Pełny tekst orzeczenia VI SA/WA 1335/24

VI SA/Wa 1335/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-12-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Anna Fyda-Kawula. /sprawozdawca/
Jakub Linkowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GZ 658/25 - Postanowienie NSA z 2025-10-07
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] lutego
2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i b), ust. 4 pkt 1-4, ust. 5 i art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1071/2009) oraz art. 1, grupa 5 nr 2 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.2016.74.8, dalej: rozporządzenie nr 2016/403), po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniosku J. C. (Skarżący) utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2023 r. nr [...], którą ten Organ stwierdził utratę dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego – Skarżącego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] oraz decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną za 3 najpoważniejsze naruszenia, o których mowa w Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd. Naruszenia te stanowią najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 2 zał. I do rozporządzenia nr 2016/403, tj. nieutrzymywanie pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. Do oceny dobrej reputacji Organ wziął pod uwagę także 27 naruszeń stwierdzonych w powołanych decyzjach (tj. lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), które w rozporządzeniu nr [...] zostały zakwalifikowane jako bardzo poważne (nr 2.17 załącznika nr I do tego rozporządzenia).
Zgodnie z danymi będącymi w posiadaniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego ww. decyzje są wykonalne, a kary pieniężne z ich tytułu zostały zapłacone 16 marca 2023 r. Ustalono również, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał Skarżącemu zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.
Mając na uwadze powyższe informacje, pismem z dnia 4 maja 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji z powodu nałożenia sankcji za ww. najpoważniejsze naruszenia, pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto Organ wskazał, jakie elementy będzie brał pod uwagę przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, wymienione w art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, wzywając jednocześnie do przedstawienia stosownych wyjaśnień i dokumentów.
Skarżący w odpowiedzi na przesłane zawiadomienie pismem z 22 maja 2023 r. przesłał wyjaśnienia i dowody, z których wynikało, że w okresie od lutego 2023 r. do kwietnia 2023 r. wykonał 97 operacji transportowych i w tym okresie zatrudniał 25 kierowców, wykonał badania techniczne pojazdów o nr rej. [...] i [...] zakończone pozytywnie, po kontroli podjął działania mające na celu zwiększenie nadzoru nad czasem pracy kierowców i procedurami dotyczącymi bezpieczeństwa, stwierdził, że kierowcy poddawani są szkoleniom i posiadają wiedzę dotyczącą prawidłowej oceny stanu technicznego pojazdów, przestrzegania norm czasu pracy oraz obsługi tachografów, ostatnie przeprowadzone szkolenie obejmowało w szczególności zagadnienia związane z oględzinami pojazdu, żeby nie dopuścić do wykonywania przewozu pojazdem z usterką, zobligował kierowców do codziennej kontroli stanu technicznego pojazdów przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu, sprawdzania stanu technicznego za pomocą listy kontrolnej, zmienił współpracę z przedsiębiorstwem analizującym naruszenia popełnione przez kierowców w zakresie czasu pracy, wprowadził procedury nadzoru nad czasem pracy kierowców z dodatkowymi szkoleniami i sankcjami za ich nieprzestrzeganie. W załączeniu przesłał wykaz pracowników, zestawienie operacji transportowych, zaświadczenie o szkoleniach wewnętrznych dla kierowców i kadry zarządzającej, wykaz procedury nadzoru nad czasem pracy kierowców i zaświadczenie o wykonaniu przeglądów naczep.
W odpowiedzi na wystąpienie Organu Powiatowy Urząd Pracy w W. pismem z [...] czerwca 2023 r. nr [...] stwierdził, biorąc pod uwagę dotychczasową współpracę ze Skarżącym, że zaprzestanie bądź nieprowadzenie działalności przez Skarżącego nie będzie miało znacząco wpływu na zmianę bezrobocia w powiecie wejherowskim.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Organ ww. decyzji z [...] sierpnia 2023 r.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 8 § 1 i 2 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a także prawa materialnego, tj. art. 7d ust. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazując na odmienne rozstrzygnięcie w decyzji Organu nr [...] z [...] maja 2022 r. przy tożsamym stanie faktycznym i prawnym, zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, uznanie za niewystarczającego wdrożonego planu naprawczego poprawiającego sytuację w przedsiębiorstwie Skarżącego oraz niezasadne przyjęcie, że decyzja stwierdzająca utratę reputacji jest proporcjonalną reakcją w tym przypadku.
