VI SA/Wa 1077/04

VI SA/Wa 1077/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Grażyna Śliwińska
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2005r. za skargi C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...], działającego w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2004 r. wniosku C., wnioskodawcy) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego słownego CROS nr R-93792, zarejestrowanego na rzecz A. Sp. z o.o. z/s w M.-R. (uprawnionej) dla towarów w klasie 25, na podstawie art. 169 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r.- Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117) oddalono wniosek.
W uzasadnieniu wskazano, że C., [...] wystąpiła w dniu[...]sierpnia 2001 r. do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego słownego CROSS nr R-101866, przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 25 - dla odzieży, zarejestrowanego na rzecz A. Sp. z o.o. mającej siedzibę w M.-R.
Interes prawny w sprawie wnioskodawczyni uzasadniła tym, że jest uprawniona z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego CROSS JENSWEAR COMPANY nr IR-661993, przeznaczonego do oznaczania towarów również w klasie 25 - dla odzieży.
Utrzymanie w mocy rejestracji znaku towarowego nr R-93792 pozwala uprawnionemu z tej rejestracji na używanie w obrocie znaku towarowego CROSS, który jest myląco podobny do znaku towarowego CROSS JEANSWEAR COMPANY nr IR- 661993 i służy do oznaczania towarów tego samego rodzaju. Jak wynika zaś z badań rynku znak towarowy CROSS nie był używany w obrocie przez przedsiębiorstwo A. Spółka z o.o. w odniesieniu do towarów z klasy 25 objętych rejestracją w okresie trzech lat poprzedzających złożenie wniosku.
Uprawniona Spółka ustosunkowując się do wniosku podniosła, że wnioskodawczyni nie ma interesu prawnego w sprawie, w związku z czym wniosek powinien zostać oddalony.
Znak towarowy uprawnionej został bowiem zarejestrowany w dniu [...] kwietnia 1998 r. z pierwszeństwem od dnia [...] września 1994 r., a więc jest wcześniejszy niż znak towarowy wnioskodawczyni, gdyż skutki z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego wnioskodawczyni nr IR-661998 zostały uznane w Polsce dnia [...] stycznia 2000 r. z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 1996 r. (data notyfikacji międzynarodowej nr IR-661998 w Polsce). Uprawniona spółka może zatem bez przeszkód używać swojego znaku towarowego na terenie Polski do oznaczania odzieży.
Ponadto uprawniona z ostrożności procesowej wskazała, że znak towarowy CROSS nr R-93792 był używany w obrocie towarowym do oznaczania odzieży w okresie kilku miesięcy poprzedzających złożenie wniosku i jest używany nadal. Jako dowody używania znaku towarowego CROSS dla odzieży uprawniona przedłożyła do akt sprawy kopie pięciu faktur (za okres od 29 maja do 5 listopada 2001 r., obejmujących łącznie 17.348 szt. odzieży).
Na rozprawie wnioskodawczyni podtrzymała swój wniosek złożony w Urzędzie Patentowym RP., a szczegółowe stanowisko w sprawie przedłożyła w formie pisemnej, zawierając w nim, co następuje.
1. Stanowisko uprawnionej, kwestionujące interes prawny wnioskodawczyni, jest niesłuszne. Interes prawny wnioskodawczyni w uznaniu za wygasłe ochrony znaku towarowego nr R-93792 CROSS wynika z dwóch przesłanek. Pierwsza z nich została już przedstawiona we wniosku o wygaszenie, mianowicie jest nią obawa przed pojawieniem się w obrocie towarów tego samego rodzaju oznaczonych znakiem towarowym myląco podobnym do znaku towarowego CROSS JEANSWEAR COMPANYnrlR-661993. Drugą okolicznością, z której wynika interes prawny wnioskodawczyni jest fakt, że znak uprawnionej stanowi przeszkodę w dokonaniu przez Urząd Patentowy RP wpisu w rejestrze znaków towarowych, dotyczącego przeniesienia praw do znaku towarowego CROSS JEANS nr R-87940 z A. Sp. z o.o. na rzecz CROSS JEANSWEAR GmbH.
Urząd Patentowy RP, uznawszy istnienie (mylącego) podobieństwa pomiędzy znakami towarowymi CROSS JEANS nr R-87940 i CROSS - nr R-101866 uprawnionej decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. odmówił dokonania wpisu zmiany uprawnionej w rejestrze znaku towarowego pod nr R-87940 z dotychczas uprawnionego A. Sp. z o.o., M.-R. do znaku CROSS JEANS R-87940 na rzecz C., [...], wskazując, iż dokonanie takiej zmiany jest niedopuszczalne w świetle art. 16 ust. 2 ustawy o znakach towarowych, który stanowi, że "Przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego bez przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego części nie może nastąpić, jeżeli na rzecz zbywcy są zarejestrowane inne podobne znaki towarowe dla towarów tego samego rodzaju".
