VI SA/Wa 1090/06

VI SA/Wa 1090/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Połączono do wspólnego rozpoznania
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] września 2005 r. Pan Z. M. złożył do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie kolejnych jednostek broni myśliwskiej. Na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 1998 r. [...] wydanej w oparciu o ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, strona posiada 3 egzemplarze broni myśliwskiej.
W trakcie prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego ustalono, że wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] stycznia 2004 r. sygn. akt [...] Pan Z. M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., tj. tego, że w dniu 8 marca 2000 r. używał gróźb bezprawnych wobec J. M. i A. P. w celu zmuszenia ich do określonego zachowania. Podczas rozmowy telefonicznej z D. M. groził J. M. podpaleniem domu w celu zmuszenia go do odstąpienia od czynności prawnych w związku z toczącym się postępowaniem cywilnym w sprawie sprzedaży samochodu osobowego marki [...] oraz do odebrania wymienionego samochodu z warsztatu samochodowego w G. Ponadto podczas rozmowy telefonicznej z A. P. groził jej uszkodzeniem ciała w celu zmuszenia jej do udzielenia informacji odnośnie numeru telefonu komórkowego J. M.. W tym samym miejscu i czasie groził J. M. zniszczeniem mienia w postaci domu i sklepu w celu zmuszenia go do odebrania samochodu marki "[...]" z warsztatu samochodowego w G.
Za powyższe została Panu Z. M. wymierzona kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki dziennej na 10 zł.
Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] odmówiono wydania pozwolenia na broń myśliwską w ilości trzech egzemplarzy broni w celach łowieckich.
Organ wskazał, iż prawo do posiadania broni należy do kategorii uprawnień, których realizacja jest uwarunkowana uzyskaniem pozwolenia od właściwego organu Policji. Dyspozycja art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń myśliwską, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach łowieckich, o czym stanowi art. 10 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy. Oznacza to, że organ Policji w granicach prawa do swobodnej oceny ustala, czy w konkretnym przypadku okoliczności takie zachodzą, a zatem, czy uzasadnione jest wydanie pozwolenia na określony rodzaj broni.
Ustawa nie określa kryteriów, jakimi organy Policji powinny się kierować przy wydawaniu pozwoleń na broń myśliwską - to uznaniu tychże organów została pozostawiona ocena każdego indywidualnego przypadku.
W celu ujednolicenia postępowania organów Policji wnioski osób zainteresowanych posiadaniem kolejnej jednostki do tego samego celu, legitymujących się pozwoleniem na broń, uzyskanym pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych należy rozpatrywać w świetle przesłanek zawartych w przepisach ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Organ wskazał, iż wejście w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji spowodowało, iż każdy wniosek dotyczący kolejnej jednostki broni jest nową sprawą nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialno-prawnym. Należy podkreślić, że zmieniony stan prawny, wynikający z ustawy o broni i amunicji charakteryzuje się m.in. zaostrzonymi wymogami uzyskiwania pozwoleń na broń, chociażby koniecznością dostarczenia badań lekarskich i psychologicznych (art. 15 ust. 3-9 ustawy z dnia 21 maja 1999 r.). Dlatego też osoby, które otrzymały "stare" pozwolenie, po wejściu w życie nowej ustawy, ubiegając się o nabycie kolejnych egzemplarzy broni muszą spełnić warunki wynikające z tej ustawy.
Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie ustalił przesłanek mogących stanowić o wydaniu decyzji pozytywnej.
Podniósł, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Strona została prawomocnym orzeczeniem sądu skazana za popełnienie przestępstwa przeciwko wolności. Przestępstwo to nie należy wprawdzie do katalogu przestępstw opisanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, tj. przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Jednakże przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności uzasadniających wymienioną w nim obawę, w tym ścisłego katalogu przestępstw popełnionych lub zarzuconych. Okoliczność skazania strony za popełnienie przestępstwa przeciwko wolności urealnia obawę, że może on użyć broni w celach sprzecznych z porządkiem publicznym.
[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, iż organy Policji wymagają od osób ubiegających się o pozwolenie na broń szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa. Zdaniem Policji, pozwolenie na broń powinna posiadać wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii, co przejawia się przede wszystkim przestrzeganiem prawa.
Pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], w którym wskazał, że z wykładni literalnej art. 15 ustawy o broni i amunicji jasno wynika, że musi istnieć uzasadniona obawa, że Z. M. mógłby użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego zwłaszcza, że organ I instancji sam przyznaje, że Z. M. przedstawił zaświadczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że nie należy on do osób, o których mowa w art. 15 powołanej ustawy. Ponadto strona skarżąca podniosła, że rzeczywiście dyspozycja art. 15 ustawy o broni i amunicji mówiącej o tym, że organ policji odmawia pozwolenia na broń w szczególności w przypadku skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwa przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu nie jest katalogiem zamkniętym. Jednakże przepis ten jedynie precyzuje, jakie kategorie przestępstw, których dopuścił się użytkownik broni dyskwalifikują go jako posiadacza pozwolenia na broń. Daje to zdaniem skarżącego, możliwość organowi wydania w innych przypadkach decyzji pozytywnej. Dlatego zdaniem skarżącego organ I instancji dokonał wykładni rozszerzającej przepisu będącego podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na broń stwierdzając, że należy wydać decyzję odmowną, gdyż Z. M. dopuścił się przestępstwa, a nadto, że nie do organu I instancji należy ocena dowodów, w oparciu o które Sąd wydał orzeczenie.
