VI SA/Wa 1284/12

VI SA/Wa 1284/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2012 r. sprawy ze skargi E. S. i H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 16 sierpnia 2011 r. (po uprzednim wykonaniu odmownej decyzji o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z dnia [...] maja 2011 r.) E. C., (pełn. H. K. i E. S.) złożyła w Zarządzie Terenów Publicznych wniosek o wydanie zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa drogowego ul K., w celu kontynuowania funkcjonowania kiosku handlowego (kwiaciarni) od dnia 30 czerwca 2011 r. do 30 czerwca 2012 r.
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., Prezydent m. W. orzekł w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. K. w rejonie ul. S. - dz. nr [...] z obrębu [...] i umieszczenie w nim kiosku handlowego (kwiaciarni). Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 20 pkt 7 i 8 oraz art. 39 ust. 1. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) i art. 104 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał miedzy innymi, że kiosk handlowy zgodnie z wnioskiem miałby być usytuowany w pasie drogowym ul. K. w ostrej granicy z ul. S.. W związku z rozpoczętą budową Centralnego Odcinka [...] i planowaną przebudową ul. S. zarządca drogi nie może udzielić wstecznie pozwolenia na ponowne ustawienie zlikwidowanego w dniu 12 sierpnia 2011 r. kiosku handlowego kolidującego z planowaną budową wyjść [...] oraz przebiegiem przekładanego uzbrojenia podziemnego. W sprawie zajęcia terenu od dnia 01 lipca 2011 r. do dnia 12 sierpnia 2011 r. toczyło się odrębne postępowanie administracyjne.
Z oświadczenia pełnomocnika wynika, że decyzja został doręczona stronom w dniu 20 października 2011 r.
Od powyższej decyzji odwołanie w dniu 26 października 2011 r. wniosła E. C., (pełn. H. K. i E. S.), wnosząc o uchylenie decyzji i przywrócenie stanu zgodności z prawem poprzez zezwolenie na funkcjonowanie kiosku.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie podstawowych zasad prowadzenia działalności gospodarczej, skoro bowiem ograniczenie tej działalności może zgodnie z Konstytucją RP nastąpić jedynie w trybie ustawowym, a uprzednio zezwalano na funkcjonowanie kiosku, to obecnej odmowy nie można uznać jako zgodną z prawem,
2) stwierdziła, że decyzja jest nieważna gdyż została skierowana do osób fizycznych, a stroną jest spółka cywilna - kwiaciarnia,
3) decyzja nie tylko narusza swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, ale też powoduje utratę dwóch miejsc pracy skarżących oraz pozbawia lokalną społeczność możliwości korzystania z dobrze zorganizowanych usług - dowód apel 400 osób.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało miedzy innymi, że:
Art. 39 ustawy o drogach publicznych stanowi:
1. Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.
Z brzmienia powołanego przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, a w szczególności z użytego zwrotu "może nastąpić" wynika, że orzekanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie znaczy to jednak, że organ administracji publicznej może podejmować decyzję w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany przepisami procedury administracyjnej, w tym art. 7 i 77 k.p.a., jak również przepisami ustawy o drogach publicznych. Swoboda działania organu administracji publicznej nie zwalnia go z obowiązku starannego działania i przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami k.p.a.
W ocenie SKO zaskarżona decyzja spełnia wyżej opisane wymogi. Na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy zarządca drogi trafnie postawił tezę, iż wydawanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego celem zlokalizowania tamże kiosku handlowego nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku.
Z oficjalnej strony [...], jak też licznych doniesień mediów tradycyjnych i elektronicznych wynika, że budowę [...] w rejonie stacji R. rozpoczęto w dniu [...] sierpnia 2010 r. [...] lipca 2011 r. został zamknięty drugi odcinek ul. S. (od ul. C. do N.) dla prac przygotowawczych do budowy stacji [...], a prace przygotowawcze do budowy tej stacji trwały od początku 2011 r.
