VI SA/Wa 1242/13

VI SA/Wa 1242/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Danuta Szydłowska /przewodniczący/
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6310 Wytwarzanie   i   obrót    bronią    i        amunicją
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wytwarzanie i obrót wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1220 (jeden tysiąc dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 1617/11 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt. VI SA/Wa 1575/10 oddalającego skargę T. Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wytwarzanie i obrót wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, 1) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz T. Sp. z o.o. w Warszawie 890 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., zmienioną decyzją z dnia [...] października 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił T. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie koncesji nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz obrotu technologią w tym zakresie.
W czerwcu 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przeprowadził w spółce kontrolę. W zespole kontrolnym uczestniczyli funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Kontrola stwierdziła nieprawidłowości w prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, a w szczególności sprzedaż w ogólnodostępnej sieci [...] szyfrujących telefonów komórkowych [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w grudniu 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia spółce koncesji.
W toku postępowania, działając na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679 ze zm.), organ zwrócił się o opinię w sprawie cofnięcia koncesji do Ministra Gospodarki, Komendanta Policji, Ministra Obrony Narodowej oraz Szefa ABW.
W odpowiedzi organ otrzymał następujące postanowienia:
1) postanowienie Ministra Gospodarki, nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. negatywnie opiniujące cofnięcie koncesji T.;
2) postanowienie Komendanta Policji, nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. negatywnie opiniujące cofnięcie koncesji spółce T.;
3) postanowienie Ministra Obrony Narodowej, nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. negatywnie opiniujące cofnięcie koncesji spółce T.;
4) postanowienie Szefa ABW, nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. pozytywnie opiniujące cofnięcie koncesji spółce T. Postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Szefa ABW, nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.
W toku postępowania spółka podała, że żadne z wytwarzanych przez nią urządzeń kryptograficznych nie powinno podlegać koncesjonowaniu z uwagi na ich zaprojektowanie dla celów innych niż policyjne lub wojskowe. Jej zdaniem, art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy z 22 czerwca 2001 r. definiując pojęcie wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym stwierdza, że są to wyroby zaprojektowane dla celów wojskowych oraz technologie związane z ich produkcją lub używaniem. Rozciągnięcie tego pojęcia na wszelkie wyroby i technologie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót wymagana jest koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625 ze zm.) pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą wolności gospodarczej.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powołując się na art. 17 ust. 2 pkt 2 i art. 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. cofnął spółce koncesję na wytwarzanie i obrót wyrobami o przeznaczeniu policyjnym i wojskowym oraz obrót technologią w tym zakresie z uwagi na rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz stwarzanie swoim działaniem zagrożenia obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli.
Zdaniem organu, telefon [...] stanowi wyrób koncesjonowany, którym obrót w ogólnodostępnej sieci sprzedaży narusza § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 września 2002 r. w sprawie warunków sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz zakresu i trybu kontroli przestrzegania tych warunków (Dz. U. Nr 156, poz. 1303 ze zm.).
W związku z decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podtrzymała pogląd, że telefon [...] nie jest wyrobem koncesjonowanym, gdyż został zaprojektowany jako wyrób kryptograficzny do zastosowania w administracji państwowej i w biznesie. W telefonie tym stosowane są publicznie znane algorytmy kryptograficzne, do których ma dostęp każdy użytkownik Internetu i czytelnik wielu powszechnie dostępnych książek z dziedziny kryptologii. Poza tym od wielu lat na rynku powszechnym obecne są szyfrujące telefony komórkowe firm zagranicznych i nikomu w ABW to nie przeszkadza. Zdaniem strony, działania funkcjonariuszy ABW zmierzają do skompromitowania zaprojektowanego w spółce, całkowicie polskiego systemu łączności niejawnej S. i zastąpienia go droższymi i gorszymi rozwiązaniami zagranicznymi. Wśród tych działań istotnym elementem jest pozbawienie spółki koncesji, co w konsekwencji spowoduje wycofanie z eksploatacji stosowanego w administracji i produkowanego przez spółkę systemu S.
Strona podniosła, że organ cofnął spółce koncesję, mimo, że trzy z czterech instytucji, których opinii zasięgano wypowiedziały się negatywnie co do zasadności jej odebrania. Jedyną instytucją opiniującą za odebraniem spółce koncesji była ABW.
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r., na mocy której cofnął spółce T. koncesję na wytwarzanie i obrót wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz obrót technologią w tym zakresie. Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Na decyzję z dnia [...] maja 2010 r. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej m.in. naruszenie zasad prawa procesowego wynikających z art. 7, 8, 10 i 73 k.p.a.
Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem spółki, że zakwestionowany telefon szyfrujący skoro od początku był produkowany dla biznesu to z uwagi na treść art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. nie spełnia on jednej z przesłanek warunkujących zakwalifikowanie go do wyrobów wojskowych lub policyjnych. Wprawdzie ustawodawca użył w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. niefortunnego terminu: "wyroby zaprojektowane dla celów policyjnych lub wojskowych", ale nie oznacza to konieczności każdorazowego badanie intencji z jaką powstał produkt dla danego wyrobu, aby można było uznać go za wyrób koncesjonowany, bądź pozostający poza sferą koncesji. W art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. zawarta została delegacja stanowiąca podstawę do wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia wykonawczego z dnia 3 grudnia 2001 r., określającego przedmiotowy zakres podlegający koncesjonowaniu.
Mimo uznania, że trafne było zaliczenie przez organ telefonu [...] do kategorii wyrobów koncesjonowanych, Sąd I instancji nie podzielił poglądu organu, że wprowadzenie do obrotu pozakoncesyjnego omawianych telefonów stanowiło rażące naruszenie warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa. Sąd uznał, że wobec wątpliwości dotyczących wykładni prawa, nie może być mowy o rażącym naruszeniu, albowiem rażące naruszenie prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości.
Sąd I instancji uznał jednak, ze wydana decyzja była słuszna z uwagi na fakt, że omawiana działalność spółki stanowiła "zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli". W zakresie tej przesłanki organ koncesyjny odwołał się do ustaleń zawartych w dwóch opiniach Szefa ABW. Zdaniem Sądu, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji miał prawo, wydając decyzje w sprawie oprzeć się na ww. opiniach.
W przypadku przesłanki cofnięcia koncesji określonej w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r., tzw. luz decyzyjny organu polega na prawie organu do swobodnego decydowania, czy dany stan faktyczny uzasadnia twierdzenie o "zagrożeniu obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli". Uzasadnienie w tym zakresie organ pozostawił ABW, która przedstawiła swoje stanowisko w wydanych postanowieniach. Wprawdzie nie mają one charakteru wiążącego, jednak treść uzasadnienia sporządzona przez organ ustawowo powołany do oceny prawnie relewantnych okoliczności nie pozwoliła na podjęcie decyzji odmiennej.
Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych w szczególności w postaci podnoszonych przez stronę naruszeń art. 7, 8, 10, i 73 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kwestia niejednolitości traktowania funkcjonujących na rynku polskim przedsiębiorców przez organ koncesyjny wykracza, w ocenie Sądu, poza ramy niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest decyzja indywidualnie skierowana do spółki T. Ewentualne nieprawidłowości w tej mierze mogą osłabiać zaufanie podmiotów do systemu organów administracyjnych, zaś praktykę dyskryminującą niektóre z nich należy uznać za niedopuszczalną. Brak jest jednak związku pomiędzy wskazaną przez stronę praktyką organów a rozstrzygnięciem sprawy niniejszej.
Następnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2011 r. skargę kasacyjna wniosła T. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 i 17 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 113 § 1 p.p.s.a., art. 7, 8, 11 k.p.a., 107 § 2 k.p.a., 141 § 4 p.p.s.a. W przypadku merytorycznego rozpatrywania skargi wnoszący skargę kasacyjną wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego biegłego na wskazane okoliczności dotyczące produkowanego przez spółkę telefonu szyfrującego [...].
Uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz T. Sp. z o.o. w Warszawie 890 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny najpierw rozpoznał zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa procesowego i uznał, że w sprawie doszło do ich naruszenia zarówno przez organ administracyjny, jak i przez Sąd kontrolujący rozstrzygnięcie.
Przede wszystkim Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, że opinia ABW była wystarczająca dla podjęcia decyzji o cofnięciu koncesji z uwagi na stwierdzone w niej istnienie zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa państwa. Opinia została wydana w trybie art. 106 § 2 k.p.a. i nie ma dla organu charakteru wiążącego a jedynie stanowi jeden z elementów materiału zgromadzonego w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uważna lektura opinii zawartych w dwóch postanowieniach Szefa ABW skłania do wniosku, że nie zawierają one żadnej konkretnej argumentacji. Uzasadnienie postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r. sprowadza się do przedstawienia przypuszczeń co do możliwości istnienia zagrożeń bez wskazania jakichkolwiek podstaw tego stanowiska. Drugie postanowienie Szefa ABW z dnia [...] lutego 2010 r. ogranicza się do stwierdzenia, że w produkcji telefonów szyfrujących stosowane są technologie, których niewłaściwe wykorzystanie może stanowić zagrożenie dla obronności bezpieczeństwa państwa, jednak uzasadnienie istnienia zagrożeń nie może być przedstawione ze względu na ochronę informacji niejawnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowana opinia powoduje, że stanowisko Szefa ABW pozostaje poza jakąkolwiek kontrolą. Okoliczność ta powinna być brana pod uwagę przy ocenie wartości merytorycznej opinii dla ustaleń podejmowanych w postępowaniu w sprawie cofnięcia koncesji producentowi telefonów, co do których sporne jest, czy są one w ogóle produktem objętym koncesjonowaną działalnością.