W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przywołał treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.
Organ stosownie do treści art. 7d ust. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ocenił stosunek liczby naruszeń przypadających na liczbę kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę oraz skalę prowadzonych przez niego operacji transportowych. Biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj naruszeń (3 najpoważniejsze naruszenia, 27 bardzo poważnych naruszeń), liczbę zatrudnionych kierowców (25), liczbę pojazdów zgłoszonych do licencji wspólnotowej (20), a także skalę prowadzonych operacji transportowych w okresie od lutego 2023 r. do kwietnia 2023 r. (97 zleceń transportowych), stwierdził, że liczba popełnionych naruszeń nie może zostać uznana nieznaczną w stosunku do skali prowadzonej przez Skarżącego działalności w zakresie transportu drogowego. Z kolei powtarzalność popełnionych naruszeń wskazuje na jego złą wolę w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. Organ nie uwzględnił zaś zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy twierdzeń o liczbie wykonanych operacji transportowych, jako niepopartych dowodami.
Na podstawie art. 7d ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym Organ dokonał sprawdzenia, czy przedsiębiorca podjął działania mające na celu poprawę sytuacji w przedsiębiorstwie i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W tym zakresie stwierdził, że Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów potwierdzających, że w jego przedsiębiorstwie była i jest aktualnie prowadzona skuteczna i bieżąca kontrola pojazdów, którymi wykonywane są przewozy drogowe oraz pracy kierowców w ww. zakresie, czy zastosował środki dyscyplinujące wobec kierowców, którzy dopuścili się naruszeń związanych z nieprawidłowym użytkowaniem tachografu, karty kierowcy lub wykresówki i czasem pracy kierowcy. Przedstawiona procedura nadzoru czasu pracy kierowców w przedsiębiorstwie przewiduje odpowiedzialność kierowców za naruszenia, kary dyscyplinarne, szkolenia, natomiast Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na ukaranie kierowców, którzy dopuścili się naruszeń. Co więcej, współpraca z zewnętrznym przedsiębiorstwem w zakresie wykonywania usług serwisowych pojazdów nie jest wystarczająca, a poza tym była nieskuteczna skoro i tak doszło do naruszeń dotyczących zdatności pojazdów do ruchu drogowego. Ponadto, w sytuacji powtarzających się naruszeń przez kierowców, istniejący system nadzoru był nieskuteczny.
Organ wziął pod uwagę przy ocenie dobrej reputacji także interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez Skarżącego (art. 7d ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym). Stwierdził, że w piśmie Powiatowego Urzędu Pracy w W. wskazano, że Skarżący w ramach współpracy z urzędem w 2006 r. złożył jedno zapotrzebowanie na stanowisko srebrnik - jubiler w 2009 r. Skarżący nie współpracował zaś z urzędem pracy w zakresie zatrudniania bezrobotnych na stanowisku kierowcy. Odnosząc się do sytuacji na lokalnym rynku pracy Organ bazował na badaniach Barometr zawodów na rok 2023 r. i stwierdził, że zawód kierowcy samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych w powiecie wejherowskim i województwie pomorskim jest zawodem deficytowym. Organ przeanalizował ww. informacje i na ich podstawie uznał, że nie można przyjąć, że istnieje interes społeczny w kontynuacji działalności gospodarczej przez Skarżącego. Ponadto, zatrudnieni przez Skarżącego kierowcy (25 osób) dysponują doświadczeniem zawodowym umożliwiającym im znalezienie pracy w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego bądź ciągnika siodłowego. Biorąc pod uwagę, że w skali całego kraju zawody kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego są zawodami deficytowymi, nie można uznać, że zawieszenie bądź cofnięcie Skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego będące skutkiem utraty dobrej reputacji wpłynie znacząco na wzrost bezrobocia w Wejherowie.
