VI SA/WA 1240/22

VI SA/Wa 1240/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Robert Żukowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 1926/22 - Wyrok NSA z 2023-10-03
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1, art. 134, art. 151, art. 119 pkt 4, art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 450
art. 53 ust. 1 pkt 1-12, art. 53 ust. 1 pkt 12
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "Organ"), na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735, ze zm., zwanej dalej "kpa"), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2021 r. nr [...] o odmowie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych.
Przedmiotowa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy.
Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2021 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zwróciła się z prośbą o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pięciu pojazdów samochodowych: [...] nr rej. [...],[...] nr rej. [...],[...] nr rej. [...],[...] nr rej. [...],[...] nr rej. [...]. W uzasadnieniu wniosku podano, że pojazdy wykorzystywane są do przewozu krwi oraz transportu pacjentów a wnioskodawca jest spółką o profilu medycznym. Wskazano, iż konieczność uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów wskazanych we wniosku związana jest z zawartymi umowami z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...], Szpitalem Specjalistycznym [...] w [...] oraz dodatkowo na konkretne zlecenia [...] Centrum Chorób Serca (przeszczepy) oraz nowo podpisane umowy z Centrum Krwiodawstwa w Opolu i Rejonowym Ośrodkiem Psychiatrii Sądowej w [...].
Pismem z 30 czerwca 2021 r. organ administracyjny rozpoznający wniosek wezwał wnioskodawcę do nadesłania dokumentów wyszczególnionych w wezwaniu potwierdzających wykorzystywanie pojazdów objętych wnioskiem w akcjach bezpośrednio związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Wezwanie do złożenia dowodów i nowych okoliczności organ powielał następnie w pismach z 3 sierpnia 2021 r., 27 września 2021 r. 26 listopada 2021 r. oraz 9 grudnia 2021 r..
Odpowiadając na wezwanie organu Skarżąca dołączyła do swojego wniosku: uwierzytelnione kopie zleceń wyjazdu zespołu transportu sanitarnego zrealizowanych w okresie kwiecień - czerwiec, uwierzytelnioną kopię deklaracji zgodności składanej przez dostawcę dla pojazdu marki [...], nr rej. [...], uwierzytelnioną kopię oświadczenia oraz opisu zmian dokonanych w pojeździć marki [...], nr rej. [...] oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu marki [...], nr rej. [...].
Pismami z 7 września 2021 r. organ wezwał do zajęcia stanowiska w sprawie świadczonych usług kontrahentów Skarżącej spółki wskazanych w jej wniosku o wszczęcie przedmiotowego postępowania tj. Regionalny Ośrodek Psychiatrii Sądowej w [...], Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] oraz Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpitala Specjalistycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...][...].
Odpowiadając na wezwanie organu, pismem z 15 września 2021 r. Regionalny Ośrodek Psychiatrii Sądowej w [...] poinformował, iż skarżąca spółka świadczy na jej rzecz w ramach zawartej pomiędzy stronami umowy, usługi transportu w sanitarnego w zakresie transportu chorych psychicznie (w czerwcu 2021 wykonano dwa przewozy, w lipcu 2021 r. jeden a w czerwcu brak transportu).
Decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] rozpoznając częściowe cofnięcie uprzedniego wniosku, organ administracyjny umorzył prowadzone postępowanie w części dotyczącej dwóch pojazdów tj. ([...] nr rej [...] oraz [...] nr rej [...]
Decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji Nr [...] z dnia [...] października 2021 r. wydaną w imieniu organu I instancji, odmówiono zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pozostałych pojazdów samochodowych wskazanych we wniosku Skarżącej spółki tj. [...] nr rej [...] , [...] nr rej [...],[...] nr rej [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że mając na uwadze przedstawiony przez Skarżącą stan faktyczny, brak jest przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym wymienionych w sentencji decyzji pojazdów samochodowych. Wyjaśniono przy tym, iż z ustaleń organu wynika, iż obecnie skarżąca posiada sześć pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym a z materiału zebranego w sprawie nie wynika aby liczba posiadanych przez Wnioskodawcę pojazdów uprzywilejowanych winna zostać zwiększona. Z ustaleń organu wynika, iż nie realizowano transportów związanych ze stanem zagrożenia życia lub ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Podkreślono, iż dobrowolne zobowiązania wnioskodawcy lub brani udziału w przetargach na świadczenie usług transportowych, nie może mieć wpływu na obowiązki w przedmiocie wydania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu lądowym.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym przez Skarżącą spółkę od decyzji organu I instancji poinformowano m.in. o sprzedaży czterech pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym na mocy wcześniejszych decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Strona zaznaczyła, że aktualnie posiada dwa pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym na mocy decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Dodatkowo strona podniosła, że w chwili obecnej na terenie województwa [...] jest tworzony nowy oddział firmy, co będzie się wiązało z koniecznością zapewnienia pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym. Wskazana także, iż strona świadczy prywatnie usługi transportu chorych na COVID -19 do szpitala.
