broni przy sobie, nigdy nie miał zamiaru posłużyć się bronią sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Dokonana przez organy policji obu instancji interpretacja prawa materialnego zwłaszcza art. 15 pkt 1 ust. 6 ustawy jest nietrafna i sprzeczna z intencją ustawodawcy Jej przyjęcie oznacza, że na przykład osoba skazana z oskarżenia prywatnego z art. 157 § 2 lub art. 157 § 3 k.k. za spowodowanie zasinienia na ciele skutkującego naruszenia czynności narządu na okres do 7 dni lub osoba dopuszczająca się takiego czynu nieumyślnie też automatycznie byłaby pozbawiana pozwolenia na broń przy założeniu, że taka osoba stanowi realne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Chyba nie o takie osoby i nie o takie sytuacje faktyczne chodziło ustawodawcy przy uchwalaniu treści przepisu art. 15 pkt 1 ust 6 w zw. z art. 18 pkt 1 ust 2 ustawy. Ponieważ zdaniem skarżącego organ administracyjny II instancji nie sprostał zadaniu właściwej interpretacji zapisu ustawowego zaskarżona decyzja nie powinna się ostać.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podkreślił, że w dniu [...] września 2003r. Sąd Rejonowy w L. uznał stronę winną popełnienia czynu z art. 290 § 1 w zw. z art. 278 § 1 k.k. Jak wynika z akt sprawy W. N. dopuścił się wyrębu choinek w lesie państwowym oraz zabrał je w celu przywłaszczenia.
Zgodnie z wolą ustawodawcy popełnienie przez posiadacza broni przestępstwa przeciwko mieniu kwalifikuje go jako osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego, a to w konsekwencji prowadzi do cofnięcia pozwolenia na broń.
Nie można podzielić stanowiska W. N., że rodzaj czynu, którego się dopuścił nie stwarza obaw, o których mowa powyżej.
Ponadto, jak już wyjaśniano w decyzji Komendanta Głównego Policji wyroki skazujące wydane przez sądy powszechne wiążą organy Policji, które nie mogą oceniać ich zasadności. W ocenie tych organów osoba posiadająca pozwolenie na broń powinna w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa, a skarżącego do takich osób z pewnością nie można zaliczyć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6.
W art. 15 ust. 1 pkt 6 jest mowa o osobach, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" jedynie przykładowo określa przestępstwa w nim wymienione, nie jest wykluczona możliwość istnienia "obawy", o której mowa w powyższym przepisie w stosunku do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa innego rodzaju niż określone w wymienionym przepisie. Przepis ten nie zawiera, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamkniętego katalogu przestępstw uzasadniających "obawę" w nim wyrażoną.
Skarżący W. N. został uznany winnym (prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L.) tego, że działając wspólnie i w porozumieniu z innymi dokonał zaboru w celu przewłaszczenia drewna wyrąbanego – tj. 15 sztuk choinek świerkowych, tj. czynu z art. 290 § 1 k.k. w zw. z art. 278 k.k.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie słusznie zarówno organ I jak i II instancji przyjął, że skazanie za powyższe przestępstwo przeciwko mieniu może rodzić obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6.
Nie jest obojętne, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dla porządku prawnego czy broń będzie w posiadaniu osoby dającej gwarancje, że nie użyje jej sprzecznie z prawem, czy też osób które naruszyły porządek prawny, w stopniu uzasadniającym obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to właśnie na osobach posiadających pozwolenie na broń spoczywa szczególny obowiązek unikania wchodzenia w kolizję z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie ponadto podkreślić, że posiadanie broni w Polsce ma charakter reglamentacyjny, nie jest to prawo obywatelskie gwarantowane przez Konstytucję.
Przechodząc do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy, należy stwierdzić, że w ocenie składu orzekającego interpretacja i zastosowanie powyższych przepisów przez organu policji była prawidłowa. Taka wykładnia znajduje oparcie w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wykładnia ta nie nosi cech dowolności i nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji przepisów prawa. Decyzje wydane zarówno przez organ I jak i II instancji znajdują oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak i pozostają w zgodzie z podstawowymi celami ustawy, a więc celem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Dlatego też zaskarżona decyzja zasługuje na pozostawienie jej w obrocie prawnym.
Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.