VI SA/Wa 1336/04

VI SA/Wa 1336/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Stanisław Gronowski /przewodniczący/
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Sygn. powiązane
II GSK 250/05 - Wyrok NSA z 2006-01-11
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : WSA Protokolant: Apl. prok. Anna Młynarczyk – Zalewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi S. Limited z siedzibą w F., Wielka Brytania na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie rejestracji znaku towarowego oddala skargę
Uzasadnienie
Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] po rozpoznaniu na rozprawie sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego [...] nr [...], zarejestrowanego na rzecz J.Ś., M. Ś. Zakład Usługowo-Handlowy B. w J. na skutek sprzeciwu firmy S. L., Wielka Brytania działając na podstawie art. 247ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, póz. 17 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p. oddalił sprzeciw.
Urząd Patentowy RP wydał dnia [...] stycznia 2002 r. decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny KARATOX nr R-[...] na rzecz J.Ś., M. Ś. Zakład Usługowo-Handlowy B., J.. Wymieniony znak towarowy został zgłoszony w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] listopada 1998 r. i jest przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 5: pestycydy.
Firma S. Limited, Wielka Brytania (wnoszący sprzeciw) w dniu [...] września 2002 r. wniosła sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu wymienionego prawa ochronnego na znak towarowy KARATOX.
Wnoszący sprzeciw wskazał, że jest uprawniony z rejestracji znaku towarowego słownego KARATE nr R[...] zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia [...] grudnia 1984 r., przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 5: preparaty do niszczenia szkodników. W ocenie wnoszącego sprzeciw znak towarowy KARATOX nr R[...] jest podobny w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych do znaku towarowego KARATE nr [...], zarejestrowanego na rzecz wnoszącego sprzeciw z pierwszeństwem wcześniejszym, zatem ze względu na niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów należało odmówić udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy KARATOX. Podniósł, że towary porównywanych znaków towarowych są tożsame, gdyż pestycydy to de-facto preparaty do niszczenia szkodników;
Wskazał, że oznaczenia porównywanych znaków towarowych są podobne w płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, przy czym do przyjęcia podobieństwa dwóch znaków wystarcza w zasadzie ich zbieżność w jednej z tych płaszczyzn; podobieństwo wizualne, jak i fonetyczne obu oznaczeń jest bardzo wyraźne ze względu na fakt, iż KARATOX łudząco przypomina oznaczenie KARATE. Oznaczenia różnią się jedynie końcówką, gdyż trzon wyrazów - KARAT- w obu przypadkach jest taki sam.
Zdaniem wnoszącego sprzeciw oba oznaczenia są wyrazami o identycznej liczbie sylab i niemal identycznej liczbie głosek; Podobieństwo wizualne i fonetyczne uzasadnia również potwierdzone przez doktrynę i orzecznictwo spostrzeżenie, iż odbiorcy z reguły nie przykładają większej uwagi do końcówki znaku. Wskazał, że w znaku towarowym KARATOX dodano przyrostek -OX, który w ocenie przeciętnego odbiorcy nie wyróżnia dostatecznie tego oznaczenia; konsekwencją podobieństwa wizualnego i graficznego obu oznaczeń jest również ich podobieństwo w płaszczyźnie znaczeniowej, na co wskazuje jednoznacznie identyczny trzon obu oznaczeń KARAT-;- w praktyce krajów zachodnich wykształciła się zasada, zgodnie z którą wszelkie wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść uprawnionego do znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem. Zasada ta jest konsekwencją przekonania, że przedsiębiorca, który dla towarów tego samego rodzaju wybiera znak towarowy podobny do znaku z wcześniejszym pierwszeństwem działa na własne ryzyko i wątpliwości powinny być rozstrzygane na jego niekorzyść.
Uprawnieni z rejestracji spornego znaku towarowego nr R-[...] (dalej uprawnieni) ustosunkowując się do sprzeciwu podnieśli, co następuje:
1. Pestycydy to ogólna nazwa chemicznych środków ochrony roślin i środków chroniących żywność lub człowieka przed szkodnikami. Tylko tu następuje zbieżność między oboma preparatami.
2. Nazwa preparatu uprawnionych jest utworzona od KARAlucha i TOXyczności dla niego. Nie ma tu przedrostka KARAT jak sugeruje sprzeciwodawca. Nazwa ta jest zgodna z zasadami decydentów od rejestracji preparatów w Polsce. Nazwa preparatu powinna być zgodna z zastosowaniem.
3. Preparaty według porównywanych znaków towarowych są całkowicie inne w zastosowaniu, formie użytkowej i w przeznaczeniu. Są przeznaczone dla innych segmentów rynku.
Jako dowody potwierdzające odmienność zastosowania, formy użytkowej i przeznaczenia preparatów uprawnionych z rejestracji spornego znaku towarowego i preparatu sprzeciwodawcy uprawnieni przedłożyli ulotki handlowe i etykiety obu preparatów.
Z powyższego stanowiska uprawnionych wynika, że ich zdaniem, sprzeciw jest niezasadny.
Urząd Patentowy RP (U.P. RP) po rozpoznaniu sprawy oddalił sprzeciw wskazując, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych (dalej u.z.t.), który w myśl art. 315 ust. 3 Prawo własności przemysłowej (p.w.p.) ma w sprawie zastosowanie, niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.
W myśl tego artykułu nie każdy stopień podobieństwa znaku do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa z pierwszeństwem wcześniejszym stanowi przeszkodę w zarejestrowaniu znaku.
Zdaniem Urzędu Patentowego RP dopiero stopień podobieństwa mogący wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów taką przeszkodę stanowi. W ocenie Urzędu przy ocenie podobieństwa porównywanych znaków towarowych należy brać pod uwagę warunki obrotu gospodarczego towarów, których porównywane znaki dotyczą. Warunki obrotu gospodarczego determinują w głównej mierze rodzaj towarów oraz grupa odbiorców, do których towary są adresowane. Zdaniem Urzędu określony stopień podobieństwa znaków towarowych odnoszących się do towarów powszechnego, masowego użytku, uznany za mogący wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, może być uznany za nie wprowadzający w błąd co do pochodzenia towarów, gdy towary są specyficzne, na przykład dobra inwestycyjne, specjalistyczne leki, środki ochrony roślin itp., które nabywane są z rozeznaniem rynku danych towarów i przy udziale fachowego personelu.