Sąd II instancji zwrócił również uwagę, że z akt sprawy wynikają niepodważone przez organ informacje, że na rynku w wolnym obrocie znajdują się telefony szyfrujące innych producentów, które nie stanowią omawianych zagrożeń. Poza tym istotne jest to, że organy opiniujące, tj. Minister Obrony, Komendant Policji i Minister gospodarki, które w zakresach stosownych do swojej właściwości, dysponują wiedzą merytoryczną dotyczącą problemów obronności państwa i obywateli wypowiedziały się przeciwko cofnięciu spółce koncesji.
Ich opinie zostały pominięte w uzasadnieniu decyzji a fakt ten nie został w żaden sposób poddany ocenie przez Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanych przez organ ustaleń.
Poza tym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił się od jakichkolwiek własnych ustaleń, mimo, że to on zgodnie z wymogami k.p.a. prowadzi postępowanie dowodowe i to ten organ powinien samodzielnie ustalać okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji brak jest także wyjaśnienia, dlaczego nie stwierdza się sprzeczności między tezą o zagrożeniu obronności i bezpieczeństwa państwa spowodowanego sprzedażą w wolnym obrocie telefonów [...]i jednoczesną informacją o sprzedaży w wolnym obrocie innych telefonów szyfrujących o zbliżonych parametrach technicznych. Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że niejednolite traktowanie różnych podmiotów, a nawet praktyka dyskryminacyjna w postępowaniu organów wykracza poza ramy tej sprawy i nie ma wpływu na ocenę decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie stanowisko Sądu jest niemożliwe do zaakceptowania, bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliłoby na ustalenie, czym różni się telefon [...]od innych telefonów szyfrujących i dlaczego jego obecność w wolnym obrocie zagraża bezpieczeństwu państwa. Stwierdzenie występowania w omawianym telefonie cech niemożliwych do pogodzenia z bezpieczeństwem państwa pozwoliłoby na oddalenie zarzutu nierównego traktowania i dyskryminacji, który to zarzut w państwie prawa nie może być uznany za nieistotny. Tymczasem kwestia ta pozostała niewyjaśniona. Zagadnienia będące przedmiotem sprawy mają specjalistyczny charakter techniczny i ewentualne braki wiedzy ze strony organu w tym zakresie mogłyby zostać uzupełnione wiedzą konkretnego specjalisty z dziedziny kryptografii i teleinformatyki.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał również za uzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego. Błędnie jest bowiem stanowisko Sądu I instancji, ze decydujące znaczenie co do określenia charakteru wyrobów, tj. czy są one o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r., które szczegółowo wymienia i opisuje te wyroby.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w art. 3 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. nacisk został położony na cel, w jakim wyroby zostały zaprojektowane. Koncesjonowaniem na mocy omawianej ustawy objęta jest tylko ta działalność w zakresie wytwarzania i obrotu, która dotyczy wyrobów (technologii) specjalnie zaprojektowanych do celów wojskowych lub policyjnych i z tego powodu uznanych za wyroby o przeznaczeniu wojskowym.
Rozporządzenie Rady Ministrów, o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy dotyczy tylko tego zakresu wyrobów, o których mowa jest w wyżej wskazanej definicji. Z wyżej podanych względów, Sąd II instancji uznał z usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni At. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesną ocenę zarzutu nieuprawnionego ograniczenia swobody działalności gospodarczej, bowiem konieczna jest ponowna kontrola sądowa postępowania administracyjnego co do ustalenia czy działalność skarżącej spółki stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa i obywateli, a to ta właśnie przyczyna, w ocenie Sądu I instancji, usprawiedliwiała cofnięcie spółce koncesji.