Powyższą decyzję Izba Odwoławcza utrzymała w mocy, wskazując, iż argument polegający na tym, że skoro Urząd Patentowy RP (w postępowaniu administracyjnym) nie stwierdził kolizji między znakami CROSS. JEANS oraz CROSS JENASWEAR COMPANY, to nie ma takiej kolizji między znakami CROSS. JEANS oraz CROSS, w niczym nie podważa zasadności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2001 r. odmawiającej dokonania wpisu zmiany uprawnionego w rejestrze znaku towarowego pod numerem R-87940.
Znak towarowy CROS R-93792 różni się nieznacznie , w sposób nieistotny od znaku CROSS. Utrzymanie ochrony znaku towarowego CROS R-93792 w sytuacji wygaszenia ochrony tyko znaku towarowego CROSS stwarzałoby realne zagrożenie kolejnej odmowy – ze strony Urzędu Patentowego RP dokonania wpisu zmiany uprawnionego w rejestrze znaków towarowych dla R-87940.
2. Wyraz CROSS jest częścią nazwy firmy wnioskodawcy i dlatego pozostawienie prawa do używania tej nazwy jako znaku towarowego firmie A. stanowiłoby naruszenie dóbr osobistych wnioskodawcy.
3. Przedstawione przez uprawnioną kopie 5-ciu faktur z okresu [...] maja. – [...] listopada 2001 r. nie potwierdzają używania znaku towarowego w rozumieniu art. 28 ust. 1c ustawy z dnia 31.01.1985 r. o znakach towarowych, ponieważ są niewiarygodne. Mianowicie, faktury te dotyczą dostaw bluzek i spodni, dokonanych przez uprawnioną do firm mających siedziby w Ł. Z. i N., które nie prowadzą sprzedaży detalicznej i niemożliwe było wprowadzenie przez nie bezpośrednio na rynek zakupionej odzieży. Natomiast wnioskodawczyni jest wiadome o istnieniu powiązań kapitałowych i rodzinnych między firmami nabywcami a uprawnioną.
W świetle tych okoliczności przedstawione kopie faktur, zdaniem wnioskodawczyni, nie mogą być uznane za wiarygodne dowody.
Ponadto uprawniona jest firmą wyłącznie handlową i nie wydaje się możliwe, aby znak towarowy CROSS nakładany był na towary dopiero przez tę firmę. Dodatkowo:
- żadna z kopii faktur nie została poświadczona za zgodność z oryginałami;
- faktura z dnia [...] czerwca 2001 r. nie jest w pełni wypełniona. W związku z powyższym, jeśli Urząd Patentowy RP uznałby, że mimo powyższych wątpliwości, nie ma wystarczających przesłanek uzasadniających wygaszenie ochrony znaku towarowego R-93792, C., [...], wniosła o zobowiązanie uprawnionej przez Urząd Patentowy RP do uzupełnienia złożonych dowodów poprzez:
a) złożenie dokumentów handlowych potwierdzających zakup przez uprawnioną odzieży oznaczonej znakiem towarowym CROSS (zgodnie ze specyfikacją podaną w fakturach) u producenta odzieży bądź zlecenie jej do wykonania przedsiębiorcom produkcyjnym;
b) przedstawienie przykładowych sztuk odzieży z naniesionym znakiem towarowym tak, jak sprzedawane są one na rynku;
c) przedstawienie wzorów metek, ogłoszeń handlowych, reklam itp. materia- łów potwierdzających w jakiej postaci znak towarowy jest używany w obrocie;
d) poświadczenie złożonych kopii faktur za ich zgodność z oryginałami.
Uprawniona podtrzymała stanowisko, że wnioskodawczyni nie ma interesu w żądaniu uznania za wygasłe przedmiotowego prawa z rejestracji. Uprawniona podtrzymała również swoje stanowisko odnośnie skuteczności dowodów przedłożonych na potwierdzenie używania znaku towarowego.
Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu sprawy oddalił wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego CROSS nr R-93792 z następujących przyczyn.
Wnioskodawczyni jest uprawniona z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego CROSS JEANSWEAR COMPANY nr IR-661993.
Według wnioskodawczyni "Utrzymanie w mocy rejestracji R-93792 w sytuacji wygaszenia ochrony tylko znaku towarowego CROSS stwarzałoby zagrożenie kolejnej odmowy ze strony Urzędu Patentowego dokonania wpisu zmiany uprawnionego w rejestrze znaków towarowych dla R-87940. Wygaszenie ochrony znaku CROS nr R-93792 umożliwi dysponowanie wnioskodawczyni prawem do znaku CROSS JEANS R-87940. Wynika to z podobieństwa znaków CROS i CROSS.
