VI SA/WA 112/07

VI SA/Wa 112/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
VI SA/Wa 112/07
Uzasadnienie
Z. M. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] września 2006 r., nr [...]w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.
Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] stycznia 2003 r., do Komendanta Policji wpłynął wniosek Z. M. o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, iż jako osoba prowadząca od 1991 r. działalność gospodarczą związaną z transportem osób (taksówkarz), był ofiarą wielu zajść zagrażających jego życiu i zdrowiu. Nadmienił, że w 1995 r., w celu kradzieży jego samochodu, został napadnięty i postrzelony przez [...], a w 1998 r. na postoju w okolicach hotelu [...], zniszczono mu samochód, a on sam został dotkliwie pobity. Sprawcy wymienionych zdarzeń zostali wprawdzie zatrzymani i osądzeni, jednakże jego poczucie bezpieczeństwa jest nadal zachwiane z uwagi na otrzymywane ostatnio częste telefony z pogróżkami pod adresem jego oraz żony i dziecka.
Komendant Policji wszczął postępowanie administracyjne, w którym podjęto czynności zmierzające do ustalenia czy okoliczności, na które powołuje się strona uzasadniają wydanie jej na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej.
Komenda Rejonowa Policji [...], właściwa z uwagi na miejsce zameldowania strony, negatywnie zaopiniowała wniosek w przedmiocie wydania pozwolenia na broń wskazując na to, iż Z. M. był notowany przez Policję jako podejrzany o czyny z art. 199 § 1, 158 § 1, 174 § 2 i 234 § 1 dawnego kodeksu karnego. W 2002 był zatrzymany przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji [...], jako podejrzany o [...], a ponadto był w zainteresowaniu operacyjnym tej jednostki w związku z podejrzeniem działalności w [...]. W piśmie z dnia [...] marca 2003r. Komenda Rejonowa Policji [...]poinformowała ponadto, że nie posiada żadnych informacji ani dokumentów mogących świadczyć o tym, że życie lub zdrowie Z. M. są zagrożone. Z informacji Policji wynikało też, że strona od trzech lat nie zamieszkuje w miejscu zameldowania ul. W. w W., lecz przebywa pod adresem ul. K. w W.
W dniu [...] kwietnia 2003 r. postępowanie administracyjne, w sprawie wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, zostało na wniosek Z. M. zawieszone, w celu dostarczenia przez niego dowodów potwierdzających zagrożenie jego życia i zdrowia.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2003 r. skierowanym do Komendanta Policji Z. M. poinformował, że wyrok w sprawie sprawców jego pobicia z 1998 r. został uchylony i sprawa wróciła do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Ponownie powołał się na to, że czuje się zagrożony, gdyż otrzymuje telefony z pogróżkami, a ponadto są z żoną śledzeni przez jakieś osoby. Poinformował też, że sprawą gróźb oraz śledzenia zajmowała się Komenda Policji na ul. Z.
W oparciu o informacje przekazane przez Sąd Rejonowy w Ł. [...] Wydział Karny organ ustalił, że Z. M. był skazany wyrokiem tego Sądu z dnia [...] października 1987 r. za popełnienie przestępstwa z art. 158 § 1kk, skazanie to uległo jednak zatarciu.
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. Z. M. zwrócił się do organu o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego wskazując, że w miejscu stałego zameldowania nie zamieszkuje od 1997 r., natomiast w miejscu zamieszkania pod adresem W. ul. K. posiada pozytywną opinię. Podkreślił, że w oparciu o tę opinię uzyskał licencję pracownika ochrony fizycznej II stopnia, a wszelkie wątpliwości związane z toczącymi się postępowaniami w stosunku do jego osoby zostały zdementowane w postępowaniu o wydanie licencji. Podniósł ponownie, że czuje się zagrożony, gdyż na wokandę wróciła sprawa przeciwko sprawcom jego pobicia z 1998 r. Poinformował też, że w 2005 r. otrzymywali wraz z żoną telefony z pogróżkami, które zgłaszali na Policję.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Komendant Policji podjął zawieszone postępowanie administracyjne.
