VI SA/Wa 1157/22

VI SA/Wa 1157/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GZ 345/22 - Postanowienie NSA z 2022-09-08
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par. 1, 2.
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1-3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 200, art. 205 par. 2.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 156, art. 105 par. 1, art. 58 par. 1, par. 2.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2018 poz 265
par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Dz.U. 2020 poz 805
art. 35a ust. 1, ust. 2, art. 38 ust. 1, 2, art. 34, art. 36 ust. 1 i 2.
Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i 5, ust. 2.
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Joanna Dąbrowska Protokolant ref. staż Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 16 lutego 2022 r. nr DR-10/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz R. z siedzibą w [...] kwotę 10 497 (dziesięć tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 16 lutego 2022 r., Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej organ, KRRiT) umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem spółki R. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej spółka, strona, skarżąca, koncesjonariusz) z dnia 28 października 2021 r., znak DR.413.43.2021 o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, po wygaśnięciu koncesji nr 504/2012-R z dnia 1 sierpnia 2012 r., udzielonej na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą " R." oraz w wykonaniu uchwały KRRiT nr 300/2021 z dnia 9 grudnia 2021 r.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym:
Decyzją Nr 504/2012-R z dnia 1 sierpnia 2012 r. udzielono K. R., zamieszkałemu w [...], koncesji na rozpowszechnianie w sposób analogowy rozsiewczy naziemny programu radiowego pod nazwą "R.".
Decyzją Nr DR-428/2013 z dnia 29 lipca 2013 r. wyrażono zgodę na przeniesienie uprawnień K. R., wynikających z ww. koncesji, na spółkę R.Sp. z o.o. z siedzibą w [...], następnie zaś decyzją Nr DR-541/2013-2/504 z dnia 12 listopada 2013 r. dokonano zmiany koncesji, poprzez wpisanie spółki R. Sp. z o.o. jako nowego podmiotu wykonującego koncesję. Koncesja Nr 504/2012-R obowiązywała do dnia 31 lipca 2022 r.
Koncesjonariusz nie złożył w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 35a ustawy z dnia o radiofonii i telewizji wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres.
Pismem z dnia 28 października 2021 r., uzupełnionym pismem z dnia 17 listopada 2021 r. oraz pismem z dnia 20 listopada 2021 r., spółka R. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, powołując się na art. 58 § 1 i 2 k.p.a., zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o udzielenie ww. koncesji na kolejny okres.
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podniesiono, iż termin określony w art. 35a u.r.t. jest terminem proceduralnym, w związku z czym w przypadku uprawdopodobnienia przez zainteresowanego braku winy w jego uchybieniu, Organ zobligowany jest termin ten przywrócić.
Brak winy w uchybieniu terminu Spółka uzasadniła faktem, że spółka R pozostawała bez możliwości działania od 4 kwietnia 2021r. (rezygnacja Prezesa Zarządu) i stan ten trwał aż do dnia 22 października 2021r., tj. do dnia powołania nowego zarządu.
Wnioskodawca podniósł również, że KRRiT w swojej dotychczasowej praktyce dokonywała przywrócenia terminu do złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres. Razem z wnioskiem o przywrócenie terminu Spółka złożyła także wniosek o udzielenie koncesji na kolejny okres.
Pismem z 2 grudnia 2021 r. została sporządzona opinia prawna Departamentu Regulacji KRRiT z której wynika, że w przedmiotowej sprawie termin określony w art. 35a u.r.t. jest terminem materialnym, w związku z czym brak jest możliwości jego przywrócenia.
Decyzją z 16 lutego 2022 r. Organ umorzył postępowanie w tej sprawie .
