VI SA/WA 1077/25

VI SA/Wa 1077/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Justyna Żurawska
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Justyna Żurawska Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę
Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z 31 stycznia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 15221 oraz art. 15217 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r" poz. 1170, dalej: P.w.p.) oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 poz. 1568) w związku z art. 152 23 ust. 2 P.w.p., oddalił sprzeciw z 8 grudnia 2021 r. wniesionego przez [...], W., Polska ("Wnoszący sprzeciw", "Skarżący") wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego BEVEL, dokonanego 31 maja 2021 r. pod numerem przez [...], O., Polska ("Zgłaszający", "Uczestnik").
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wyjaśnił, że 31 maja 2021 r. wpłynęło zgłoszenie znaku towarowego słownego BEVEL, dokonane przez Zgłaszającego. Znak został przeznaczony do oznaczania towarów z klasy 18 i 20 oraz usług z klasy 39 obejmujących: w klasie 18: Wykończenia i dekoracje ze skóry do mebli; Wykończenia ze skóry do mebli; Skóra na meble; Okładziny do mebli ze skóry, w klasie 20: Meble; Meble drewniane; Meble do wnętrz; Meble tapicerowane; Meble biurowe; Meble metalowe; Zestawy mebli; Osprzęt niemetalowy do mebli; Przegrody drewniane do mebli; Półki meblowe; Blaty [części mebli]; Blaty stołowe; Blaty kuchenne; Blaty na szafki; Płyty meblowe; w klasie 39: Przewóz mebli; Transport mebli; Dostawa mebli.
UP wskazał, że informacja o zgłoszeniu została opublikowana w Biuletynie Urzędu Patentowego RP z 28 czerwca 2021 r. ([...]). Dodał następnie, że 8 grudnia 2021 r. wpłynął do UP sprzeciw wniesiony na podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 1 P.w.p., w którym Wnoszący sprzeciw wskazał, że zakres sprzeciwu obejmuje wszystkie zgłoszone towary i usługi. Jako podstawę faktyczną Wnoszący sprzeciw wskazał przysługujące mu prawo do firmy.
Organ wyjaśnił, że w uzasadnieniu sprzeciwu Wnoszący sprzeciw wskazał, że udzielenie prawa na znak towarowy objęty zgłoszeniem stanowiłoby naruszenie przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 P.w.p. Wnoszący sprzeciw przywołał treść przepisu i wskazał, że znak towarowy BEVEL nie nadaje się do odróżniania towarów i usług, dla których został zgłoszony. Zdaniem Wnoszącego sprzeciw słowo BEVEL nie stanowi nazwy własnej i nie ma charakteru wyróżniającego, ponieważ oznacza w tłumaczeniu na język polski obróbkę brzegów, kantów drewna lub metalu. Słowo to może być również używane jako oznaczające kątownik nastawny/ukośnicę. Ma szerokie zastosowanie i nie identyfikuje wąskiego zakresu działalności, dlatego Zgłaszający używa tego słowa dla określenia usług związanych z wykonywaniem mebli, a Wnoszący sprzeciw usług stolarskich. Wnoszący sprzeciw wskazał na treść wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w odniesieniu do Zgłaszającego i Wnoszącego sprzeciw. Wskazał, że zakres przedmiotowy prowadzonej przez niego działalności jest szerszy niż działalności Zgłaszającego, a udzielenie prawa na znak towarowy BEVEL prowadziłoby do znacznego ograniczenia tego zakresu.
UP dodał, że jak wskazał Wnoszący sprzeciw od stycznia 2009 r. rozwinął swoją działalność w stronę produkcji mebli na wymiar, oferując wykonanie kompleksowych zabudów meblowych (meble kuchenne, szafy, garderoby). Obaj przedsiębiorcy posługują się oznaczeniem BEVEL dla oznaczania prowadzonej przez siebie działalności. Oznaczenie BEVEL jak wskazał Wnoszący sprzeciw nie jest oznaczeniem odróżniającym dla towarów i usług Zgłaszającego ze względu na jego opisowy charakter.