Zdaniem Urzędu Sprzeciwodawca dokonał oceny porównawczej podobieństwa przedmiotowych znaków towarowych w oparciu o pewne formuły, takie jak podobieństwo rdzeni (trzonów) oznaczeń, liczby sylab i głosek oraz końcówek. Przy czym za rdzenie (trzony) porównywanych oznaczeń sprzeciwodawca uznał "KARAT", a za końcówkę oznaczenia znaku spornego końcówkę "OX".
Urząd Patentowy RP zgodził się ze stanowiskiem uprawnionych, że nie jest to trafne. Oznaczenie KARATOX nie ma trzonu "KARAT" i końcówki "OX", jak twierdzi sprzeciwodawca. Stanowisko uprawnionych, że oznaczenie KARATOX jest utworzone od KARAlucha i TOXyczność dla niego jest przekonujące.
Ponadto przyjęta przez sprzeciwodawcę analiza porównawcza oznaczeń nie ma znaczenia rozstrzygającego, może mieć jedynie znaczenie pomocnicze. Decydujące znaczenie przy ocenie podobieństwa oznaczeń ma ogólne wrażenie jakie oznaczenia wywierają na odbiorcy.
Zdaniem Urzędu Patentowego RP słowo "KARATE" kojarzy się w odbiorze z japońskim systemem walki wręcz, sztuką samoobrony bez broni, posługującą się zwłaszcza ciosami zewnętrznym kantem otwartej dłoni (utwardzanym przez długotrwałe obtłukiwania) i pchnięciami stopą (Patrz Władysław Kopaliński "Słownik Wyrazów Obcych i Zwrotów Obcojęzycznych", Wiedza Powszechna, Warszawa 1989 r.).
Powyższe, zdaniem Urzędu Patentowego RP, wpływa w sposób istotny na odróżnialność w odbiorze porównywanych znaków towarowych.
Zdaniem Urzędu Patentowego RP towary używane przez sprzeciwodawcę i uprawnionych nie są tego samego rodzaju. Znak towarowy sprzeciwodawcy jest używany do oznaczania środków ochrony roślin, natomiast uprawnieni używają znaku towarowego do oznaczania preparatu w formie żelu do zwalczania prusaków i karaluchów. Zdaniem Urzędu Patentowego RP środki te ze względu na zastosowanie, formę użytkową i sposób użycia nie są towarami tego samego rodzaju. Porównując towary przedmiotowych znaków towarowych należy zdaniem Urzędu Patentowego RP brać pod uwagę towary, dla których znaki te zostały zarejestrowane. Znak towarowy KARATOX nr R-[...] jest zgodnie z rejestracją przeznaczony do oznaczania pestycydów. Pestycydy to ogólna nazwa chemicznych środków ochrony roślin i środków chroniących żywność lub człowieka przed szkodnikami. Znak towarowy sprzeciwodawcy KARATE nr R-[...] jest zgodnie z rejestracją przeznaczony do oznaczania preparatów do niszczenia szkodników. Towary porównywanych znaków towarowych, mimo użytych różniących się określeń, są tego samego rodzaju.
Dla uznania podobieństwa porównywanych znaków towarowych w rozumieniu art. 9 ust 1 pkt 1 u.z.t. oprócz jednorodzajowości towarów niezbędne jest spełnienie drugiego warunku, którym jest podobieństwo oznaczeń. Zdaniem Urzędu Patentowego RP oznaczenia porównywanych znaków towarowych nie są podobne w stopniu mogącym wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę zwykłe warunki obrotu gospodarczego towarami, do oznaczania których znaki te są przeznaczone. W ocenie Urzędu Patentowego RP, pestycydy użyte w sposób niewłaściwy stanowią duże zagrożenie dla środowiska naturalnego i dla zdrowia człowieka i z tego powodu pestycydy są stosowane przez wyspecjalizowane ekipy, wyposażone w odpowiedni sprzęt oraz zabezpieczenia, są sprzedawane w specjalnych sklepach przez przeszkolony personel. Fachowy personel z pewnością będzie odróżniał środek oznaczony KARATOX od środka oznaczonego KARATE. Urząd wskazał, że w odosobnionych przypadkach, gdy środek do niszczenia szkodników jest stosowany przez osobę niefachową w tym zakresie, to z reguły korzysta ona z porady osoby fachowej i dokładnie zapoznaje się z ulotką dołączoną do środka, w której wskazany jest także producent środka.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.
Skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2004 r. wniosła S. Limited F., Wielka Brytania.
Zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art . 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5 póz. 17 ze zm.) w zw. z art. 315 ust. 3 pwp. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7 kpa polegające na naruszeniu zasady praworządności, a ponadto błędne zastosowanie art. 77 kpa, polegające na pominięciu szeregu istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji oraz naruszenie art. 107 § 3 kpa polegające na braku prawidłowego uzasadnienia decyzji.
Powołując się na powyższe wniosła:
1. uchylenie decyzji w całości;
2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Skarżący nie zgadza się z ustaleniami wyrażonymi w zaskarżonej decyzji uznając, iż Urząd Patentowy nie rozpoznał wnikliwie sprawy i przez to dokonał wadliwych ustaleń skutkujących niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego powołanych w petitum skargi.
Zdaniem Skarżącego powołującego się na przepis art. 9 ust.1 pkt 1 uzt niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Skarżący wskazuje, że istnieje zakaz rejestracji znaku zgłoszonego późniejszym pierwszeństwem, w sytuacji, gdy pomiędzy nim a znakiem zarejestrowanym występuje jednorodzajowość towarów oraz podobieństwo mogące spowodować u przeciętnych odbiorców ryzyko konfuzji co do pochodzenia towarów.