W uzasadnieniu wskazał, że termin na złożenie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, o którym mowa w art. 35a u.r.t. ma charakter materialny. Terminy prawa materialnego mogą być przywracane jedynie wówczas, gdy przepisy szczególne to dopuszczają. W omawianym przypadku ustawa o radiofonii i telewizji nie przewiduje przywrócenia terminu, a co za tym idzie nie ma do niego zastosowania instytucja przywrócenia terminu. Tym samym brak jest podstaw do badania zaistnienia przesłanek do jego przywrócenia.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,tj.:
1) art. 35a ust. 1 u.r.t. w zw. z art 58 § 1 m., dalej: "k.p.a."), a także w zw. z art 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz. U. z 2021 poz. 2095 ze zm., dalej: "Ustawa covidowa"), w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 340, dalej: ("Rozporządzenie ws. ogłoszenia stanu epidemii"), poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie ich błędne zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że wskazany w art. 35a ust 1 u.r.t termin do złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres ma charakter materialny i nie ma do niego zastosowania instytucja przywrócenia terminu, co z kolei spowodowało niezbadanie przez Organ merytorycznych przesłanek przywrócenia terminu;
2) art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust 2-3 Ustawy covidowej w zw. z § 1 Rozporządzenia ws. ogłoszenia stanu epidemii, a także w zw. z art 6, art. 7 i art 9 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja"), poprzez ich niezastosowanie, polegające na braku poinformowania Skarżącej o uchybieniu terminowi i na niewyznaczeniu Skarżącej terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, mimo że obowiązek taki ciążył na Organie z mocy prawa, a ponadto - pomimo złożenia przez Skarżącą wniosku o przywrócenie terminu oraz wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres - na nierozpoznaniu tych wniosków;
2. na wypadek nieprzychylania się przez Sąd do zarzutów podniesionych w pkt 1 powyżej i uznaniu, że wskazany w art. 35a ust. 1 u.r.t. termin ma charakter materialnoprawny — naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Ustawy covidowej, w zw. z § 1 Rozporządzenia ws. ogłoszenia stanu epidemii, w zw. z art. 35a ust. 1 u.r.t. oraz w zw. z art. 6, art. 7, 8 § 1 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, polegające na braku poinformowania Skarżącej o uchybieniu terminowi i na niewyznaczeniu Skarżącej terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, mimo że obowiązek taki ciążył na Organie z mocy prawa, a ponadto - pomimo złożenia przez Skarżącą wniosku o przywrócenie terminu oraz wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres – na nierozpoznaniu tych wniosków;
3. w każdym przypadku — naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. art. 15zzzzzn2ust. 1 pkt 2 i 5 oraz ust. 2 Ustawy covidowej i § 1 Rozporządzenia ws. ogłoszenia stanu epidemii oraz w zw. z art. 35a ust 1 u.r.t, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na umorzeniu postępowania — z uwagi na rzekomy brak możliwości przywrócenia terminu — jako bezprzedmiotowego, co skutkowało niezgodnym z prawem uchyleniem się przez Organ od przywrócenia terminu i merytorycznym rozpoznaniem zarówno wniosku o przywrócenie terminu, jak i wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, podczas gdy na mocy prawa na Organie ciążył obowiązek przywrócenia Skarżącej terminu na złożenie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, a w sytuacji gdy Skarżąca taki wniosek złożyła, obowiązek merytorycznego rozpoznania tego wniosku;
2) art. 8 § 2, art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. i art. 14 ustawy z dnia 6
marca 2018 r. — Prawo przedsiębiorców (tj. Dz. U. z 2021 poz. 162 ze zm., dalej jako: ("Prawo przedsiębiorców") w zw. z art 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, polegające na odstąpieniu bez żadnego uzasadnienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw administracyjnych w takim samym stanie faktycznym i prawnym i w uznaniu w Decyzji, że wskazany w art. 35a ust 1 u.r.t termin do złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres po wygaśnięciu posiadanej koncesji ma charakter materialny i nie podlega przywróceniu), mimo przyjętej przez Organ w przeszłości praktyki orzeczniczej, w myśl której jest to termin procesowy podlegający przywróceniu w trybie art 58 k.p.a.;
3) art. 8 § 1, art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców w zw. z art 2 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku odniesienia się w treści uzasadnienia Decyzji do podniesionych w treści wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres z dnia 28 października 2021 r. i w treści uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu z dnia 22 listopada 2021 r. zarzutów Skarżącej odnoszących się do dotychczasowej praktyki orzeczniczej Przewodniczącego KRRiT w sposób pozwalający ustalić, czy Organ dokonał analizy kwestii podniesionych we wniosku, podczas gdy organy administracji mają obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i wyjaśniania przesłanek, którymi kierują się przy wydawaniu rozstrzygnięcia, powodów zastosowania określonej wykładni i powodów odstąpienia od dotychczasowej, utrwalonej praktyki orzeczniczej;
Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka rozwinęła argumentację odnośnie powyższych zarzutów (por. całość skargi w aktach sądowych sprawy).