Z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności faktycznych w piśmie skarżącej organ administracyjny pismem z 29 listopada 2021 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia materiału dowodowego o dokumentację potwierdzającą zakres realizacji transportu ratującego życie lub zdrowie. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca spółka wyjaśniła, iż nie może przedstawić części żądanych dokumentów za dany okres czasu ze względu na odmowę przez organ I instancji uprzywilejowania wnioskowanych pojazdów.
Rozpoznając ww. pismo odwoławcze Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nr Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono stan faktyczny w sprawi oraz treść mających zastosowanie przepisów prawa. W ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie nie znaleziono podstaw do uznania, że proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdy używane są stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia i zdrowia a strona nie przedstawiła materiału dowodowego potwierdzającego realizację transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, na które się powołuje w swoich pismach.
W skardze na decyzję organu II instancji skarżąca podniosła zarzuty: dot. stanu faktycznego przepisów postępowania, tj. art 6, 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak wyważenie pomiędzy interesem społecznym a interesem obywateli, oraz przepisów prawa materialnego, tj. art 53 ust 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym poprzez błędne przyjęcie, ze pojazdy samochodowe objęte wnioskiem nie są wykorzystywane w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. W uzasadnieniu skargi wskazano, m.in., iż organ odniósł się wyłącznie do okoliczności realizacji kilku umów powołanych w sprawie (trzech) mimo, że Skarżąca powołała się na szereg innych podmiotów na rzecz których świadczy usługi transportu. Pominięto zdaniem skarżącej transport pacjentów do przeszczepów oraz transport krwi, które to transporty mogą wydarzać się w przyszłości a wiec należy takie transporty uznać jako spełniające kryterium ratowania życia lub zdrowia ludzkiego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 dalej ,,Ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 Ppsa).
W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, który stanowił podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1 – 11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Omawiany przepis uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich działań faktycznych związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Należy podkreślić, że z użyciem sformułowania ratowanie łączy się element nagłości, związany z wystąpieniem nieprzewidzianych zdarzeń zagrażających życiu lub zdrowiu, w sposób wymagający podjęcia natychmiastowego, nie cierpiącego zwłoki działania. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi zawiera elementy uznania administracyjnego, to kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli - art. 7 K.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 1998 r. sygn. akt II SA 1081/98, LEX nr 41419).
