VI SA/Wa 1153/11

VI SA/Wa 1153/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GZ 245/09 - Postanowienie NSA z 2009-11-10
VI SA/Wa 1153/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-01-11
II GSK 1121/11 - Wyrok NSA z 2011-10-03
II GZ 70/10 - Postanowienie NSA z 2010-04-21
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
art. 39 ust. 1 pkt 1, ust. 1a, art. 40 ust. 3 i ust. 5
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
par. 140 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 8, 77, 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogi 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 795 (siedemset dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej jako "Generalny Dyrektor") decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., wskutek rozpoznania wniosku Z. Spółki z o.o. z siedzibą w R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w całości w mocy swoją wcześniejszą decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., którą zezwolił tejże Spółce na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] dla umieszczonej sieci kanalizacji sanitarnej w ul. K. w R. i określił opłatę za to zajęcie.
Do powyższych rozstrzygnięć doszło w oparciu o następujące ustalenia:
Spółka wystąpiła do Generalnego Dyrektora z wnioskiem o wydanie na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2011 r. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] na ul. K. w R. celem umieszczenia w nim obiektu budowlanego – sieci kanalizacji sanitarnej, nie związanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego.
Generalny Dyrektor w wyniku rozpatrzenia wniosku w pkt 1 decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. zezwolił wnioskodawczyni na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, a w pkt 2 ustalił z tego tytułu opłatę w wysokości 4.435,85 zł za 365 dni. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 oraz ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.), dalej jako: "u.d.p.", § 4 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481 z późn. zm.), dalej jako: "rozporządzenie z 1.6.2004 r." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.".
Spółka - z zachowaniem terminu - zwróciła się do dyrektora Generalnego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie sprecyzowała wniosek w ten sposób, iż zażądała wydania pozwolenia nie dla obiektu budowlanego, ale dla urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Uznała bowiem, że sieć kanalizacji sanitarnej w rozumieniu art. 40 u.d.p. jest tego rodzaju urządzeniem a nie obiektem budowlanym. W pozostałym zakresie wniosek nie był zmieniany. Spółka wskazała, że skoro omawiana sieć jest urządzeniem infrastruktury technicznej nie związanym z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, to opłata za zajęcie pasa drogowego została niewłaściwie naliczona, gdyż w sprawie zastosowanie winien mieć art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 u.d.p., a nie art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 u.d.p. Jej zdaniem organ błędnie uznał, iż sieć kanalizacji sanitarnej jest obiektem budowlanym, a nie urządzeniem infrastruktury technicznej, w konsekwencji czego powołał niewłaściwą podstawę zezwolenia (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.), jak i niewłaściwie ustalił/naliczył opłatę za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 6 u.d.p.). Jej zdaniem opłata winna zostać pobrana za każdy rok tego zajęcia (art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 u.d.p.), a nie za każdy dzień (art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 u.d.p.). Skarżąca przyznała, że wprawdzie w polskim prawie budowlanym urządzenia infrastruktury technicznej są traktowane jako obiekty budowlane, jednakże nie jest to wystarczającą podstawą do zastosowania w niniejszej sprawie art. 40 ust. 2 pkt 3 i pkt 6 u.d.p. Dowodząc tego twierdzenia wskazała, że ustawodawca w ustawie o drogach publicznych (art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 u.d.p.) wyłączył z pojęcia "obiekty budowlane" takie obiekty, które są urządzeniami infrastruktury technicznej i przewidział dla tych urządzeń odmienną regulację. Na poparcie swego stanowiska odwołała się także do uregulowań innych ustaw uznających sieć kanalizacji sanitarnej jako urządzenie infrastruktury: art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 z późn. zm.) oraz art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), dalej jako: "u.g.n.".