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji winien ocenić, czy postępowanie dowodowe prowadzone było zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i rzeczywiście wykazało, że wprowadzenie do obrotu powszechnego telefonu [...]stanowiło zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa pastwa lub obywateli. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd winien rozważyć potrzebę wyjaśnienia przez biegłego cech technicznych omawianego telefonu, jego przydatności dla celów wojskowych lub policyjnych oraz wpływu jego używania w obrocie powszechnym na realizację zadań z zakresu obronności i bezpieczeństwa państwa.
Sąd II instancji zwrócił też uwagę, że w ponownie prowadzonym postępowaniu WSA orzeka tylko w granicach określonych w wyroku NSA, którego zakres zdeterminowany jest treścią skargi kasacyjnej. W kontrolowanym wyroku WSA stwierdził, że spółka nie naruszyła rażąco warunków koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności, a to stanowisko Sądu I instancji nie zostało zakwestionowane i nie podlegało kontroli NSA z uwagi na zakres skargi kasacyjnej, zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu sądowym brak jest podstaw do jego weryfikacji.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 185 § 1 p.p.s.a., art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd w myśl art. 190 p.p.s.a. związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie to miało szeroki zasięg, nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga T. Spółki z o.o. w W. jest zasadna. W pierwszym rzędzie należy podnieść, zgadzając się w tym względzie z zarzutami skargi, że w sprawie doszło do naruszenia wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, która jest naczelną zasadą postępowania, albowiem ma decydujący wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą celem prawidłowego zastosowania prawa materialnego (art. 77 § 1 k.p.a.). Po wydaniu zaś decyzji organ obowiązany jest sprawdzić jej uzasadnienie wydane z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. w celu realizacji tzw. zasady przekonywania, o której jest mowa w art. 11 k.p.a.. Przestrzeganie reguł postępowania, przyjętych w k.p.a., począwszy od zasad ogólnych przez rozwiązanie przyjęte w przepisach szczególnych jest niezbędne dla urzeczywistnienia zasady praworządności (art. 8 k.p.a.).
Analiza zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat wykazywanych przez stronę uchybień proceduralnych prowadzi do wniosku, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchybił wskazanym wyżej przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu był art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r., w myśl którego organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli. Uchybieniem ze strony organu było to, iż wbrew regule, wyrażonej w art. 7 k.p.a. nie przeprowadził postępowania dowodowego z urzędu dla wykazania, że ta przesłanka cofnięcia skarżącej koncesji w niniejszej sprawie miała miejsce. Organ w zasadzie oparł się na dwóch opiniach wydanych przez Szefa ABW, które z uwagi na ich lakoniczność nie dawały podstawy do uznania, że skarżąca poprzez sprzedaż w ogólnodostępnej sieci [...] szyfrujących telefonów komórkowych GSM – [...] spowodowała zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli. Organ zignorował natomiast negatywne opinie trzech pozostałych podmiotów, tj. Ministra Obrony Narodowej, Ministra Gospodarki i Komendanta Policji, nie odnosząc się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprawa natomiast przy zasadniczej rozbieżności opinii wymagała szczególnie starannego wyjaśnienia, zwłaszcza że na rynku w wolnym obrocie znajdują się telefony szyfrujące innych producentów, którym nie postawiono zarzutu stwarzania zagrożenia bezpieczeństwa państwa.
Zgodnie z interpretacją art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r., dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, za wyroby i technologie o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym należy uznać takie wyroby i technologie, które służą celom policyjnym lub wojskowym. Tak więc, rozporządzenie Rady Ministrów, o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. dotyczy tylko tego zakresu wyrobów, które odpowiadają wskazanej wyżej definicji. W niniejszej sprawie istotną rzeczą jest ustalenie, czy wprowadzony do powszechnego obrotu przez skarżącą szyfrujący telefon komórkowy GSM - [...] został zaprojektowany i jest używany dla celów wojskowych bądź policyjnych. Wątpliwość w tym względzie winna być wyjaśniona przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, który poda cechy techniczne telefonu, jego przydatność dla celów wojskowych lub policyjnych oraz czy jego używanie w wolnym obrocie stanowi zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa.
Wskazane wyżej luki w postępowaniu dowodowym organu skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Na obecnym etapie Sąd nie wypowiedział się co do zarzutu spółki naruszenia art. 6 i 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, albowiem będzie to możliwe dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego przez organ w celu ustalenia czy działalność skarżącej stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa.
Przed wydaniem ponownej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych poprowadzi postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym przez Sąd celem ustalenia czy w sprawie zaistniała przesłanka do cofnięcia skarżącej spółce koncesji, o której mowa w art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r.
Orzeczenie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.