Dokonując w pierwszej kolejności oceny prowadzonego przez organy administracyjne postępowania w sprawie wskazać należy, iż w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku skarżącej spółki, poprzedzona została właściwym i wyczerpującym postępowaniem, w trakcie którego organ dążył do ustalenia prawdy obiektywnej i prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. W kontekście zarzutów skargi podkreślić tutaj należy, iż Organ administracyjny prowadził przedmiotowe postępowanie aktywnie kierując wezwania i żądając dodatkowych wyjaśnień od skarżącej spółki, ale też od podmiotów leczniczych współpracujących, na rzecz których, w oparciu o zawarte umowy, skarżąca świadczyła usługi w transporcie sanitarnym i w związku z którymi zgłaszała potrzebę uprzywilejowania w ruchu drogowym. Wezwania organu kierowane do Skarżącej (vide: pismo z 30.06.2021-k. 21, pismo z 3.08.2021 r.- k. 54, pismo z 27.09.2021 r. – k. 72, pismo z 26.11.2021 r. – k.106, pismo z 9.12.2021 r. – k. 110) oraz do innych podmiotów powoływanych we wniosku (vide: pisma z 7.09.2021 r. – k. 61, k. 62, k.63) wskazują w ocenie Sądu, iż organ administracyjny prowadząc postępowanie w obu instancjach wbrew zarzutom skargi dążył do wyjaśnienia sprawy zgodnie z interesem społecznym oraz interesem obywateli. Ustalając stan sprawy organ uwzględnił zarówno treść wniosku skarżącego, jak i późniejsze jego wystąpienia i dołączone do nich dokumenty. Dokonał też analizy zgromadzonego w ten sposób materiału dowodowego a odzwierciedla to uzasadnienie decyzji tego organu w decyzjach obu instancji. Wynika z niego, że stan sprawy organ ustalił w oparciu o wszystkie dane podane przez skarżącego, a także te wskazane przez podmioty do których kierowano wezwania. Nie bez znaczenia przy tym jest, że w toku postępowania organ informował skarżącego o występujących wątpliwościach co do zasadności wniosku, dając tym samym możliwość jego uzupełnienia i wykazania informacji w nim podanych, w istocie – wykazania wystąpienia przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym. Jest to szczególnie istotne w takiej sprawie, jak niniejsza, opartej na zasadzie skargowości, a więc której inicjatorem jest strona i to w dużej mierze w zależności od danych przez nią wskazanych, organ ma możliwość poczynienia pełnych ustaleń, koniecznych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.
W tym miejscu wyjaśnić również należy, iż organ nie ma obowiązku weryfikować krzyżowo wszystkich okoliczności w sprawie bowiem w takim przypadku nie mógłby wydać rozstrzygnięcia z uwagi na nieustannie wydłużające się postępowanie. Mając na uwadze wskazane wyżej wezwania organu skierowane do Skarżącej oraz do trzech podmiotów leczniczych współpracujących ze skarżącą spółką nie można czynić tu zdaniem Sądu zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia sprawy z uwagi na brak takich pytań do wszystkich podmiotów współpracujących ze Skarżącą jak powoływano w skardze. Sąd przy tej ocenie kierował się faktem, iż organ zwrócił się do wszystkich podmiotów wskazanych przez skarżącą spółkę w jej wniosku tj. Regionalnego Ośrodka Psychiatrii Sądowej w [...], Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...] oraz Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Specjalistycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] [...]. Następnie po wielokrotnych wezwaniach o ewentualne dodatkowe dowody w sprawie organ otrzymał od skarżącej w uzasadnieniu pisma (tj. bez dowodów dołączonych lub choćby wniosków o ich przeprowadzenie) informacje o kolejnych współpracujących ze skarżącą podmiotach. Nie można czynić tu zarzutu, iż organ sam nie podjął inicjatywy dowodowej wobec wskazanych w treści pisma skarżącej nowych podmiotów współpracujących. Tym bardziej, iż po uzyskaniu tej informacji już po wydaniu decyzji w I instancji organ wzywał skarżącą jeszcze dwukrotnie do składania wyjaśnień i ewentualnych wniosków dowodowych.
Podobnie Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty w zakresie powoływanego po rozstrzygnięciu I instancji przez Skarżącą pominięcia przez organ kwestii wycofania pojazdów posiadających zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że nie każdy transport sanitarny wymaga użycia pojazdu uprzywilejowanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2233/18). Przypomnieć należy, że w dyspozycji Skarżącej są nadal pojazdy korzystające z uprzywilejowania w ruchu drogowym na mocy decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych co klarownie wyjaśnione zostało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie słusznym jest twierdzenie, iż Skarżąca winna więc wykorzystywać posiadane dotychczas uprzywilejowane pojazdy w sposób racjonalny, z uwzględnieniem okoliczności i specyfiki danego transportu. W kontekście dowodów przedstawionych w sprawie nie można uznać tutaj za przekraczające granice uznania administracyjnego stwierdzenie organu, iż bezpodstawnie Skarżącą zakłada, że np. do przewozu osób na badania psychiatryczne, dodatkowo wykonywanego w konwoju z Policją, będzie konieczne użycie pojazdu uprzywilejowanego.