Generalny Dyrektor w uzasadnieniu cytowanej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. stwierdził, że skoro w ustawie o drogach publicznych nie istnieją definicje "obiektu budowlanego" i "urządzenia infrastruktury technicznej", to stosuje on definicję "obiektu budowlanego" zawartą w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), dalej jako: "Prawo budowlane". Stwierdził, że za prawidłowością przyjętej przez niego wykładni pojęcia "obiektu budowlanego" i ustalenia, że sieć kanalizacji sanitarnej jest takim obiektem przemawiają reguły techniki prawodawczej ustalone w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2002 r., Nr 100, poz. 908). Ponadto Wojewoda [...] w decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej zezwolenia Prezydentowi R. na budowę omawianej sieci kanalizacji sanitarnej potraktował tę sieć jako obiekt budowlany, klasyfikując ją do XXVI kategorii obiektów budowlanych.
Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego, występującego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko stwierdziła, że istotnie w ustawie o drogach publicznych nie ma definicji spornych pojęć i dlatego też należy je wywieść z innych aktów prawnych. Przywołała na tę okoliczność legalną definicję pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" zawartą w art. 143 ust. 2 u.g.n. Nadto stwierdziła, iż wszystkie urządzenia infrastruktury technicznej stanowią obiekty budowlane, ale nie wszystkie obiekty budowlane będą urządzeniami infrastruktury technicznej i odniosła się do czasowości umieszczania niektórych obiektów budowlanych w pasach drogowych, podając że w przypadku omawianej sieci nie jest ona umieszczana tymczasowo. Jednocześnie podkreśliła, że przedmiotowa sieć została wybudowana w 2008 r. i do tej pory Generalny Dyrektor nie miał wątpliwości, że jest to urządzenie infrastruktury technicznej, za umieszczenie którego nakładał opłatę w oparciu o art. 40 ust. 5 u.d.p.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w swoich decyzjach. Powołał się także na orzecznictwo sądów administracyjnych, w myśl których legalne definicje pojęć zawartych w art. 3 Prawa budowlanego są istotne przy interpretacji takich samych pojęć występujących w innych aktach normatywnych, niezawierających odmiennych definicji. Zdaniem organu skarżąca nie uzasadniła przekonywująco, dlaczego przedmiotową sieć kanalizacji sanitarnej należy uznać za urządzenie infrastruktury technicznej, a nie - za obiekt budowlany. Podkreślił przy tym, że zmiana dotychczasowego stanowiska wyrażonego w decyzjach z lat poprzednich, nie może stanowić podstawy do odstąpienia od obecnie przyjętego, wyrażonego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych, jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne lub procesowe, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpatrując niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanym przypadku najistotniejszą kwestią jest ustalenie czy sieć kanalizacji sanitarnej jest obiektem budowlanym, czy urządzeniem infrastruktury technicznej, a co za tym idzie, ustalenie, czy Generalny Dyrektor dokonał prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego do rzeczywiście istniejącego stanu faktycznego sprawy.
Bezspornym bowiem jest, że wniosek dotyczył umieszczenia w pasie drogowym sieci kanalizacji sanitarnej, nie związanej z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego.
Generalny Dyrektor uznając przedmiotową sieć za obiekt budowlany powołał się na definicję zawartą w art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. W myśl tego przepisu obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przepis ten zawiera pojęcie budowli, zdefiniowane w pkt 3 ww. przepisu. Zgodnie z nim budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z powyższych unormowań organ wywiódł, że sieć kanalizacji sanitarnej skarżącej jest budowlą, o której mowa w pkt 3, a co za tym idzie obiektem budowlanym zdefiniowanym w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji takiego stanowiska zastosował art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 u.d.p.
Natomiast w myśl art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie dotyczy (ust. 2):
1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.
Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 u.d.p.). Zgodnie z ust. 5 art. 40 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Z kolei według ust. 6 art. 40 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.
Należy jednakże zauważyć, że interpretacji art. 40 u.d.p. nie można dokonywać w oderwaniu od art. 39 u.d.p., który określa zasady dokonywania w pasie drogowym czynności nie związanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego. Przede wszystkim art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. stanowi, iż zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności: lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.