Zdaniem Skarżącego badając podobieństwa w pierwszej kolejności należy porównywać znaki i towary w takiej formie, w jakiej zostały zarejestrowane, a nie w postaci w jakiej występują w obrocie. Zasada powyższa, nie jest przez Urząd Patentowy kwestionowana, lecz w ocenie skarżącego nie została konsekwentnie w niniejszej sprawie zastosowana. Skarżący dokonując analizy wykazów towarów i usług obu wymienionych powyżej znaków towarowych, nie ma wątpliwości, iż towary objęte klasą 5 są tego samego rodzaju. Znak KARATE został zarejestrowany na preparaty do niszczenia szkodników, a wykaz towarów dla znaku KARATOX obejmuje pestycydy, które również są przeznaczone do zwalczania szkodników, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy dowód w postaci wydruku ze strony encyklopedii internetowej WIEM 2004.
Skarżący podnosi, że fakt istnienia jednorodzajowości towarów przyznał uprawniony z rejestracji znaku KARATOX w piśmie z dnia [...] listopada 2002 roku. Okoliczność ta została także przyznana przez Urząd w zaskarżonej decyzji (str. [...], wiersz 1-2 od dołu).
Powołując się na powyższe skarżący wskazuje, że niezrozumiałe są rozważania Urzędu dotyczące porównania konkretnych preparatów używanych przez uprawnionych z rejestracji znaków KARATE i KATAROX. Zakres ochrony wynikający z rejestracji obu znaków jest bowiem szerszy niż oferta rynkowa uprawnionych z rejestracji znaków KARATE oraz KARATOX i w każdej chwili oferta ta może zostać poszerzona w toku prowadzonej przez oba podmioty działalności gospodarczej.
Zdaniem skarżącego istnienie jednorodzajowości towarów dla porównywanych znaków KARATE i KARATOX, rzutować musi w sposób istotny na ocenę niebezpieczeństwa konfuzji samych znaków.
Skarżący wskazuje, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poza zaprzeczeniem analizy podobieństwa znaków dokonanej przez skarżącego, brak jest jednocześnie wyjaśnienia podstaw uznania tej analizy za błędną czy też nietrafną. Urząd nie wyjaśnił również, dlaczego dał wiarę wyjaśnieniom uprawnionego z rejestracji znaku KARATOX, z której wynika, że skoro człon KARA pochodzi od "karalucha" a człon TOX od "toxyczności", to pomiędzy znakami nie zachodzi podobieństwo mogące wprowadzić w błąd. Zdaniem skarżącego stanowisko Urzędu w tym zakresie jest zupełnie nieuzasadnione i zaprzecza zasadom dokonywania oceny podobieństwa znaków słownych wypracowanym przez orzecznictwo i doktrynę prawa. Wskazuje, że "..w praktyce orzeczniczej, ale i w doktrynie wykształcono szereg reguł specjalnych, według których ustala się podobieństwo w ramach różnych rodzajów znaków. W przypadku znaków słownych podobieństwo należy oceniać na płaszczyźnie wizualnej i fonetycznej. Dla oceny podobieństwa fonetycznego ma znaczenie liczba sylab, ich brzmienie oraz akcent. Z tego punktu widzenia uznano za podobne znaki DUXIL i DULMIL, TESA i T.E.A., LESLEY i SISLEY. Podobieństwo wizualne ocenia się z punktu widzenia liczby słów bądź liter w ogóle, liczby słów bądź liter takich samych, ich kształtu, układu jak i koloru. W tym ujęciu są podobne: JOCER i POKER, EVIAN i VIVIAN, ETICON i TICON, BELLA i WELLA. Znakomita większość znaków słownych wykazuje podobieństwo na obu płaszczyznach. Taka sama liczba sylab, minimalne różnice wizualne i wyraźne współbrzmienie fonetyczne podwyższają ryzyko pomyłki." - U. Promińska w: Naruszenie praw na dobrach niematerialnych, Polska Izba Rzeczników Patentowych, Warszawa 2001, str. 96.
Powołując się na powyższe skarżący wskazuje, że analiza dokonana przez skarżącego co do podobieństwa znaków była prawidłowa. Natomiast Urząd Patentowy, wbrew przyjętym regułom, uznał za przekonującą analizę podobieństwa dokonaną przez uprawnionego z rejestracji znaku KARATOX.
Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy w sposób zupełnie dowolny przyjął, że oznaczenie KARATOX jest utworzone od KARAlucha i TOXyczności, bowiem takich wniosków nie można sformułować dokonując analizy danych zawartych w rejestrze znaku KARATOX nr R-[...]. Znak KARATOX został zarejestrowany na pestycydy, a zatem w jaki sposób z wykazu towarów miałaby wynikać konkluzja zawarta w decyzji Urzędu Patentowego. W zaskarżonej decyzji nie tylko brak jest jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie, ale stanowisko organu orzekającego jest niezasadne na gruncie obowiązujących w języku polskim reguł, w tym także pisowni wyrazu "toksyczność".
Skarżący podnosi, że, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do interpretacji przyjętej przez Urząd Patentowy, bowiem z projektu etykiet produktu KARATOX TURBO czy też KARATOX B złożonych przez uprawnionego z rejestracji znaku KARATOX nr R-[...] wynika, że preparaty te stosowane są nie tylko do zwalczania karaluchów lecz również prusaków. Zatem, przedstawiona przez Urząd Patentowy analiza znaku towarowego KARATOX, nawet w odniesieniu do produktów, które znajdują się na rynku, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. To z kolei uzasadnia tezę o braku wnikliwości Urzędu w toku rozpoznawania sprawy oraz wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów powołanych w pełitum skargi.
Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy w sposób zupełnie dowolny przyjął, że oznaczenie KARATOX jest utworzone od KARAlucha i TOXyczności, bowiem takich wniosków nie można sformułować dokonując analizy danych zawartych w rejestrze znaku KARATOX nr R-[...]. Znak KARATOX został zarejestrowany na pestycydy, a zatem w jaki sposób z wykazu towarów miałaby wynikać konkluzja zawarta w decyzji Urzędu Patentowego. W zaskarżonej decyzji nie tylko brak jest jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie, ale stanowisko organu orzekającego budzi zdziwienie także na gruncie obowiązujących w języku polskim reguł, w tym także pisowni wyrazu "toksyczność".