Mając na uwadze treść art. 7d ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego przy ocenie dobrej reputacji przedsiębiorcy wziął także pod uwagę opinię [...] Stowarzyszenia Przewoźników Drogowych z 18 lipca 2023 r., rekomendującą Skarżącego jako solidnego i uczciwego przewoźnika drogowego. Jednakże sam fakt braku uwag i skarg dotyczących działalności przewoźnika wniesionych do ww. Stowarzyszenia nie wpływa na zmianę oceny prowadzonej przez Skarżącego działalności transportowej z uwagi na trzykrotne popełnienie przez niego naruszeń o charakterze najpoważniejszym i wielokrotne o charakterze bardzo poważnym.
Dodatkowo Organ podkreślił, że decyzją z [...] maja 2022 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że dobra reputacja Skarżącego, jako zarządzającego transportem pozostała nienaruszona. Z kolei w tym postępowaniu, dotyczącym dobrej reputacji Skarżącego, jako przewoźnika drogowego, nie przedstawił on wystarczających dowodów na podjęcie działań naprawczych, a ilość najpoważniejszych i bardzo poważnych naruszeń w stosunku do liczby pojazdów na rok i skali prowadzonych operacji transportowych nie jest nieznaczna.
W konkluzji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że ustalenia poczynione w sprawie wskazują na konieczność stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i stwierdzenie, że dobra reputacja Skarżącego pozostaje nienaruszona, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 6 ust. 2 lit a) rozporządzenia nr [...] w związku z pkt 9 Preambuły tego Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię, nieuwzględniającą wymogu szczególnej ostrożności przy ustalaniu, czy w tym przypadku i w okolicznościach tej sprawy utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję;
2) art. 7d ust. 4 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na preferencyjnym potraktowaniu przesłanki oceny dobrej reputacji z art. 7d ust. 4 pkt 1 tej ustawy oraz umniejszeniu znaczenia przesłanek z art. 7d ust. 4 pkt 2, 3 i 4 tej ustawy w sytuacji, gdy przepis ten nadaje jednakowe szczególne znaczenie (vide "w szczególności") wszystkim przesłankom oceny dobrej reputacji;
3) art. 7d ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na:
a) uznaniu, że nie istnieje interes społeczny w kontynuacji działalności gospodarczej stronę;
b) przyjęciu, że zastosowanie narzędzi wynikających z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku może być dla interesu społecznego dostatecznym substytutem pełnienia przez Skarżącego funkcji pracodawcy dla 25 osób; innymi słowy - błędne zastosowanie pojęcia "interes społeczny" polega na preferencji zasiłku z pieniędzy publicznych względem wynagrodzenia za pracę;
4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie, przejawiające się w następujących aktach zaniechania:
a) brak analizy odstępu czasowego pomiędzy stwierdzeniami trzech najpoważniejszych naruszeń - przy czym czasokres obejmował 4 (cztery) dni i dotyczył tych samych uchybień w każdym przypadku, acz stwierdzonych w ramach różnych kontroli;
b) wyprowadzenie krzywdzącego dla strony wniosku, że uchybienia stwierdzone w decyzjach z [...] czerwca 2021 r. nr [...] oraz nr [...], stanowiły zagrożenie dla zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego, a w oparciu o to nieprawidłowe stwierdzenie zastosowanie nieproporcjonalnej reakcji w postaci stwierdzenia utraty dobrej reputacji.
Z uwagi na niezbędność wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do ilości zleceń transportowych Skarżącego, wniósł on o przeprowadzenie dowodu z dokumentów przedstawionych w załączeniu do skargi, (na tzw. pendrive) na okoliczność ilości zleceń transportowych wykonywanych przez Skarżącego w okresie od lutego do kwietnia 2023 r.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanym kryterium stwierdził, że jest ona zgodna z prawem.
Przepis art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 określa warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego stanowiąc w ust. 1, że przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:
a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich;
b) cieszyć się dobrą reputacją;
c) posiadać odpowiednią zdolność finansową oraz
d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.
Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem ma spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń dotyczy wyroków skazujących lub sankcji wobec samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie lub naruszeń popełnionych przez wyżej wymienione osoby.
Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi:
a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: prawo handlowe; prawo upadłościowe; płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; prawo o ruchu drogowym; odpowiedzialność zawodowa; handel ludźmi lub narkotykami; prawo podatkowe oraz
b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; praw jazdy; dostępu do zawodu; transportu zwierząt; delegowania pracowników w transporcie drogowym; prawa właściwego dla zobowiązań umownych i kabotażu.
