VI SA/Wa 1112/06

VI SA/Wa 1112/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Sygn. powiązane
II OSK 67/07 - Wyrok NSA z 2008-02-22
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na broń palną bojową i gazową oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy dwie decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2006 r. mocą których cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową i gazową. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: pismem z dnia [...] września 2005 r. zawiadomiono M. Z.
o wszczęciu postępowania administracyjnego, zmierzającego do cofnięcia mu pozwoleń na broń palną bojową i gazową. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja, że Prokuratura Okręgowa we [...]. przedstawiła skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 296 b § 2 k.k. tj. przestępstwa korupcji wymierzonego przeciwko obrotowi gospodarczemu, polegającego na tym, [...].
Decyzjami z dnia [...] lutego 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji
w [...] działając, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) cofnął M. Z. pozwolenia na broń palną bojową oraz broń gazową.
W uzasadnieniach tych decyzji organ wskazał, iż stosownie do powołanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie organu od osób posiadających pozwolenie na broń należy wymagać uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa. Odstąpienie od tej zasady mogłoby u pozostałych obywateli wzmóc poczucie zagrożenia. Osoba posiadając broń powinna wykazywać nieposzlakowana opinię, co przejawia się przede wszystkim przestrzeganiem prawa. Fakt, że przeciwko M. Z. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa wyklucza go z grona osób, które mogą posiadać broń.
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. M. Z. wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu strona wskazała, iż intencją ustawodawcy który w art. 18 ust.1 pkt 2 przewidział możliwość cofnięcia pozwolenia na broń jest to aby dostępu do dobra reglamentowanego jakim jest broń palna uniemożliwić osobom o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 6, a więc osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu czyli przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści przepisu zdaniem dowołującego się wynika, że ustawodawca dąży do wyeliminowania z kręgu osób posiadających broń osoby, których cechy osobowościowe uzasadniają obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym stan faktyczny sprawy nie pozwala na zaliczenie odwołującego się do kręgu osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, albowiem nie jest mu zarzucane popełnienie czynu z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art.18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania M. Z. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z art.18 ust.1 pkt 2. M. Z. został oskarżony o popełnienie przestępstwa określonego w art. 296 § 2 k.k. Zatem organ administracji miał prawo uznać ten fakt za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń palną bojową i gazową, zwłaszcza iż powołany art. 15 ust. 1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw i oskarżenie o popełnienie innego niż wymienione przestępstwa może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Zdaniem organu charakter czynu o popełnienie którego M. Z. został oskarżony powoduje, że nie można uznać go za osobę odpowiedzialną i wiarygodną i nie daje tym samym gwarancji należytego korzystania z broni. Stanowisko takie zdaniem Komendanta Głównego Policji wynika
z konieczności ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dla których to dóbr potencjalnym zagrożeniem mogą być osoby posiadające pozwolenie na broń stojące pod zarzutem nieprzestrzegania obowiązującego prawa. W kontekście uzasadnionej obawy Komendant zwrócił uwagę, iż nie można mówić o niskiej szkodliwości zarzucanego M. Z. czynu, skoro w toku postępowania karnego zastosowano wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, zamienionego następnie na inne środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego oraz zakazu opuszczania kraju.
Pismem z dnia [...] maja 2006 r. M. Z. reprezentowany przez adwokata G. J. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji I instancji. Ponownie podkreślił, że stan faktyczny sprawy nie pozwala zaliczyć skarżącego do grona osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powoływanej ustawy albowiem postawiono mu zarzut korupcji, a nie popełnienia przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a właśnie takie osoby ustawodawca zamierzał wyeliminować z grona posiadaczy broni.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz utrzymane nią w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni
i amunicji. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym
z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 powołanej ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała właśnie z faktu przedstawienia skarżącemu przez Prokuraturę Okręgową we [...] zarzutu popełnienie przestępstwa określonego w art. 296 b § 2 k.k. tj. przestępstwa korupcji wymierzonego przeciwko obrotowi gospodarczemu, polegającego na tym, [...].
Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący M. Z. stojąc pod zarzutem popełnienia wskazanego przestępstwa, należy do katalogu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, którego się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynu godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, że skoro przestępstwo, o popełnienie którego został oskarżony nie należy do wymienionych tam wprost kategorii czynów zabronionych, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania i że tylko skazanie lub oskarżenie o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy czy groźby karalnej dyskwalifikuje określoną osobę jako posiadacza broni.
Broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Zarówno od ubiegających się o wydanie pozwolenia jak i posiadaczy broni należy wymagać, aby poza spełnieniem wymogów formalnych swoją postawą dawali gwarancję, iż posiadanej broni nie będą wykorzystywać w sposób sprzeczny z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. Zdaniem Sądu skarżący M. Z. dopuszczając się opisywanego wyżej czynu, naruszając w sposób umyślny obowiązujący porządek prawny takiej gwarancji nie daje. Rację ma Komendant Główny Policji, iż od posiadaczy broni należy wymagać nieskazitelnej postawy, która przejawia się poszanowanie porządku prawnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.