Interes prawny wnioskodawczyni w sprawie został zatem oparty na przepisie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.
Zgodnie z tym przepisem niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.
Należy zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawczyni, że towary, do oznaczania których są przeznaczone porównywane znaki towarowe, są towarami tego samego rodzaju. Należy zgodzić się również z twierdzeniem, że oznaczenia porównywanych znaków są podobne, bowiem wyrazy "JEANSWEAR COMPANY" w znaku nr IR-661993 jako elementy opisowe nie mają zdolności odróżniającej, a grafika w znaku nr IR-661993 nie jest dominująca, wręcz przeciwnie dominujące są elementy słowne tego znaku.
Powyższe potwierdził pośrednio Urząd Patentowy RP w decyzji z dnia 25 lipca 2001 r., znak PP R-87940 oraz Izba Odwoławcza, która decyzją z dnia 9 maja 2003 r. wymienioną decyzję Urzędu Patentowego RP utrzymała w mocy. Jednakże należy zauważyć, że znak towarowy GROS nr R-93792 został za- rejestrowany na rzecz uprawnionej w dniu 15 stycznia 1997 r. z pierwszeństwem określonym według daty zgłoszenia znaku w Urzędzie Patentowym RP, tj. od dnia 12 września 1994 r.
Natomiast międzynarodowa rejestracja znaku towarowego CROSS JEANSWEAR COMPANY nr IR-661993, na którą powołuje się wnioskodawczyni uzasadniając interes prawny w sprawie, została dokonana w dniu [...] lipca 1996 r. Zaś rozszerzenie międzynarodowej rejestracji znaku IR-661993 na teren Polski zostało dokonane w dniu [...] stycznia 2000 r. Pierwszeństwo znaku towarowego nr IR-661993, na który powołuje się wnioskodawczyni, jest więc późniejsze od pierwszeństwa znaku towarowego uprawnionej nr R-93792.
Również zgłoszenie macierzyste niemieckie (bazowe), jest późniejsze od zgłoszenia znaku uprawnionej nr R-101866, bo ma datę 9 kwietnia 1996 r., nr zgłoszenia 395 07 413.
Twierdzenie wnioskodawczyni o mylącym podobieństwie tych znaków towarowych jest więc równoznaczne z twierdzeniem, że rozszerzenie międzynarodowej rejestracji znaku towarowego CROSS JEANSWEAR COMPANY nr IR-661993 na teren Polski zostało dokonane z naruszeniem przytoczonego wyżej art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.
Jeżeli dochodzi do rejestracji znaku towarowego myląco podobnego do znaku z wcześniejszym pierwszeństwem, prawo z rejestracji znaku towarowego z późniejszym pierwszeństwem wkracza w zakres prawa z rejestracji znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że uprawniony z rejestracji znaku z wcześniejszym pierwszeństwem ma ewentualny interes prawny w wygaszeniu prawa z rejestracji myląco podobnego znaku z późniejszym pierwszeństwem, a nie odwrotnie. Tak więc w przedstawionej sytuacji faktycznej i prawnej to ewentualny interes prawny w uznaniu za wygasłe prawa z rejestracji znaku lub w unieważnieniu prawa z rejestracji znaku istniałby po stronie uprawnionej z rejestracji znaku towarowego nr R-93792 w odniesieniu do prawa z rejestracji znaku IR-661993, a nie odwrotnie. Takie stanowisko w kwestii interesu prawnego zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2003 r. sygn. akt II S.A. 4030/01 (niepublikowany). Wprawdzie wyrok ten został wydany w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego, ale pojęcie interesu prawnego w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego jest takie samo.
Okoliczność, że Urząd Patentowy RP odmówił dokonania wpisu w rejestrze znaków towarowych zmiany uprawnionego z rejestracji znaku towarowego CROSS JEANS nr R-87940 z dotychczas uprawnionej A. Sp. z o.o., M.- R., [...], na rzecz C., [...], powołana przez wnioskodawczynię na rozprawie jako druga przesłanka, mająca uzasadniać interes prawny w sprawie, budzi wątpliwości. Sens owej przesłanki, sprowadza się bowiem do tego, że interes prawny w sprawie wnioskodawczyni wywodzi ze skutków prawnych umowy cesji praw z rejestracji znaku towarowego CROSS JEANS nr R- 87940 zawartej przez wnioskodawczynię z A. Sp. z o.o., która jest sprzeczna z art. 16 ust. 2 ustawy o znakach towarowych, co stwierdził Urząd Patentowy RP oraz Izba Odwoławcza we wspomnianych wyżej decyzjach.