Podnosi, że "W nauce prawa zwraca się uwagę, że znacznie mniejsze znaczenie niż pierwsze litery i sylaby mają natomiast zakończenia słów. Z reguły bowiem wizualnie i fonetycznie odbiorca zwraca mniejszą uwagę na końcowe fragmenty słowa. Przyrostki takie jak: -tex, -lux, -lex występują na tyle często, że nabywca praktycznie ich nie zauważa." - (R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz., Warszawa 1997, str. 92).
Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy w uzasadnieniu faktycznym decyzji nie odniósł się merytorycznie do powyżej podnoszonych w sprzeciwie argumentów, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, iż uznaje takie stanowisko za nietrafne, a przyjęta analiza może mieć jedynie charakter pomocniczy. Działanie takie jest zaś sprzeczne z art. 107 § 3 kpa, który wymaga od organu administracji wskazania przyczyn, z powodu których uznał powoływane przez stronę argumenty i dowody za niewiarygodne.
Nadto należy wskazać, iż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego została wydana z naruszeniem przepisu art. 77 § 4 kpa, gdyż Urząd przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie uwzględnił faktów znanych organowi z urzędu. Urząd Patentowy uznając za wadliwą analizę dotyczącą podobieństwa znaków KARATE i KARATOX, w której skarżący wskazał na "KARAT" jako na identyczne rdzenie porównywanych oznaczeń, uznał, że tak naprawdę decydujące znaczenie, przesądzające o odmienności obu znaków, ma końcówka OX. Takie stanowisko zdaniem skarżącej zaprzecza dotychczasowej utrwalonej praktyce Urzędu Patentowego, znajdującej odzwierciedlenie w rejestrach znaków towarowych, gdzie odnotowanych jest ponad 470 znaków towarowych w klasie 5, które posiadają końcówkę - tex, -tox, -ox, co wskazuje, iż końcówki te nie są elementami uważanymi przez Urząd Patentowy za mogące przesądzić o zdolności odróżniającej danego oznaczenia. To zaś oznacza, że przy badaniu zdolności odróżniającej znaków towarowych zawierających wymienione końcówki badaniu podlega jedynie pierwsza część oznaczenia. Powołując się na powyższe skarżący wywodzi, że przy ocenie podobieństwa znaków KARATE i KARATOX Urząd zastosował odmienne kryteria ocenne, co oznacza, iż naruszył w tym zakresie zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 kpa jak i zasadę budowania zaufania obywateli do organu administracji, znajdująca odzwierciedlenie w art. 8 kpa.
Skarżący wskazuje, że Urząd Patentowy nie tylko pominął fakt znany mu z urzędu, ale również nie wyjaśnił skarżącemu, dlaczego uważa, że końcówka OX przesądziła braku podobieństwa pomiędzy znakami KARATE i KARATAOX i na jakiej podstawie do oceny wskazanych znaków przyjął odmienne kryteria.
Podnosi, iż Urząd Patentowy uznając analizę porównawczą dokonaną przez skarżącego w sprzeciwie za mającą jedynie charakter pomocniczy uznał, że decydujące znaczenie przy ocenie podobieństwa oznaczeń ma ogólne wrażenie jakie oznaczenia wywierają na odbiorcy. Zdaniem Skarżącego Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji nie wskazał w jaki sposób należałoby ocenić to ogólne wrażenie. W tym zakresie Urząd poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że słowo KARATE kojarzy się w odbiorze z japońskim systemem walki. Nie wyjaśnił jednakże z czym ewentualnie, zdaniem Urzędu, może kojarzyć się oznaczenie KARATOX i dlaczego uważa, że znaki KARATE i KARATOX wywierają w odbiorze ogólnym odmienne wrażenie.
Skarżący wskazuje, że w doktrynie prawa przyjmuje się, że przy badaniu znaków towarowych "należy uwzględniać ogólne wrażenie, jakie oba porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcę. Zasada ta opiera się na spostrzeżeniu, że dla nabywcy decydujące znaczenie mają zbieżne elementy obu oznaczeń. Jest to usprawiedliwione z psychologicznego punktu widzenia, gdyż nabywca zachowuje z reguły w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia, którego poszukuje. Kieruje się więc przy wyborze jedynie pewnymi przewodnimi elementami oznaczenia, z pominięciem odrębnych rozbieżności" - (R, Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz., Warszawa 1997, str. 91)
Z powyższego wynika, że pojęcie "ogólnego wrażenia" nie jest terminem niedefiniowalnym i jego uściślenie jest uzależnione od dokonania analizy porównywanych oznaczeń za pomocą wyżej wskazanych reguł i zasad oceny podobieństwa znaków towarowych.
Podniósł, iż Urząd Patentowy w sposób dowolny dokonał ustalenia grupy odbiorców towarów wskazanych w wykazie towarów dla znaku KARATE i KARTAOX. Rozważania w tym zakresie są zdaniem skarżącego nie tylko dowolne ale i wewnętrznie sprzeczne. Zdaniem skarżącego analizę docelowej grupy odbiorców Urząd odniósł jedynie do znaku KARATOX, o czym świadczy odwołanie się w tym zakresie do pestycydów natomiast w ogóle nie zdefiniował grupy odbiorców towarów oznaczonych znakiem KARATE oraz nie ustalił, w jakim zakresie te grupy odbiorców mogą się pokrywać, co już wskazuje na brak wnikliwości Urzędu w analizie tej kwestii. Następnie należy wskazać, ze Urząd uznając, iż grupą odbiorców dla pestycydów są "z reguły" specjaliści, nie wskazał podstawy na jakiej się oparł w tych ustaleniach. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów, które wskazywałyby, iż jedynie specjaliści mogą być odbiorcami takich towarów. Nadto, określenie "z reguły" wskazuje, że są to domysły i przypuszczenia Urzędu, a nie twierdzenia poparte dowodami.