UP wskazał dalej, że Wnoszący sprzeciw wskazał, że używa oznaczenia BEVEL od 2018 r., dla prowadzonej przez siebie działalności. Słowo to jest nierozerwalnie związane z firmą jego przedsiębiorstwa i udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowe oznaczenie prowadziłoby do naruszenia jego prawa do firmy, którą się posługuje. Od 2019 r. jego działalność koncentruje się na wykonywaniu kompleksowych zabudów meblowych, a specjalizuje się w wykonywaniu mebli kuchennych, szaf i garderób. Działa na terenie W.. Pozyskał liczne grono klientów za pomocą kanałów w social mediach, gdzie prezentuje wykonywane prace. Posiada kanały dedykowane swojej pracy od czerwca 2018 r. na Facebooku (ponad 1500 obserwujących), od 2019 roku na Instagramie (608 obserwujących [...]), oraz wizytówkę gogle: [...]. Na kanałach prezentowane są realizacje będące w całości jego dziełem. Działalność przedsiębiorstwa jest również promowana na terenach objętych działaniami inwestorskimi. Od 2019 r. Wnoszący sprzeciw posiada witrynę internetową pod adresem [...], która aktualnie jest w budowie. Wnoszący sprzeciw posiada grono zadowolonych klientów, którzy zamieścili opinie na Facebooku czy Google. Dodatkowo w 2021 roku podjął działalność marketingową i jak wskazał zmianie ulegnie nazwa z: [...] na: [...]. Zlecono również wykonanie logo i wybór kolorów firmowych specjalistycznej firmie zajmującej się projektowaniem.
UP dodał, że zdaniem Wnoszącego sprzeciw, oznaczenie BEVEL nie jest więc identyfikowane wyłącznie z firmą Zgłaszającego, ale także z firmą Wnoszącego sprzeciw. Zarówno Wnoszący sprzeciw jak i Zgłaszający mają grono klientów, którzy ich identyfikują, przy czym Wnoszący sprzeciw prowadzi działalność głównie we Wrocławiu i okolicach. Zdaniem Wnoszącego sprzeciw, udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy objęty sprzeciwem będzie prowadziło do utrudnień dla prowadzonej przez niego działalności. Wymuszałoby zmianę nazwy firmy i jego przedsiębiorstwa. Nazwa jest używana od 2018 r. i jest rozpoznawana wśród klientów Wnoszącego sprzeciw. Konieczność zmiany nazwy firmy dla prowadzonej działalności wywołałaby szkodę majątkową po stronie Wnoszącego sprzeciw, polegającą na utracie znacznych środków zainwestowanych w działalność.
UP wskazał następnie, że Zgłaszający udzielił odpowiedzi na sprzeciw w piśmie z 11 października 2022 r., które wpłynęło do UP 18 października 2022 r., wnosząc o oddalenie sprzeciwu w całości. UP opisał dokładnie stanowisko Zgłaszającego zawarte w piśmie.
UP rozpoznając sprzeciw stwierdził, że warunkiem zaistnienia przeszkody z art. 1321 ust. 1 pkt 1 P.w.p., jest wykazanie przez Wnoszącego sprzeciw pierwszeństwa używania firmy BEVEL usługi stolarskie [...]na rynku polskim przed datą zgłoszenia do rejestracji kwestionowanego znaku, czyli w niniejszej sprawie przed 31 maja 2021 r.
UP stwierdził, że Wnoszący sprzeciw w przedmiotowej sprawie nie przedłożył żadnego materiału dowodowego. Wskazał jedynie na pewne okoliczności, a mianowicie na to, że rozpoczął działalność gospodarczą w 2018 r. oraz na treść wpisów w rejestrze CEiDG.
UP wyjaśnił, że zgodnie z zasadą, że to na domagającym się ochrony spoczywa ciężar dowodu, Wnoszący sprzeciw powinien swoje twierdzenia o prowadzeniu od 2018 r. działalności gospodarczej w zakresie towarów i usług objętych zgłoszeniem znaku wesprzeć materiałem dowodowym, który to materiał dowodowy UP mógłby poddać ocenie w świetle podniesionego zarzutu.
Organ podkreślił, że Wnoszący sprzeciw nie nadesłał żadnego materiału dowodowego, który pozwoliłby udowodnić faktyczne używania firmy BEVEL usługi stolarskie [...]przez Wnoszącego sprzeciw na polskim rynku, dla towarów/usług, których dotyczy sprzeciw. Same ogólne twierdzenia Wnoszącego sprzeciw i odwołanie do formalnego zarejestrowania działalności w CEiDG w ocenie UP nie mogą stanowić wystarczającego dowodu na to jaki 31 maja 2021 r. był zasięg terytorialny i przedmiotowy faktycznej działalności Wnoszącego sprzeciw. Wnoszący sprzeciw nie wykazał wcześniejszego i realnego używania firmy w obrocie, a co za tym idzie, znajomości tej firmy na terenie Polski. Nie można zatem stwierdzić, zdaniem organu, iż zgłoszony znak towarowy narusza, czy też zagraża naruszeniem prawa do firmy Wnoszącego sprzeciw powodując niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do tożsamości przedsiębiorcy. Zakres prowadzenia działalności gospodarczej ma podstawowe znaczenie dla ustalenie kolizyjności oznaczeń w zakresie prawa własności przemysłowej, a w niniejszej sprawie Wnoszący sprzeciw w żaden sposób go nie wykazał. Nie zostały zatem spełnione przesłanki art. 1321 ust. 1 pkt 1 P.w.p., w zakresie w jakim zarzucono, iż zgłoszenie słownego znaku towarowego BEVEL, narusza, czy też zagraża naruszeniem praw w postaci oznaczenia firmy Wnoszącego sprzeciw.