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując co do zasady stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu swojego stanowiska Organ odniósł się do powołanych zarzutów Skarżącej dotyczących zastosowania art.15 zzzzzn2 i wskazał, że Skarżąca wystąpiła w z wnioskiem o przywrócenie terminu, odnosząc się do zwykłych przesłanek art. 58 k.p.a., natomiast nie powoływała się na art. 15zzzzzn2 w ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z poźn. zm.; dalej: "ustawa o szczególnych rozwiązaniach"). Co istotne strona nie powołała także żadnych okoliczności związanych z pandemią lub związanymi z nią obostrzeniami. W uzasadnieniu wniosku wskazano przede wszystkim na okoliczność braku zwołania zgromadzenia wspólników przez ustępującego członka zarządu.
Zdaniem Organu prowadzi to do wniosku, że w świetle samej treści wniosku nie doszło do sytuacji, która uzasadniałaby przypuszczenie o wystąpieniu przedmiotu ochrony ustawy o szczególnych rozwiązaniach, polegającego na przeciwdziałaniu skutkom pandemii. Sytuacja, na jaką powołuje się Skarżąca nie ma także żadnego związku z wprowadzonymi tą ustawą ograniczeniami. Przepisy art. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach określają jej przedmiot regulacji. Zakres zastosowania tego aktu prawnego jest szeroki, ponieważ obejmuje wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych choroby (art. 2 ust. 2) oraz zadania organów administracji w tym zakresie (art. 1 ust. 1 pkt 2). Ta szczególna ustawa nie odnosi się zatem do sytuacji w czasie jej obowiązywania, które nie mają żadnego związku z kontekstem i celem tych uregulowań. W tej sytuacji zasadne było w ocenie Organu rozpatrzenie wniosku Strony na podstawie przepisów ogólnych.
Organ zwrócił uwagę, że nawet przyjmując, że w przedmiotowej sprawie przepisy szczególnej ustawy znalazłyby zastosowanie, nie będzie to oznaczało konieczności uwzględnienia wniosku Skarżącej, gdyż materialnoprawny charakter terminu określonego w art. 35a u.r.t. wyklucza możliwość zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach.
Odnosząc się do braku zawiadomienia Skarżącej o przekroczeniu terminu, organ podniósł, iż Skarżąca sama wyczerpała tryb postępowania o przywrócenie terminu, wobec czego nie ma powodów zakładać, że po stronie Organu istnieje dodatkowy obowiązek dokonania z urzędu zawiadomienia o istnieniu takiej możliwości. Byłoby to niedopuszczalne także z tego powodu, że zostało już przecież wydane orzeczenie w przedmiocie przywrócenia terminu.
Odnosząc się do argumentacji Skarżącej, że Organ ma obowiązek zastosować regulację art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach bez badania przesłanek przywrócenia terminu przewidzianych w art. 58 k.p.a., KRRiT wskazał, że ani wykładnia językowa, ani systemowa nie potwierdzają stanowiska Skarżącej o tym, że obowiązkiem Organu jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu bez badania jego zasadności na podstawie ogólnych przesłanek, zawartych w art. 58 k.p.a.