Z treści art. 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1071/2009 wynika natomiast, że jeśli na przedsiębiorcę w jednym lub kilku państwach członkowskich nałożono sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych wymienionych w załączniku IV do tego rozporządzenia, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa.
Zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym Organ wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, jeżeli wobec przewoźnika drogowego wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie.
Jak wynika z akt sprawy decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] oraz decyzją administracyjną z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną za 3 najpoważniejsze naruszenia, o których mowa w Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd. Naruszenia te stanowią najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 2 zał. I do rozporządzenia nr 2016/403, tj. nieutrzymywanie pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu.
Powyższe naruszenia stwierdzone ww. decyzjami stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji Skarżącego.
Do oceny dobrej reputacji Skarżącego Organ wziął pod uwagę także 27 naruszeń stwierdzonych w powołanych decyzjach (tj. lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), które w rozporządzeniu nr 2016/403 zostały zakwalifikowane jako bardzo poważne (nr 2.17 załącznika nr I do tego rozporządzenia).
Art. 7d ust. 3 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że w postępowaniu w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji wszczętym w wyniku popełnienia naruszenia organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego przez przedsiębiorcę.
W art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazano natomiast, że weryfikacja ta polega w szczególności na wzięciu pod uwagę:
1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;
2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;
3) interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;
4) opinii polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.
Organ w trakcie kontrolowanego postępowania dokonał szeregu ustaleń (w tym na podstawie dokumentów przedstawionych przez Skarżącego przy piśmie z 22 maja 2023 r.), które doprowadziły do stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez Skarżącego.
W ocenie Sądu, Organ zasadnie uznał, że liczba stwierdzonych naruszeń nie może być uznana jako nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę, bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych (art. 7d ust. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym). Organ w sposób uprawniony dokonał tej oceny biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj naruszeń (3 najpoważniejsze naruszenia, 27 bardzo poważnych naruszeń), liczbę zatrudnionych kierowców (25), liczbę pojazdów zgłoszonych do licencji wspólnotowej (20), a także skalę prowadzonych operacji transportowych w okresie od lutego 2023 r. do kwietnia 2023 r. (97 zleceń transportowych). Trafnie też Organ wskazał, że powtarzalność popełnionych naruszeń świadczy o nienależytej dbałości Skarżącego w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. Organ zasadnie też nie uwzględnił zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy twierdzeń Skarżącego o odmiennej niż wskazana przy piśmie z 22 maja 2023 r. liczbie wykonywanych operacji transportowych, jako niepopartych dowodami. Skarżący do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dołączył bowiem jedynie 6 faktur (z czego tylko jedna nie była uwzględniona w wykazie przedstawionym w toku postępowania, k. 189 i n. akt administracyjnych) oraz zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach i o niezaleganiu w opłacaniu składek w ZUS.
Sąd nie uwzględnił przy tym zawartego w skardze wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów przedstawionych w załączeniu do skargi, (na tzw. pendrive) na okoliczność ilości zleceń transportowych wykonywanych przez Skarżącego w okresie od lutego do kwietnia 2023 r. Stosownie bowiem do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokumenty mające przedstawiać okoliczność ilości zleceń transportowych wykonywanych przez Skarżącego w okresie od lutego do kwietnia 2023 r. znajdują się w aktach sprawy (vide załącznik do ww. pisma Skarżącego z 22 maja 2023 r., k. 157-161 akt administracyjnych, nadesłanego w odpowiedzi na wezwanie Organu do złożenia wyjaśnień).