Podniósł, że Urząd nie wyklucza możliwości, że towary objęte rejestracją znaków KARATE i KARATOX mogą trafić do obrotu powszechnego i do przeciętnego odbiorcy. Zdaniem skarżącego taka konstatacja Urzędu dowodzi, iż tak naprawdę organ dopuszcza możliwość pomylenia przez odbiorców towarów oznaczonych znakami KARATE i KARATOX, co oznacza, iż niebezpieczeństwo konfuzji istnieje. W doktrynie prawa przyjmuje się, iż "do stwierdzenia podobieństwa nie jest konieczne rzeczywiste pomylenie znaków przez odbiorców. Wystarczy bowiem, że istnieje taka możliwość" - R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz. Warszawa 1997, str.91).
Powołując się na powyższe skarżący wysnuł wniosek, że ostatecznie Urząd Patentowy przyznał rację skarżącemu, iż znaki towarowe KARATE i KARATOX są do siebie podobne w stopniu mogącym spowodować niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd.
Biorąc pod uwagę powyższe skarżący uznał, że decyzja Urzędu oddalająca sprzeciw skarżącego jest wadliwa i sprzeczna z przepisami prawa powołanymi w petitum skargi.
Wskazał, że za sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa znaków towarowych należy uznać stwierdzenie Urzędu, że porada fachowca i ulotka przesądzając tym, że towary oznaczone znakami KARATE i KARATOX nie zostaną pomylone. Przyjęcie tezy prezentowanej przez Urząd doprowadziłoby do przekreślenia podstawowej funkcji znaków towarowych, a mianowicie funkcji odróżniania pochodzenia. Podniósł, że w literaturze podkreśla się, iż: "Z jednej strony forma przedstawieniowa (znaku - dopisek własny) musi być "sama w sobie" na tyle charakterystyczna, aby mogła identyfikować towar. Z drugiej strony musi zapewniać kupującemu możliwość dokonania wyboru towaru według niej, bez konieczności ustalania pochodzenia towaru drogą okrężną (np. przez szukanie na towarze nazwy producenta)" - Urszula Promińska w: Prawo własności przemysłowej. Przepisy i omówienie. Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003.
Biorąc pod uwagę powyższe, skarżący uznał, iż Urząd Patentowy w niniejszej sprawie wykazał się brakiem wnikliwości dokonując oceny znaków KARATE i KARATOX w świetle art. 9.1.1 uzt, jak również materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co jest sprzeczne z wyrażoną w art. 7 kpa zasadą praworządności. Zasada ta przejawia się w konieczności podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W szczególności, z zasady tej należy wyprowadzić obowiązek organu administracji państwowej do zgromadzenia w danej sprawie dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w celu prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.
W przedmiotowej sprawie naruszenia tejże zasady zdaniem skarżącego należy upatrywać w postępowaniu organu, który wydał wadliwe rozstrzygnięcie bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a jedynie z uwzględnieniem selektywnie wybranych argumentów, pomijając okoliczności mające istotne znaczenie dla przedmiotu postępowania, przedstawiane przez stronę w jego toku.
Wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie Urząd Patentowy zdaniem skarżącego nie dopełnił obowiązku w zakresie wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, a na podstawie zgromadzonych dowodów dokonał wadliwych ustaleń faktycznych.
Przedstawione bowiem argumenty oraz zgromadzone dowody, nie dawały podstaw aby przyjąć, iż pomiędzy znakami towarowymi KARATE oraz KARTAOX, nie istnieje podobieństwo mogące rodzić niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia.
Brak z kolei wszechstronnego wyjaśnienia przez Urząd Patentowy RP argumentów i dowodów, na których oparł rozstrzygnięcie oraz brak wyjaśnienia przyczyn, z powodu których uznał, że twierdzenia skarżącego są nietrafne i błędne należy uznać za naruszenie art 107 § 3 kpa. Organ orzekający jest bowiem obowiązany do logicznego, wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia w decyzji motywów rozstrzygnięcia. Tymczasem w treści decyzji znajdują się wywody sprzeczne ze sobą i rozbieżne z rozstrzygnięciem, a także błędy logiczne, co zostało szerzej wskazane w treści skargi.
Mając powyższe na względzie, wnosimy jak na wstępie.
W odpowiedzi na skargą Urząd wnosił o jej oddalenie. Zdaniem Urzędu Patentowego RP zarzuty podniesione przez skarżącego nie są trafne.
Urząd stwierdził, że dokonał prawidłowej oceny stopnia podobieństwa porównywanych znaków towarowych w aspekcie art.9 ust.1 pkt 1 u.z.t.
Urząd stwierdził, iż ustalone zostało, że obydwa znaki przeznaczone są do oznaczania towarów jedno rodzajowych w klasie 5. Sporny znak - dla pestycydów, znak skarżącego - dla preparatów do niszczenia szkodników czyli również pestycydów, bowiem jest to ogólna nazwa chemicznych środków ochrony roślin i środków chroniących żywność lub człowieka przed szkodnikami. Stwierdzenie o jednorodzajowości towarów nie stoi w sprzeczności z wcześniejszą uwagą Urzędu, iż porównywane znaki są używane przez strony do odmiennych towarów. Znak sporny - do oznaczania preparatu w formie żelu do zwalczania prusaków i karaluchów a znak skarżącego - do środków ochrony roślin, które to towary - pomimo zaklasyfikowania ich w tożsamej klasie towarowej 5 - są różnymi towarami, z uwagi przede wszystkim na ich przeznaczenie (aczkolwiek określone są ogólną nazwą pestycydy). Takie rozróżnienie wymienionych towarów znalazło także wyraz w Międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług, gdzie w klasie 5 odrębnie wymienione zostały środki do zwalczania robactwa i np. herbicydy (czyli środki chwastobójcze). Mimo powyższej uwagi, Urząd zajął jednoznaczne stanowisko w zakresie uznania jednorodzajowości towarów podkreślając, iż przy dokonywaniu oceny podobieństwa towarów w rozumieniu art.9 ust.1 pkt 1 u.z.t. rozstrzygające znaczenie ma zakres udzielonej ochrony, a więc to dla jakich towarów zostały przeznaczone oba znaki towarowe.