Błędny jest zatem zarzut strony skarżącej, że organ wydając decyzję oparł się na niepełnym materiale dowodowym i bez dostatecznego rozważenia dowodów w sprawie. Podobnie zarzut dokonania oceny dowodów z przekroczeniem granic swobodnej oceny oraz z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej jest bezpodstawny. Okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym zostały prawidłowo ustalone na podstawie materiału dowodowego niezakwestionowanego skutecznie przez skarżącą spółkę.
Mając powyższej na uwadze wg Sądu w sprawie nie zaistniało przekroczenie zakresu uznania administracyjnego, ani wadliwa wykładnia powołanego przez organ przepisu, ani też błędna ocena istotnych okoliczności faktycznych. Nie można zatem podzielić opinii skarżącego, że Minister wydając zaskarżoną decyzję naruszył obowiązki wynikające z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zastrzeżeń wyrażonych w skardze co do sposobu prowadzenia przez organ postępowania w sprawie. W konsekwencji, Sąd nie podzielił także zarzutów skargi wskazujących na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a polegające na wybiórczym postępowaniu dowodowym. Obowiązki wynikające z tych przepisów zostały, zdaniem Sądu, wykonane. Organ, kierując się normą prawa materialnego ustalił bowiem, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i w tym też kierunku prowadził postępowanie. Nadto, uwzględnił wszystkie dowody zgromadzone, nie kwestionując ich wiarygodności; niemniej dokonał oceny każdego z nich w zakresie przydatności i znaczenia w sprawie, czyniąc to z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów uregulowanej w art. 80 k.p.a.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego w sprawie wyjaśnić trzeba, że sens uprzywilejowania w ruchu niektórych pojazdów polega na ułatwieniu możliwie szybkiego dotarcia do określonego miejsca pojazdom bezpośrednio biorącym udział w akcjach ratowniczych, z ratowaniem życia lub mienia albo w celu zmniejszenia skutków katastrofy. Skuteczność tego rozwiązania jest zachowana dopóty, dopóki liczba pojazdów uprzywilejowanych jest ograniczona do niezbędnego minimum. Im bowiem więcej jest takich pojazdów, tym mniejsze są faktyczne ułatwienia jazdy.
Przepis art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., uzupełnia listę podmiotów mogących korzystać z uprzywilejowania pojazdów, wskazuje ponadto, że minister ma obowiązek w postępowaniu o udzielenia zezwolenia dla jednostki nie wymienionej w punktach 1-11 wziąć pod uwagę okoliczność występowania już obecnie wielu podmiotów, które z mocy ustawy (a nie indywidualnej decyzji) upoważnione są do posługiwania się pojazdami uprzywilejowanymi.
Wobec zgromadzonych dowodów Minister zasadnie przyjął, że usługi transportu sanitarnego świadczone przez Skarżącą spółkę na rzecz wskazanych podmiotów nie wymagają uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów w większym niż posiadany zakresie. Zgodnie z powołanym przepisem art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dopuszczalność wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu uwarunkowana jest zatem ustaleniem, że wnioskowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdy są używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Jeśli nie są używane w tym celu, decyzja musi być negatywna. Tym samym zasadnie uznano, iż powoływanie się przez Skarżącą spółkę na okoliczność, iż nie posiada zleceń na transporty pacjentów w stanie zagrożenia życia lub zdrowia z uwagi na brak pojazdów do obsługi zleceń jest bezpodstawnym twierdzeniem. W przedmiotowej sprawie nie znaleziono bowiem podstaw do uznania, że proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdy używane są stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia i zdrowia. Ewentualna potrzeba mogąca pojawić się w przyszłości w trakcie świadczenia usług nie wymagających w trybie ciągłym użycia pojazdu uprzywilejowanego w ruchu drogowym w ramach zawartych umów nie może racjonalnie uzasadniać przedmiotowego wniosku. Dopiero zaś ustalenie, że wskazany do uprzywilejowania pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, w sposób stały i bezpośredni, dawałoby organowi możliwość wydania wnioskowanego w sprawie zezwolenia.
Dokonując powyższej oceny zdaniem Sądu organ nie naruszył art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym poprzez zastosowanie w sprawie (jak podnosi skarżący) jego błędnej wykładni.
Z tych też przyczyn, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i stanowiska skarżącego w niej wyrażonego. Sąd uznał bowiem, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, jako poprzedzona właściwym postępowaniem dowodowym i oparta na prawidłowej wykładni ww. art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji .
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.