VI SA/Wa 1195/06

VI SA/Wa 1195/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna /sprawozdawca/
Dorota Wdowiak
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. GmbH w N., [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2006 r. nr Sp. 30/05 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 stycznia 2005 roku pełnomocnik L. GmbH z siedzibą w [...] (dalej skarżąca) skierował do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego R-116347 na znak towarowy słowno-graficzny LERROS COLLECTION udzielony na rzecz firmy R. A. z W.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że znak towarowy słowno-graficzny LERROS COLLECTION zarejestrowany pod numerem R-116347 na rzecz firmy R. A. z W., zgodnie z rozeznaniem rynkowym poczynionym przez wnioskodawczynię nie był używany w Polsce w ciągu nieprzerwanego okresu kolejnych pięciu lat w odniesieniu do następujących towarów i usług:
torby, walizy, kufry, parasole, wyroby rymarskie; tkaniny, wyroby tekstylne; odzież z tworzyw naturalnych i sztucznych, odzież skórzana, bielizna, nakrycia głowy, rajstopy, skarpety, obuwie; dodatki krawieckie, artykuły pasmanteryjne; usługi z zakresu krawiectwa (klasa 18, 24, 25, 26, 40).
Fakt nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego przez okres kolejnych pięciu lat stanowi przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.
Wnioskodawczyni, firma L. GmbH, wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego R-l16347, ponieważ jest ona zainteresowana używaniem znaku towarowego Lerros w Polsce w odniesieniu do towarów takich jak tekstylia, odzież oraz dodatki do niej, jak również w odniesieniu do usług krawieckich.
Skarżąca jest również zainteresowana uzyskaniem ochrony na znak Lerros na terytorium Polski. Urząd Patentowy RP zacytował prawo ochronne R-l16347 jako przeszkodę dla uznania skutków rejestracji międzynarodowej IR-778321 znaku towarowego słownego Lerros dla towarów w klasie 18 i 25.
Wnioskodawczyni używa oznaczenia Lerros jako znaku towarowego i nazwy handlowej od nad 30 lat (na terytorium Niemiec oraz innych państw europejskich) na oznaczenie produkowanych przez siebie ubrań i dodatków do nich. Zakres działalności firmy L. GmbH pokrywa się więc z zakresem działalności firmy R. A..
Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] stycznia 2006 roku wniosku L. GmbH z siedzibą w N., [...] przeciwko A. R. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A. z siedzibą w W. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "LERROS COLLECTION'" R- 116347 na podstawie art. 169 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 oraz 6, w związku z art. 315 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119. poz. 1117 ze zm.), a także art. 100 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej:
1. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "LERROS COLLECTION" R- 116347. w części dotyczącej: toreb, waliz, kufrów, parasoli, wyrobów rymarskich ujętych w klasie 18 oraz "bielizny, nakryć głowy, rajstop, skarpet, obuwia ujętych w klasie 25, z dniem 11 stycznia 2005 r.
2. w pozostałej części wniosek oddalił.
Zdaniem Urzędu wnioskodawca wykazał posiadanie interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia kwestionowanego prawa, w części dotyczącej towarów ujętych w klasach 18 i 25, bowiem w tym zakresie znak sporny stanowi przeszkodę w uznaniu skutków rejestracji międzynarodowego oznaczenia LERROS IR 778321. Natomiast Urząd Patentowy nie podzielił stanowiska wnioskodawczyni, dotyczącego posiadania przez nią interesu prawnego w odniesieniu do towarów w kl. 24. 26 i usług w kl. 40.