UP wyjaśnił również, że brak zdolności odróżniającej oznaczenia objętego sprzeciwem nie może stanowić podstawy sprzeciwu, a katalog podstaw prawnych jest katalogiem zamkniętym i wynika wprost z art. 15217 ust. 1 P.w.p., zgodnie z którym obejmuje wyłącznie przyczyny, o których mowa w art. 1291 ust. 4 lub art. 1321 ust. 1-3 P.w.p.
Pismem z 3 marca 2025 r. Skarżący, reprezentowana przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z 31 stycznia 2025 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 1321 ust. 1 pkt 1 P.w.p., poprzez błędne niezastosowanie w sprawie, podczas gdy używanie zgłoszonego znaku towarowego narusza prawa Skarżącego, zatem zgodnie z przepisem prawo ochronne na znak towarowy nie powinno zostać udzielone, a sprzeciw był uzasadniony,
2) art. 4310 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz. 1061; dalej: "K.c."), poprzez błędne niezastosowanie, podczas gdy Wnoszący sprzeciw, jako przedsiębiorca, którego prawo do firmy zostało zagrożone działaniem Zgłaszającego, może żądać zaniechania tego działania,
3) art. 6 K.c., poprzez błędne zastosowanie, podczas gdy Skarżący wywiązał się ze spoczywającego na nim ciężaru dowodu,
4) art. 1291 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 2 P.w.p., poprzez błędne niezastosowanie w sprawie, mimo że znak towarowy nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których został zgłoszony wniosek o udzielenie prawa ochronnego, zatem znak towarowy jest wyłączony z rejestracji na podstawie przepisów prawa krajowego, a w konsekwencji nie udziela się na niego prawa ochronnego.
Skarżący wniósł również na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a."), o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi: 1) wydruku materiałów i wizualizacji zamieszczanych w mediach społecznościowych Skarżącego, wizytówki "[...]" w google oraz logo, 2) zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 2022 r., 3) zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 2020 r., 4) zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 2019 r., 5) zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 2018 r.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi. Skarżący podniósł m.in., że używa słowa "BEVEL" do oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej, którą wykonuje od 2018 r. Od 2019 r. jego działalność gospodarcza koncentruje się na wykonywaniu kompleksowych zabudów meblowych. Specjalizuje się on w wykonywaniu mebli kuchennych, szaf i garderób. Działa na terenie W.. Pozyskał on liczne grono klientów poprzez stworzenie kanałów w social mediach, na których prezentuje wykonane prace. Skarżący wskazał, że posiada kanały dedykowane prowadzonej działalności na Facebooku (założony w czerwcu 2018 r.) i na Instagramie (założony w 2019 r.), każdy posiadający po 2 400 obserwujących, oraz wizytówkę google. Od 2019 r., Skarżący posiada także wykupioną witrynę internetową, która aktualnie jest w budowie. Skarżący podniósł, że posiada grono swoich zadowolonych klientów, którzy umieścili opinie o tej firmie chociażby na Facebooku czy w Google.
Skarżący dodał, że oznaczenie słowne "BEVEL" na rynku odbiorców nie jest identyfikowane tylko i wyłącznie z firmą Zgłaszającego, ale też z firmą Skarżącego, zaś oznaczenie to nie jest na tyle charakterystyczne i wyróżniające, by umożliwiało udzielenie Zgłaszającemu ochrony w żądanym przez niego zakresie.
Skarżący zwrócił uwagę na fakt, że odległość między S. (gdzie działalność prowadzi Zgłaszający) i W. (gdzie działalność prowadzi Skarżący) wynosi około 45 km. Oznacza to, zdaniem Skarżącego, że zasięg geograficzny działalności przedsiębiorców nie pokrywa się, a każdy z nich działa na innym terytorium.
