VI SA/Wa 13/07

VI SA/Wa 13/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 126/08 - Postanowienie NSA z 2008-05-27
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
VI SA/Wa 13/07
Uzasadnienie
M. W. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w łącznej kwocie 10.000 zł.
Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] lutego 2006 r. na drodze krajowej [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] prowadzony przez kierowcę M. B.. Pojazdem tym wykonywany był przewóz dwóch używanych samochodów z Niemiec do Polski ([...] oraz [...]). W toku kontroli kierowca okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne wystawiony na [...] M. W.. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że wykonuje przewóz na zlecenie M. W., który polecił mu pojechać do O. i stamtąd zabrać samochód ciężarowy załadowany dwoma autami zakupionymi w Niemczech. Przed wyjazdem M. W. nie wyposażył go w zaświadczenie potwierdzające spełnienie wymogów ustawy o transporcie drogowym (ma tylko zaświadczenie wystawione przez pracodawcę u którego jest zatrudniony na stałe na podstawie umowy o pracę). Nie otrzymał także zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w dniach poprzedzających, a jego wykresówki z poprzednich dni znajdują się w firmie, w której pracuje na stałe.
W trakcie kontroli ustalono też, że zainstalowany w pojeździe tachograf nie został poddany badaniu kontrolnemu.
Kierowca podpisał protokół kontroli z adnotacją, że jest on zgodny ze stanem faktycznym.
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił M. W. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzona kontrolą, pouczając go o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedłożenia aktualnego wypisu z rejestru przedsiębiorców lub zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.
M. W. w odpowiedzi na to zawiadomienie w piśmie z dnia 6 marca 2006 r. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oświadczył, że samochody będące przedmiotem przewozu zostały zakupione dla jego osobistych i prywatnych celów, o czym kierowca nie wiedział, dlatego udzielił w czasie kontroli złych informacji.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. W. karę pieniężną w łącznej kwocie 10.000 zł, w tym:
- karę pieniężną 8.000 zł na podstawie lp. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji wskazując na to, że kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy wykonującego przewóz, a więc przewóz ten nie spełniał definicji przewozu na potrzeby własne, natomiast strona nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że transport ten miał charakter zakupu dla osobistych i prywatnych celów (organ podkreślił, że kierowca okazał wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany na działalność gospodarczą strony, a z okazanego dokumentu zakupu auta wynikało, że zostało ono zakupione przez stronę jako przedsiębiorcę, a nie osobę fizyczną);
- karę pieniężną 1.000 zł na podstawie lp. 11.1. ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu;
- karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (kierowca nie posiadał wykresówek ani zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w bieżącym tygodniu oraz w ostatnim dniu poprzedniego tygodnia w którym prowadził pojazd);
- karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.8. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
M. W. wniósł odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
W odwołaniu, nawiązując do swojego wcześniejszego pisma z dnia 6 marca 2006 r. ponownie stwierdził, że przewożone w czasie kontroli auta zostały zakupione przez niego prywatnie na jego imię i nazwisko, a kierowca nie był o tym poinformowany dlatego udzielił kontrolującym błędnych informacji. Na potwierdzenie załączył do odwołania kserokopie dokumentów zakupu przewożonych aut, w których jako kupujący wskazany był M. W..
Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że kierowca M. B., wykonywał pracę polegającą na prowadzeniu kontrolowanego pojazdu na podstawie umowy zlecenia, natomiast strona w chwili kontroli nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jednym z enumeratywnie wyliczonych w ustawie elementów definicji niezarobkowego przewozu drogowego jest konieczność prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do przewozów przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Pracownikiem zaś, w myśl art. 2 Kodeksu pracy, jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę (...). Strona w chwili kontroli nie wykonywała więc niezarobkowego przewozu drogowego, ponieważ nie została spełniona w/w przesłanka definicyjna takiego przewozu. Nie ulega w związku z tym wątpliwości, iż strona wykonywała w chwili kontroli transport drogowy, ponieważ zgodnie z treścią art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przez transport drogowy rozumie się również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej niespełniąjący warunków, o których mowa w pkt 4, a zatem m.in. warunku konieczności prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do przewozów przez przedsiębiorcę lub jego pracowników.
Podczas kontroli stwierdzono także, iż kierowca M. B. nie okazał wykresówki ani dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w bieżącym tygodniu oraz w ostatnim dniu poprzedniego tygodnia w którym prowadził pojazd, czyli doszło do naruszenia przepisów art. 15 ust. 7 rozporządzenia EWG nr 3821/85 oraz art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a także przepisu art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, przedsiębiorca nie wystawił kierowcy zaświadczenia potwierdzającego spełnienie przez niego wymogów ustawy o transporcie drogowym, w wyniku czego kierowca nie okazał tego zaświadczenia podczas kontroli drogowej, a więc doszło do naruszenia przepisu art. 39e ustawy o transporcie drogowym oraz art. 87 ust. 1a tej ustawy.