Komenda Rejonowa Policji [...] w telefonogramie z dnia [...] marca 2006 r. poinformowała Komendanta Policji, że w skorowidzach Sekcji Dochodzeniowo Śledczej za lata 2005 i 2006 nie stwierdzono rejestracji na nazwisko pokrzywdzonego Z. M. Komenda Rejonowa Policji [...] także poinformowała organ, że w skorowidzach Sekcji Dochodzeniowo Śledczej i Kryminalnej nie znaleziono rejestracji na nazwisko Z. M., a Komenda Rejonowa Policji [...] stwierdziła w piśmie z dnia [...] marca 2006 r., że nie posiada żadnych informacji ani dokumentów mogących świadczyć o tym, że życie lub zdrowie Z. M. są zagrożone.
Ustalono też, że Z. M. nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, a prowadzone w stosunku do niego postępowania zostały umorzone z powodu braku cech przestępstwa.
W dniu [...] marca 2006 r. w Sądzie Rejonowym [...] w [...] Wydziale Karnym zapadł ponownie wyrok skazujący w stosunku do sprawców napadu na Z. M. z 1998 r.
Komendant Komisariatu Policji [...], właściwego z uwagi na miejsce zamieszkania strony, wydał w dniu [...] marca 2006 r. pozytywną opinię z miejsca zamieszkania.
Z. M., po zapoznaniu się w dniu [...] sierpnia 2006 r. z aktami sprawy, złożył oświadczenie na piśmie, że nadal on i jego rodzina czują się zagrożeni podkreślając, że sprawcy napadu z 1998 r. nie stawili się na ogłoszenie wyroku Sądu Rejonowego.
Komendant Policji decyzją z dnia [...] września 2006 r. na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 k.p.a. odmówił wydania Z. M. pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej.
W uzasadnieniu decyzji organ, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Okolicznością uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, nie może być natomiast fakt prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej w zakresie transportu osób. Osoby prowadzące własną działalność gospodarczą, są bowiem potencjalnie narażone na niebezpieczeństwo ze strony świata przestępczego, jednakże tylko ta okoliczność nie może uzasadniać wydania pozwolenia na broń. Organ stwierdził jednocześnie, że wskazane przez Z. M. napady na jego osobę w 1995 r. i 1998 r., miały faktycznie miejsce, jednak ze względu na znaczny upływ czasu od momentu ich wystąpienia, nie można potraktować ich jako okoliczności aktualnie uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ostatnie z tych zdarzeń miało miejsce w 1998 r., a strona zwróciła się z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń dopiero w styczniu 2003 r. W toku postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na broń, nie potwierdzono natomiast faktu kierowania pod adresem strony żadnych pogróżek. Odnosząc się z kolei do prowadzonych postępowań karnych przeciwko stronie organ stwierdził, że nie mogą one stanowić przesłanki negatywnej do odmowy wydania pozwolenia na broń, gdyż postępowania te zostały umorzone na etapie przygotowawczym.
Organ odmawiając wydania pozwolenia na broń pouczył jednocześnie stronę o możliwości zakupu środków ochrony osobistej, nie podlegających reglamentacji, na których posiadanie nie jest wymagane pozwolenie.
Z. M. wniósł odwołanie od tej decyzji do Komendanta Głównego Policji.
W odwołaniu zarzucił, że organ niesłuszne oparł swe rozstrzygnięcie na argumencie odległości w czasie zdarzeń zagrożenia życia i zdrowia wskazując, iż w 2002 r. sprawa napadu na niego wróciła ponownie na wokandę sądu, a osoby biorące udział w tym napadzie i ich koledzy są najbardziej poszukiwanymi osobami w Polsce w związku z licznymi porwaniami i morderstwami. Skarżący stwierdził, że prawo do posiadania broni należy do kategorii uprawnień obywatelskich. Organy Policji mają więc obowiązek wydania pozwolenia na broń, w przypadku zaistnienia okoliczności faktycznych uzasadniających jego wydanie, a decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego.
Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Policji.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż podstawą wydania pozwolenia na broń jest przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Ustawa nie określa kryteriów czy okoliczności, które mogą być przesłankami do wydania pozwolenia na broń. Wolą ustawodawcy było więc pozostawienie tej kwestii do oceny właściwym w sprawach wydawania pozwoleń organom Policji, przy uwzględnieniu przepisów k.p.a., reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji oraz orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach podobnego rodzaju. Organy Policji nie mogą więc kierować się dowolnością przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (zgodnie z art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu czy sytuacja faktyczna osoby ubiegającej się o pozwolenie uzasadnia przyznanie tego prawa. W praktyce ugruntowało się natomiast stanowisko, że prawo do posiadania broni palnej należy przyznać osobie, która wykaże ponadprzeciętną potrzebę jej posiadania. W przypadku broni palnej bojowej do ochrony osobistej za zasadnością wydania pozwolenia przemawia wykazanie przez wnioskodawcę stałego, realnego i ponad przeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia bezprawnym zamachem. Strona nie wykazała natomiast w toku postępowania istnienia takiego zagrożenia. Prowadzenie działalności gospodarczej, polegającej na transporcie osób nie stanowi bowiem przesłanki samej w sobie wydania pozwolenia na broń. Podobnie argument występowania przez stronę przeciwko sprawcom napadu w sytuacji, gdy wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] Wydziale Karnym z dnia [...] marca 2006 r., sygn. akt [...], zostali oni skazani na kary pozbawienia wolności, nie przemawia za koniecznością wydania pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej. Natomiast argumenty strony, że osoby te to członkowie grupy przestępczej, którzy zabijali i uprowadzali dla okupu ludzi, nie znalazły żadnego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Nie potwierdziła się też okoliczność kierowania pod adresem strony pogróżek, ani w toku postępowania przed organem I instancji, ani w toku postępowania odwoławczego strona nie przedstawiła żadnych faktów świadczących o grożącym jej realnym niebezpieczeństwie. Powoływanie się przez stronę na poczucie zagrożenia, spowodowane przykrymi wspomnieniami, oraz na obowiązek ochrony siebie i rodziny, stanowi więc jej subiektywnie pojmowany interes. Organy Policji zobowiązane są natomiast mieć na względzie także interes bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. M. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne uznanie, iż w sprawie tej nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej
W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację, którą przedstawił wcześniej w odwołaniu wniesionym do Komendanta Głównego Policji. Ponownie podkreślił, że sprawa napadu z 1998 r. wróciła na wokandę sądu i toczy się aktualnie w II instancji. Poinformował też, że w Komendzie Rejonowej Policji w [...] prowadzone jest postępowanie karne w związku z telefonicznymi pogróżkami dotyczącymi uprowadzenia dziecka.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślił, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie potwierdziły, że jego życie lub zdrowie znajdują się w takim zagrożeniu, aby ich ochrona wymagała posiadania broni palnej bojowej.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2007 r. skierowanym do Sądu zarzucił, że organ niezbyt dokładnie zapoznał się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i nie wyjaśnił wszystkich niejasności. Podkreślił, że sprawcy napadu z 1998 r. przebywają aktualnie na wolności, gdyż wyrok skazujący został ponownie uchylony w dniu [...] kwietnia 2007 r. i sprawa wróciła do rozpoznania przez Sąd Rejonowy. W Prokuraturze Rejonowej [...] toczy się natomiast postępowanie wyjaśniające dotyczące gróźb telefonicznych, które miały miejsce w grudniu 2006 r. Do pisma załączył kopię postanowienia Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] marca 2007 r.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 17 kwietnia 2007 r. skarżący ponownie stwierdził, że informował wielokrotnie organy Policji o groźbach kierowanych pod adresem jego oraz rodziny. Zgłaszał te fakty w 2006 r. dzielnicowemu w Komisariacie na [...], a w 1998 r. i w 1999 r. w Komisariatach na ul. M. i na ul. Z. Od grudniu 2006 r., w związku z groźbami telefonicznymi, ma telefon na podsłuchu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga w niniejszej sprawie zasługuje, w ocenie Sądu, na uwzględnienie, gdyż organ administracji II instancji rozpoznając sprawę dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Organ odwoławczy ma natomiast obowiązek rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, iż ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. IV SA 274/97, LEX nr 48234).
Komendant Główny Policji podejmując zaskarżoną decyzję był więc związany rygorami procedury administracyjnej, określającymi jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.
Związanie regułami tej procedury oznacza, że stosownie do treści art. 8 k.p.a. był obowiązany do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim, wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz konkretnego ustosunkowania do żądań i twierdzeń stron (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III S.A. 729/84).