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą i poglądami doktryny pojęcie interesu prawnego, stanowiące przesłankę uznania prawa ochronnego na znak towarowy za wygasłe, jest tożsame z pojęciem interesu prawnego o którym mowa w art. 28 k.p.a. Znak towarowy LERROS IR- 778321, zgłoszony przez wnioskodawcę w trybie międzynarodowym został przeznaczony do oznaczania towarów w klasach 14, 18. 25 (metale szlachetne i ich stop, wyroby z. metali szlachetnych lub pokrywane nimi (ujęte w tej klasie), wyroby jubilerskie, kamienie szlachetne, przyrządy zegarmistrzowskie i chronometryczne, skóry i imitacje skóry, wyroby z tych materiałów (zawarte w tej klasie) w szczególności torby i inne pojemniki nie przystosowane do przedmiotów, które mają być w nich przenoszone, oraz drobne wyroby ze skóry, w szczególności portmonetki i portfele, etui na klucze, skóry zwierzęce, skóry surowe, walizy i torby podróżne, parasolki, parasole (duże) i laski, bicze, uprzęże i w wyroby rymarskie, ubrania, obuwie i nakrycia głowy). W ocenie Urzędu tylko stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak, w zakresie podobnych towarów, może mieć wpływ na sytuację materialnoprawną wnioskodawcy. Tymczasem towary ujęte w klasach 24 i 26 oraz usługi w klasie 40 objęte ochroną w ramach spornego znaku towarowego są różnorodzajowe względem wskazanych wyżej towarów ujętych w wykazie oznaczenia przeciwstawionego. W związku z tym Urząd Patentowy uznał, iż stanowisko wnioskodawcy w przedmiocie posiadania interesu prawnego, oparte na powyższym zgłoszeniu międzynarodowym, w zakresie towarów ujętych w kl. 24, 26 i usług w kl. 40, nie zasługuje na uwzględnienie. Także argument przytoczony we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia z dnia 10 stycznia 2005 r., iż wnioskodawca od 30- tu lat używa oznaczenia Lerros w [...] innych krajach, a obecnie jest zainteresowany jego używaniem w Polsce w odniesieniu do pewnych towarów, w opinii Urzędu nie dowodzi istnienia interesu prawnego opartego na konkretnej normie prawa materialnego, lecz wskazuje raczej na istnienie interesu czysto faktycznego, handlowego. Wnioskodawca nie wykazał w omawianym zakresie związku o charakterze materialnoprawnym między konkretną normą prawną, a jego sytuacją prawną.
Zdaniem Urzędu z przedstawionych faktur wynika, że sporny znak w badanym okresie był używany do oznaczania odzieży. Fakt. że oznaczenie LERROS COLLECTION zostało wskazane w nagłówku faktur, a nie obok towarów nie zmienia faktu, że dotyczy ono tych właśnie wyrobów, przy czym ze względów technicznych, przyjętej praktyki wystawiania faktur, znak ten nie został wskazany bezpośrednio przy towarze. Stanowisko to znajduje oparcie w innych dowodach zebranych w sprawie, przedłożonych na okoliczność używania spornego oznaczenia przez uczestnika, w tym między innymi metki, etykietki oraz przywieszki ze znakiem LERROS COLLECTION, stosowane do oznaczania wyrobów odzieżowych. Co prawda nie zawierają one bezpośrednio informacji dotyczącej daty produkcji, bowiem w praktyce nigdy się jej w takim miejscu nie nakłada, jednakże datę taką ustalono w oparciu o przedstawione w obecnej sprawie oświadczenia producentów etykietek, przywieszek, wieszaków, torebek i plomb odzieżowych z oznaczeniem LERROS COLLECTION, którzy potwierdzili, że w rozpatrywanym okresie dostarczali uprawnionemu tego typu produkty, przeznaczone do opatrywania nimi odzieży. Świadczy o tym również zamówienie z dnia 18 października 2004 r. z załącznikami wskazującymi ilość plomb, etykiet papierowych oraz przedstawiającymi ich postać, a także zamówienie z dnia 12 maja 2004 r. Analizując całokształt powyższych materiałów a także kierując się zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania Urząd doszedł do przekonania, iż stanowią one wystarczający dowód na okoliczność wprowadzania odzieży do obrotu w Polsce. Trudno byłoby bowiem przyjąć za prawidłowe takie rozumowanie, zgodnie z którym przedsiębiorca (jakikolwiek) nabywa akcesoria (etykiety, przywieszki, wieszaki, torebki i plomby) przeznaczone do oznaczania wyłącznie odzieży w innym celu niż wprowadzenia ich na rynek razem z tą odzieżą.
