VI SA/Wa 1299/06

VI SA/Wa 1299/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Zbigniew Rudnicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2006 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Samochód osobowy marki [...], numer nadwozia [...], numer silnika [...], stanowi współwłasność majątkową małżeńską p. T. K. i p. R. K. Państwo K. są rozwiedzieni; postępowanie o podział wspólnego majątku dorobkowego toczy się nadal. Samochód stanowi więc współwłasność majątkową małżeńską byłych małżonków.
Przedmiotowe auto zostało po raz pierwszy zarejestrowane dnia [...] maja
1998 r. pod numerem rejestracyjnym [...] przez Wójta Gminy J. Jako właściciel w dowodzie rejestracyjnym figurował T. K., jako współwłaściciel – R. K.
Decyzją z dnia [...] maja 2000 r. Burmistrz Gminy B. zarejestrował przedmiotowy pojazd pod numerem rejestracyjnym. Jako właściciel w decyzji figurował T. K.
Dnia [...] stycznia 2002 r. R. K. zgłosiła organom Policji kradzież dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu. Odpowiednie zaświadczenie Policji oraz zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu dołączyła do wniosku o rejestrację – zmianę numerów rejestracyjnych przedmiotowego samochodu. Wniosek ten zainteresowana złożyła w imieniu właściciela i własnym.
Decyzją Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r. zarejestrowano powyższy pojazd pod numerem rejestracyjnym [...]. Jako właściciel w nowym dowodzie rejestracyjnym wpisany został T. K., jako współwłaściciel – R. K.
Dnia [...] stycznia 2002 r. T. K. złożył pismo zatytułowane "zastrzeżenie", w którym wnosił o niedokonywanie przerejestrowania samochodu osobowego marki [...] oraz nieczynienie żadnych zmian w sprawach dotyczących wymienionego pojazdu bez jego pisemnej zgody. Zainteresowany złożył też kilka kolejnych skarg i wniosków, domagając się m.in. potwierdzenia, że samochód został zarejestrowany w sposób wskazujący na niego jako na pierwszego właściciela.
Dnia [...] lipca 2002 r. T. K. złożył wniosek o "przerejestrowanie mego samochodu marki [...], numer silnika [...] z obecnego numeru rejestracyjnego [...] na poprzedni numer rejestracyjny [...]." Zainteresowany wskazał, iż oczekuje na załatwienie sprawy w formie decyzji.
Decyzją Burmistrza Gminy B. Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] lipca 2002 r. odmówiono przerejestrowania przedmiotowego pojazdu z numeru rejestracyjnego [...] na poprzedni numer rejestracyjny [...].
Po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...], uchyliło decyzję Burmistrza Gminy B. z dnia [...] lipca 2002 r., wskazując na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nierozpatrzenie zakresu treści żądania. Kolegium wskazało, że organ I instancji winien rozważyć, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania.
Dnia [...] grudnia 2002 r. organ określony jako pełniący obowiązki Burmistrza dzielnicy B. wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego samochodu pod numerem [...]. Wznowienie postępowania nastąpiło w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Następnie wznowione postępowanie zostało zawieszone, a po rozpatrzeniu zażalenia p. K. postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało uchylone.
Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2003 r. odmówiono przerejestrowania samochodu marki [...], numer nadwozia [...], numer silnika [...], z numeru rejestracyjnego [...] na poprzedni numer rejestracyjny [...]. W uzasadnieniu wskazano, że rejestracji samochodu dokonuje się na wniosek właściciela, zaś w przypadku przedmiotowego samochodu współwłaścicielami są dwie osoby, które nie mogą dojść do porozumienia w sprawie rejestracji. Wskazano, że żadna ze stron w chwili zgłaszania rejestracji po numerem [...] nie podała, że właściciele pojazdu rozwiedli się w 1999 r., jak również żadna ze stron nie zgłaszała zastrzeżeń dotyczącej podejmowania decyzji bez zgody drugiej strony.
Od powołanej wyżej decyzji odwołanie złożył T. K.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zainteresowany, p. T. K., złożył na tę decyzję skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 grudnia 2004 r., sygn. akt VI SA/Wa 157/04, oddalił powyższą skargę.