Jednak biorąc pod uwagę zasadę, zgodnie z którą kwestie wątpliwe należy rozstrzygać na korzyść strony oraz podchodząc liberalnie do oceny interesu prawnego w sprawach o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego ze względu na nieużywanie znaku, Urząd Patentowy RP uznał, że wnioskodawczyni ma interes prawny w sprawie.
Natomiast w kwestii nieużywania przedmiotowego znaku towarowego Urząd Patentowy RP wziął pod uwagę, co następuje.
Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Prawo własności przemysłowej prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania.
Z przepisu tego wynika, że jeżeli uprawniony z rejestracji znaku towarowego przed upływem pięcioletniego okresu poprzedzającego złożenie wniosku o wygaszenie prawa z rejestracji znaku towarowego wznowił rzeczywiste używanie znaku towarowego lub rozpoczął jego używanie, to w takim przypadku nie można stwierdzić wy gaśnięcia prawa z rejestracji tego znaku ze względu na jego nieużywanie
Jako dowody rzeczywistego używania znaku towarowego CROSS nr R-93792 uprawniona przedłożyła kopie pięciu faktur VAT, z których cztery faktury pochodzą z okresu od [...] maja 2001 r. do [...] lipca 2001 r., a więc z okresu poprzedzającego datę złożenia wniosku w Urzędzie Patentowym RP o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego CROSS. Piąta z przedłożonych faktur wskazuje, że uprawniona używała znaku również po dacie złożenia wniosku o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku CROSS. Cztery z wymienionych faktur łącznie opiewają na 16548 sztuk spodni i bluzek CROSS.
Wymieniona liczba sztuk odzieży, wprowadzona do obrotu handlowego świadczy o poważnym i rzeczywistym używaniu znaku towarowego CROSS.
Zgodnie z art. 170 ust. 1 powołanej ustawy-Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy RP oddala wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku.
Wnioskodawczyni na rozprawie zarzuciła, że przedłożone przez uprawnioną faktury są niewiarygodne. Jest to zarzut poważny, sugerujący fikcyjność faktur. Jednakże na potwierdzenie tego zarzutu wnioskodawczyni nie przedłożyła żadnych dowodów. Za taki dowód nie można uznać twierdzenia wnioskodawczyni co do tego, że odbiorcy towarów wymienieni w fakturach nie prowadzą sprzedaży detalicznej oraz że są oni powiązani z uprawnioną kapitałowo i rodzinnie. Handlować można bowiem nie tylko z detalistami, a wybór kontrahenta handlowego należy wyłącznie do przedsiębiorcy. Natomiast to, kto nakłada znak towarowy na towar, wytwórca towaru czy zamawiający wytwarzanie towaru jest kwestią wyboru zamawiającego lub kupca i nie ma to nic wspólnego z wiarygodnością faktury lub brakiem tej wiarygodności.
Kopie faktur zostały poświadczone za zgodność z oryginałami przez pełnomocnika uprawnionej na rozprawie, do której to czynności pełnomocnik jest uprawniony.
W fakturze z dnia [...] czerwca 2001 r. nie są wypełnione rubryki dotyczące "kwoty podatku VAT" i rubryki "wartość sprzedaży z podatkiem VAT" w odniesieniu do towarów według poz. 1 i poz. 2. Są natomiast podane łączne wartości (suma) odpowiednio "kwoty podatku VAT" i "wartości sprzedaży z podatkiem VAT" dla towarów z poz. 1 i poz. 2. Uchybienie to nie świadczy jednak o niewiarygodności faktury, a tym bardziej nie świadczy o niewiarygodności pozostałych faktur.
Wnioskodawczyni nie wskazała też żadnych okoliczności ani dowodów mogących świadczyć, że uprawniona przed datą faktur powzięła wiadomość o zamiarze złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego CROSS. Urząd Patentowy RP nie ma zatem żadnych podstaw dla kwestionowania wiarygodności przedłożonych przez uprawnioną kopii faktur jako dowodów w sprawie.
Również ewentualne przedłożenie przez uprawnioną przykładowych sztuk odzieży z naniesionym znakiem towarowym oraz wzorów metek, ogłoszeń handlowych, reklam itp. materiałów potwierdzających w jakiej postaci znak towarowy jest używany w obrocie, a także innych dokumentów handlowych dotyczących zakupu lub zamówień wykonania odzieży, nie musi przesądzić o wiarygodności lub braku wiarygodności faktur.
Przede wszystkim zaś Urząd Patentowy RP nie jest właściwy do stwierdzenia braku wiarygodności (fikcyjności) faktur. W tym zakresie właściwe są sądy powszechne.