Następnie Organ odniósł się do okoliczności podniesionych przez Skarżącą jako uzasadnienie opóźnienia w złożeniu wniosku o rekoncesję i przytoczył regulacje prawne, które mogłyby znaleźć zastosowanie w przedmiotowej sprawie i które pomogłyby zabezpieczyć prawa Spółki. W szczególności wskazał, że Skarżąca jest osobą prawną i nie można jej utożsamiać ani z określoną grupą wspólników, ani tylko z jednym z jej organów. Spółka niewątpliwie istniała i mogła podejmować określone działania także pomimo przeszkód organizacyjnych, co więcej, jak wskazał Organ, odpowiednie przepisy normują sposób postępowania w przypadku, kiedy tego rodzaju trudności, na jakie powołuje się Skarżąca, wystąpią.
Organ mając na uwadze materię przedmiotowej sprawy skierował ponadto następujące pytania do Sądu:
- czy Organ ma obowiązek dokonać zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 art. 15 zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, niezależnie od tego, że strona samodzielnie wystąpiła z wnioskiem, zanim nastąpiło to zawiadomienie,
- czy oceniając zasadność przywrócenia terminu Organ ma obowiązek uwzględnić żądanie Skarżącej, aby pominąć merytoryczną ocenę przesłanek przywrócenia terminu,
- bądź czy powinien odwołać się do utrwalonych w doktrynie i orzecznictwie kryteriów oceny tego wniosku.
Niezależnie od uznania dalszych argumentów podniesionych w skardze, w ocenie Organu, zasadność samego wniosku powinna podlegać ocenie w myśl treści art. 58 k.p.a. niezależnie od tego, czy dojdzie do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 art. 15 zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, czy też nie. W szczególności niezasadne jest zdaniem Organu stanowisko, jakoby Organ miał obowiązek uwzględnić wniosek o przywrócenie terminu niejako automatycznie, bez badania przesłanek przewidzianych w art. 58 k.p.a.
Pismem procesowym z dnia 9 lutego 2023 r. Skarżąca odniosła się do stanowiska Organu zawartego w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 dalej: p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Punkt odniesienia dla czynionych w tej sprawie przez Sąd ustaleń i ocen stanowi zagadnienie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Organ wydał bowiem zaskarżoną decyzję na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przepis ten określa istotną prawnie przesłankę umorzenia postępowania administracyjnego, to jest jego bezprzedmiotowość z jakiejkolwiek przyczyny. Przesłanka ta warunkowała kierunek podejmowanych przez organ czynności w sprawie obliczonych na dokonanie ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla podjęcia decyzji o tym umorzeniu, a obecnie stanowi dla Sądu kryterium oceny tej decyzji pod kątem zgodności, w uwarunkowaniach okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy, z tym przepisem.
Wskazać należy, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z konstytutywnych elementów materialnego stosunku administracyjnoprawnego, co powoduje niemożność wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Konstytutywnymi elementami stosunku administracyjnoprawnego są natomiast jego podmiot, przedmiot i podstawa prawna. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga zatem o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Podejmując decyzję o umorzeniu postępowania przyjmuje się brak przesłanek do merytorycznego załatwienia sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter wyłącznie procesowy; nie kształtują stosunku materialnoprawnego, gdyż organ nie ocenia wówczas sprawy merytorycznie, tylko umarza postępowanie. Instytucja umorzenia postępowania jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, dlatego podlega ścisłej interpretacji i stosowaniu; postępowanie umarza się, jeśli z jakichś powodów stało się ono bezprzedmiotowe, tj. nastąpiło zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą przepis łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej.
Innymi słowy bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza występowanie w sprawie przeszkody obiektywnej, która uniemożliwia prowadzenie sprawy i wydanie decyzji załatwiającej ją merytorycznie, przykładowo ustanie bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zniesienie uprawnień lub obowiązków, czy uchylenie podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach. Sprawa administracyjna jest zatem bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, z uwagi na brak ku temu zarówno podstaw prawnych lub faktycznych, jak i materialnych bądź procesowych.