Ponadto Urząd podniósł okoliczność związaną z kupowaniem tego rodzaju produktów - pestycydów, przy których stosowaniu należy zachowywać ostrożność, a więc nabywanych w specjalistycznych sklepach, lub często po zasięgnięciu opinii fachowego personelu czy też zapoznaniu się z ulotką. To stwierdzenie w żadnym stopniu nie odnosiło się do zaprzeczenia podstawowej funkcji znaku towarowego tj. oznaczenia pochodzenia towarów - jak uważa skarżący - lecz miało na celu zwrócenie uwagi na warunki zbytu tego rodzaju towarów, które to warunki należy także uwzględnić przy ocenie stopnia podobieństwa znaków towarowych w świetle art.9 ust.1 pkt 1 u.z.t. Przedstawione okoliczności nabywania wskazanych produktów - nie będących towarami masowymi, codziennego użytku - mają wpływ na zmniejszenie ryzyka pomyłki, a nie na deprecjonowanie podstawowej funkcji znaku towarowego.
W kwestionowanej decyzji Urząd prawidłowo ocenił też stopień podobieństwa samych oznaczeń będących znakami słownymi. Podobieństwo tego rodzaju oznaczeń oceniane jest w płaszczyźnie fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej, a bilans dokonanych porównań składa się na ocenę ogólnego wrażenia jakie porównywane oznaczenie wywierają na odbiorców towarów. Aczkolwiek w porównywanych znakach KARATE i KARATOX występuje tożsamych pierwszych pięć liter i liczba sylab jest taka sama, to jednak znaki te są odmienne w warstwie fonetycznej, wizualnej i będą odbierane jako różniące się. Dzielenie bowiem słowa na części i porównywanie tylko poszczególnych ich sylab, członów prowadzić może do nieprawidłowych wniosków, gdyż oceny podobieństwa oznaczeń należy dokonywać w ich całokształcie. Występowanie jednego wspólnego członu, rdzenia nie zawsze prowadzi do uznania podobieństwa. Taka sytuacja zachodzi, gdy wyraźne zabarwienie znaczeniowe słowa pozwala na łatwiejsze zróżnicowanie oznaczenia w stosunku do słowa (lub słów), które tego znaczenia nie mają. Słowo "karate" ma swoją określoną , konkretną treść - oznacza japoński system walki wręcz, zaś ,,karatox" sam w sobie jest oznaczeniem fantazyjnym i z tego względu ocena tych znaków nie może wyłącznie odnosić się tylko do porównania samych liter, sylab czy rdzeni.
Zatem brak określonego znaczenia w jednym z porównywanych znaków zwiększa wówczas wagę elementów wzrokowych i brzmieniowych. Natomiast w rozważanej sprawie znak skarżącego posiada silne zabarwienie znaczeniowe, którego pozbawione jest słowo ,,karatox", co w istotny sposób wpływa na zróżnicowanie tych oznaczeń.
Zdaniem Urzędu w zaskarżonej decyzji dokonano trafnej analizy stopnia podobieństwa porównywanych znaków towarowych z uwzględnieniem wszystkich reguł stosowanych przy ocenie znaków towarowych w rozumieniu art.9 ust.1 pkt 1 u.z.t, dając wyraz zajętemu stanowisku w uzasadnieniu swej decyzji.
W ocenie Urzędu brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył przepisy proceduralne i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:
ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a.,
ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a.,
ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p.
Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.
W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U z 2003, Nr 119, poz.1117 z póź.zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17). Urząd Patentowy zgodnie z przepisem art. 247 ust 1 zawiadomił uprawnionego o wniesieniu sprzeciwu, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Zgodnie z przepisem ust.2 powołanego artykułu jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, o którym mowa w ust. 1, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 315 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49, poz. 508) do praw m. in. w zakresie znaków towarowych, istniejących w dniu wejścia w życie tej ustawy (22 sierpnia 2001r.) stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17), w myśl którego niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Stosownie do tego przepisu, przeszkodę do rejestracji stanowi prawo z rejestracji znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem. Niedopuszczalna jest rejestracja znaków towarowych, gdyby w wyniku jej wydania powstało prawo, którego zakres pokrywałby się chociaż częściowo z zakresem prawa z rejestracji z wcześniejszym pierwszeństwem. Czy obydwa znaki towarowe są podobne, rozstrzyga się na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzania w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.
Na niedopuszczalne wprowadzanie w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów składa się podobieństwo towarów i podobieństwo oznaczeń.
Decyzji Urząd Patentowy RP z dnia 6 kwietnia 2004 r. oddalającej sprzeciw firma S. Limited, Wielka Brytania zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art . 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5 póz. 17 ze zm.) w zw. z art. 315 ust. 3 pwp.
Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7 kpa polegające na naruszeniu zasady praworządności, a ponadto błędne zastosowanie art. 77 kpa, polegające na pominięciu szeregu istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji oraz naruszenie art. 107 § 3 kpa polegające na braku prawidłowego uzasadnienia decyzji.
Podnosząc zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych firma S. Limited, Wielka Brytania wskazała, że niedopuszczalna jest rejestracja znaku zgłoszonego późniejszym pierwszeństwem, w sytuacji, gdy pomiędzy nim a znakiem zarejestrowanym występuje jednorodzajowość towarów oraz podobieństwo mogące spowodować u przeciętnych odbiorców ryzyko konfuzji co do pochodzenia towarów. Firma S. Limited, Wielka Brytania wskazała, że przypadku znaków słownych podobieństwo należy oceniać na płaszczyźnie wizualnej i fonetycznej.
Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy w sposób zupełnie dowolny przyjął, że oznaczenie KARATOX jest utworzone od KARAlucha i TOXyczności, bowiem takich wniosków nie można sformułować dokonując analizy danych zawartych w rejestrze znaku KARATOX nr R-[...]. W zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie, ale stanowisko organu orzekającego jest niewłaściwe na gruncie obowiązujących w języku polskim reguł, w tym także pisowni wyrazu "toksyczność".
Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy w uzasadnieniu faktycznym decyzji nie odniósł się merytorycznie do powyżej podnoszonych w sprzeciwie argumentów, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, iż uznaje takie stanowisko za nietrafne, a przyjęta analiza może mieć jedynie charakter pomocniczy. Działanie takie jest zaś sprzeczne z art. 107 § 3 kpa, który wymaga od organu administracji wskazania przyczyn, z powodu których uznał powoływane przez stronę argumenty i dowody za niewiarygodne.
Skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego została wydana z naruszeniem przepisu art. 77 § 4 kpa, gdyż Urząd przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie uwzględnił faktów znanych organowi z urzędu. Urząd Patentowy uznając za wadliwą analizę dotyczącą podobieństwa znaków KARATE i KARATOX, w której skarżący wskazał na "KARAT" jako na identyczne rdzenie porównywanych oznaczeń, uznał, że tak naprawdę decydujące znaczenie, przesądzające o odmienności obu znaków, ma końcówka OX. Takie stanowisko zdaniem skarżącej zaprzecza dotychczasowej utrwalonej praktyce Urzędu Patentowego, znajdującej odzwierciedlenie w rejestrach znaków towarowych, gdzie odnotowanych jest ponad 470 znaków towarowych w klasie 5, które posiadają końcówkę - tex, -tox, -ox, co wskazuje, iż końcówki te nie są elementami uważanymi przez Urząd Patentowy za mogące przesądzić o zdolności odróżniającej danego oznaczenia. To zaś oznacza, że przy badaniu zdolności odróżniającej znaków towarowych zawierających wymienione końcówki badaniu podlega jedynie pierwsza część oznaczenia. Powołując się na powyższe skarżący wywodzi, że przy ocenie podobieństwa znaków KARATE i KARATOX Urząd zastosował odmienne kryteria ocenne, co oznacza, iż naruszył w tym zakresie zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 kpa jak i zasadę budowania zaufania obywateli do organu administracji, znajdująca odzwierciedlenie w art. 8 kpa.
Firma S. Limited, Wielka Brytania wskazała, że przy ocenie podobieństwa oznaczeń ma znaczenie ogólne wrażenie jakie oznaczenia wywierają na odbiorcy. Zdaniem Skarżącego Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji nie wskazał w jaki sposób należałoby ocenić to ogólne wrażenie. W tym zakresie Urząd poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że słowo KARATE kojarzy się w odbiorze z japońskim systemem walki. Nie wyjaśnił jednakże z czym ewentualnie, zdaniem Urzędu, może kojarzyć się oznaczenie KARATOX i dlaczego uważa, że znaki KARATE i KARATOX wywierają w odbiorze ogólnym odmienne wrażenie.
Podniósł, iż Urząd Patentowy w sposób dowolny dokonał ustalenia grupy odbiorców towarów wskazanych w wykazie towarów dla znaku KARATE i KARTAOX. Stwierdził, że Urząd nie wyklucza możliwości, że towary objęte rejestracją znaków KARATE i KARATOX mogą trafić do obrotu powszechnego i do przeciętnego odbiorcy. Zdaniem skarżącego taka konstatacja Urzędu dowodzi, iż tak naprawdę organ dopuszcza możliwość pomylenia przez odbiorców towarów oznaczonych znakami KARATE i KARATOX, co oznacza, iż niebezpieczeństwo konfuzji istnieje.
Biorąc pod uwagę powyższe, skarżący uznał, iż Urząd Patentowy w niniejszej sprawie wykazał się brakiem wnikliwości dokonując oceny znaków KARATE i KARATOX w świetle art. 9.1.1 uzt, jak również materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co jest sprzeczne z wyrażoną w art. 7 kpa zasadą praworządności. Zasada ta przejawia się w konieczności podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W szczególności, z zasady tej należy wyprowadzić obowiązek organu administracji państwowej do zgromadzenia w danej sprawie dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w celu prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.
Wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie Urząd Patentowy zdaniem skarżącego nie dopełnił obowiązku w zakresie wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, a na podstawie zgromadzonych dowodów dokonał wadliwych ustaleń faktycznych.
Przedstawione argumenty oraz zgromadzone dowody, nie dawały podstaw aby przyjąć, iż pomiędzy znakami towarowymi KARATE oraz KARTAOX, nie istnieje podobieństwo mogące rodzić niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia.
Brak z kolei wszechstronnego wyjaśnienia przez Urząd Patentowy RP argumentów i dowodów, na których oparł rozstrzygnięcie oraz brak wyjaśnienia przyczyn, z powodu których uznał, że twierdzenia skarżącego są nietrafne i błędne należy uznać za naruszenie art. 107 § 3 kpa. Organ orzekający jest bowiem obowiązany do logicznego, wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia w decyzji motywów rozstrzygnięcia. Tymczasem zdaniem skarżącego w treści decyzji znajdują się wywody sprzeczne ze sobą i rozbieżne z rozstrzygnięciem, a także błędy logiczne, co zostało szerzej wskazane w treści skargi.
Zdaniem Sądu argumenty przedstawione przez skarżącego nie mogą być uwzględnione. Urząd dokonał prawidłowej oceny stopnia podobieństwa porównywanych znaków towarowych w aspekcie art.9 ust.1 pkt 1 u.z.t.
Ustalono, iż obydwa znaki przeznaczone są do oznaczania towarów jedno rodzajowych w klasie 5. Sporny znak - dla pestycydów, znak skarżącego - dla preparatów do niszczenia szkodników czyli również pestycydów, bowiem jest to ogólna nazwa chemicznych środków ochrony roślin i środków chroniących żywność lub człowieka przed szkodnikami. Prawidłowo stwierdzono, że jednorodzajowość towarów nie stoi w sprzeczności ustaleniami, iż porównywane znaki są używane przez strony do odmiennych towarów. Znak sporny - do oznaczania preparatu w formie żelu do zwalczania prusaków i karaluchów a znak skarżącego - do środków ochrony roślin, które to towary - pomimo zaklasyfikowania ich w tożsamej klasie towarowej 5 - są różnymi towarami, z uwagi przede wszystkim na ich przeznaczenie (aczkolwiek określone są ogólną nazwą pestycydy). Urząd powołując się na rozróżnienie wymienionych towarów w Międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług (w klasie 5 odrębnie wymienione zostały środki do zwalczania robactwa i środki chwastobójcze) zajął jednoznaczne stanowisko w zakresie uznania jednorodzajowości towarów podkreślając, iż przy dokonywaniu oceny podobieństwa towarów w rozumieniu art.9 ust.1 pkt 1 u.z.t. rozstrzygające znaczenie ma zakres udzielonej ochrony, a więc to dla jakich towarów zostały przeznaczone oba znaki towarowe.
