VI SA/Wa 113/16

VI SA/Wa 113/16 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-04-29
Data wpływu
2016-01-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 86 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi
Uzasadnienie
R. C., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Skarżący jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 16 listopada 2015 r. otrzymał wezwanie do zapłaty kary pieniężnej nałożonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 kwietnia 2015 r. Po skontaktowaniu się z pracownikiem Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego skarżący dowiedział się, że doszło do uprawomocnienia się decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydanej w związku ze złożonym odwołaniem od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r .
Skarżący kategorycznie stwierdził, że decyzja ta nie został mu doręczona. Zauważył, że prowadzona działalność gospodarcza zarejestrowana jest w miejscu jego zamieszkania: [...]. Cała korespondencja, podobnie jak przesyłki prywatne, kierowana jest właśnie na te adres. Skarżący wyjaśnił, że zamieszkuje tam z całą rodziną. W okresie, kiedy najprawdopodobniej mogło dojść do próby doręczenia przedmiotowej przesyłki skarżący z pewnością był w domu (podobnie jak inni domownicy) i sprawdzał pocztę. W ocenie skarżącego nie jest możliwe, aby odbierając korespondencję jednocześnie, nie odebrał on przesyłki poleconej zawierającej zaskarżoną decyzję. Na potwierdzenie powyższego skarżący przesłał przykładowe faktury VAT, które odebrał, w okresie gdy powinien otrzymać decyzję organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała
w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo
z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (v. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011,
s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08).
Przystępując do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, że w sprawie zachowany został termin do jego złożenia. Z oświadczenia skarżącego wynika, że o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedział się w dniu 16 listopada 2015 r., gdy otrzymał wezwanie do zapłaty kary pieniężnej nałożonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zatem wniesienie w dniu 23 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego) do Sądu ww. wniosku nastąpiło w terminie. Skarżący równocześnie z wnioskiem złożył skargę na decyzję administracyjną.
Wobec powyższego kluczową okolicznością w sprawie jest uznanie, czy skarżący wniósł do Sądu skargę z uchybieniem terminu bez swej winy.
Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że przyczyną niezłożenia skargi w terminie był niezawiniony brak świadomości skarżącego co do wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, że w okresie, kiedy najprawdopodobniej mogło dojść do próby doręczenia zaskarżonej decyzji z pewnością był w domu (podobnie jak inni domownicy) i sprawdzał pocztę. W ocenie skarżącego nie jest możliwe, aby odbierając korespondencję jednocześnie nie odebrał on przesyłki poleconej zawierającej zaskarżoną decyzję. Zwłaszcza w sytuacji, gdy pozostawał w sporze z organem nakładającym na niego karę pieniężną w kwocie 5000 zł. Na potwierdzenie powyższego skarżący przesłał przykładowe faktury VAT, które odebrał, w okresie gdy powinien otrzymać zaskarżoną decyzję.
Sąd w świetle przytoczonych przez skarżącego okoliczności stwierdza, że nie jest oczywiste, czy doręczyciel złożył w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego zawiadomienie o pozostawieniu zaskarżonej decyzji w Urzędzie Pocztowym. Co prawda w aktach sprawy znajduje się przedmiotowa przesyłka wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, które jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone. Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. Brak więc przeszkód ku temu, by skarżący podważał prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie Sądu podlega wiarygodność takich wyjaśnień. W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącego, mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane w art. 45 Konstytucji RP prawo do Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1482/15).
W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.