W ocenie Sądu w okolicznościach stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, na jej obecnym etapie, bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego ww. wnioskiem Spółki z dnia 28 października 2021 r. w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "R." na kolejny okres, gdyż wniosek ten powinien zostać przez organ rozpoznany co meritum, na mocy przepisów wspomnianej wyżej Ustawy covidowej. Za uprawnione należy bowiem uznać argumenty Skarżącej, iż przepisy tej ustawy znajdują w tym przypadku zastosowanie, zgodnie z dyspozycją art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz ust. 2 Ustawy covidowej oraz§ 1 Rozporządzenia ws. ogłoszenia stanu epidemii.
Przepisy tej ustawy, mające charakter lex specialis, znajdują bowiem zastosowanie zarówno do terminów prawa procesowego, jak i prawa materialnego, gdyż dotyczą m.in. przywracania terminów zawitych. Potwierdza to także dość jednolite stanowisko orzecznictwa (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt III FSK 3975/21, z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4485/21 oraz z dnia 1 września 2022 r. sygn. akt II FSK 1369/21, jak również orzecznictwo sądów administracyjnych).
Mając na uwadze treść powyższych przepisów, organ po wpłynięciu wniosku Skarżącej o udzielenie koncesji na kolejny okres i stwierdzeniu uchybienia przez Stronę terminu, o którym mowa w art. 35a ust 1 u.r.t., zgodnie z dyspozycją art. 15zzzzzn2 ust. 1 oraz ust. 2 Ustawy covidowej, powinien co do zasady zawiadomić o tym Stronę, zgodnie z dyspozycją ust. 1 ww. przepisu, wyznaczając jednocześnie termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, zgodnie z dyspozycją ust. 2 tego przepisu.
Okoliczność, że Skarżąca w swoim wniosku nie powołała się na przytoczone wyżej przepisy ustawy covidowej nie oznacza, że organ nie miał obowiązku stosowania tych regulacji z urzędu. O ile bowiem, zgodnie z art. 35a ust.1 u.r.t. złożenie wniosku o przyznanie kolejnej koncesji ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny, to jego późniejsze złożenie uruchamia procedurę ustawy covidowej, w sytuacji stwierdzenia przez organ niedochowania przez Stronę terminu. Jednocześnie mając na uwadze, że Skarżąca oprócz wniosku koncesyjnego złożyła także wniosek o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 35a u.r.t., nie było w związku z tym konieczne dokonanie zawiadomienia Strony przez organ i wyznaczanie dodatkowego 30 dniowego terminu, gdyż miała miejsce w tym zakresie konwalidacja tej czynności przez Skarżącą.
Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia przez Skarżącą wniosku koncesyjnego, spełniający przesłanki z art. art. 15zzzzzn2 ust. 1 Ustawy covidowej, powinien zatem zostać merytorycznie rozpoznany przez organ, zwłaszcza że organ nie wykazał braku przesłanek do jego wszczęcia.
Tymczasem organ uznał termin z art. 35a ust. 1 u.r.t., jako materialnoprawny, a nie procesowy, za nieprzywracalny w trybie art. 58 § 1 k.p.a. i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w przedmiocie przywrócenia tego terminu.
W związku z tym zauważyć należy, że zgodnie z art. 35a ust. 1 u.r.t., nadawca może złożyć wniosek o udzielenie koncesji na kolejny okres, nie później niż 12 miesięcy przed wygaśnięciem posiadanej koncesji.
