VI SA/WA 1296/18

VI SA/Wa 1296/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Maliszewska /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 920/19 - Wyrok NSA z 2022-11-18
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 1410
art. 25, art. 26, art. 24, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 2
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant referent Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Urząd Patentowy oddalił sprzeciw M. S. (dalej jako: skarżący, wnioskodawca) w sprawie unieważnienia patentu na wynalazek pt. "Urządzenie do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji" nr [...] udzielonego na rzecz P. z siedzibą w [...] i W. z siedzibą w [...] (dalej również jako: uprawnieni).
Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy art. 25 i art. 26 w związku z art. 24, art. 89 ust. 1 pkt 3 oraz art. 246 ust. 1 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.; dalej p.w.p.).
Jak wynika z akt administracyjnych, pismem z dnia 15 marca 2017 r. (data wpływu: 5 maja 2017 r.) skarżący wniósł do Urzędu Patentowego sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2016 r., opublikowanej w WUP nr [...], o udzieleniu patentu nr [...] na wynalazek pt.: "Urządzenie do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji" udzielonego na rzecz uprawnionych, z pierwszeństwem od dnia 22 października 2012 r.
Wobec uznania sprzeciwu za bezzasadny, na podstawie art. 247 ust. 2 p.w.p., sprawa unieważnienia przedmiotowego patentu została przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.
Jako podstawę swojego żądania wnioskodawca wskazał przepisy art. 24, art. 25 i art. 26 oraz art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p. podnosząc, że udzielenie spornego patentu nastąpiło z naruszeniem ww. przepisów. Podniósł, iż przedmiotowy wynalazek nie posiadał w dniu jego zgłoszenia do ochrony cech nowości ani poziomu wynalazczego, a ponadto patent został udzielony na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego.
Wnioskodawca przedłożył następujące materiały dowodowe na okoliczność braku nowości i/albo braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku:
- opis patentowy [...] (k. 48 akt [...]),
- opis patentowy [...] (k. 46 akt [...]).
Precyzując zarzut udzielenia patentu na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego, wnoszący sprzeciw podniósł, że zastrzeżenie nr 1 udzielonego patentu powstało z połączenia zastrzeżeń nr 1 i 5 zawartych w opisie zgłoszeniowym patentu nr [...] ([...]), a zatem zastrzeżenie nr 1 ma mniejszy od pierwotnego zakres ochrony i nie obejmuje rozwiązania przedstawionego na Fig. 2 (które nie zawiera filtra górnoprzepustowego).
Precyzując zarzut braku cech nowości i poziomu wynalazczego wnioskodawca podniósł, że połączenie wyjścia wzmacniacza sygnałów terapeutycznych z dwoma elektrodami jest znane z opisów patentowych PL [...] i CN [...] (przy czym wnioskodawca na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. wycofał opis CN [...]), filtr górnoprzepustowy jest znany z opisu patentowego PL [...], a określenie "zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii pobudzany jest przebiegiem proporcjonalnym do częstotliwości, a nachylenie krzywej częstotliwościowej sygnału sterującego wynosi 6 dB/oct" nie określa, w jego ocenie, cech technicznych odnoszących się do budowy urządzenia będącego przedmiotem zgłoszenia.
Uprawnieni w odpowiedzi na sprzeciw z dnia 17 sierpnia 2017 r. oraz na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. uznali sprzeciw za bezzasadny, wnosząc o jego oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu udzielenia spornego patentu na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego, uprawnieni wskazali, że włączenie treści pierwotnego zastrzeżenia nr 5 do treści pierwotnego zastrzeżenia nr 1 nie świadczy o wykroczeniu poza zakres objęty treścią zgłoszenia pierwotnego. Podnieśli także, że wnioskodawca nie wykazał braku nowości spornego rozwiązania, nie porównał bowiem zestawu cech technicznych objętego spornym patentem z odpowiednimi cechami ujawnionymi w opisie patentowym PL [...] lub w opisie patentowym PL [...].
W ocenie uprawnionych, wnioskodawca nie wykazał również braku poziomu wynalazczego spornego rozwiązania, gdyż nie uzasadnił, dlaczego sporne rozwiązanie wynika bezpośrednio ze stanu techniki. Nadto podnieśli oni, iż zarzut, że określenie "zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii pobudzany jest przebiegiem proporcjonalnym do częstotliwości, a nachylenie krzywej częstotliwościowej sygnału sterującego wynosi 6 dB/oct" nie określa cech technicznych odnoszących się do budowy urządzenia będącego przedmiotem zgłoszenia, jest bezzasadny, a wskazane określenie dotyczy zestawienia urządzenia z filtrem górnoprzepustowym, który posiada zastrzeganą charakterystykę częstotliwościową.