Zdaniem skarżącego to właśnie do organu pierwszej instancji należy zgromadzenie wszelkiego materiału dowodowego na postawie którego wydawana jest decyzja oraz jego wszechstronna ocena zwłaszcza jeżeli ustawa o broni i amunicji, a zwłaszcza art. 15, w aspekcie niniejszej sprawy z pewnością daje wystarczająco dużo luzu decyzyjnego przy wydawaniu decyzji.
Strona podniosła, że od 1998 r. jest czynnym członkiem koła łowieckiego. Skarżący wyjaśnił również, że działalność w kole łowieckim stanowi realizację jego zainteresowań, wywiedzioną z tradycji rodzinnych. Na tę okoliczność strona załączyła do akt sprawy opinię Koła Łowieckiego.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r.
Organ wskazał, że z przepisów ustawy o broni i amunicji, a zwłaszcza z art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem szczególnym, które mogą uzyskać jedynie osoby w pełni wiarygodne ze względu na dysponowanie bronią palną. Zdaniem organu odwoławczego karalność za groźby bezprawne wyklucza tzw. nieposzlakowaną opinię, jakiej należy oczekiwać od posiadaczy pozwoleń na broń, a zatem eliminuje także wspomnianą wyżej wiarygodność. Oceniając osobę Z. M. zważyć dodatkowo należy, iż - jak wynika z treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] stycznia 2004 r. sygn. akt [...] - groził on kilku osobom takimi aktami agresji jak: podpalenie domu, uszkodzenie ciała, czy zniszczenie mienia. Tej negatywnej oceny strony nie jest w stanie zmienić przedstawiona pozytywna opinia koła łowieckiego. Być może strona na niwie łowieckiej zachowuje się poprawnie, zasługując na pozytywną opinię, jednak - jak dowodzi przytoczona karalność - jest też zdolna do popełnienia opisanego rodzaju przestępstw. Również dotychczasowa niekaralność strony, ani wykazana wywiadem środowiskowym dobra opinia w miejscu zamieszkania nie znoszą powziętej w opisanym stanie rzeczy przez organ odwoławczy obawy, iż strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Organ odwoławczy odrzucił w całości argumenty pełnomocnika skarżącego odnośnie okoliczności popełnienia przez stronę opisanych i osądzonych czynów kryminalnych. Organ Policji nie posiada bowiem kompetencji do weryfikowania ustaleń postępowania karnego, ani orzeczeń niezawisłych sądów, zaś wprost przeciwnie, w postępowaniu administracyjnym jest związany treścią takich orzeczeń. Zważyć należy, iż strona miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu karnym oraz weryfikacji orzeczenia skazującego. Postępowanie karne jest zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że opisana karalność obiektywnie uzasadnia zaliczenie strony do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym stanie rzeczy po stronie organu Policji istnieje obowiązek odmowy wydania pozwolenia na broń.
Skarżący Z. M., działając poprzez pełnomocnika, pismem z dnia 26 kwietnia 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu administracji skargę na ww. ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r., wnosząc o jej zmianę na korzyść skarżącego. Skarżący zarzucił wydanej decyzji błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wskazał, że uzasadnienie jego stanowiska znajduje się w aktach sprawy.
Pismem z dnia [...] maja 2006 r. Komendant Główny Policji złożył do Sądu odpowiedź na skargę. W niniejszej odpowiedzi organ podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, powołując argumenty w niej przytoczone wniósł o oddalenie skargi z dnia [...] kwietnia 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 1998 r. [...] wydanej w oparciu o ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, skarżący posiada 3 egzemplarze broni myśliwskiej.
Wejście w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji spowodowało, iż każdy wniosek dotyczący kolejnej jednostki broni jest nową sprawą nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialno-prawnym. Należy podkreślić, że zmieniony stan prawny, wynikający z ustawy o broni i amunicji charakteryzuje się m.in. zaostrzonymi wymogami uzyskiwania pozwoleń na broń, chociażby koniecznością dostarczenia badań lekarskich i psychologicznych (art. 15 ust. 3-9 ustawy z dnia 21 maja 1999 r.). Dlatego też osoby, które otrzymały "stare" pozwolenie, po wejściu w życie nowej ustawy, ubiegając się o nabycie kolejnych egzemplarzy broni muszą spełnić warunki wynikające z tej ustawy.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2005 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń myśliwską w ilości trzech egzemplarzy broni w celach łowieckich.
W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz w sposób prawidłowy przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego.
Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. A zatem w świetle cytowanego przepisu uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia na broń wynika między innymi z faktu uprzedniego skazania takiej osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo i tu ustawodawca wymienia przykładowy katalog przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika więc, że organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń w przypadku ujawnienia, że osoba, która ubiega się o takie pozwolenie, została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnione przestępstwa.
Fakt skazania skarżącego Z. M. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] stycznia 2004 r. sygn. akt [...] za czyn z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., tj. używał gróźb bezprawnych wobec innych osób w celu zmuszenia ich do określonego zachowania. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, którego się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2002 r. sygn. akt III S.A. 746/02, w którym stwierdzono, że uzasadniona obawa, iż osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego może zachodzić w szczególności, gdy wobec posiadacza broni toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej.
Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie - kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01, LEX nr 126764).
Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone przez skarżącego dotyczące okoliczności popełnienia przestępstwa przez skarżącego, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Także podnoszone przez skarżącego okoliczności przynależności do Koła Łowieckiego, fakt wcześniejszej niekaralności czy też brak zamiaru użycia posiadanej broni, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu karalności skarżącego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.