Skarżący podkreśli, że Zgłaszający sam zauważył w odpowiedzi na sprzeciw, że uprzednie prawo ochronne, które było mu przyznane wygasło w 2016 r. Oznacza to, że Zgłaszający sam nie dopełnił swoich obowiązków przy ochronie firmy. Ponadto Skarżący zwrócił uwagę, że prawo ochronne wygasło na dwa lata przed rozpoczęciem działalności przez Skarżącego. Skarżący dodał, że oczywiste jest, że rozpoczynając działalność Skarżący nie wiedział o tym, że nazwa "BEVEL" kiedykolwiek była zastrzeżona. Gdyby miał takie informacje na etapie podejmowania decyzji o wyborze firmy, zapewne zdecydowałby się inaczej nazwać swoją działalność, aby uniknąć wątpliwości. Natomiast na obecnym etapie nie jest możliwa zmiana nazwy ponieważ od wielu lat Skarżący działa pod tą firmą i ma wyrobioną renomę.
Odnosząc się do twierdzenia Zgłaszającego, że prowadził działalność pod firmą BEVEL 20 lat przed Skarżącym, Skarżący wskazał, że z Jego perspektywy okoliczność ta nie ma znaczenia, ponieważ nie można oczekiwać od przedsiębiorcy rozpoczynającego działalność rozległej wiedzy na temat innych przedsiębiorców. Tym bardziej, że jak wskazano powyżej, prawo ochronne zgłaszającego wygasło dwa lata przed rozpoczęciem działalności przez Skarżącego, a ponadto odległość między siedzibami przedsiębiorców wynosi prawie 50 km. Twierdzenie Zgłaszającego dotyczące naruszenia jego prawa jest zatem, zdaniem Skarżącego, bezpodstawne.
Zdaniem Skarżącego, UP błędnie nie zastosował art. 4310 K.c. UP pominął bowiem przedstawione przez Skarżącego okoliczności wykazujące używanie firmy od 2018 r. Skarżący podkreślił, że już od czasu rozpoczęcia działalności przyjmował zamówienia, które następnie realizował. Ponosił koszty działalności i otrzymywał z niej przychody, które rozliczał. Spełniał wszystkie wymogi w zakresie rozliczeń. Zlecił prowadzenie księgowości i składał zeznania podatkowe.
Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 2 P.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone. Zatem na podstawie art. 1291 ust. 4 P.w.p., znak towarowy jest wyłączony z rejestracji na podstawie przepisów prawa krajowego, a w konsekwencji nie udziela się na niego prawa ochronnego. Nie można zatem, zdaniem Skarżącego, zgodzić się z UP, że kwestia oceny charakteru odróżniającego znaku towarowego nie jest przedmiotem postępowania sprzeciwowego.
Skarżący podkreślił, że słowo "BEVEL", nie stanowi nazwy własnej, oznaczenia wyróżniającego, wykreowanego przez Zgłaszającego specjalnie na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, czy też fantazyjnego, ale jest słowem pochodzącym z języka angielskiego i powszechnie w tym języku używanym. Słowo to ma szerokie znaczenie i może być stosowane do opisu zarówno usług stolarskich, jak i wykonywania mebli. "BEVEL" nie jest nazwą własną, to słowo określające w języku angielskim narzędzie stolarskie kątownik nastawny/ukośnicę. Nie jest to jednak oznaczenie bezpośrednio identyfikujące tylko wąski określony rodzaj działalności. Przeciętni odbiorcy, zdaniem Skarżącego, nie będą postrzegać zgłoszonego oznaczenia jako znaku towarowego. Zgłoszenie takiego oznaczenia jako słownego znaku towarowego prowadziłoby do nieuprawnionej monopolizacji używania tegoż oznaczenia.
W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
Przedmiotem sprawy jest oddalenie przez UP sprzeciwu Wnoszącego sprzeciw wobec zgłoszenia przez Zgłaszającego znaku towarowego słownego BEVEL.
Wyjaśnienia wymaga, że w niniejszej sprawie Skarżący wniósł sprzeciw w terminie określonym w art. 152¹⁷ ust. 1 P.w.p., wobec zgłoszenia 31 maja 2021 r., przez Uczestnika słownego znaku towarowego BEVEL, o którym informacja została zamieszczona w Biuletynie Urzędu Patentowego z 28 czerwca 2021 r. Przesyłka zawierająca sprzeciw została nadana 9 września 2021 r. Zgłaszający udzielił odpowiedzi na sprzeciw w piśmie z 11 października 2022 r., po uprzednim bezskutecznym upływie wyznaczonego przez UP dwumiesięcznego terminu na ugodowe rozstrzygniecie sporu i następnie wezwaniu przez organ Zgłaszającego do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 132¹ ust. 1 pkt 1 P.w.p., zgodnie z którym po rozpatrzeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1 lub art. 15217 ust. 1, uznanego za zasadny nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Treść tego przepisu merytorycznie odpowiada poprzedniej regulacji zawartej w art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. oraz wcześniejszej regulacji zawartej w art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm.), dlatego aktualność zachowują poglądy zawarte w orzecznictwie oraz piśmiennictwie dotyczącym wskazanej, wcześniejszej regulacji prawnej.
