VI SA/WA 1149/06

VI SA/Wa 1149/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Symbol z opisem
6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę aplikantów radcowskich oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2006 roku, znak [...] Sekretarz Stanu, działający z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości na podstawie art. 311 ust 2 w zw. z art. 33 ust 3 i art. 339 ust 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.) sprzeciwił się wpisowi Pani J. P. na listę aplikantów radcowskich Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] dokonanemu uchwałą nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] stycznia 2006 roku.
Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i wywody prawne.
Pani J. P. przystąpiła w dniu [...] grudnia 2005 roku do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, organizowanego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...]. Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku Komisja Konkursowa stwierdziła, że kandydatka uzyskała z testu wyboru 182 punkty, który to wynik zgodnie z art. 339 ust 3 ustawy o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku, nr 124, poz. 1152 z późn. zm.) oznacza, że wynik konkursu jest negatywny.
W związku z wątpliwościami dotyczącymi prawidłowości pytań i odpowiedzi testu na egzamin konkursowy na aplikację radcowską, w dniu [...] grudnia 2005 roku Krajowa Rada Radców Prawnych podjęła uchwałę nr [...], zobowiązującą Zespół do przygotowania pytań na aplikację radcowską do wydania w dniu [...] grudnia 2005 roku komunikatu o uznaniu za prawidłowe innych odpowiedzi, niż wynikające z arkusza prawidłowych odpowiedzi.
Powyższy komunikat weryfikował dziesięć odpowiedzi, co dało podstawę do ustalenia, iż Pani J. P. uzyskała ostatecznie 187 punktów, co również stanowiło wynik z konkursu negatywny wobec nieosiągnięcia przez kandydatkę wymaganego przez ustawę progu 190 punktów.
W dniu [...] stycznia 2006 roku Komisja Konkursowa dokonała ponownej analizy testu egzaminacyjnego, na podstawie własnych zastrzeżeń do pytań i odpowiedzi, innych niż wskazana w komunikacie Zespołu z dnia [...] grudnia 2005 roku.
W związku ze stanowiskiem Komisji, Prezydium Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2006 roku ustaliło listę osób, które w wyniku przeprowadzonych dwukrotnie weryfikacji otrzymały co najmniej 190 punktów, jak również przyjęło wzór pisma dokumentującego obie weryfikacje.
Wśród tych osób znalazła się Pani J. P., która ostatecznie osiągnęła wynik z egzaminu 190 punktów. Dało to podstawę Radzie Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] do podjęcia w dniu [...] stycznia 2006 roku uchwały nr [...] w sprawie wpisania Pani J. P. na listę aplikantów radcowskich.
Powyższemu wpisowi sprzeciwił się Minister Sprawiedliwości, wydając w dniu [...] marca 2006 roku decyzję, znak [...], albowiem uznał, że nie było podstawy prawnej do dokonania w dniu [...] stycznia 2006 roku ponownej analizy testu egzaminacyjnego przez Komisję Konkursową, powołaną do przeprowadzenia egzaminu konkursowego w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w [...]. Tym samym, zdaniem organu, nie było podstawy do ustalenia w dniu [...] stycznia 2006 roku przez Prezydium Rady tejże Izby, iż Pani J. P. uzyskała 190 punktów, czyli pozytywny wynik z egzaminu.
Ponowna weryfikacja wyników egzaminu konkursowego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], według oceny Ministra Sprawiedliwości, w sytuacji gdy nie dokonano analogicznego sprostowania w pozostałych okręgowych izbach radców prawnych, narusza zasadę sformułowaną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą wszyscy są równi wobec prawa i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] dokonała drugiej weryfikacji w oparciu o własne ustalenia, które nie były, bo nie mogły być – brane pod uwagę przez pozostałe okręgowe izby radców prawnych przy ocenie wyników egzaminu.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2004 roku, sygn. akt P 21/02 nie wykluczył pozostawienia prowadzenia aplikacji, a w jej ramach postępowania w zakresie naboru i szkolenia aplikantów, samorządowi radców prawnych. W powołanych wyroku Trybunał wskazał jednak, że selekcja kandydatów na aplikantów i ich kwalifikowanie (ocenianie) winny być przeprowadzone wyłącznie według zasad ustawowych i na podstawie jednoznacznie sprecyzowanych kryteriów, ustalonych w ustawach (a w kwestiach technicznych w wydanych na ich podstawie aktach o charakterze wykonawczym).
W związku z powyższym, nie można przyjąć liczby 190 punktów, ustalonej przez Prezydium Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] w dniu [...] stycznia 2006 roku jako wyniku uzyskanego przez Panią J. P. podczas egzaminu konkursowego w dniu [...] grudnia 2005 roku.