Urząd Patentowy wskazał na brzmienie przepisów art. 246 ust. 1 i 2, art. 247 ust. 2, art. 255 ust. 1 pkt 9 i ust. 4 p.w.p., regulujących kwestie związane z formalno- oraz materialnoprawnymi aspektami instytucji sprzeciwu. Wskazał następnie, iż definicja wynalazku zawarta w art. 24 p.w.p. stanowi, iż patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, bez względu na dziedzinę techniki. Rozwiązanie nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki, zgodnie z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy. Stan techniki został zdefiniowany w art. 25 ust. 2 i ust. 3 p.w.p. w sposób następujący:
a) przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób;
b) za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.
Przy merytorycznej ocenie nowości rozwiązania konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Rozwiązanie uważa się za część stanu techniki, gdy przed datą jego pierwszeństwa zostało ono udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania w świetle stanu techniki (lub w postaci ujawniającej zgłoszone do ochrony jako wynalazek lub wzór użytkowy).
W zakresie zarzucanego braku nowości organ uznał, iż w myśl wyżej wymienionych przepisów mających zastosowanie w sprawie, dla udowodnienia braku nowości rozwiązania musi zostać udowodnione spełnienie łącznie trzech następujących przesłanek: udostępnienie rozwiązania technicznego do wiadomości powszechnej, udostępnienie musi nastąpić w takim zakresie, aby dla znawcy danej dziedziny ujawnione zostały dostateczne dane do stosowania wynalazku i udostępnienie to musi nastąpić przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu.
Zgodnie z ustalonym orzecznictwem dla wykazania braku nowości należy przeciwstawić kwestionowanemu rozwiązaniu konkretne rozwiązanie o identycznych cechach (patrz np. str. 312 (rozdz. V, ak.158, "SYSTEM PRAWA PRYWATNEGO", Tom 14A, "Prawo własności przemysłowej" pod redakcją R. Skubisza, Wydawnictwo C.H.Beck, INP PAN, Warszawa 2012 lub wyrok NSA Z 28.02.2007R., sygn. akt II GSK 272/06).
Zgodnie z art. 26 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki. Przy merytorycznej ocenie nieoczywistości (poziomu wynalazczego) rozwiązania konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Rozwiązanie uważa się za oczywiste, tj. nie posiadające poziomu wynalazczego, gdy w świetle stanu techniki ujawnionego w jednym lub łącznie w kilku rozwiązaniach wynika ono w sposób oczywisty dla znawcy posiadającego przeciętną wiedzę z danej dziedziny. W szczególności za rozwiązania oczywiste uważa się rutynowe dostosowanie znanego rozwiązania do danych warunków, proste wykorzystanie znanej zasady dla osiągnięcia oczywistego w świetle tej zasady celu, proste zastąpienie znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami lub proste skojarzenie kilku znanych rozwiązań. (Patrz: W. Kotarba i inni "Komentarz do prawa wynalazczego", W-wa 1994 r., str.15). Sposób uwzględnienia stanu techniki przyjęty w praktyce i orzecznictwie polskiego i innych urzędów patentowych (patrz: wstęp do rozdz. 3.1 i orzeczenie T 176/89-str. oraz orzeczenia T 745/92 i T 552/89 Komisji Odwoławczej EPO, "Orzecznictwo Komisji Odwoławczych Europejskiego Urzędu Patentowego" (Część I -Zdolność patentowa) materiały i studia zeszyt 1, Polska Izba Rzeczników Patentowych, Warszawa 1998) polega na wybraniu jednego dokumentu najbliższego rozwiązaniu przedmiotowemu (lub kilku dokumentów, gdy przedmiotowe rozwiązanie ma charakter agregatu kilku rozwiązań cząstkowych) i rozpatrywaniu nieoczywistości przedmiotowego rozwiązania w stosunku do tego dokumentu (lub tych dokumentów). Dopuszcza się zastosowanie dwóch dokumentów przy ocenie nieoczywistości każdego rozwiązania cząstkowego w przypadku prostego zastąpienia znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami.
Kolegium Orzekające analizując materiały złożone do akt, korzystało z wypracowanej przez orzecznictwo polskie i europejskie zasady możliwie szerokiej interpretacji treści zastrzeżeń w świetle całego opisu patentowego przy ocenie nowości i poziomu wynalazczego uznając, że nie ma powodu do wykorzystania opisu dla interpretacji zastrzeżeń w sposób zawężający, gdyż nie występuje w nich kwestia pojęć, które wymagają interpretacji (patrz T 607/93 str. 71, Orzecznictwo Komisji Odwoławczych Europejskiego Urzędu Patentowego Cz. I Zdolność patentowa, wyd. II, PIRP materiały i studia 12, Warszawa 2004 (3).)