W uzasadnieniu Sąd uznał m.in., że organ rozstrzygający prawidłowo uznał, iż decyzja organu I instancji (Prezydenta W.) nie narusza prawa. Wniosek o przerejestrowanie dotyczył numeru rejestracyjnego i brak jest podstaw do wydania nowej decyzji o rejestracji samochodu, a dokładnie (bo tego dotyczyło żądanie skarżącego) o nadaniu przedmiotowemu pojazdowi numeru rejestracyjnego [...], Jednocześnie, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) Sąd uznał, iż jest związany granicami skargi, tzn. wnioskiem "o przerejestrowanie samochodu osobowego", i w takim też zakresie było prowadzone postępowanie. Z tego też powodu Sąd nie rozważał kwestii prawidłowości wznowienia postępowania o rejestracji pojazdu.
Następnie decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...], orzeczono o umorzeniu wznowionego w dniu [...] grudnia 2002 r. postępowania w sprawie rejestracji samochodu marki [...] numer nadwozia [...], numer silnika [...], jako bezprzedmiotowego
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł p. T. K., który na rozprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. oświadczył, że jego pismo z dnia [...] stycznia 2002 r., zatytułowane jako "zastrzeżenie", należy traktować jako odwołanie od decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r., i że je podtrzymuje i wnosi o uchylenie tej decyzji. W ocenie Kolegium "zastrzeżenie" to zostało złożone w chwili, gdy przedmiotowa decyzja Burmistrza nie była jeszcze ostateczna.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania (bo tak potraktowano "zastrzeżenie") p. T. K. od decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r. o zarejestrowaniu samochodu marki [...], numer nadwozia [...], numer silnika [...], pod numerem rejestracyjnym [...], utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego stanu sprawy stwierdzono, że w rozpatrywanej sprawie bez wątpienia doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie p. T. K. udziału w postępowaniu. Zainteresowany, jako współwłaściciel samochodu i osoba, której nazwisko figurowało w dowodzie rejestracyjnym w rubryce "właściciel" winien był zostać poinformowany o złożonym wniosku. Należało również zezwolić mu na złożenie wyjaśnień oraz na ustosunkowanie się do złożonych przez p. R. K. dokumentów.
Kolegium nie ma wątpliwości, iż "naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 K.p.a.), które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt V SA/Wa 1227/01, LEX nr 109326). Jednakże Kolegium uznało, że skorzystanie z przepisu art. 138 § 2 K.p.a. byłoby w rozpatrywanej sprawie nieuzasadnione, a nadto w istocie sprzeczne z tym przepisem. Organ odwoławczy działa bowiem w trybie odwoławczym zgodnie z przepisem art. 138 K.p.a. Przepis ten wyczerpuje katalog kompetencji przysługujących organowi odwoławczemu, wśród których nie wymienia "zwykłego" uchylenia decyzji organu I instancji. Uchylenia decyzji organu I instancji może mieć miejsce tylko w połączeniu z równoczesnym orzeczeniem co do istoty sprawy bądź umorzeniem postępowania prowadzonego przed organem I instancji, o czym mówi § 1 pkt 2 K.p.a., albo w połączeniu z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (§ 2 K.p.a.). Jednakże przepis § 2 K.p.a. pozwala na uchylenie decyzji organu I instancji tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Tymczasem w ocenie Kolegium postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało zakończone, a zarówno T. K., jak i R. K., mieli możność wypowiedzenia się co do całości sprawy. P. R. K. z tego uprawnienia nie skorzystała – nie wzięła udziału w rozprawie, nie zaznajomiła się z aktami sprawy, nie złożyła też żadnych dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Strona nie ma jednak obowiązku skorzystania z przysługujących jej praw w postępowaniu. Nie może to być więc przyczyną uchylenia przedmiotowej decyzji.
W konsekwencji Kolegium uznało, że uchylenie wymienionej decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r. byłoby w istocie fikcją prawną, bowiem wszystkie ustalenia, których może dokonać organ administracji, niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, zostały dokonane. Przedmiotowe auto pozostaje we współwłasności dwu osób, które pozostają w konflikcie. Samochodem dysponuje jedna z tych osób. Złożyła ona wniosek o zmianę numerów rejestracyjnych samochodu i wydanie nowego dowodu rejestracyjnego, bowiem dokument ten został jej skradziony. Na te okoliczność przedstawiła stosowny dokument z Policji, potwierdzający zgłoszenie kradzieży. Na tej m.in. podstawie organ administracji wydał decyzję o zarejestrowaniu samochodu, przy czym w decyzji tej zmienione zostały jedynie oznaczenia cyfrowe – z [...]na [...]. Wszystkie inne elementy tej decyzji pozostały bez zmian.