Wyżej wymieniona, w wyniku weryfikacji przeprowadzonej w oparciu o Komunikat Zespołu z dnia [...] grudnia 2005 roku otrzymała 187 punktów, czyli negatywną ocenę z egzaminu konkursowego.
Zgodnie z art. 33 ust 2 ustawy o radcach prawnych, uzyskanie pozytywnej oceny z egzaminu konkursowego jest jedną z przesłanek wymaganych do podjęcia przez radę właściwej okręgowej izby radców prawnych uchwały o wpisie na listę aplikantów radcowskich.
Na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 roku Pani J. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia z uwagi na naruszenie niniejszą decyzją zarówno przepisów kpa jak i przepisów prawa materialnego.
Zdaniem skarżącej w sprawie doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i należytego uzasadnienia prawnego decyzji, a tym samym nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do merytorycznej zasadności przeprowadzenia drugiej weryfikacji wyników egzaminu.
Kolejny zarzut skargi to naruszenie przez Ministra Sprawiedliwości art. 33 ust. 3, art. 33 ust 4 oraz art. 339 ust 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.) polegające na odmowie wpisu na listę aplikantów radcowskich osobie, która uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego na aplikację radcowską.
Minister Sprawiedliwości wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 7 ust 1 i art. 7 ust 12 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361), albowiem odmówił ważności naboru w drodze egzaminu konkursowego na aplikację radcowską w 2005 roku przeprowadzonego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...].
Kolejny zarzut skargi to naruszenie przez organ art. 7 ust 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361) i art. 60 ust 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Zdaniem skarżącej, Minister Sprawiedliwości naruszył art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji naruszającej obowiązujący stan prawny, a w szczególności przepisy art. 6 i 7 kpa.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniósł, iż nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż komisje konkursowe były także organem kompetentnym do dokonania weryfikacji wyników egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2005 roku. Komisje konkursowe w oparciu o art. 7 ust 12 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361) oraz art. 338 ust 1, art. 339, art. 3310 ust 1 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 7 ust 27 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku jedynie sprawdzały test egzaminacyjny, określały wynik uzyskany przez kandydata w drodze uchwały i ogłaszały następnie wynik egzaminu konkursowego.
Przepisy powołanych ustaw nie przewidywały natomiast, aby Komisje Konkursowe mogły ponownie ustalać bądź zmieniać już określony wynik kandydata albo samodzielnie oceniać czy pytania egzaminacyjne zawierają nieprawidłowości i wymagają sprostowania.
Uprawnienie do przygotowania testu i klucza odpowiedzi do niego powierzone zostało Zespołowi do przygotowania pytań na aplikację radcowską, stosownie do art. 7 ust 10 ustawy z 30 czerwca 2005 roku. Polegało ono na opracowaniu jednego zestawu pytań w formie testu wyboru i tym samym do obowiązków Zespołu należało ustalenie klucza prawidłowych odpowiedzi.
Ideą przeprowadzonego konkursu było bowiem obiektywne i bezstronne sprawdzenie wiedzy kandydatów według jednolitych zasad i kryteriów w oparciu o zasadę równego dostępu do zawodu, ograniczonego jedyne poziomem wiedzy prawniczej.
W tym stanie rzeczy, aby powyższa idea była zrealizowana, klucz odpowiedzi mógł być zmieniony jedynie przez tego, kto go ustalił czyli przez Zespół do przygotowania pytań na aplikację radcowską.
Przeprowadzenie weryfikacji wyników egzaminu konkursowego nastąpiło w skutek wydania przez Krajową Radę Radców Prawnych uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku.
W związku z wątpliwościami dotyczącymi opracowanych pytań i klucza odpowiedzi do testu, Krajowa Rada Radców Prawnych jako organ odpowiedzialny na podstawie art. 7 ust 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku za powołanie zespołu – mogła go zobowiązać do wydania stosownego komunikatu.
Również, w ramach wynikającej z art. 60 ust 3 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 7 ust 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku koordynacji działalności okręgowych izb radców prawnych i sprawowanego nad ich działalnością nadzoru, Krajowa Rada Radców Prawnych uprawniona była do zobowiązania komisji konkursowych do weryfikacji wyników uzyskanych przez kandydatów na aplikację radcowską.