Organ w niniejszej sprawie odmówił skarżącemu Z. M. wydania pozwolenia na broń wskazując na to, iż strona nie wykazała w toku postępowania administracyjnego, że jej życie lub zdrowie znajdują się w takim zagrożeniu, aby ich ochrona wymagała posiadania broni palnej bojowej. Organ podkreślił przy tym, że od ostatniego zdarzenia na szkodę skarżącego, które miało miejsce w 1998 r. upłynął znaczny okres czasu, a sprawcy tego napadu zostali ustaleni i wymierzono im za to karę. Skarżący wystąpił natomiast o wydanie pozwolenia na broń dopiero w 2003 r., czyli dopiero po kilu latach od tego zdarzenia.
Skarżący we wniosku o wydanie pozwolenia na broń oraz w toku postępowania administracyjnego wskazywał natomiast wielokrotnie, że w stosunku do niego oraz jego rodziny kierowane są groźby ze strony sprawców napadu z 1998r. oraz ich kolegów twierdząc, że informował o tych faktach organy Policji. Podkreślał przy tym, że wyrok skazujący w stosunku do sprawców napadu z 1998 r. został uchylony, a sprawa wróciła do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.
Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie.
Jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie (vide: wyroki NSA - z dnia 18 września 2002 r. III SA 248/01 oraz z dnia 24 czerwca 2003 r. III SA 2419/01).
W odwołaniu wniesionym do Komendanta Głównego Policji skarżący podkreślał, że sprawa napadu z 1998 r. wróciła na wokandę sądu w 2002 r., a sprawcy tego napadu oraz ich koledzy starali się go zastraszyć i zmusić do zmiany zeznań.
Organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę nie poddał jednak ocenie i rozważeniu okoliczności, że wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń w styczniu 2003 r. zbiegło się czasowo z powrotem sprawy karnej przeciwko sprawcom napadu z 1998 r. na wokandę sądu wskazując jedynie na odległość czasową miedzy zdarzeniem z 1998 r., a datą wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.
Skarżący w toku postępowania administracyjnego wielokrotnie stwierdzał w pismach składanych do organu, że informował Policję o groźbach kierowanych pod adresem jego oraz rodziny.
Organ w toku postępowania administracyjnego uzyskał z Komend Rejonowych Policji [...],[...],[...] oraz [...]informacje, że w rejestrach prowadzonych przez te jednostki brak adnotacji o zgłoszeniach dokonywanych przez Z. M. Organ w toku postępowania nie przeprowadził jednak dowodu z przesłuchania strony w celu ustalenia, kiedy i którym konkretnie jednostkom Policji oraz funkcjonariuszom Policji skarżący zgłaszał fakty kierowanych pod jego adresem gróźb.
Organ w ocenie Sądu nie zbadał więc tych okoliczności, mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej spraw, w sposób wystarczający i nie przeprowadził w tym zakresie niezbędnych dowodów.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika natomiast, że w trakcie trwania postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie toczyła się równolegle sprawa karna przed Sądem Rejonowym [...] Wydział Karny przeciwko sprawcom napadu na skarżącego z 1998 r., która zakończyła się dopiero w dniu [...] marca 2006 r. wydaniem ponownie wyroku skazującego.
Wydanie pozwolenia na broń musi być w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi jednak ocena, czy w stosunku do strony zachodzą takie szczególne okoliczności faktyczne wskazujące na zagrożenie jej życia lub zdrowia możliwa jest dopiero w oparciu o zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.
Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skarżący występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń wskazał wprawdzie na fakt prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w zakresie transportu osób taksówką, ale dla wykazania zasadności swojego wniosku powoływał się głównie na poczucie zagrożenia z uwagi na groźby kierowane pod adresem jego oraz rodziny ze strony sprawców napadu z 1998 r. i ich kolegów.
Rozpoznając ponownie sprawę organ musi więc ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy skarżący Z. M. po zdarzeniu z 1998 r. zgłaszał organom Policji fakty kierowania w stosunku do niego oraz rodziny gróźb, zwłaszcza po dacie wyroku uchylającego sprawę przeciwko sprawcom napadu do ponownego rozpoznania, a po uzupełnieniu materiału dowodowego ocenić jeszcze raz, w świetle art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, czy okoliczności na które powołuje się strona uzasadniają wydanie jej pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.