Jak wskazał organ, zakres ochrony przedmiotowego patentu określono w zastrzeżeniu patentowym niezależnym nr 1 w sposób następujący: "Urządzenie do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji zawierające wzmacniacz, do wejścia którego podłączony jest co najmniej jeden generator sinusoidalnych przebiegów harmonicznych, zaś do wyjścia wzmacniacza podłączona jest co najmniej elektroda do elektroterapii, znamienne tym, że do wyjścia wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) podłączony jest co najmniej jeden zestaw zacisków elektrod (E, H), z których pierwszy jest zestawem zacisków elektrod (E) do elektroterapii, a drugi jest zestawem zacisków elektrod (H) do magnetoterapii natomiast pomiędzy wyjście wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) i zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii jest włączony filtr górnoprzepustowy (FGP), przy czym zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii pobudzany jest przebiegiem proporcjonalnym do częstotliwości, a nachylenie krzywej częstotliwościowej sygnału sterującego wynosi 6 dB/oct."
Ilustrację spornego wzoru przedstawiono w treści zaskarżonej decyzji.
Zdaniem organu, zarzut, iż sporny patent został udzielony na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p., jest bezzasadny. Okoliczność, iż zastrzeżenie nr 1 udzielonego patentu powstało z połączenia zastrzeżeń nr 1 i 5 zawartych w opisie zgłoszeniowym [...], a zatem zastrzeżenie nr 1 ma mniejszy od pierwotnego zakres ochrony, nie stanowi bowiem o wykroczeniu poza zakres objęty treścią zgłoszenia pierwotnego. Tylko treść opisu zgłoszeniowego [...] znalazła się w opisie udzielonego patentu nr [...] na wynalazek pt.: "Urządzenie do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji", a więc błędny jest pogląd, iż sporny patent został udzielony na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego. Organ wskazał, że zakres ochrony udzielonego patentu wyrażony poprzez jego zastrzeżenia faktycznie nie obejmuje rozwiązania przedstawionego na Fig. 2 (które nie zawiera filtra górnoprzepustowego), a rozwiązanie pokazane na Fig. 2 zostało przedstawione w opisie jako przykład wykonania. Taka redakcja opisu nie stanowi jednak o naruszeniu wskazanego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p.
Organ uznał za bezzasadny także zarzut braku nowości spornego wynalazku. Wyjaśnił, że wnoszący sprzeciw nie przeciwstawił kwestionowanemu rozwiązaniu żadnego konkretnego rozwiązania o identycznych cechach, tj. posiadającego wszystkie ww. cechy zastrzegane w zastrzeżeniu nr 1. Zdaniem organu, nie stanowi takiego przeciwstawienia wskazanie, że połączenie wyjścia wzmacniacza sygnałów terapeutycznych z dwoma elektrodami jest znane z przeciwstawionego opisu patentowego [...], a filtr górnoprzepustowy jest znany z opisu patentowego [...]
Według organu, przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe nie dowodzą braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Wbrew bowiem twierdzeniu wnoszącego sprzeciw, z przedłożonego opisu patentowego [...] nie są znane cechy spornego wynalazku zastrzegane jako "do wyjścia wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) podłączony jest co najmniej jeden zestaw zacisków elektrod (E, H), z których pierwszy jest zestawem zacisków elektrod (E) do elektroterapii, a drugi jest zestawem zacisków elektrod (H) do magnetoterapii", skoro opis patentowy [...] zarówno w opisie przykładu wykonania, w zastrzeżeniach i na rysunku ujawnia tylko jeden zestaw elektrod E. Ponadto, z przedłożonego opisu patentowego [...] nie są znane cechy spornego wynalazku zastrzegane jako "pomiędzy wyjście wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) i zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii jest włączony filtr górnoprzepustowy (FGP)". Opis patentowy [...] nie może też świadczyć o oczywistości ww. cech, skoro dotyczy on filtra górnoprzepustowego, zwłaszcza do sieci telewizji kablowej, w której zakres częstotliwości wynosi od 88 do 860 MHz, podczas gdy zgodnie z treścią opisu patentowego [...], zakres częstotliwości w urządzeniach do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji wynosi od 187 do 2380 Hz, a więc są to częstotliwości około milion razy niniejsze. Ponadto ten opis nie sugeruje żadnej innej dziedziny zastosowana opisywanych generatorów oprócz sieci telewizji kablowej. Żaden z przedłożonych ww. dokumentów nie wskazuje także na znajomość generatorów do magnetoterapii o "przebiegu proporcjonalnym do częstotliwości i nachyleniu krzywej częstotliwościowej sygnału sterującego wynosi 6 dB/oct.". Wobec powyższego, nie można uznać spornego rozwiązania za rozwiązanie oczywiste, gdyż nie stanowi ono rutynowego dostosowania znanego rozwiązania do danych warunków, prostego wykorzystania znanej zasady dla osiągnięcia oczywistego w świetle tej zasady celu, ani też prostego zastąpienia znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami lub prostego skojarzenia kilku znanych rozwiązań.