We wniosku z dnia 16 sierpnia 2011 r. pełnomocnik stron wniósł o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 30 czerwca 2011 r. Z pisma I. sp. z o. o. (działającej w imieniu wykonawców [...] A. sp. A i G. AS, oraz P. sp. o. o.) z dnia [...] sierpnia 2011 r. wynikało, iż spółka wnosi o likwidację kiosku, kolidującego z planowaną budową wyjść [...].
Już powyższy argument powoduje, iż zarządca drogi dla zapewnienia realizacji interesu publicznego (budowy [...]) nie mógł wydać zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na inny - kolidujący z budową cel.
Zarzuty odwołania w ocenie SKO okazały się chybione. W orzecznictwie wielokrotnie podnoszono, iż decyzja o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego na cele "niedrogowe" nie rodzi dla adresata decyzji żadnych praw na przyszłość (po okresie obowiązywania decyzji), toteż zaskarżana decyzja nie narusza ani swobody działalności gospodarczej, ani uprawnień stron, albowiem jak wskazane wyżej - decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego mają charakter wyjątku od zasady ogólnej nielokalizowania w pasach drogowych obiektów "niedrogowych", a nadto decyzje pozytywne dają stronie uprawnienie jedynie na okres ściśle określony w decyzji.
Skoro działania prawne i faktyczne w tej sprawie podejmowali wspólnicy spółki cywilnej K. s.c.: H. K. i E. S., to w takiej sytuacji, zgodnie z art. 864 kodeksu cywilnego, cała korespondencja w sprawie oraz wydana decyzja winna być odrębnie doręczana każdemu ze wspólników.
W kolizji interesu publicznego (interesów wszystkich mieszkańców miasta żywotnie zainteresowanych zbudowaniem [...]) oraz kolizji interesu indywidualnego (2 osób prowadzących kwiaciarnię oraz klientów tego obiektu) - w ocenie Kolegium - należy przyznać prymat interesowi publicznemu, tym bardziej, że lokalizacja wyjść z [...] niewątpliwie pełni funkcje komunikacyjne (drogowe), a lokalizacja kwiaciarni może mieć miejsce w dowolnym miejscu, a nie koniecznie właśnie w pasie drogowym.
Reasumując, wnioskodawczynie nie wykazały po myśli art. 39 ust. 3 ustawy
o drogach publicznych, że w niniejszej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, który uzasadniałby zlokalizowanie kiosku w tym miejscu (a co za tym idzie skutkowałby także zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego), a organ z urzędu nie dopatrzył się takich względów w toku postępowania wyjaśniającego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły H. K. i E. S. (dalej skarżące). Zaskarżonej decyzji zarzuciły :
a) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 6, 7, 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego;
b) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, a także
c) naruszenie art. 22 i 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej .
Domagały się uchylenia zaskarżonej decyzji i jej zmiany poprzez wydanie zezwolenia na funkcjonowanie kiosku we wskazanym miejscu i prowadzenie przez nie działalności gospodarczej w miejscu jej zarejestrowania.
W uzasadnieniu skargi wskazały miedzy innymi, że zaskarżona decyzja nie zezwalająca na zajęcie pasa drogowego jest w istocie swej decyzją zakazującą prowadzenia działalności gospodarczej zarejestrowanej w miejscu wskazanym do posadowienia kiosku. Decyzja narusza interes prawny skarżących zapisany w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, jak również w ustawie zasadniczej. Zgodnie z Konstytucją RP ograniczenie prowadzenia działalności może nastąpić jedynie w trybie ustawowym. Prezydent m. W. zezwolił skarżącym na prowadzenie w przedmiotowym miejscu działalności gospodarczej - sprzedaży kwiatów więc odmowa wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego narusza ich konstytucyjne przywileje. Skarżące wskazały, że działalność gospodarcza w postaci sprzedaży kwiatów w tym miejscu prowadzona jest od ponad 20 lat.
W ocenie skarżących decyzja pozbawiona jest podstaw prawnych, gdyż winien mieć tu zastosowanie art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy o drogach publicznych a nie jak wskazał organ II instancji art. 39 ust. 3. W ich ocenie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem istniejącym, który ma stwierdzony swój byt decyzją administracyjną - pozwoleniem budowlanym, uzgodnieniami geodezyjnymi (widniejącym na mapie geodezyjnej tego rejonu W. do dnia dzisiejszego).