Względna przeszkoda udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy z określona w art. 132¹ ust. 1 pkt 1 P.w.p., występuje wówczas, gdy używanie znaku narusza istniejące już prawo osobiste lub majątkowe osób trzecich. W niniejszej sprawie Wnoszący sprzeciw jako podstawę faktyczną sprzeciwu wskazał przysługujące mu prawo do firmy, które niewątpliwie jest objęte ochroną powyższego przepisu. Firma ma charakter prawa podmiotowego bezwzględnego skutecznego erga omnes, przysługującego przedsiębiorcy. Każdy przedsiębiorca – niezależnie od formy prawnej, w jakiej prowadzi działalność – działa pod określoną firmą. Zgodnie z art. art. 431 K.c., przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Z art. 432 § 1 K.c., wynika, że przedsiębiorca działa pod firmą. Firmą osoby fizycznej natomiast, zgodnie z art. 434 K.c., jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych.
W doktrynie i orzecznictwie ustalony jest już pogląd, zgodnie z którym rejestracja znaku towarowego, odpowiadającego oznaczeniu innego przedsiębiorstwa, używanemu przez nie przed zarejestrowaniem znaku, narusza dobra osobiste tego przedsiębiorstwa (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2002 r., II SA 3390/2001, Prawo Gospodarcze 2002/7-8, str. 78). Przyjmuje się także, iż w przypadku kolizji między firmą (nazwą) przedsiębiorstwa a zarejestrowanym z "gorszym pierwszeństwem" znakiem towarowym priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej (por. cytowany wyrok NSA z 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA 3390/2001). W postanowieniu z dnia 30 września 1994 r. (sygn. akt III CZP 109/94, OSNC 1995/1 poz. 18) Sąd Najwyższy stwierdził, iż "w przypadku kolizji prawa do firmy z prawem do znaku towarowego, priorytet trzeba przyznać ochronie istniejącego już w chwili rejestracji znaku towarowego prawa podmiotowego powoda do nazwy przedsiębiorstwa, oczywiście, jeżeli na nią zasługuje".
O naruszeniu prawa do firmy nie przesądza jednak samo zarejestrowanie (nawet późniejsze) podobnego do nazwy przedsiębiorstwa, znaku towarowego. Wyłączność prawa do firmy (nazwy) nie jest zupełna, a jej granice wyznacza zasięg terytorialny i przedmiotowy faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy podobnymi: nazwą przedsiębiorstwa i zarejestrowanym znakiem towarowym. Jeżeli więc ze względu na odrębność zakresów działania uprawnionego do nazwy i uprawnionego z rejestracji znaku towarowego nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw, to trudno mówić o kolizji tych dwóch praw i w konsekwencji o naruszeniu wcześniejszego prawa do nazwy przez późniejszy znak towarowy (por. wyroki NSA: z 26 kwietnia 2006 r., II GSK 31/06; z 17 września 2008 r., II GSK 406/08; z 28 października 2008 r., II GSK 400/08; z 3 kwietnia 2014 r., II GSK 244/13; z 17 lutego 2015 r., II GSK 86/14).
Ustalenie zatem powyższych okoliczności, czyli faktycznego używania przez Wnoszącego sprzeciw firmy, z którą koliduje zgłoszony znak towarowy oraz zasięgu terytorialnego i przedmiotowego faktycznej działalności Wnoszącego sprzeciw było kluczowe do ewentualnego stwierdzenia, że w niniejszej sprawie poprzez zarejestrowanie spornego znaku towarowego zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa Wnoszącego sprzeciw, a co za tym idzie, że dojdzie do naruszenia prawa do firmy Wnoszącego sprzeciw. Dla stwierdzenia naruszenia w tym zakresie nie ma znaczenia, czy wystąpiły konkretne fakty konfuzji w obrocie, tj. wprowadzenia klientów w błąd co do tożsamości firmy i znaku towarowego. Wystarczy tu ustalenie potencjalnej możliwości wystąpienia takiej konfuzji, która w sytuacji prowadzenia przez obydwu przedsiębiorców identycznej lub zbieżnej działalności wydaje się nieunikniona.
Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca, który domaga się ochrony swej firmy/nazwy wchodzącej w konflikt ze znakiem towarowym, winien wykazać, że jego firma/nazwa jest znana krajowym odbiorcom określonych towarów. Następnie dopiero jest możliwy dowód, że używanie znaku towarowego, zbieżnego z tą nazwą może wprowadzać w błąd relewantnych odbiorców co do tożsamości i w ten sposób szkodzić firmie/nazwie (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1924/12 oraz wyrok NSA z 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1584/13).
Słusznie zatem uznał UP w niniejszej sprawie, że ciężar dowodowy wykazania faktycznego używania firmy BEVEL usługi stolarskie [...] przez Wnoszącego sprzeciw na polskim rynku, dla towarów/usług, których dotyczy sprzeciw, a więc zasięgu terytorialnego i przedmiotowego faktycznej działalności Wnoszącego sprzeciw, ciążył na Wnoszącym sprzeciw. Wnoszący sprzeciw jednak, nie przedłożył żadnego materiału dowodowego, który miałby stanowić potwierdzenie przysługującego mu pierwszeństwa używania firmy. Wnoszący sprzeciw nie załączył żadnej dokumentacji do sprzeciwu nadanego w placówce pocztowej 9 września 2021 r., który wpłynął do organu 8 grudnia 2021 r., jak i nie dokonał tego w dalszym postępowaniu w terminie wyznaczonym przez UP.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że UP pismem z 26 maja 2022 r. zawiadomił Zgłaszającego o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia spornego znaku towarowego i doręczył mu odpis sprzeciwu. Poinformował również Zgłaszającego o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia pisma, które nastąpiło tego samego dnia 26 maja 2022 r. Organ poinformował również Wnoszącego sprzeciw pismem z 26 maja 2022 r. o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia pisma, które nastąpiło 21 czerwca 2022 r. Po bezskutecznym upływie okresu przeznaczonego na ugodę, organ wezwał Zgłaszającego pismem z 5 września 2022 r do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw wyznaczając na to miesięczny termin od doręczenia wezwania. Zgłaszający w wyznaczonym terminie udzielił odpowiedzi na sprzeciw w piśmie z 11 października 2022 r.
Następnie, UP w piśmie z 28 października 2022 r., skierował do Wnoszącego sprzeciw odpowiedź na sprzeciw i wyznaczył termin 1 miesiąca na przedstawienie stanowiska i uzupełnienie brakujących dowodów w sprawie pod rygorem ich pominięcia w postępowaniu. Pismo zostało doręczone Wnoszącemu sprzeciw 8 listopada 2022 r., zatem termin na zajęcie stanowiska przez Wnoszącego sprzeciw upływał 8 grudnia 2022 r. Wnoszący sprzeciw nie przedłożył w wyznaczonym terminie żadnych materiałów dowodowych, który miałby stanowić potwierdzenie przysługującego mu pierwszeństwa używania firmy, natomiast pismem z 6 grudnia 2022 r., nadanym tego dnia w placówce pocztowej, które wpłynęło do organu 28 grudnia 2022 r., wniósł o przedłużenie terminu na zajęcie stanowiska w sprawie oraz niepodejmowanie dalszych czynności w sprawie do tego czasu. Jednocześnie 23 grudnia 2022 r., wpłynęło do organu, nadane w placówce pocztowej 19 grudnia 2022 r., pismo z 15 grudnia 2022 r., pełnomocnika Wnoszącego sprzeciw wraz z pełnomocnictwem oraz załączonym materiałem dowodowym mającym stanowić potwierdzenie przysługującego Wnoszącemu sprzeciw pierwszeństwa używania firmy. W piśmie zostało przedstawione stanowisko Wnoszącego sprzeciw stanowiące replikę wobec odpowiedzi na sprzeciw.
UP postanowieniem z 7 lipca 2023 r., powołując się na art. 15219 ust. 8 P.w.p., pominął twierdzenia i dowody przedstawione przez pełnomocnika Wnoszącego sprzeciw w piśmie z 15 grudnia 2022 r., biorąc pod uwagę fakt, że pismo to wpłynęło po wyznaczonym przez organ terminie do udzielenia odpowiedzi, a Wnoszący sprzeciw nie wykazał, że powołanie twierdzeń i faktów zawartych w piśmie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później.
W piśmie z 20 lipca 2023 r. Wnoszący sprzeciw wniósł o przywrócenie terminu do przedstawienia stanowiska oraz uchylenie postanowienia z 7 lipca 2023 r. UP postanowieniem z 21 marca 2024 r., uznał jednak brak podstaw do przywrócenia terminu do dokonania czynności ponieważ okoliczności, na które powołał się Wnoszący sprzeciw wskazując na fakt ustanowienia pełnomocnika do występowania w sprawie po upływie wyznaczonego przez organ terminu do udzielenia odpowiedzi oraz wolę powierzenia sprawy sprzeciwu profesjonalnemu pełnomocnikowi, nie uprawdopodobniają braku winy w nieterminowym nadesłaniu stanowiska przez Wnoszącego sprzeciw.