Wobec powyższego organ doszedł do przekonania o konieczności oddalenia sprzeciwu. Wskazał przy tym na orzecznictwo (wyrok SN z dnia 8.01.1998 r. - II RN 98/97, OSNAPiUS 1998, Nr 18, poz. 531) oraz doktrynę prawa (Prawo Własności Przemysłowej komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2010), stwierdzające, że jeżeli opis ochronny wzoru użytkowego obejmuje zastrzeżenie niezależne oraz zastrzeżenie zależne, to w wypadku, gdy zaistnieją przesłanki prawne uzasadniające unieważnienie prawa w zakresie określonym w zastrzeżeniu niezależnym, skutki tego unieważnienia rozciągają się także na treść zastrzeżenia zależnego, a w konsekwencji unieważnieniu podlega prawo w całości. Zdaniem organu, pogląd ten należy bezpośrednio odnieść do postępowania o unieważnienie patentu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniesionej od powyższej decyzji Urzędu Patentowego, wnioskodawca zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego:
1. art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
2. art. 75 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą sprzeciw,
3. art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie dowodów wskazanych przez stronę wnoszącą sprzeciw,
4. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie spełniającej podstawowych wymagań wynikających z treści wymienionego artykułu,
5. art 24 p.w.p. poprzez przyjęcie, że rozwiązanie według wynalazku opatentowanego za nr [...] jest nowe i posiada poziom wynalazczy,
6. art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez przyjęcie, że patent został udzielony na wynalazek objęty treścią zgłoszenia pierwotnego.
Odnośnie punktów 1, 2 i 3 (uzasadnionych łącznie) skarżący podniósł, że skoro w postępowaniu zgłoszeniowym, w momencie wykonywania sprawozdania ze stanu techniki opis patentowy [...] (k. 48 akt [...]) był dowodem braku poziomu wynalazczego (spornego wynalazku) to uznanie w zaskarżonej decyzji bez uzasadnienia, że dowód ten nie dowodzi poziomu wynalazczego spornego wynalazku jest sprzeczny z zasadą równej mocy dowodowej.
Odnośnie punktu 4 skarżący, w szczególności, podniósł, że Urząd w ostatnim zdaniu na str. 7 i jego dalszej części na str. 8 dorabia dodatkowe cechy do faktycznej treści zastrzeżenia patentowego fałszując rzeczywistą treść zastrzeżeń.
Odnośnie punktu 5 i 6 skarżący powtórzył argumenty podnoszone w trakcie postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Urzędu Patentowego podniesione przez skarżącego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie jako bezzasadne.
Zdaniem organu, skarżący nie podniósł w skardze żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na nieprawidłowość decyzji i obecnie spowodować zmianę wcześniej zajętego przez Urząd Patentowy stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym oraz przepisami procesowymi.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zawiera zasadnych zarzutów, wobec czego nie zasługuje na uwzględnienie.
Co do zasady, unieważnienie prawa wyłącznego, w tym patentu, udzielonego stronie postępowania zgłoszeniowego, służy skorygowaniu błędu popełnionego przy jego udzieleniu, polegającego na przyznaniu tego prawa, mimo braku ustawowych warunków jego udzielenia. Jednakże, uwzględniając niewątpliwie zasadę trwałości decyzji administracyjnych, ustawodawca zastrzegł w art. 89 ust. 1 p.w.p., kiedy patent może być unieważniony w całości lub w części.
Zgodnie z art. 246 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji (ust. 2). W świetle art. 247 ust. 2 ww. ustawy, jeśli uprawniony z patentu w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa przekazywana jest do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl bowiem art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p., sprawy o unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny rozstrzyga Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego.
W rozpoznawanej sprawie Urząd Patentowy RP odwołując się do art. 24, 25 i 26 p.w.p. uznał, że skarżący nie wykazał, aby rozwiązanie "Urządzenia do elektroterapii, magnoterapii i immunosymulacji" nr [...], będące przedmiotem spornego wynalazku, było pozbawione cech nowości i/lub poziomu wynalazczego, a ponadto, aby patent został udzielony na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki. Przy merytorycznej ocenie nieoczywistości (poziomu wynalazczego) rozwiązania konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Rozwiązanie uważa się za oczywiste, tj. nie posiadające poziomu wynalazczego, gdy w świetle stanu techniki ujawnionego w jednym lub łącznie w kilku rozwiązaniach wynika ono w sposób oczywisty dla znawcy posiadającego przeciętną wiedzę z danej dziedziny.
Art. 24 ww. ustawy stanowi, że patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania.
Przepis powyższy definiuje cztery podstawowe wymogi stawiane rozwiązaniom, którym może zostać przyznana ochrona patentowa, tj. techniczny charakter rozwiązania, nowość, poziom wynalazczy oraz przemysłowe stosowanie. Wszystkie spośród wskazanych w tym przepisie wymogów są odrębne i niezależne oraz muszą być spełnione łącznie, by dane rozwiązanie mogło uzyskać ochronę patentową.