Wbrew twierdzeniom skargi ustawa z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1361) nie dawała Ministrowi Sprawiedliwości uprawnienia do oceny prawidłowości odpowiedzi udzielonych przez skarżącą, co byłoby jednoznaczne z dodatkową weryfikacją egzaminu i ponownym ustaleniem jego wyniku. Na podstawie art. 5 ust 3 ustawy o radcach prawnych Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad działalnością samorządu radców prawnych w zakresie i formach określonych cytowaną ustawą. Jej przepisy nie dały również Ministrowi Sprawiedliwości uprawnienia do ustalenia wyniku egzaminu konkursowego przeprowadzonego w 2005 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 roku, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, że sądy administracyjne oceniając akty i czynności z zakresu administracji publicznej stosują kryterium prawne a nie kierują się względami natury słusznościowej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 roku, poz. 1270 z póź. zm.) dalej zwanej ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Oceniając zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 roku, sprzeciwiającą się wpisowi Pani J. P. na listę aplikantów radcowskich Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], dokonanemu uchwałą nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] stycznia 2006 roku Sąd uznał, że jest ona zgodna z prawem, a zatem skarga w niniejszej sprawie podlega oddaleniu.
Kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest ustalenie, jaki podmiot w świetle ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1361) był właściwy do weryfikacji wyników egzaminu konkursowego skarżącej, przeprowadzonego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku.
Zdaniem skarżącej z przywołanych przez Ministra Sprawiedliwości przepisów art. 7 ust 4 w związku z art. 7 ust 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361) nie można wywodzić, że weryfikacji wyniku konkursowego mógł dokonać jedynie zespół układający pytania do testu konkursowego, nie można również wywodzić, że w ramach koordynacji działalności okręgowych izb radców prawnych i sprawowanego nad ich działalnością nadzoru Krajowa Rada Radców Prawnych uprawniona była do zobowiązania Komisji Konkursowej do weryfikacji wyników uzyskanych przez kandydatów na aplikację radcowską.
Przeczy temu treść przepisu art. 3310 ust 2, który obowiązuje w nowym stanie prawnym, że od wyników egzaminu na aplikację radcowską można odwołać się do Ministra Sprawiedliwości.
Zdaniem skarżącej, organem uprawnionym do przeprowadzenia wyników egzaminu konkursowego na aplikację radcowską w 2005 roku była rada okręgowej izby radców prawnych za pośrednictwem powołanej Komisji Konkursowej do przeprowadzenia egzaminu konkursowego.
Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw z 2005 roku nabór na aplikację radcowską, w drodze egzaminu konkursowego przeprowadzają rady okręgowych izb radców prawnych. Z kolei art. 7 ust 12 w/w ustawy stanowi, że rada okręgowej izby radców prawnych powołuje Komisję Konkursową do przeprowadzenia egzaminu konkursowego dla kandydatów na aplikantów radcowskich. Z tych uregulowań skarżąca wywodzi, iż wolą ustawodawcy było to, aby w 2005 roku nabór na aplikację radcowską przeprowadzały poszczególne rady okręgowych izb radców prawnych i przepisy te należy uznać za wystarczającą podstawę do przeprowadzenia weryfikacji przez okręgową komisję konkursową w przypadku zaistnienia błędnie sformułowanych pytań lub zawarcia w kluczu odpowiedzi błędnych rozwiązań.
Rozumowanie to, jak wywodzi skarżąca, potwierdza art. 7 ust 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku, zgodnie z którym w 2005 roku do przeprowadzenia egzaminu konkursowego na aplikację radcowską stosuje się odpowiednio m.in. art. 3310 ust 1 ustawy o radcach prawnych. Zgodnie zaś z tym przepisem po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja ustala wynik kandydata w drodze uchwały oraz ogłasza wyniki egzaminu konkursowego.
Natomiast według stanowiska Ministra Sprawiedliwości, szeroko omówionego w odpowiedzi na skargę, skoro w świetle uregulowań ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361) Zespół powołany przez Krajową Radę Radców Prawnych przygotowywał test egzaminacyjny i ustalał klucz prawidłowych odpowiedzi, to jedynie ten zespół był władny do zmiany tego klucza, co zresztą uczynił będąc zobowiązany do wydania komunikatu uchwałą nr [...] Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] grudnia 2005 roku. Ponowna weryfikacja pytań i odpowiedzi nie była możliwa przez Komisję Konkursową, która uprawniona była do sprawdzenia testu według ustalonego przez Zespół klucza, ustalenia wyniku uzyskanego przez kandydata w drodze uchwały i ogłoszenia wyniku egzaminu konkursowego.
Zdaniem Sądu, stanowisko Ministra Sprawiedliwości jest zasadne z przyczyn następujących.
Sposób przeprowadzenia egzaminu na aplikację radcowską w 2005 roku regulował art. 7 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361)
Zgodnie z art. 7 ust 4 i 5 cyt. wyżej ustawy Krajowa Rada Radców Prawnych powołała Zespół do przygotowania pytań na egzamin konkursowy, w którego skład wchodziło pięć osób, w tym przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości oraz wyznaczony członek Krajowej Rady Radców Prawnych jako przewodniczący Zespołu.
Zespół ten w myśl art. 7 ust 10 cyt. wyżej ustawy przygotował jeden test, składający się z 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna była prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat otrzymywał 1 punkt.