Odnosząc się do powyższego przebiegu postępowania przed UP oraz pominięcia przez organ twierdzeń i dowodów przedstawionych przez pełnomocnika Wnoszącego sprzeciw w piśmie z 15 grudnia 2022 r., należy zauważyć, że zgodnie z art. 15219 ust. 8 P.w.p.: "Urząd Patentowy pomija twierdzenia i dowody niezgłoszone w wyznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powołuje się w terminie miesiąca od dnia, w którym powołanie ich stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania.". W ocenie Sądu, UP prawidłowo na podstawie cyt. przepisu uznał, że Wnoszący sprzeciw nie wykazał, że powołanie twierdzeń i faktów zawartych w piśmie z 15 grudnia 2022 r. nie było możliwe w miesięcznym terminie wyznaczonym przez organ albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Podkreślenia wymaga, że inicjatorem postępowania przed UP był właśnie Wnoszący sprzeciw, którego sprzeciw wobec zgłoszonego spornego znaku towarowego wpłynął do organu 8 grudnia 2021 r. Skarżący od tego momentu do 9 grudnia 2022 r. nie ustanowił w swojej sprawie pełnomocnika. Powołał natomiast pełnomocnika 9 grudnia 2022 r. (data pełnomocnictwa – k. 52 akt administracyjnych sprawy), a więc już po upływie wyznaczonego przez organ, w piśmie z 28 października 2022 r. (doręczonym Wnoszącemu sprzeciw 8 listopada 2022 r.), miesięcznego terminu na przedstawienie stanowiska i uzupełnienie brakujących dowodów w sprawie pod rygorem ich pominięcia w postępowaniu. Trudno zatem w tych okolicznościach sprawy uznać, że potrzeba ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika po roku od wszczęcia postępowania, a także po upływie terminu wyznaczonego przez organ na zajęcie stanowiska i przedłożenia dowodów w sprawie, wykazuje, że powołanie twierdzeń oraz przedłożenie dowodów wykazujących realne używanie firmy w obrocie przez Wnoszącego sprzeciw nie było możliwe w wyznaczonym terminie albo że potrzeba ich powołania wynikła później.
Podkreślenia również wymaga, że w postępowaniu sprzeciwowym brak jest podstawy do przedłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi na stanowisko strony przeciwnej. Zgodnie z art. 15223 ust. 1 P.w.p., do postępowania w sprawie sprzeciwu przepisy art. 242 ust. 1 i 2, art. 251, art. 252 i art. 253 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Przepis ten wprost odwołuje się do odpowiedniego stosowania w sprawie sprzeciwu art. 242 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., pomijając ust. 3 tego artykułu. Zgodnie natomiast z art. 242 P.w.p.: "1. O ile ustawa nie stanowi inaczej, w toku postępowania w sprawach związanych z rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymaniem ochrony wynalazków, produktów leczniczych, produktów ochrony roślin, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych, a także w postępowaniu w sprawie dokonywania wpisów w rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy, o których mowa w art. 228 ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza stronie do dokonania określonych czynności terminy nie krótsze niż: 1) miesiąc, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej; 2) 2 miesiące, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą. 2. W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy wyznacza odpowiednio dłuższy termin, o którym mowa w ust. 1, lecz nie więcej niż o 3 miesiące. 3. Czynność może być dokonana w ciągu 2 miesięcy po upływie terminu wyznaczonego zgodnie z ust. 1 lub 2, jeżeli przed jego upływem strona zawiadomi Urząd Patentowy na piśmie o przyczynach niedotrzymania tego terminu."
UP prawidłowo wyznaczył Wnoszącemu sprzeciw miesięczny termin w piśmie z 28 października 2022 r., na przedstawienie stanowiska i uzupełnienie brakujących dowodów w sprawie, który na skutek braku zastosowania w postępowaniu sprzeciwowym art. 242 ust. 3 P.w.p., nie mógł ulec wydłużeniu na tej podstawie o 2 miesiące.