W trakcie kontroli stwierdzono także, iż zainstalowany w pojeździe tachograf nie został poddany kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Zgodnie zaś z § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej, natomiast urządzenie rejestrujące będące w użytkowaniu przed wejściem w życie tego rozporządzenia zgodnie z § 10 powinno być zgłoszone do sprawdzania przed upływem ważności ostatniej okresowej legalizacji wraz z dowodem jej wykonania.
W świetle powyższych ustaleń organ II instancji stwierdził, iż argumenty strony zawarte w odwołaniu nie mogą wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, że kontrolowany pojazd używany do przewozu nie był prowadzony osobiście przez przedsiębiorcę ani jego pracownika, a więc wykonywany w dniu kontroli przewóz rzeczy nie był przewozem na potrzeby własne, w związku z tym argumenty skarżącego, iż przewożone pojazdy były zakupione prywatnie na imię i nazwisko strony nie mają wpływu na zmianę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Jeżeli natomiast strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 117, poz. 791) - wystąpić ze stosownym wnioskiem w tym trybie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako nie mającej uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty przedstawione wcześniej w odwołaniu wniesionym do Głównego Inspektora Transportu Drogowego stwierdzając, że sprzedawca samochodu wystawił rachunek niezgodnie z wcześniejszą umowa, gdyż samochód został kupiony przez niego jako własność prywatna. Kierowca działając w błędzie przyjął ten rachunek. Rachunek został jednak skorygowany, a więc tylko zła wola organów transportu drogowego uniemożliwia odtworzenie prawdziwego stanu faktycznego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie stwierdził, że w jego ocenie stan faktyczny sprawy jest oczywisty, zaś z zebranego materiału dowodowego, w szczególności protokołu przesłuchania kierowcy wynika, iż przewóz wykonywany był w ramach działalności gospodarczej.
Skarżący w piśmie procesowym złożonym w Sądzie w dniu 17 kwietnia 2007r. ponownie stwierdził, że zeznania złożone przez kierowcę M. B. w czasie kontroli są niezgodne z rzeczywistością, gdyż dysponował on błędnie sporządzoną umową kupna-sprzedaży pojazdu. Sprawa została jednak wyjaśniona, a dokument ten został skorygowany, czego organ nie chce uwzględnić. Ponadto oświadczył, że kierowca M. B. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę a nie umowy zlecenia, jak podano w protokole kontroli. Do pisma załączył kserokopie dokumentów zakupu przewożonych w czasie kontroli aut wystawione na jego imię i nazwisko oraz kserokopię dokumentu potwierdzającego jego zameldowanie na terenie A. od [...] września 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie naruszają prawa.
Z akt sprawy wynika, iż kierowca kontrolowanego pojazdu M. B. okazał w czasie kontroli drogowej wypis z zaświadczenia nr [...] na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne wystawiony na firmę skarżącego [...] M. W. oraz dokument z którego wynikało, że przewożone auto [...] zostało nabyte przez skarżącego jako przedsiębiorcę w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał natomiast, że wykonuje usługę kierowania pojazdem na podstawie ustnej umowy zlecenia zawartej z M. W., a na stałe zatrudniony jest w innej firmie na podstawie umowy o pracę.
W tym stanie faktycznym organ prawidłowo ustalił, iż skarżący wykonuje przewóz pomocniczo w stosunku do swojej podstawowej działalności gospodarczej, który nie spełnia jednak warunków przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.).
Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 4 w/w ustawy przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników,
b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
Przepis art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym stanowi z kolei, że transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, a określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4.
Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 w/w ustawy - podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Kontrolowany przewóz nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne, gdyż pojazd używany do przewozu nie był prowadzony ani przez skarżącego jako przedsiębiorcę, ani przez jej pracownika.
W świetle powyższych ustaleń organy administracji obu instancji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy ustawy o transporcie drogowym.
Użyty w przepisie art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym termin "...jego pracowników..." jest bowiem jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych obligujących do zastosowania innej niż gramatyczna wykładnia przepisów. Ustawa o transporcie drogowym używając terminu "pracownik" nie definiuje tego pojęcia specyficznie dla tej gałęzi prawa, i z tego powodu należało się oprzeć na legalnej definicji tego pojęcia.
Organy administracji definiując pojęcie pracownika odwołały się w związku z tym do definicji zawartej w kodeksie pracy, zgodnie z którą pracownikiem jest osobą zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.