W ocenie Urzędu okazane na rozprawie faktury jednoznacznie świadczą, że opatrywana znakiem odzież była wprowadzana do obrotu w sposób ciągły, w wystarczającej liczbie egzemplarzy, przy czym Urząd stanął na stanowisku, że nie jest konieczne ustalenie konkretnej, granicznej liczby egzemplarzy towarów produkowanych i wprowadzanych przez uprawnionego dla uznania, że używanie znaku spornego miało charakter poważny i rzeczywisty.
Pełnomocnik skarżącego skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił zaskarżonej decyzji:
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej z 30.06.2000 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz art. 28 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie;
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 77 §1 k.p.a. - poprzez błędną ocenę oraz zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części oddalającej częściowo wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy LERROS COLLECTION nr R-116347 i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sytuacji, w jakiej się znalazł, związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a jego sytuacją prawną jest oczywisty. Zgodnie z art. 121 p.w.p. na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne. Art. 153 ust. 1 p.w.p. stanowi, iż przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze RP. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego m.in. na znak towarowy podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Na straży wyłącznego charakteru prawa ochronnego stoją normy cywilno- i karnoprawne (art. 296 i nast. oraz art. 305 p.w.p.).
Powyższe normy prawa materialnego mają wpływ na sytuację skarżącej. W sytuacji, z którą mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, przykładowo, norma art. 153 w zw. z 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. stoi na przeszkodzie realizacji przez skarżącą uprawnienia wyrażonego w art. 121 p.w.p., a wyrażającego się w rejestracji i używaniu na terenie Polski należącego do niego znaku towarowego LERROS dla towarów i usług z klas 24, 26 i 40.
Instytucja stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy służy właśnie uwolnieniu nieużywanych znaków towarowych (mających wyłącznie charakter blokujący), tak aby inne zainteresowane podmioty mogły realizować swoje prawo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, przewidziane w art. 121 p.w.p. Tym samym wola używania i rejestracji kolizyjnego oznaczenia świadczy o istnieniu interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.
Ponadto skarżący podniósł, że Urząd w zaskarżonej decyzji uznał używanie przedmiotowego znaku za rzeczywiste, mimo braku wiarygodnych dowodów. Skarżąca zwracała uwagę Kolegium Orzekającego, iż właśnie całościowa ocena zebranego materiału dowodowego ujawnia szereg wątpliwości w tym zakresie. Takie okoliczności jak:
- brak faktur wskazujących na sprzedaż konkretnych towarów oznaczonych znakiem LERROS COLLECTION,
- obecność oznaczenia LERROS COLLECTION jedynie w nagłówkach przedstawionych faktur,
- okazanie jedynie jednej sztuki odzieży oznaczonej przywieszkami i etykietami LERROS COLLECTION, które bardzo łatwo przymocować na poczekaniu, stanowią poszlaki świadczące o braku rzeczywistego używania.
Mając do czynienia z tak wątpliwym materiałem dowodowym, zdaniem skarżącej, Urząd powinien wezwać uprawnionego do przedstawienia dalszych dowodów, które by niezbicie wykazały rzeczywiste używanie przedmiotowego znaku. Obowiązek ten nie został przez Kolegium Orzekające dopełniony, co stanowi rażące naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., mające oczywisty wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę Urząd podtrzymał swoje stanowisko wskazując dodatkowo, że skarżący dopiero w skardze wskazał normy prawa materialnego w oparciu, o które żądał stwierdzenia wygaśnięcia sporego prawa ochronnego na znak LERROS COLLECTION w zakresie towarów w klasach 24 i 26 oraz usług w klasie 40. W konsekwencji Urząd wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.
Zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "LERROS COLLECTION" R-l 16347 w części dotyczącej: toreb, waliz, kufrów, parasoli, wyrobów rymarskich ujętych w klasie 18 oraz bielizny, nakryć głowy, rajstop, skarpet, obuwia ujętych w klasie 25, z dniem 11 stycznia 2005 r., a w pozostałej części wniosek oddalająca, nie narusza prawa.
Zgodnie z dyspozycją art. 169 ust. 2 p.w.p. na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzającą wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach o których mowa w ust.1
W myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa NSA interes prawny należy oceniać w kontekście przepisu art.28 k.p.a. Tak więc interes prawny w rozumieniu art. 169 ust. 2 p.w.p. jest interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a.
Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie interes prawny, w rozumieniu k.p.a., omawianego przepisu, to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Zdaniem Sądu od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (por. wyrok. NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepublik.). Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest, po pierwsze, bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (wyroku NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura).
Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc - zdaniem Sądu, ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Urząd Patentowy RP przyjmując, iż skarżący nie ma interesu prawnego w odniesieniu do towarów w kl. 24, 26 i usług w klasie 40, nie naruszył prawa. Należy podkreślić, że bezspornym w sprawie jest fakt, że skarżący do chwili obecnej nie wytwarzał towarów w kl. 24 i 26 oraz nie świadczył usług w kl.40. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 roku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Warszawie oświadczył, że produkcja towarów w klasach 24 i 26 oraz usługi w klasie 40 mogą być przez skarżącego w każdej chwili podjęte, ale jest to zdarzenie hipotetyczne. Z dniem Sądu zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą świadczyć o istnieniu interesu prawnego po stronie składającego wniosek w trybie art. 169 ust.2 p.w.p..
W ocenie Sądu uprawniony z tytułu prawa ochronnego zgodnie z przepisem art. 169 ust.6 p.w.p. wykazał używanie znaku towarowego do oznaczeń towarów, na które Urząd Patentowy RP nie stwierdził wygaśnięcia prawa ochronnego.
W toku postępowania administracyjnego dołączono do akt sprawy metki, etykietki, przywieszki ze znakiem LERROS COLLECTION
Używanie znaku w analizowanym okresie w sposób rzeczywisty ustalono w oparciu o przedstawione zamówienia i oświadczenia producentów etykietek, przywieszek, wieszaków, torebek i plomb odzieżowych z oznaczeniem LERROS COLLECTION, którzy potwierdzili, że w rozpatrywanym okresie dostarczali uprawnionemu tego typu produkty, przeznaczone do oznaczania nimi odzieży i reklamowania jej. Świadczy o tym również zamówienie z dnia 18 października 2004 r. z załącznikami wskazującymi ilość plomb, etykiet papierowych oraz przedstawiającymi ich postać, a także zamówienie z dnia 12 maja 2004 r.
Sąd podzielił pogląd Urzędu, że kierując się zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania należy dojść do przekonania, iż materiał ten stanowi wystarczający dowód na okoliczność wprowadzania odzieży do obrotu w Polsce. Trudno byłoby bowiem przyjąć za prawidłowe takie rozumowanie zgodnie z którym przedsiębiorca nabywa akcesoria (etykiety, przywieszki, wieszaki, torebki i plomby) przeznaczone do oznaczania odzieży w innym celu niż wprowadzenia na rynek tak oznaczonej odzieży
Powyższy pogląd znajduje również oparcie w okazanych zdjęciach sklepów firmowych prowadzonych przez uczestnika oraz w pisemnych oświadczeniach właścicieli sklepów, złożonych na rozprawie przez uczestnika postępowania (k.54-56), z których wynika, że od 2000 roku współpracują z uprawnionym, i sprzedając uszytą przez niego odzież oznaczoną spornym znakiem.
Reasumując, Sąd uznał, że nie zaistniały przesłanki z art.169 ust.1 pkt 1 p.w.p. dające podstawę Urzędowi do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w części, oddalający wniosek.
Zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). W sposób wszechstronny ocenił całokształt materiału dowodowego, dokonując analizy znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, działał przy tym zgodnie z prawidłami logiki.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.