Argument wnioskodawczyni, że wyraz CROSS jest częścią nazwy jej firmy nie ma znaczenia w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego. Zasadność tego argumentu mogłaby być rozważana w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego CROSS, jednakże pod warunkiem udokumentowania, że nazwa firmy jako prawo osobiste było wcześniejsze niż data, według której oznaczono pierwszeństwo znaku towarowego CROSS.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnioskodawczyni zarzucając jej:
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm.), ewentualnie – odpowiadającego mu art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej – poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie;
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 78 K.p.a. – poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz pominięcie mających istotne znaczenie dla sprawy wniosków dowodowych i argumentów strony;
- błąd faktyczny polegający na niewłaściwym ustaleniu daty wniesienia wniosku o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego CROS R-93792 za wygasłe.
W związku z przedstawionymi zarzutami wnioskodawczyni wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono odrębnie argumentację dotyczącą każdego zarzutu. Przedstawiając na wstępie kwestię podstawy prawnej wniosku o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego CROS R-93792 za wygasłe stwierdzono, że prawidłową datą złożenia przez skarżącego (wnioskodawczynię) tego wniosku jest dzień [...] sierpnia 2001 r. – zgodnie z datą nadania stosownego pisma w urzędzie pocztowym. Zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a. dla zachowania terminu rozstrzygająca jest bowiem data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej. Datę taką uznawano za datę prawidłowego złożenia wniosku do Urzędu Patentowego RP również na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Jest to istotne, gdyż dzień 21 sierpnia 2001 r. był ostatnim dniem obowiązywania tej ustawy. Skarżąca uznała w związku z tym, że Urząd Patentowy RP błędnie przyjął, iż datą złożenia wniosku o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego CROS R-93792 za wygasłe jest dzień 22 sierpnia 2001 r. (kiedy to wniosek dotarł do Urzędu), a więc pierwszy dzień obowiązywania ustawy – Prawo własności przemysłowej. Tymczasem, według skarżącej (powołującej się w tym zakresie na ugruntowaną praktykę oraz orzecznictwo, jednak bez egzemplifikacji), o tym, przepisy której z powołanych wyżej ustaw znajdą zastosowanie jako podstawa prawna w sprawach o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego (prawa ochronnego) za wygasłe rozstrzyga data złożenia wniosku strony mającej w tym interes prawny. Jako że właściwą datą złożenia przez skarżącego wniosku o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego CROSS R-93792 za wygasłe jest dzień 21 sierpnia 2001 r. (ostatni dzień obowiązywania ustawy o znakach towarowych), podstawę prawną rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego RP powinien stanowić art. 30 w związku z art. 28 ustawy o znakach towarowych, nie zaś art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej. Skarżący wskazał przy tym, że powołany wyżej art. 169 Prawa własności przemysłowej, ustanawiający pięcioletni okres dopuszczalnego nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego, nie mógłby stanowić rozstrzygnięcia podjętego w rozpatrywanej sprawie przez Urząd Patentowy, gdyż od dnia rejestracji znaku towarowego CROS R-93792, tj. d dnia [...] kwietnia 1998 r., do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia tej rejestracji, nie upłynął wymagany okres 5 lat. Należy więc przyjąć, że Urząd Patentowy, mimo powołania w podstawie prawnej decyzji art. 169 Prawa własności przemysłowej, odniósł się w istocie do podstawy prawnej wskazanej przez skarżącego w jego wniosku, a więc do art. 28 ustawy o znakach towarowych, który ustanawiał trzyletni okres dopuszczalnego nieużywania znaku. W kwestii interesu prawnego skarżącego (wnioskodawczyni) w złożeniu wniosku o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego CROS R-93792 za wygasłe podniesiono, że interes taki istniał po stronie skarżącego zarówno w chwili wniesienia wniosku wszczynającego postępowanie sporne, jak i w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Okolicznością, z której skarżący wywodzi swój interes prawny w złożeniu wniosku o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego CROS R-93792 za wygasłe z powodu nieużywania był przede wszystkim fakt, że wspomniany znak stanowił przeszkodę w dokonaniu przez Urząd Patentowy RP wpisu w rejestrze znaków towarowych dotyczącego przeniesienia praw do znaku towarowego CROS R- 93792 z przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. na rzecz skarżącego (ze względu na brzmienie art. 16 ustawy o znakach towarowych, który zakazywał przenoszenia prawa z rejestracji znaku towarowego, jeżeli na rzecz zbywcy pozostawały zarejestrowane inne podobne znaki towarów dla towarów tego samego rodzaju). Umowa o przeniesienie praw do znaku towarowego CROSS JEANS R-87940 została zawarta pomiędzy przedsiębiorstwem A. Sp. z o.o. a skarżącym w dniu [...] kwietnia 2000 r., zaś w dniu [...] czerwca 2000 r. został złożony wniosek o dokonanie stosownej zmiany w rejestrze znaków towarowych. Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Urząd Patentowy RP odmówił dokonania wpisu skarżącego jako właściciela znaku CROSS JEANS R-87940 właśnie z uwagi na posiadanie przez zbywcę, tj. przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o., prawa z rejestracji znaku towarowego CROSS R-101866, łudząco podobnego do znaku towarowego CROS R-93792 Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Urzędu Patentowego RP – Izby Odwoławczej z dnia [...] maja 2003 r. W tych okolicznościach istnienie interesu prawnego po stronie skarżącego jest bezsporne. Domaganie się wygaszenia ochrony znaku towarowego CROSS R-101866 miało na celu zapewnienie skarżącemu swobodnego dysponowania nabytym od przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. prawem do znaku towarowego CROSS JEANS R-87940, a w szczególności umożliwienie dokonania zmiany wpisu uprawnionego w rejestrze znaków towarowych. Celem instytucji wygaszenia ochrony znaku towarowego z powodu nieużywania jest eliminacja z rejestru "martwych" rejestracji, tak by nie blokowały one innym przedsiębiorcom dostępności do określonych znaków towarowych – co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Ponadto skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu, iż jest on uprawnionym z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego CROSS JEANSWEAR COMPANY IR-661993, przeznaczonego również do oznaczania towarów w klasie 25 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. Utrzymywanie w mocy "martwej" (zdaniem skarżącego) rejestracji znaku towarowego CROS R- 93792 zapewnia uprawnionemu z tej rejestracji prawa do znaku myląco podobnego do znaku CROSS JEANSWEAR COMPANY IR-661993 (i przeznaczonego do oznaczania towarów tego samego rodzaju). Fakt, że wyraz "CROSS" stanowi podstawowy i wyróżnialny człon jego nazwy handlowej pozwala na przyjęcie, że ma on interes prawny w domaganiu się uznania prawa z rejestracji znaku towarowego CROS R- 93792 za wygasłe.
Podnosząc kolejny zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją prawa materialnego skarżący raz jeszcze zwrócił uwagę na różnice okresu nieużywania znaku prowadzące do jego wygaszenia na gruncie ustawy o znakach towarowych i Prawa własności przemysłowej. Zdaniem skarżącego celem instytucji wygaszenia ochrony znaku towarowego z powodu nieużywania jest wymuszenie rzeczywistego używania znaku towarowego przez uprawnionego z tytułu rejestracji. Na poparcie tego poglądu skarżący przywołał odpowiednie cytaty z piśmiennictwa (R. Skubisza i U. Promińskiej). Już na gruncie ustawy o znakach towarowych, mającej zdaniem skarżącego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zgodnie przyjmowano, ze używanie znaku towarowego, aby wyłączyło możliwość postawienia zarzutu niewykonywania prawa i wykluczyło decyzje o jego wygaśnięciu, powinno wykazywać charakter niedwuznaczny, rzeczywisty i poważny; musi ono osiągnąć poważne rozmiary. Nie stanowi natomiast używania obowiązkowego stosowanie znaku towarowego jedynie w dokumentach lub w reklamie, jeżeli nie towarzyszy im substrat w postaci towaru. Konieczne jest bowiem, aby przeciętny odbiorca na rynku mógł zawsze łączyć określony towar oznaczeniem. Brzmienie art. 169 Prawa własności przemysłowej potwierdza przedstawione wyżej stanowisko doktryny. Przepis ten stanowi już bowiem wyraźnie, że znak towarowy powinien być używany w sposób "rzeczywisty" (a więc nie pozorny). Podejście kie jest również zgodne z odpowiednimi postanowieniami Pierwszej Dyrektywy Rady nr 89/104/EWG sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych ("rzeczywiste używania" – art. 10). Zgodnie z utrwaloną w tym względzie praktyką, przede wszystkim zaś w oparciu o interpretację ustaloną na gruncie wspólnotowym (np. zas. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/4 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego) przyjąć należy, że do wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego konieczne jest dokładne wskazanie miejsca (obszaru geograficznego), czasu (w tym momentu rozpoczęcia używania), zakresu ( w tym rozmiarów sprzedaży) oraz charakteru tego używania (wygląd znaku, sposób nakładania znaku na towar, itp.), jak również przedstawienie przez uprawnionego wiarygodnych dowodów na poparcie powyższych wskazań. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy RP uznał, że 16.548 szt. odzieży (niewiadomego pochodzenia i wyglądu), oznaczonej zgodnie z dostarczonymi Urzędowi kopiami faktur znakami towarowym "CROSS" (a nie "CROS"), która to odzież została sprzedana przez przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. na przestrzeni pięciu miesięcy kilku firmom handlowym, świadczyć może o "poważnym i rzeczywistym" używaniu znaku towarowego CROS R- 93792. Stoi to w rażącej sprzeczności z przedstawionym wyżej prawnym ujęciem obowiązku używania znaku towarowego. Mimo braku wiedzy o rzeczywistym zakresie czasowym używania przedmiotowego znaku przez przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o., o rozmiarach używania, przede wszystkim zaś o jego charakterze, Urząd Patentowy RP stwierdził, że używanie to ma charakter rzeczywisty, a więc spełnia wymogi ustawowe. Urząd Patentowy RP nie zwrócił przy tym uwagi na fakt, że dostarczone przez uprawnionego z rejestracji kopie faktur dotyczą niezwykle krótkiego okresu, bezpośrednio poprzedzającego datę złożenia wniosku o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego CROS R- 93792 za wygasłe – co podważyć powinno twierdzenie o rzeczywistym (a więc nie pozornym, tzn. nie mającym na celu jedynie zachowania praw płynących z rejestracji) stosowaniu znaku towarowego, o którym mowa, przez przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. Ponadto Urząd Patentowy RP błędnie przyjął w rozpatrywanej sprawie, że w przypadku takich towarów jak ubrania wystarczającym dla stwierdzenia rzeczywistego używania znaku towarowego jest wykazanie przez uprawnionego z rejestracji, że sprzedał on określoną partię towarów kilku firmom handlowym lub hurtowniom. Prawdą jest, że "handlować można nie tylko z detalistami, a wybór kontrahenta handlowego należy wyłącznie do przedsiębiorcy", jednak aby można było mówić o rzeczywistym stosowaniu znaku towarowego i spełnianiu przezeń funkcji oznaczania pochodzenia, towar musi trafić na rynek, tak by konsument mógł zapoznać się z nim oraz z nałożonymi nań oznaczeniami. W rozpatrywanej sprawie nie wykazano, czy i w jakiej ilości oraz postaci towary oznaczone znakami towarowymi CROSS, pochodzące z przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o., trafiały do docelowych odbiorców. W konsekwencji skarżący stwierdził, że używania znaku towarowego CROS R- 93792 przez przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. w jego własnym imieniu, nie można uznać za używanie rzeczywiste w rozumieniu ustawy, a wykładnię odpowiednich przepisów przeprowadzoną przez Urząd Patentowy trzeba uznać za nieprawidłową.
Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał, że przedstawiony wyżej wniosek o poważnym i rzeczywistym używaniu znaku towarowego CROS R- 93792 przez przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. wysnuł jedynie na podstawie pięciu faktur z okresu [...] maja do [...] listopada 2001 r., wystawionych przez uprawnionego z rejestracji kilku firmom handlowym; wiarygodność tych faktur budzi poważne wątpliwości, a poza tym tego rodzaju dowód nie dokumentuje w sposób wystarczający rzeczywistego używania znaku towarowego na rynku. Poza tym uprawniony ze znaku nie wykazał, że w ślad za wystawieniem w/w faktur faktycznie nastąpiło przemieszczenie fizyczne towarów opatrzonych znakiem towarowym CROSS (ewentualnie CROS) w celu wprowadzenia ich do sprzedaży detalicznej. A. Sp. z o.o. jest firmą wyłącznie handlową i nie wydaje się możliwe, aby znak towarowy CROSS lub CROS nakładany był na towary bezpośrednio przez uprawnionego z rejestracji. W tym stanie rzeczy przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. wystawiając innym firmom faktury za dostawy odzieży oznaczonej znakiem CROSS lub CROS powinno posiadać również rachunki pochodzące od producentów odzieży, na których uwidoczniony byłby zakup tak oznaczonej odzieży w ilościach zgodnych z ujawnionymi na przedstawionych Urzędowi Patentowemu kopiach faktur. Uprawniony z rejestracji nie wykazał ponadto jaki był rzeczywisty zakres czasowy oraz rozmiar prowadzonej przez niego sprzedaży odzieży noszącej znak towarowy CROSS (ewentualnie CROS). Nie udzielono na ten temat żadnej wiarygodnej informacji, nie przedstawiono też Urzędowi Patentowemu RP żadnych dowodów. Nie jest przy tym wiadome, jak rzeczywiście wyglądały produkty sprzedawane przez przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. (ujawnione w fakturach, których kopie dostarczono), a przede wszystkim jaka była postać ( w tym graficzna) nakładanych