Prawidłowo przyjęto, iż przy oferowaniu towarów oznaczonych tymi znakami nie zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd klientów. Faktem nie wymagającym udowadniania jest okoliczność, że tego rodzaju towary bez względu na to czy oferowane w obrocie profesjonalnym czy też masowym kupowane są przy zachowaniu szczególnej ostrożność, a więc oferowane są w specjalistycznych sklepach, lub na wydzielonych stoiskach a klient dokonujący zakupu często korzysta z opinii fachowego personelu czy też zapoznaje się z ulotką informacyjną. Tak więc warunki zbytu tego rodzaju towarów są inne niż warunki zbytu towaru masowego a ryzyko pomyłki przy zakupie takich towarów bez poznania opinii fachowego personelu czy też zapoznania się z ulotką informacyjną istnieje nawet w obrębie produktów tego samego producenta. Słusznie Urząd wskazuje, że okoliczności nabywania wskazanych produktów, które nie są towarami masowymi, codziennego użytku - mają wpływ na zmniejszenie ryzyka pomyłki, a nie na deprecjonowanie podstawowej funkcji znaku towarowego.
Urząd prawidłowo ocenił też stopień podobieństwa samych oznaczeń będących znakami słownymi. Podobieństwo tego rodzaju oznaczeń oceniane jest w płaszczyźnie fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej, a bilans dokonanych porównań składa się na ocenę ogólnego wrażenia jakie porównywane oznaczenie wywierają na odbiorców towarów. Aczkolwiek w porównywanych znakach KARATE i KARATOX występuje tożsamych pierwszych pięć liter i liczba sylab jest taka sama, to jednak znaki te są odmienne w warstwie fonetycznej, wizualnej i będą odbierane jako różniące się. Urząd słusznie zauważył, że w tym konkretnym przypadku dzielenie słowa na części i porównywanie tylko poszczególnych ich sylab, członów prowadzić może do nieprawidłowych wniosków, gdyż oceny podobieństwa oznaczeń należy dokonywać w ich całokształcie. Występowanie jednego wspólnego członu, rdzenia może ale nie zawsze musi prowadzi do uznania podobieństwa. Taka sytuacja zachodzi, gdy wyraźne zabarwienie znaczeniowe słowa pozwala na łatwiejsze zróżnicowanie oznaczenia w stosunku do słowa (lub słów), które tego znaczenia nie mają. Słowo "karate" ma swoją określoną , konkretną treść - oznacza "pustą rękę" znaną z dalekowschodnich systemów walki wręcz, i jest kojarzone jednoznacznie z nimi. Słowo ,,karatox" samo w sobie jest oznaczeniem fantazyjnym i dla przeciętnego odbiorcy nie oznacza w zasadzie nic ewentualnie końcówka wyrazu "TOX", "OX" w tej fantazyjnej zbitce słów wskazuje na toksyczność. Jak słusznie zauważył skarżący uznanie przez organ na gruncie obowiązujących w języku polskim reguł pisowni wyrazu "toksyczność" przez "OX" jest wątpliwe jednak przy wyrazach fantazyjnych dopuszczalne a co więcej w odbiorze przeciętnego odbiorcy kojarzone z toksycznością.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, że brak określonego znaczenia w jednym z porównywanych znaków zwiększa wówczas wagę elementów wzrokowych i brzmieniowych. Niewątpliwie znak skarżącego posiada silne zabarwienie znaczeniowe, którego pozbawione jest słowo ,,karatox", co w istotny sposób wpływa na zróżnicowanie tych oznaczeń i wyklucza możliwość pomyłki w ramach samego oznaczenia co wcale nie musi powodować pomyłki w wyborze towaru nawet w ramach jednego oznaczenia.
Zdaniem Sądu Urząd dokonał trafnej analizy stopnia podobieństwa porównywanych znaków towarowych z uwzględnieniem wszystkich reguł stosowanych przy ocenie znaków towarowych w rozumieniu art.9 ust.1 pkt 1 u.z.t, dając wyraz zajętemu stanowisku w uzasadnieniu swej decyzji.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ prawidłowo ocenił indywidualną konkretną sprawę i podobieństwa znaków co nie znaczy, że w innych sprawach ocenianych indywidualnie (np. przywołanych przez skarżącego w skardze) rozstrzygnięcia będą takie same lub inne a to mogłoby naruszać zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 kpa jak i zasadę budowania zaufania obywateli do organu administracji, znajdująca odzwierciedlenie w art. 8 kpa.
Kontrolując zaskarżoną decyzję należy podkreślić, że kodeksowa zasada swobodnej oceny dowodów przez organy administracyjne, wynikająca z art. 80 k.p.a., wyłącza zasadniczo możliwość odmiennej oceny przez sąd administracyjny wiarygodności i mocy dowodowej zebranego w sprawie materiału, chyba że ustalenia zawarte w decyzji mają charakter dowolnych (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 5203/98; LEX nr 44809). Sąd administracyjny nie jest bowiem organem III instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór, w ramach realizacji zasady swobodnej (a nie dowolnej) oceny dowodów, jest słuszny, gdyż Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 1998 r., sygn. akt l SA/Kr 36/97; LKX nr 34108). Innymi słowy, jeżeli postępowanie dowodowo- wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to nie narusza prawa wybór przez organ administracji publicznej jednej z wchodzących w grę możliwości. Wówczas sąd, w ramach kontroli orzeczniczej organu administracji publicznej, nie może zakwestionować takiego rozstrzygnięcia, gdyż, jak to wyżej wskazano, sprawuje on kontrolę tylko pod kątem legalności orzeczenia, nie zaś jego słuszności.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.