Obok Zespołu Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych powoływała Komisję Konkursową do przeprowadzenia egzaminu konkursowego dla kandydatów na aplikantów radcowskich (art. 7 ust 12 ustawy z 30 czerwca 2005 roku), składającą się z pięciu osób tj. trzech radców prawnych, będących członkami danej izby radców prawnych oraz dwóch przedstawicieli Ministra Sprawiedliwości (art. 7 ust 13 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku).
W myśl art. 339 ust 2, ust 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz. U. 02.123.1059 z późn. zm.) Komisja Konkursowa przeprowadzała egzamin, sprawdzała test i przygotowywała protokół z egzaminu.
Zgodnie z art. 3310 ust 1 ustawy o radcach prawnych Komisja Konkursowa ustalała wynik kandydata w drodze uchwały oraz ogłaszała wyniki egzaminu konkursowego. Pozytywny wynik otrzymywał kandydat, który uzyskał co najmniej 190 punktów (art. 339 ust 3 ustawy o radcach prawnych).
W świetle powyżej omówionych uregulowań powołane zostały dwa odrębne podmioty o różnych kompetencjach. Przygotowywanie testu a więc i klucza odpowiedzi należało do Zespołu a przeprowadzenie egzaminu, ustalenie wyników i ich ogłoszenie do komisji konkursowych.
Natomiast Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych po spełnieniu przez kandydata warunków ustawowych i po uzyskaniu przez niego pozytywnego wyniku z egzaminu konkursowego miała obowiązek uchwałą dokonać jego wpisu na listę aplikantów radcowskich (art. 33 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych Dz. U. z 2002 roku, Nr 123 poz. 1059 z późn. zm.).
Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, ze skoro w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1361) nie przewidziano trybu weryfikacji wyników egzaminu na aplikację radcowską, zasadne jest stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że błędy w przygotowanym teście mógł prostować jedynie jego autor tzn. Zespół, który przygotowywał pytania oraz klucz odpowiedzi.
Ten tryb postępowania został wdrożony uchwałą nr [...] Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] grudnia 2005 roku, która zobowiązała Zespół do wydania w dniu [...] grudnia 2005 roku komunikatu o uznaniu za prawidłowe innych odpowiedzi niż wynikających z pierwotnego klucza odpowiedzi. Na podstawie tego komunikatu Komisja Konkursowa weryfikowała dotychczasowe wyniki egzaminu.
Ponowna weryfikacja wyników egzaminu przez Komisję Konkursową i Prezydium Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] była niezgodna z ich kompetencjami, stąd sprzeciw Ministra Sprawiedliwości przeciwko wpisowi Pani J. P. na listę aplikantów radcowskich dokonanemu uchwałą nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] stycznia 2006 roku należy uznać za uzasadniony.
Punktem wyjścia dla opracowania nowych przepisów dotyczących naboru na aplikację radcowską, jak słusznie wywodził Minister Sprawiedliwości był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lutego 2004 roku, sygn. akt P 21/02. W uzasadnieniu do tego wyroku Trybunał wyraził pogląd, że kryteria naboru na aplikację powinny być sprecyzowane w ustawie a nie jak dotąd w aktach prawa korporacyjnego, które dotyczy tylko członków korporacji tj. adwokatów i radców prawnych. Jednocześnie Trybunał nie wykluczył pozostawienia prowadzenia aplikacji samorządowi radców prawnych.
Wynikiem wykonania tez postawionych przez Trybunał Konstytucyjny było uchwalenie ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361). Ustawa ta miała na celu obiektywne i bezstronne sprawdzenie wiedzy kandydatów według jednolitych zasad i kryteriów w oparciu o zasadę równego dostępu do zawodu, ograniczonego jedynie poziomem wiedzy prawniczej.
Z powyższych względów uznanie, że komisje konkursowe i rady okręgowych izb radców prawnych zachowały uprawnienie do swobodnej weryfikacji wyników egzaminu byłoby utrzymaniem dotychczasowego stanu prawnego, byłoby sprzeczne z duchem ustawy z 30 czerwca 2005 roku.
Z tych to względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości wskazanych w niej przepisów ustawy z 30 czerwca 2005 roku oraz ustawy o radcach prawnych. Organ swoich działaniem nie naruszył również art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7 i art. 107 § 1 kpa.
Błędny jest pogląd skarżącej, iż Minister Sprawiedliwości nie zbadał merytorycznej zasadności przeprowadzenia drugiej weryfikacji wyników egzaminu. Stan prawny obowiązujący na datę przeprowadzenia konkursu na aplikację radcowską w 2005 roku nie dawał możliwości Ministrowi Sprawiedliwości dokonywania weryfikacji wyników egzaminu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.