W zaistniałym stanie faktycznym organy obu instancji prawidłowo więc ustaliły, iż skarżący nie wykonywał przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, a więc zgodnie z art. 4 pkt 3 tej ustawy - wykonując nawet przewóz pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej - powinien posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego i w związku z tym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł na podstawie lp. 1.1. załącznika do tej ustawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r. I OSK 78/06 oraz wyrok z dnia 12 grudnia 2006 r. I OSK 141/06).
Skarżący w piśmie z dnia 17 kwietnia 2007 r. skierowanym do Sądu stwierdził, iż wbrew ustaleniom kontroli, kierowca M. B. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, a nie umowy zlecenia, jednak ani w toku postępowania administracyjnego, ani w postępowaniu przed Sądem nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie tej okoliczności. Z zeznań przesłuchanego przez organ w charakterze świadka kierowcy M. B. wynika natomiast wyraźnie, iż prowadził kontrolowany pojazd na podstawie umowy zlecenia, natomiast na podstawie umowy o pracę był zatrudniony w tym czasie w innej firmie.
Organ prawidłowo w ocenie Sądu ustalił też, iż kontrolowany przewóz wykonywany był przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W świetle ustaleń kontroli nie znajdują uzasadnienia twierdzenia skarżącego, że przewożone auta zostały zakupione przez niego jako osobę fizyczną, dla osobistych i prywatnych celów. Skarżący na przewóz wyposażył bowiem kierowcę w wypis z zaświadczenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne, które posiadał jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. W., ponadto z okazanego w czasie kontroli oryginału dokumentu wynikało, że przewożone auto [...] zostało nabyte przez skarżącego jako przedsiębiorcę, gdyż jako kupujący wskazany został w tym dokumencie [...] M. W..
Skarżący do odwołania załączył kserokopię dokumentu o innej treści, w którym jako nabywca tego auta wskazany został tylko z imienia i nazwiska M. W. z adresem zamieszkania w A., jednak w świetle ustaleń kontroli nie mogło to, w ocenie Sądu, wpłynąć na ocenę stanu faktycznego i zmianę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Ponadto należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty nie będące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Kontrolowany przewóz nie spełniał natomiast, co zostało wykazane wyżej, warunków niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne.
Art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że przewoźnik drogowy jest zobowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. art. 39e ust. 3 ustawy o transporcie drogowym Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy (Dz.U. Nr 230, poz. 2303). W załączniku Nr 1 do tego rozporządzenia zamieszczony został wzór zaświadczenia poświadczającego zatrudnienie kierowcy oraz spełnienie przez niego wymagań określonych ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Zaświadczenie takie, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli (art. 87 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym).
Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż kierowca M. B. w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2006 r. nie miał w pojeździe takiego zaświadczenia wystawionego przez skarżącego i nie okazał go do kontroli.
Kierowca w czasie przesłuchania w charakterze świadka zeznał, że skarżący nie wyposażył go w takie zaświadczenie.
W tym stanie faktycznym organ zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.8. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego oraz podczas przewozu wykonywanego na potrzeby własne kierowca pojazdu samochodowego (kontrolowany) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.
Zgodnie zaś z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (w wersji obowiązującej w dacie przedmiotowej kontroli) na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia, zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) zaświadczenie, które powinno wskazywać przyczyny nieposiadania wykresówek.
Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż kierowca M. B. okazał do kontroli tylko wykresówkę z dnia [...] lutego 2006 r. Nie okazał natomiast wykresówek z dni poprzedzających ani zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdów w tych dniach.
Organ prawidłowo nałoży w tej sytuacji karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.
Organ powołał w decyzji treść art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w wersji obowiązującej w dacie orzekania (uwzględniającej zmiany wprowadzone Rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Dz.U.UE.L.06.102.1). Zmieniona treść przepisu obowiązująca w dacie orzekania przez organ nie miała wpływu na wysokość kary pieniężnej nałożonej na skarżącego.
Okolicznością niesporną w sprawie jest także, że tachograf zamontowany w kontrolowanym pojeździe nie miał aktualnej legalizacji. Obowiązek okresowego badania przyrządów kontrolnych zamontowanych w pojazdach nakładają przepisy rozdziału VI Załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 . w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W świetle natomiast § 7 rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej.
Zgodnie natomiast z § 10 tego rozporządzenia urządzenie rejestrujące będące w użytkowaniu przed wejściem w życie rozporządzenia powinno być zgłoszone do sprawdzania przed upływem ważności ostatniej okresowej legalizacji wraz z dowodem jej wykonania.
Zasadnym w tej sytuacji było więc także nałożenie na skarżącego kary pieniężnej 1.000 zł na podstawie lp. 11.1. ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym, za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu.
Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialność za skutek w postaci naruszenia obowiązujących przepisów ponosi ten kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Wysokość kar pieniężnych za poszczególne rodzaje naruszeń jest natomiast ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym i organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości w zależności od okoliczności danej sprawy.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.