W niekwestionowanym stanie faktycznym i prawnym Kolegium zastosowało przepisy dotyczące nieistniejących obiektów w pasie drogowym. W myśl art. 38 ustawy "istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie." Podkreśliły, że sam organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że postępowanie dotyczy dalszego funkcjonowania kiosku handlowego (kwiaciarni) w miejscu jego istnienia od ponad 20 lat, co uzasadnia zastosowanie art. 38 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy.
Wbrew twierdzeniom Kolegium, w ocenie skarżących, mamy tu do czynienia z "przypadkiem szczególnie uzasadnionym", co potwierdzono niepodaniem do wiadomości skarżących decyzji administracyjnych dającym innym podmiotom prawo wykorzystywania przedmiotowego terenu (mowa o [...]). Skarżące nie będąc adresatem tej decyzji dającej prawa do zajęcia tego terenu przez inny podmiot nie mają obowiązku jej wykonywać i opowiadanie o enigmatycznym interesie publicznym nie ma znaczenia dla tej sprawy.
Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że ani organ I instancji ani Kolegium nie wzięło pod uwagę przedkładanej dokumentacji zdjęciowej potwierdzającej możliwość funkcjonowania kiosku w miejscu jego posadowienia, zresztą aż do dziś bez przeszkód dla trwającej budowy.
W skardze podkreślono, że granice swobodnego uznania zostały przekroczone przez organ w momencie wydawania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego terenu przez inny podmiot bez uczynienia stroną tej decyzji skarżących.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, nie zaś pod względem słusznościowym.
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że skarga jest niezasadna.
Prawne wywody skargi zdają się zmierzać do wykazania, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" pozwalającym zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu posadowienia w nim kwiaciarni.
Z drugiej jednak strony skarżące kwestionują podstawę prawną zaskarżonych decyzji tj. art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wskazując na konieczność zastosowania w tej sprawie art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy wyjaśnić pojęcie pasa drogowego w ujęciu ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z definicją pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast jako drogę ustawa określa budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno- użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 u.d.p.). Z kolei ulica to według art. 4 pkt 3 u.d.p. jest to droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Z przytoczonych definicji wynika, że ulica jest szczególnym rodzajem drogi położonym na terenie zabudowanym i stanowi cześć pasa drogowego.
Konsekwencją takiego zdefiniowania pasa drogowego jest przyjęcie w art. 39 ust. 1 u.d.p. zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Powyższa norma, poza tym, że dookreśla sam zakaz, służyć ma realizacji obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony.
Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 21 u.d.p. ochrona ta realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.
Kierując się tymi strategicznymi dla zachowania przeznaczenia pasa drogowego założeniami, ustawodawca dopuścił, na zasadzie wyjątku, możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego - jak określił w art. 39 ust. 3 u.d.p. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej". Decyzja ta, mająca uznaniowy charakter, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Tym przepisem ustawodawca związał obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p. Przepis art. 40 ust. 1 u.d.p., formułując obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi, powtarza niejako zasadę, iż pas drogowy służyć ma wyłącznie celom związanym z działaniami służącymi ochronie drogi w rozumieniu art. 4 pkt 21 u.d.p.
Pozytywne rozpatrzenie wniosku o wydanie zezwolenia stanowi odstępstwo od zasady, że w pasie drogowym nie wolno sytuować żadnych niezwiązanych z drogą budowli czy urządzeń. W konsekwencji nie znajduje oparcia w przepisach oczekiwanie, iż w przypadku wcześniejszego udzielenia przez właściwy organ zezwolenia, następuje automatyczne wydanie następnego zezwolenia w tej samej lokalizacji.
W tym miejscu warto również podkreślić, że zezwolenia na zajęcie pasa drogowego są zezwoleniami czasowymi. Każde wystąpienie z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego, niezależnie od tego czy w danym miejscu posadowiony jest jakiś obiekt, czy też pas drogowy we wcześniejszym okresie zajęty był na inne cele, stanowi odrębną sprawę administracyjną, a posiadanie wcześniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie rodzi żadnych praw na przyszłość dla adresata tego zezwolenia. Zezwolenia jak już wyżej podkreślono mają charakter czasowy, a wobec tego na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy umieszczenie obiektu budowlanego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, dający podstawę do wydania zezwolenia na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy na wstępie zauważyć, że zarzut skarżących o konieczności zastosowania w tej sprawie przez organ art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie był trafny.