Uzasadniając zajęte stanowisko Kolegium powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 1999 r., sygn. akt I SA 1456/98, LEX nr 48555, zgodnie z którym istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. Organ odwoławczy zobligowany jest rozpoznać ponownie sprawę i tylko w ściśle określonych w przepisie art. 138 § 2 K.p.a. sytuacjach może przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. W rozpatrywanej sprawie rejestracji dokonano na wniosek współwłaściciela – p. R. K., zgodnie z wnioskiem i na podstawie wymaganych dokumentów. Kolegium podkreśliło przy tym, że zgodnie z art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w sprawach nienormowanych w artykułach poprzedzających od chwili ustania wspólności ustawowej do majątku, który był nią objęty, jak również do podziału tego majątku stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności majątku spadkowego i o podziale spadku. Zgodnie zaś z art. 1035 K.c. jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.
Zdaniem Kolegium, z powołanych przepisów wynika, że wobec niezakończenia postępowania o podział wspólnego dorobku oboje państwo K.są współwłaścicielami przedmiotowego samochodu. Złożenie wniosku o zmianę numeru rejestracyjnego nie może być uznane nawet za zarząd rzeczą wspólną, bowiem nie odnosi się w żadnym stopniu ani do własności, ani do wartości auta. Dotyczy jedynie oznaczenia samochodu, dokonywanego (poza wyjątkami określonymi przepisem) w sposób losowy, nie mającego znaczenia ani dla używającego, ani dla osób trzecich.
Kolegium uznało zatem, że w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniono wszystkie okoliczności sprawy. Wobec niepodważenia faktu kradzieży dowodu rejestracyjnego nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania odmiennego orzeczenia. Nie ma też podstaw do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, bowiem nie ma okoliczności sprawy wymagających wyjaśnienia.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany – p. T. K., wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r. oraz o zmianę obu zaskarżonych decyzji poprzez orzeczenie o ponownym zarejestrowaniu przedmiotowego samochodu pod poprzednim numerem rejestracyjnym [...], względnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie odbyło się z naruszeniem podstawowej zasady dwuinstancyjności. O postępowaniu w I instancji skarżący dowiedział się dopiero w dniu wydawania tablic rejestracyjnych w oparciu o już zapadłą decyzję Burmistrza. Jednocześnie skarżący nie neguje, iż decyzja o przerejestrowaniu samochodu została wydana "na jego rzecz", mimo że o niej nie wiedział i był jej przeciwny. W tym kontekście skarżący, powołując się na naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., domaga się uchylenia zaskarżonych decyzji oraz orzeczenia przez Sąd "o restytucji stanu poprzedzającego naruszenie prawa, tj. ponownego orzeczenia o zarejestrowaniu samochodu pod jego byłymi numerami."
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.
Kolegium podtrzymało swoje twierdzenie, że w sprawie wyjaśniono jej wszystkie okoliczności. Fakt kradzieży dowodu rejestracyjnego nie został podważony i nie zaszły żadne nowe okoliczności w sprawie. Brak więc podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, bowiem nie ma okoliczności sprawy wymagających wyjaśnienia. Udział strony w postępowaniu jest sprawą istotną, ale w ocenie Kolegium wszystkie okoliczności zostały wyjaśnione, a uchylenie decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy nie ma podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w żadnej, nie tylko znacznej części, byłby działaniem wbrew przepisowi art. 138 § 2 K.p.a. W konkluzji Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r. o zarejestrowaniu samochodu marki [...], numer nadwozia [...], numer silnika [...], pod numerem rejestracyjnym [...].
W rozpatrywanej sprawie zapadło szereg decyzji administracyjnych, przy czym przy podejmowaniu niektórych z nich miały miejsce istotne błędy proceduralne.