W teorii prawa patentowego przyjmuje się, że wynalazek to rozwiązanie o charakterze technicznym ukierunkowane na zaspokojenie praktycznych potrzeb za pomocą nowych sposobów oddziaływania na materię lub wykorzystania jej właściwości, podające w sposób zupełny i kompletny reguły postępowania, które gwarantują osiągnięcie zamierzonego rezultatu (S. Sołtysiński, w: J. Szwaja, A. Szajkowski (red.), System prawa własności intelektualnej, t. 3, s. 29-32). Rozwiązanie oznacza, że wynalazek jest swoistą receptą określającą poszczególne kroki, które muszą być zrealizowane w celu osiągnięcia danego efektu technicznego. Wynalazek nie jest zatem ideą, lecz instrukcją osiągnięcia określonego rezultatu. W związku z tym nie będzie wynalazkiem sama idea wynalazcza ani wskazanie jedynie efektu technicznego, bez określenia, jak ten efekt techniczny jest osiągany. Owo konkretne rozwiązanie musi mieć charakter techniczny, który to uznaje się powszechnie za konstytutywną cechę wynalazku, której bezwzględne spełnienie warunkuje dalszą analizę ustawowych warunków ochrony.
Zgodnie z art. 25 p.w.p. wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki.
W myśl art. 25 ust. 2 i 3 p.w.p. przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, a nadto za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.
W celu oceny nowości spornego wynalazku należy zgodnie z art. 25 p.w.p. dokonać badania, czy nie jest on częścią stanu techniki poprzez porównanie przedstawionego w zastrzeżeniu patentowym zespołu cech osobno z każdym z przedstawionych w sprawie przez wnioskodawcę dowodów, które przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu dotyczyły powszechnych ujawnień zespołów cech przeciwstawionych rozwiązań. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem dla wykazania braku nowości należy przeciwstawić kwestionowanemu rozwiązaniu konkretne rozwiązanie o identycznych cechach (patrz np. str. 312 rozdz. V, ak.158, "SYSTEM PRAWA PRYWATNEGO", Tom 14A, "Prawo własności przemysłowej" pod redakcją R. Skubisza, Wydawnictwo C.H.Beck, INP PAN, Warszawa 2012 lub wyrok NSA z 28.02.2007R., sygn. akt II GSK 272/06).
Zgodnie z art. 26 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki, przy czym według ust. 2 tego przepisu, przy ocenie poziomu wynalazczego nie uwzględnia się zgłoszeń, o których mowa w art. 25 ust. 3 ustawy p.w.p. (wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnionych do wiadomości powszechnej). Przy merytorycznej ocenie nieoczywistości rozwiązania także konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Rozwiązanie uważa się za oczywiste, gdy w świetle stanu techniki ujawnionego w jednym lub łącznie w kilku rozwiązaniach wynika ono w sposób oczywisty dla znawcy posiadającego przeciętną wiedzę z danej dziedziny. W szczególności za rozwiązania oczywiste uważa się rutynowe dostosowanie znanego rozwiązania do danych warunków, proste wykorzystanie znanej zasady dla osiągnięcia oczywistego w świetle tej zasady celu, proste zastąpienie znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami lub proste skojarzenie kilku znanych rozwiązań.
Odmiennie niż przy badaniu nowości, argumentów przeciwko nieoczywistości wynalazku poszukiwać można więc nie tylko poprzez przeciwstawienie mu konkretnych znanych rozwiązań, lecz przy uwzględnieniu całego stanu techniki. W wyniku takich badań może okazać się, że rozwiązanie jest nowe, lecz mimo to wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki, na który składają się informacje mogące być przeciwstawione projektowi zgłoszonemu celem opatentowania, bądź wynalazkowi już opatentowanemu. Metodą zmierzającą do ustalenia, czy wynalazek spełnia kryterium nieoczywistości, jest ustalenie najbliższego stanu techniki, jako jednej lub kilku publikacji, na tle których specjalista najłatwiej doszedłby do wynalazku. Następnie formułuje się problem techniczny, poprzez określenie cech zastrzeganego wynalazku, które nie występują w najbliższym stanie techniki. Zabieg ten pozwala na ocenę postępu technicznego wnoszonego przez wynalazek. W rezultacie, w wyniku powyższych ustaleń, zmierza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy specjalista znający najbliższy stan techniki, przy rozpatrywaniu problemu technicznego zastosowanego w wynalazku miałby możliwość bez dokonań twórczych, w sposób zawodowy i rutynowy, dojść do zastrzeganego rozwiązania. W szczególności za rozwiązania oczywiste uważa się rutynowe dostosowanie znanego rozwiązania do danych warunków, proste wykorzystanie znanej zasady dla osiągnięcia oczywistego w świetle tej zasady celu, proste zastąpienie znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami lub proste skojarzenie kilku znanych rozwiązań. (Patrz: W. Kotarba i inni "Komentarz do prawa wynalazczego", W-wa 1994 r., str.15). Sposób uwzględnienia stanu techniki przyjęty w praktyce i orzecznictwie polskiego i innych urzędów patentowych (patrz: wstęp do rozdz. 3.1 i orzeczenie T 176/89-str. oraz orzeczenia T 745/92 i T 552/89 Komisji Odwoławczej EPO, "Orzecznictwo Komisji Odwoławczych Europejskiego Urzędu Patentowego" (Część I -Zdolność patentowa) materiały i studia zeszyt 1, Polska Izba Rzeczników Patentowych, Warszawa 1998) polega na wybraniu jednego dokumentu najbliższego rozwiązaniu przedmiotowemu (lub kilku dokumentów, gdy przedmiotowe rozwiązanie ma charakter agregatu kilku rozwiązań cząstkowych) i rozpatrywaniu nieoczywistości przedmiotowego rozwiązania w stosunku do tego dokumentu (lub tych dokumentów). Dopuszcza się zastosowanie dwóch dokumentów przy ocenie nieoczywistości każdego rozwiązania cząstkowego w przypadku prostego zastąpienia znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami.