Odstępstwo od powyższego zakazu przewiduje art. 39 ust. 1a u.d.p., mówiąc, że ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. W przepisie tym wymienia się urządzenia, a nie – obiekty budowlane, do których nie ma zastosowania zakaz z
art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Wśród tych urządzeń wskazano urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że pod to pojęcie podpada sieć kanalizacji sanitarnej. W tym zakresie doprecyzowuje pojęcie urządzeń infrastruktury § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm), który w pkt 2 wymienia także przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi. Nie można tej regulacji uznać jako wykraczającej poza zakres ustawowy, ale właśnie jako doprecyzowanie uregulowań ustawy o drogach publicznych. Należy przy tym zauważyć, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw architektury i budownictwa. Oznacza, że organy współdziałające przy wydawaniu omawianego rozporządzenia nie stwierdziły jego kolizji z rozwiązaniami Prawa budowlanego i dopuszczały wyłączenie w ustawie o drogach publicznych spod definicji obiektu budowlanego (w rozumieniu Prawa budowlanego) urządzeń infrastruktury. To rozróżnienie potwierdza jedynie art. 39 ust. 1a u.d.p. wprowadzony na mocy art. 62 pkt 4 li. a) ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci usług telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie od dnia 17 lipca 2010 r. (art. 87 tej ustawy).
Zresztą takie wyodrębnienie urządzeń infrastruktury przewidują także art. 49 Kodeksu cywilnego oraz art. 143 ust. 2 u.g.n.
Zatem skoro ustawodawca w art. 39 ust. 1a u.d.p. wskazał, co zalicza do urządzeń i to tych, o których stanowi art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., a nadto ten ostatni przepis rozdziela obiekty budowlane od urządzeń, to brak jest podstaw do akceptacji stanowiska organu, że obiekty budowlane należy określać zgodnie z uregulowaniami Prawa budowlanego. W taki sam sposób należy odczytywać uregulowania zawarte w art. 40 u.d.p., dotyczące urządzeń infrastruktury i obiektów budowlanych.
W świetle powyższego, zdaniem Sądu, stanowisko organu co do interpretacji art. 40 u.d.p. jest błędne.
Wobec powyższego Dyrektor Generalny błędnie ustalił stan faktyczny, czym naruszył dyspozycję art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., gdzie ustawodawca umieścił zasadę prawdy obiektywnej. Stosownie do tej zasady organy administracji publicznej w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Konkretyzuje i rozwija tę zasadę art. 77 k.p.a. stanowiący, iż organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Istotą zasady prawdy obiektywnej jest obowiązek organu do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Organ narusza bowiem prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszenia prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 1608/98).
Z powyższą sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Generalny Dyrektor wadliwie ustalił stan faktyczny przyjmując, że sieć kanalizacji sanitarnej jest obiektem budowlanym, w konsekwencji czego następnie zastosował niewłaściwe przepisy prawa. Sąd zauważa również, że błędu organu nie usprawiedliwia fakt, iż skarżąca spółka w pierwotnym wniosku o wydanie zezwolenia wskazała, że dotyczy on obiektu budowlanego. To rzeczą organu – Generalnego Dyrektora, było i jest czuwanie nad prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Nadto w rozpoznawanym przypadku Generalny Dyrektor obowiązany był zgodnie z art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnić skarżącej spółce powody odstąpienia od dotychczasowego stanowiska wyrażonego we wcześniejszych decyzjach. Fakt, że Generalny Dyrektor uprzednio uznawał ową kanalizację za urządzenie infrastruktury technicznej, nie wyklucza możliwości zmiany stanowiska, jednakże w takim przypadku organ obowiązany był dokładnie i wyczerpująco wyjaśnić przyczyny tej zmiany.
Wobec tego Sąd uznał, iż Generalny Dyrektor wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się w toku postępowania administracyjnego istotnego naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego, polegającego na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, skutkującym błędną wykładnią przepisów prawa, a w konsekwencji na niewłaściwym ich zastosowaniu w sprawie.
Generalny Dyrektor ponownie rozpoznając sprawę związany jest, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w niniejszej sprawie.
W takiej sytuacji Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Stwierdzając, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu Sąd działał w oparciu o art. 152 p.p.s.a.
Zasądzając zwrot kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).