Zdaniem Sądu, Organ prawidłowo stwierdził też, że Skarżący nie podjął działań mających na celu poprawę sytuacji w przedsiębiorstwie i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości (art. 7d ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym). W tym zakresie Organ zasadnie stwierdził, że Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów potwierdzających, że w jego przedsiębiorstwie była i jest aktualnie prowadzona skuteczna i bieżąca kontrola pojazdów, którymi wykonywane są przewozy drogowe oraz pracy kierowców oraz czy zastosował środki dyscyplinujące wobec kierowców, którzy dopuścili się naruszeń związanych z nieprawidłowym użytkowaniem tachografu, karty kierowcy lub wykresówki i czasem pracy kierowcy. Przedstawiona przez Skarżącego procedura nadzoru czasu pracy kierowców w przedsiębiorstwie istotnie przewiduje odpowiedzialność kierowców za naruszenia, kary dyscyplinarne i szkolenia. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów wskazujących na ukaranie kierowcy, który dopuścił się ww. stwierdzonych naruszeń. Również deklarowana współpraca z zewnętrznym przedsiębiorstwem w zakresie wykonywania usług serwisowych pojazdów okazała się niewystarczająca i nieskuteczna, skoro i tak doszło do naruszeń dotyczących zdatności pojazdów do ruchu drogowego.
W ocenie Sądu, Organ zasadnie również rozważył kwestię interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, co wynika z art. 7d ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Tej weryfikacji dokonano na podstawie Barometru zawodów prowadzonego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], w ramach badania "Barometr zawodów" na 2023 r. Jak wynika z powyższego opracowania, w powiecie wejherowskim i województwie pomorskim zawód kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego jest zawodem deficytowym. W tym zakresie Organ w sposób uprawniony przyjął, że zawieszenie bądź cofnięcie Skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego będące skutkiem utraty dobrej reputacji nie spowoduje znacznego i trwałego wzrostu bezrobocia na lokalnym rynku pracy. Niewątpliwie spowoduje utratę pracy zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców, jednakże z uwagi na deficytowość tego zawodu, nie można uznać, że będzie to miało istotny wpływ na lokalną społeczność.
Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego w sposób uprawniony przyjął, że pozytywna rekomendacja organizacji, o której stanowi art. 7d ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, to jest [...] Stowarzyszenia Przewoźników Drogowych z [...] lipca 2023 r., oceniająca Skarżącego jako solidnego i uczciwego przewoźnika drogowego nie mogła wpłynąć na zmianę oceny prowadzonej przez Skarżącego działalności transportowej z uwagi na trzykrotne popełnienie przez niego naruszeń o charakterze najpoważniejszym i 27-krotne o charakterze bardzo poważnym.
Ze wskazanych powodów na zmianę powyższej oceny nie wpływa także zarzucany w skardze brak analizy przez Organ odstępu czasowego pomiędzy stwierdzeniami trzech najpoważniejszych naruszeń ww. decyzjami z 18 czerwca 2021 r. (odstęp czasowy obejmował 4 dni i dotyczył tych samych uchybień, jedynie stwierdzonych w ramach różnych kontroli).
Zdaniem Sądu, ustalenia poczynione przez Organ doprowadziły do prawidłowego stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego - Skarżącego. Organ miał podstawy aby stwierdzić, że zgodnie z art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009, utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenie. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że Skarżący odpowiedzialny jest za stwierdzone naruszenia i mimo prawidłowego wezwania Organu nie wykazał, czy podjął wystarczające działania zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Jednocześnie interes społeczny kontynuowania działalności przez Skarżącego nie stoi na przeszkodzie zawieszeniu przewoźnikowi zezwolenia na wykonywanie tego zawodu. Przeprowadzone postępowanie pozwala uznać, że przewoźnik drogowy - Skarżący nie cieszy się dobrą reputacją i istniała podstawa od wydania decyzji w przedmiocie jej utraty.
Sąd podkreśla przy tym, że do obowiązków przedsiębiorcy należy prawidłowe zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Nienależyte wywiązywanie się ze zobowiązań w zakresie warunków wykonywania transportu drogowego może stwarzać realne zagrożenie w ruchu drogowym. Przewoźnik drogowy jako profesjonalny podmiot wykonujący zarobkowy przewóz drogowy zobowiązany jest do należytej dbałości o stan techniczny pojazdów, w tym za dopilnowanie przeprowadzenia przeglądów technicznych pojazdów w celu dopuszczenia ich do ruchu w stanie sprawnym (bez usterek) oraz w zakresie przestrzegania czasu pracy kierowców. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań organizacyjnych obciąża tego przedsiębiorcę.
Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, a w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono ich zastosowanie. Sam fakt, że Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Organu, nie dowodzi naruszenia przez ten Organ obowiązujących przepisów.
Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że poniesione w skardze zarzuty są niezasadne, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.