Uznać należy, że patent powinien być udzielony tylko na takie rozwiązanie techniczne, które reprezentuje kwalifikowany poziom wynalazczy. Nie oznacza to jednak, że przedmiotem patentu mogą być tylko wynalazki epokowe, rewolucjonizujące technikę, bowiem wystarczające jest, aby wynalazek był czymś więcej, niż rutynową tylko wiedzą mechanika lub inżyniera.
Zgodnie z art. 63 p.w.p. zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe zawarte w opisie patentowym. Opis wynalazku i rysunki mogą służyć do wykładni zastrzeżeń patentowych. Zakres przedmiotowy patentu może być określony przez kilka zastrzeżeń patentowych, wtedy tworzą one układ zastrzeżeń. Przy czym w układzie zastrzeżeń pierwsze zastrzeżenie jest zastrzeżeniem niezależnym, a pozostałe zastrzeżeniami zależnymi.
Zastrzeżenie niezależne określa główny zespół cech wynalazku (określony w art. 33 ust. 4 p.w.p. jako "ogół cech zgłaszanego wynalazku"), stanowiąc tym samym rozwiązanie podstawowe.
Natomiast zastrzeżenia zależne, zawierając wszystkie cechy zastrzeżenia niezależnego i dodatkowo cechy dodane, jedynie doprecyzowują cechy rozwiązania podstawowego lub służą do chronienia wariantów wynalazku będących dla rozwiązania podstawowego rozwiązaniami dodatkowymi.
Przy właściwym zidentyfikowaniu cech rozwiązania wynalazku przesądzające są zatem zastrzeżenia patentowe, które określają elementy rozwiązania stanowiące nieoczywisty wkład do znanego stanu techniki. Wąska interpretacja zastrzeżeń patentowych nakazuje brać pod uwagę jedynie to, co expressis verbis zostało w nich wyrażone. Niedopuszczalna jest, bowiem rozszerzająca interpretacja zastrzeżeń patentowych z uwagi na swobodę działalności gospodarczej i wynikające z udzielonego patentu ograniczenie powszechnego swobodnego korzystania z chronionego rozwiązania technicznego (zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2011 r., II GSK 667/10).
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Urząd Patentowy przeprowadził szczegółową analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Zakres ochrony przedmiotowego patentu określono w zastrzeżeniu patentowym niezależnym nr 1 w sposób następujący: "Urządzenie do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji zawierające wzmacniacz, do wejścia którego podłączony jest co najmniej jeden generator sinusoidalnych przebiegów harmonicznych, zaś do wyjścia wzmacniacza podłączona jest co najmniej elektroda do elektroterapii, znamienne tym, że do wyjścia wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) podłączony jest co najmniej jeden zestaw zacisków elektrod (E, H), z których pierwszy jest zestawem zacisków elektrod (E) do elektroterapii, a drugi jest zestawem zacisków elektrod (H) do magnetoterapii natomiast pomiędzy wyjście wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) i zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii jest włączony filtr górnoprzepustowy (FGP), przy czym zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii pobudzany jest przebiegiem proporcjonalnym do częstotliwości, a nachylenie krzywej częstotliwościowej sygnału sterującego wynosi 6 dB/oct."
Ilustrację spornego wzoru przedstawiono w treści zaskarżonej decyzji.
Sąd podziela poglądy organu o bezzasadności zrzutów stawianych spornemu patentowi.