W szczególności zostało wszczęte i zakończone decyzją SKO w W., a następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, postępowanie w przedmiocie odmowy przerejestrowania samochodu marki [...], numer nadwozia [...], numer silnika [...], z numeru rejestracyjnego [...] na poprzedni numer rejestracyjny [...]. Numer [...] przedmiotowy samochód uzyskał na wniosek p. R. K., współwłaścicielki pojazdu po zgłoszeniu kradzieży dowodu rejestracyjnego tego pojazdu. Decyzja odmowna w tej sprawie została wydana w I instancji przez Prezydenta W. dnia [...] czerwca 2003 r. i utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2004 r. Jak już wskazano, po rozpatrzeniu skargi p. T. K. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.
W sprawie pominięto jednak okoliczność, iż rozpatrując decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2003 r. w przedmiocie odmowy przerejestrowania przedmiotowego pojazdu pozostawiono bez rozpatrzenia wcześniejsze, złożone w terminie odwołanie p. T. K. (bo tak trzeba traktować pismo skarżącego zatytułowane jako "zastrzeżenie") od decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r., którą zarejestrowano powyższy pojazd pod numerem rejestracyjnym [...] (poprzedni numer rejestracyjny [...]). Skarżący podniósł tę kwestię przy rozpatrywaniu, wydanej w wyniku wspomnianego wyżej wyroku WSA w Warszawie, decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. W następstwie tego Kolegium decyzją z dnia [...] maja 2006 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r. o zarejestrowaniu samochodu marki [...], numer nadwozia [...], numer silnika [...], pod numerem rejestracyjnym [...]. Ta właśnie decyzja stanowi przedmiot obecnego postępowania sądowo-administracyjnego.
W ocenie Sądu przedmiot obu scharakteryzowanych postępowań jest odrębny. W pierwszym z nich dotyczył on przerejestrowania pojazdu – z numeru, który nadano mu po zgłoszeniu faktu kradzieży dowodu rejestracyjnego, zgłoszonego przez p. R. K., na numer [...], który nosił poprzednio w drugim – formalnie wcześniejszym – zaskarżono decyzję Burmistrza Gminy B., którą zarejestrowano powyższy pojazd pod numerem rejestracyjnym [...], tzn. innym, niż pierwotny, poprzedzającym kradzież dowodu rejestracyjnego. Należy więc stwierdzić, że obie te sprawy nie są tożsame, a zatem nie zachodzi przesłanka z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), nakazująca odrzucenie skargi na decyzję wydaną w drugim postępowaniu, dotyczącym zarejestrowania pojazdu pod numerem rejestracyjnym [...].
Należy natomiast stwierdzić, że zgodnie z art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji, zaś zgodnie z art. 73 ust. 1 powołanej ustawy rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana(...). W rozpatrywanej sprawie rejestracji dokonano na wniosek współwłaściciela – p. R. K., zgodnie z wnioskiem i na podstawie wymaganych dokumentów. Pojazd samochodowy może być dopuszczony do ruchu , jeżeli jest m.in. zarejestrowany i zaopatrzony w zalegalizowane tablice rejestracyjne, a także nalepkę kontrolną (art. 71 powołanej ustawy). W przedstawionej sytuacji organ dokonujący rejestracji, po dokonaniu zgłoszenia przez współwłaściciela pojazdu kradzieży dowodu rejestracyjnego i przedstawieniu dokumentów, o których wyżej mowa, nie miał innego wyjścia poza wydaniem nowego dowodu rejestracyjnego pojazdu, już z nowym, wybranym losowo numerem rejestracyjnym.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że w postępowaniu dotyczącym nowej rejestracji pojazdu, w wyniku której nadano mu nowy numer rejestracyjny [...], jego drugi współwłaściciel, p. T. K., będący niewątpliwie stroną w sprawie, nie uczestniczył. Miało tu zatem miejsce naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - poprzez niezapewnienie p. T. K. udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. sytuacja, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Jednakże, jak trafnie zwróciło uwagę Kolegium, organ rejestracyjny w przedstawionej sytuacji nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia. Zgodnie więc z art. 146 § 2 K.p.a. zaskarżona decyzja Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2002 r. o zarejestrowaniu przedmiotowego samochodu pod numerem rejestracyjnym [...] nie powinna zostać uchylona, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji tymczasowej.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. zawiera również poglądy i ustalenia dyskusyjne. Nie one jednak przesądzają o treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, które co do zasady jest prawidłowe.
Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.