Jak stanowi ten przepis istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie, nie odnosi się to do sytuacji objętej stanem faktycznym sprawy. Przepis art. 38 ust. 1 u.d.p. dotyczy wyłącznie obiektów istniejących (uprzednio zlokalizowanych) w pasie drogowym, nie zaś obiektów zlokalizowanych (umieszczonych) w pasie drogowym w rozumieniu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy. Taka wykładnia art. 38 ust. 1 u.d.p. współgra z brzmieniem art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., w myśl, którego przedmiotem zezwolenia jest "umieszczenie" obiektu w pasie drogowym, a więc dotychczas nieznajdującego się tam jeszcze, a także z art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. i § 2 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), w świetle których to przepisów zezwolenie na zajęcie pasa drogowego udziela się na czas ściśle określony. Nie znajduje zatem uzasadnienia twierdzenie, że w sytuacji wygaśnięcia udzielonego czasowo zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zastosowanie ma art. 38 ust. 1 u.d.p. Przepis ten odnosi się bowiem do sytuacji, w których nie prowadzi się postępowania administracyjnego celem uzyskania przez określony podmiot zgody na lokalizację obiektu lub urządzenia, a następnie na zajęcie pasa drogowego, ponieważ dany obiekt lub urządzenie już w tym pasie istnieje, a zgoda na taki stan wynika z ustawy. Powyższe ma zastosowanie do sytuacji, gdy w dacie wejścia w życie ustawy o drogach publicznych określone obiekty i urządzenia niezwiązane z pasem drogowym i jego funkcjami były już posadowione w pasie drogowym, albo może być wynikiem znajdującego oparcie w przepisach prawa działania, w wyniku którego obiekt lub urządzenie znajdujące się na nieprzynależnym do pasa drogowego gruncie, zostają tym pasem objęte (zmiana planu zagospodarowania przestrzennego) (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2008 r. wydany w sprawie II GSK 476/08 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2009 r. w sprawie
VI SA/Wa 2218/08).
Jak wynika jednak z akt sprawy skarżąca już wcześniej korzystała z pasa drogowego w tej samej lokalizacji na ten sam obiekt na podstawie decyzji zezwalających wydawanych przez zarządcę drogi.
Z powyższego wynika, że do lokalizacji kwiaciarni nie mógł mieć zastosowania przepis art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jako że, już w okresach wcześniejszych na jej obecność w pasie drogowym wymagane było zezwolenie.
W niniejszej sprawie odmawiając wyrażenia zgody na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na ul. K. róg S. organy wskazały na planowaną przebudowę ul. S. związaną z budowa [...] wyjaśniając, że posadowienie kwiaciarni koliduje z budową wejścia [...]. Działanie takie w świetle obowiązujących przepisów nie narusza prawa i nie oznacza przekroczenia granicy swobodnego uznania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, które nie zostały podważone przez skarżące, w szczególności skarżące nie wykazały, że w niniejszej sprawie istnieje "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający na lokalizację w pasie drogowym kwiaciarni. Wcześniej otrzymywane przez skarżące zezwolenia nie rodzą dla skarżących żadnych praw co zostało wyżej wykazane.
W niniejszej sprawie organy słusznie przedłożyły nad interes indywidualny skarżących interes publiczny jakim jest budowa [...].
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że są one nieuzasadnione. Organ nie dopuścił się w niniejszej sprawie ani naruszenia wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani przepisów Konstytucji RP, ani ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie nie doszło do ograniczenia działalności gospodarczej skarżących, ani do ich dyskryminowania. Z powyższej decyzji w żaden sposób nie wynika ograniczenie działalności gospodarczej skarżących, jest to jedynie decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w niniejszej sprawie organy administracji nie zajmowały się bowiem działalnością gospodarczą skarżących.
Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.