I tak, nie może być uznany za zasadny zarzut, iż sporny patent został udzielony na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Okoliczność, iż zastrzeżenie nr 1 udzielonego patentu powstało z połączenia zastrzeżeń nr 1 i 5 zawartych w opisie zgłoszeniowym [...], a zatem zastrzeżenie nr 1 ma mniejszy od pierwotnego zakres ochrony, nie świadczy bowiem o niedopuszczalnym rozszerzeniu zakresu objętego treścią zgłoszenia pierwotnego. Tylko treść opisu zgłoszeniowego [...] znalazła się w opisie udzielonego patentu nr [...] na wynalazek pt.: "Urządzenie do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji", a więc błędny jest pogląd, iż sporny patent został udzielony na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego. Organ wskazał, że zakres ochrony udzielonego patentu wyrażony poprzez jego zastrzeżenia faktycznie nie obejmuje rozwiązania przedstawionego na Fig. 2 (które nie zawiera filtra górnoprzepustowego), a rozwiązanie pokazane na Fig. 2 zostało przedstawione w opisie jako przykład wykonania. Taka redakcja opisu nie stanowi jednak o naruszeniu wskazanego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p.
Sąd uznał, że nie jest zasadny także zarzut braku nowości spornego wynalazku. Skoro wnoszący sprzeciw nie przeciwstawił kwestionowanemu rozwiązaniu żadnego konkretnego rozwiązania o identycznych cechach, tj. posiadającego wszystkie ww. cechy zastrzegane w zastrzeżeniu nr 1, nie można mówić i skutecznym postawieniu powyższego zarzutu spornemu rozwiązaniu. Słusznie organ stwierdził, iż nie stanowi takiego skutecznego przeciwstawienia wskazanie, że połączenie wyjścia wzmacniacza sygnałów terapeutycznych z dwoma elektrodami jest znane z przeciwstawionego opisu patentowego [...], a filtr górnoprzepustowy jest znany z opisu patentowego [...].
Przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe nie świadczą, zdaniem Sądu, o braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Jak słusznie wskazał organ, nie można uznać, aby z przedłożonego opisu patentowego [...] były znane cechy spornego wynalazku zastrzegane jako "do wyjścia wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) podłączony jest co najmniej jeden zestaw zacisków elektrod (E, H), z których pierwszy jest zestawem zacisków elektrod (E) do elektroterapii, a drugi jest zestawem zacisków elektrod (H) do magnetoterapii", skoro opis patentowy [...] zarówno w opisie przykładu wykonania, w zastrzeżeniach i na rysunku ujawnia tylko jeden zestaw elektrod E. Ponadto, z przedłożonego opisu patentowego [...] nie są znane cechy spornego wynalazku zastrzegane jako "pomiędzy wyjście wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) i zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii jest włączony filtr górnoprzepustowy (FGP)". Opis patentowy [...] nie może też świadczyć o oczywistości ww. cech, skoro dotyczy on filtra górnoprzepustowego, zwłaszcza do sieci telewizji kablowej, w której zakres częstotliwości wynosi od 88 do 860 MHz, podczas gdy zgodnie z treścią opisu patentowego [...], zakres częstotliwości w urządzeniach do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji wynosi od 187 do 2380 Hz, a więc są to częstotliwości około milion razy niniejsze. Ponadto ten opis nie sugeruje żadnej innej dziedziny zastosowania opisywanych generatorów oprócz sieci telewizji kablowej. Żaden z przedłożonych ww. dokumentów nie wskazuje także na znajomość generatorów do magnetoterapii o "przebiegu proporcjonalnym do częstotliwości i nachyleniu krzywej częstotliwościowej sygnału sterującego wynosi 6 dB/oct.". Tak więc, brak jest podstaw do uznania spornego rozwiązania za oczywiste. Nie stanowi ono bowiem rutynowego dostosowania znanego rozwiązania do danych warunków, prostego wykorzystania znanej zasady dla osiągnięcia oczywistego w świetle tej zasady celu, ani też prostego zastąpienia znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami lub prostego skojarzenia kilku znanych rozwiązań.
Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 75 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą sprzeciw i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie dowodów wskazanych przez stronę wnoszącą sprzeciw, są bezzasadne. Skarżący nie wyjaśnił, które materiały zostały pominięte i nie wykazał, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co czyni ten zarzut trudnym do skontrolowania.
Jak podkreślił organ, skarżący (wnoszący sprzeciw) przedłożył jako przeciwstawienia opis patentowy [...] (k. 48 akt [...]) i opis patentowy [...] (k. 46 akt [...]). Zdaniem Sądu, Urząd w sposób właściwy i zgodny z regułami określonymi w kpa rozpatrzył te opisy zarówno w świetle zarzutu braku nowości jak i w świetle zarzutu braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku.
Ustosunkowując się do stawianego w skardze zarzutu odstąpienia od poglądu prezentowanego przez organ w postępowaniu zgłoszeniowym, że na etapie wykonywania sprawozdania ze stanu techniki opis patentowy [...] (k. 48 akt [...]) świadczył o braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku, należy stwierdzić, iż zarzut ten jest bezzasadny wobec prawidłowego wywiedzenia oraz uargumentowania swojego stanowiska przez organ w zaskarżonej decyzji. W tym wypadku, zdaniem Sądu, zmiana poglądu organu, czy to na podstawie pogłębienia wiedzy na skutek przebiegu postępowania dowodowego, czy to na podstawie zaznajomienia ze stanowiskami stron, nie ma wpływu na ocenę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ kwestię tę omawia w sposób jasny w odpowiedzi na skargę (str. 3), co jednak nie ma w sprawie zasadniczego znaczenia, a zatem Sąd odstępuje od omawiania tej materii na gruncie niniejszego uzasadnienia.