W ocenie Sądu UP, prawidłowo również uznał w postanowieniu z 21 marca 2024 r., że Wnoszący sprzeciw nie uprawdopodobnił wymaganego do przywrócenia uchybionego terminu na podstawie art. 58 § 1 K.p.a. w związku z art. 15223 ust. 1 i art. 252 P.w.p., braku winy w uchybieniu terminu. Ustanowienie bowiem profesjonalnego pełnomocnika po roku od wszczęcia postępowania, a także po upływie terminu wyznaczonego przez organ na zajęcie stanowiska i przedłożenie dowodów w sprawie, świadczy o braku dołożenia należytej staranności we własnej sprawie nie o braku winy w niedotrzymaniu wyznaczonego przez organ terminu.
Z tych wszystkich względów, Sąd stwierdza, że UP zgodnie z obowiązującą regulacją prawną pominął twierdzenia i dowody przedstawione przez pełnomocnika Wnoszącego sprzeciw w piśmie z 15 grudnia 2022 r. i uznał, że Wnoszący sprzeciw nie przedłożył żadnego materiału dowodowego, który pozwoliłby udowodnić faktyczne używania firmy BEVEL usługi stolarskie [...] przez Wnoszącego sprzeciw na polskim rynku, dla towarów/usług, których dotyczy sprzeciw, co stało się faktyczną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia o oddaleniu sprzeciwu.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 1321 ust. 1 pkt 1 P.w.p., poprzez błędne niezastosowanie w sprawie, podczas gdy używanie zgłoszonego znaku towarowego narusza prawa Skarżącego, zatem zgodnie z przepisem prawo ochronne na znak towarowy nie powinno zostać udzielone. Należy zgodzić się z organem, że Wnoszący sprzeciw, wobec spóźnionego nadesłania stanowiska oraz dowodów w sprawie, nie wykazał wcześniejszego i realnego używania firmy w obrocie, a co za tym idzie, znajomości tej firmy na terenie Polski. W tej sytuacji niemożliwe było stwierdzenie, że zgłoszony, sporny znak towarowy BEVEL zagraża naruszeniem prawa do firmy Wnoszącego sprzeciw powodując niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do tożsamości przedsiębiorcy. Skarżący nie wykazał zatem, że zostały spełnione przesłanki art. 1321 ust. 1 pkt 1 P.w.p. w związku ze zgłoszeniem słownego znaku towarowego BEVEL, które zagrażałoby naruszeniem praw w postaci oznaczenia firmy Wnoszącego sprzeciw.
Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło również do naruszenia przez organ art. 4310 oraz art. 6 K.c. W przedmiotowej sprawie postępowanie prowadzone było w oparciu o procedurę uregulowaną w ustawie Prawo własności przemysłowej oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej. Powołane zatem przez Skarżącego przepisy Kodeksu cywilnego nie miały w sprawie zastosowania.
Nie doszło także do naruszenia przez organ art. 1291 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 2 P.w.p. UP słusznie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że brak zdolności odróżniającej oznaczenia objętego sprzeciwem nie może stanowić podstawy sprzeciwu, a katalog podstaw prawnych jest katalogiem zamkniętym i wynika wprost z art. 15217 ust. 1 P.w.p., zgodnie z którym obejmuje wyłącznie przyczyny, o których mowa w art. 1291 ust. 4 lub art. 1321 ust. 1-3 P.w.p. W katalogu tym zatem nie jest wymieniona przeszkoda z art. 1291 ust. 1 pkt 2 P.w.p. Skarżący powołując się na art. 1291 ust. 4 P.w.p., jako dający podstawę do przejścia do art. 1291 ust. 1 pkt 2 P.w.p., odnosi się tylko do części treści art. 1291 ust. 4 P.w.p., która nie oddaje sensu tego przepisu. Skarżący bowiem odwołuje się do fragmentu zdania pierwszego tego przepisu: "Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy wyłączony z rejestracji na podstawie przepisów prawa krajowego (...)", nie dostrzegając, że przepis ten dotyczy oznaczenia geograficznego, nazwy pochodzenia, określenia tradycyjnego dla wina lub gwarantowanej tradycyjnej specjalności i w związku z tym nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Należy podkreślić, że na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na podstawie tego przepisu Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego zastępując organ. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji kontroluje zgodność z prawem działania i rozstrzygnięcia organu. W tym przypadku oznacza to, że Sąd ocenia zgodność z prawem pominięcia przez UP dowodów zgłoszonych przez Skarżącego po upływie wyznaczonego przez organ terminu. Art. 106 § 3 P.p.s.a., natomiast nie daje podstawy do przeprowadzenia przez Sąd dowodów prawidłowo, a więc zgodnie z prawem, pominiętych przez organ, a które strona mogła i powinna przedłożyć w wyznaczonym terminie w postępowaniu przed organem.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez UP przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.