Powyższy wniosek, uznany za wniesiony w terminie, dopiero wszczyna postępowanie o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów na kolejny okres, w trybie znacznie bardziej uproszczonym niż w trybie inicjowanym na podstawie art. 34 ust. 1 u.r.t., przez Przewodniczącego KRRiT, ogłoszeniem w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" informacji o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego lub telewizyjnego. Zgodnie bowiem z art. 35a ust. 2 i ust. 3 u.r.t., w przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1, odmowa udzielenia koncesji na kolejny okres możliwa jest wyłącznie, gdy w stosunku do nadawcy zachodzi którakolwiek z okoliczności wskazanych w art. 38 ust. 1 lub 2 (ust. 2). W przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1, do postępowania w sprawie udzielenia koncesji nie stosuje się przepisów art. 34 i 36 ust. 1 i 2 (ust. 3) u.r.t.
Wniesienie zatem w terminie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, nie skutkuje automatycznym udzieleniem koncesji na kolejny okres, jak również nie stanowi gwarancji jej udzielenia po przeprowadzonym postępowaniu. Udzielenie koncesji na kolejny okres w tym trybie, wymaga zbadania, czy nie zaszły w danym przypadku okoliczności, które uzasadniałyby cofnięcie koncesji wymienione w art. 38 ust. 1 i ust. 2 u.r.t.
Oznacza to, że wniesienie w terminie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, w trybie art. 35a ust. 1 u.r.t., nie kształtuje bezpośrednio sytuacji materialnoprawnej wnioskodawcy, nie rozstrzyga bowiem o uprawnieniu wnioskodawcy w postaci automatycznego wydłużenie posiadanej przez niego koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego na kolejny okres, lecz uzyskanie tego uprawnienia w postaci koncesji na kolejny okres wymaga przeprowadzenia przez organ postępowania administracyjnego zakończonego władczym rozstrzygnięciem o udzieleniu koncesji na kolejny okres lub odmowie jej udzielenia, w zależności od ustaleń organu co do zaistnienia przesłanek uzasadniających cofnięcie koncesji. Ponadto niezłożenie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, nie skutkuje automatyczną utratą koncesji, jak również nie wyklucza możliwości ubiegania się o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego w trybie zwykłym.
Jak już wcześniej wspomniano, uznanie przez Przewodniczącego KRRiT materialnego charakteru terminu na złożenie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, o którym mowa w art. 35a ust. 1 u.r.t., skutkowało odmową uznania wniosku Skarżącej za uprawniony i umorzeniem postępowania w przedmiocie przywrócenia tego terminu, podczas gdy ziszczenie się przesłanki z art. 15zzzzzn2 Ustawy covidowej obligowało organ do zbadania wskazanych przez Skarżącą okoliczności z art. 58 § 2 K.p.a. i merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 35a ust. 1 u.r.t.
Zasadność wniosku Skarżącej dotyczącego przywrócenia tego terminu powinna zatem podlegać ocenie w myśl treści art. 58 k.p.a. niezależnie od tego, czy doszło do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 art. 15 zzzzzn2 Ustawy covidowej, czy też nie. Organ nie ma bowiem obowiązku uwzględnienia wniosku o przywrócenie Skarżącej terminu niejako automatycznie, bez badania przesłanek przewidzianych w art. 58 k.p.a. Powinien przy tym uwzględnić okoliczność wpływu ogłoszonego stanu pandemii na zaistniałe uchybienie w dochowaniu przez Skarżącą terminu prawa materialnego, o którym mowa w art. 35a ust. 1 u.r.t.
W związku z powyższym, rozpoznając ponownie sprawę organ stosując przepisy art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., w związku z art. 15zzzzzn2 Ustawy covidowej załatwi wniosek Skarżącej z 28 października 2021 r., o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 35a ust. 1 u.r.t. Organ powinien mieć także wziąć pod uwagę okoliczność dochowania przez Skarżącą terminu określonego w art. 15zzzzzn2 ust. 3 Ustawy covidowej.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Obejmują one zwrot kwoty wpisu sądowego od skargi (10 000 zł), opłaty od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika strony - radcy prawnego (480 zł) – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 poz. 265).