Zarzut naruszenia art 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie spełniającej podstawowych wymagań wynikających z treści wymienionego artykułu, jest również, zdaniem Sądu, bezzasadny. Urząd Patentowy w sposób prawidłowy uzasadnił swoją decyzję odnosząc się do treści przeciwstawionych opisów [...] (k. 48 akt [...]) i [...] (k. 46 akt [...]).
Skarżący nie wymienia żadnych faktów, dowodów i przyczyn, których wskazania zabrakło w zaskarżonej decyzji.
Należy zaznaczyć, iż w odpowiedzi na skargę Urząd jako pomówienie odczytał zarzut, jakoby ostatnim zdaniu na str. 7 i jego dalszej części na str. 8 dorabiał dodatkowe cechy do faktycznej treści zastrzeżenia patentowego fałszując rzeczywistą treść zastrzeżeń. Również i tę kwestię wyjaśnił organ, wskazując, iż w odnośnym fragmencie zaskarżonej decyzji wyjaśniono: "Ponadto, z przedłożonego opisu patentowego [...] nie są znane cechy spornego wynalazku zastrzegane jako "pomiędzy wyjście wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) 1 zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii jest włączony filtr górnoprzepustowy (FGP)". Opis patentowy [...] nie może też świadczyć o oczywistości ww. cech skoro dotyczy on filtra górnoprzepustowego, zwłaszcza do sieci telewizji kablowej, w której zakres częstotliwości wynosi od 88 do 860 MHz, podczas gdy zgodnie z treścią opisu patentowego [...] (oczywista pomyłka nie wpływająca na wynik sprawy - powinno być "[...]"), zakres częstotliwości w urządzeniach do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji wynosi od 187 do 2380 Hz, a więc są to częstotliwości około milion razy mniejsze. Ponadto ten opis nie sugeruje żadnej innej dziedziny zastosowana opisywanych generatorów oprócz sieci telewizji kablowej". Tak więc w ostatnim zdaniu na str. 7 i jego dalszej części na str. 8 Urząd jedynie dodatkowo podniósł, że filtr ujawniony w [...] nie mógłby stanowić filtru, który jest włączony pomiędzy wyjście wzmacniacza sygnałów terapeutycznych (WL, Ws) i zestaw zacisków elektrod (H) do magnetoterapii.
Zarzut naruszenia art. 24 p.w.p. poprzez przyjęcie, że rozwiązanie według wynalazku opatentowanego za nr [...] jest nowe i posiada poziom wynalazczy, jest bezzasadny i stanowi jedynie polemikę z rozstrzygnięciem Urzędu.
W ocenie Sądu zasadne jest zatem twierdzenie organu, że w świetle przeciwstawionych opisów patentowych [...] (k. 48 akt [...]) i [...] (k. 46 akt [...]) rozwiązanie według wynalazku opatentowanego za nr [...] jest nowe i posiada poziom wynalazczy, co szczegółowo uzasadniono w zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez przyjęcie, że patent został udzielony na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego, należy także uznać za bezzasadny.
Jak prawidłowo wywiódł organ, okoliczność, iż zastrzeżenie nr 1 udzielonego patentu powstało z połączenia zastrzeżeń nr 1 i 5 zawartych w opisie zgłoszeniowym [...], a zatem zastrzeżenie nr 1 ma mniejszy od pierwotnego zakres ochrony, nie stanowi bowiem o wykroczeniu poza zakres objęty treścią zgłoszenia pierwotnego. Tylko treść opisu zgłoszeniowego [...] znalazła się w opisie udzielonego patentu nr [...] na wynalazek pt.: "Urządzenie do elektroterapii, magnetoterapii i immunostymulacji", a więc błędny jest pogląd, aby sporny patent został udzielony na wynalazek nie objęty treścią zgłoszenia pierwotnego. Jak zaznaczył organ, zakres ochrony udzielonego patentu wyrażony poprzez jego zastrzeżenia co prawda nie obejmuje rozwiązania przedstawionego na Fig. 2, które nie zawiera filtra górnoprzepustowego, jednak rozwiązanie pokazane na Fig. 2 pozostało w opisie, przedstawione jako przykład wykonania. Taka redakcja opisu nie stanowi jednak o naruszeniu wskazanego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 3 p.w.p.
Należy także podkreślić, że skarżący nie wskazał żadnego fragmentu spornego opisu patentowego, który zawiera treść nie objętą treścią zgłoszenia pierwotnego.
W konsekwencji Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa została rozpatrzona wnikliwie i wszechstronnie, materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które Urząd Patentowy uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło, więc naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.