na nie znaków towarowych. Nie wskazano więc i nie udowodniono czasu, zakresu oraz charakteru (natury) używania znaku towarowego CROS R-93792. W rezultacie wydając zaskarżoną decyzję Urząd Patentowy oparł się jedynie na dowodach w postaci kopii wymienionych faktur, bez uwzględnienia innych środków dowodowych, takich jak np. opakowania, etykiety, cenniki, katalogi, fotografie towarów, ogłoszenia w gazetach i czasopismach oraz odpowiednie oświadczenia pisemne, pomijając przy tym wnioski dowodowe skarżącego, dotyczące okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a zobowiązujących uprawnionego ze znaku do przedstawienia odpowiednich dokumentów, przykładowych sztuk odzieży z naniesionym znakiem towarowym CROSS, przedstawienia wzorów metek, głoszeń handlowych, reklam i innych materiałów wskazujących postać, w jakiej ten znak towarowy jest używany w obrocie. Tym samym Urząd Patentowy RP dopuścił się w postępowaniu dowodowym naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 K.p.a. odmawiając ( w odniesieniu do tego ostatniego przepisu) przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego na okoliczności mające znaczenie dla sprawy.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się kolejno do zarzutów podniesionych przez skarżącego. I tak, w odniesieniu do zarzutu zastosowania niewłaściwego prawa, związanego z datą wniosku, twierdzono, że obecne przepisy z zakresu ochrony własności przemysłowej, w odróżnieniu do przepisów obowiązujących poprzednio, nie przewidują odniesienia do daty stempla pocztowego; nie przewidują tego również przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Powołanie się skarżącej na przepis art. 57 § 5 K.p.a. jest nietrafne, gdyż przepis ten dotyczy terminów wyznaczonych przez organ administracji publicznej. Zarzut skarżącej jest zatem w tym zakresie niezasadny.
Brak jest podstaw do twierdzenia, ze Urząd Patentowy RP przyjął trzyletni okres nieużywania znaku towarowego, skutkujący uznaniem prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe. Urząd przyjął pięcioletni okres zgodnie z art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej, choć przeoczył fakt, że od daty zarejestrowania spornego znaku towarowego do daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji tego znaku nie upłynął okres pięcioletni. Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku został zatem złożony przedwcześnie. Nie upłynął bowiem okres pięciu lat, w którym istniał obowiązek używania znaku towarowego, co trafnie zauważyła strona skarżąca. Okoliczność przedwczesnego złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku stanowi wystarczająca okoliczność do oddalenia wniosku, bez potrzeby badania innych okoliczności sprawy. Można domniemywać, że ze względu na tę okoliczność skarżąca ponownie wystąpiła do Urząd Patentowego RP z wnioskiem o stwierdzenie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego (wniosek z dnia 19 maja 2004 r., nr Sp. 132/04). Uchybienie Urzędu Patentowego w tym zakresie nie miało więc wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Zarzut dotyczący interesu prawnego skarżącego jest niezrozumiały, gdyż Urząd Patentowy RP mimo wątpliwości uznał jednak istnienie interesu prawnego strony skarżącej w rozpatrywanej sprawie. Niezależnie od powyższego Urząd Patentowy RP podtrzymuje swoje stanowisko, iż wywód skarżącej dotyczący interesu prawnego z okoliczności mylącego podobieństwa pomiędzy znakiem skarżącej i znakiem spornym jest niezasadny, skoro znak towarowy skarżącej jest późniejszy od znaku towarowego spornego. Druga przesłanka, z której skarżąca wywodzi swój interes prawny w sprawie – odmowa wpisu do rejestru przez Urząd Patentowy RP zmiany uprawnionego z rejestracji znaku – jest w istocie podyktowana chęcią wyciągnięcia korzyści w postaci udowodnienia interesu prawnego z zawartej przez strony niezgodnej z prawem umowy przeniesienia prawa z rejestracji znaku towarowego, a więc z umowy nieskutecznej (nieważnej). Trzecia przesłanka, która zdaniem skarżącej miała uzasadniać istnienie jej interesu prawnego w sprawie, to okoliczność, że znak towarowy CROSS jest jednocześnie oznaczeniem (nazwą) firmy skarżącej. Jednakże skarżąca nie wykazała, że nazwa ta zaistniała na rynku polskim wcześniej niż sporny znak towarowy, np. że firma skarżącej miała w Polsce swoja filię, przedstawicielstwo handlowe, itp. W konsekwencji i ten zarzut uznać należy za niezasadny.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego Urząd Patentowy RP stwierdził, ze od handlowca, np. od właściciela hurtowni lub dużego sklepu nie można wymagać żeby na sprzedawany przez siebie towary nakładał swój znak towarowy. Jako reguła tego rodzaju przedsiębiorcy sprzedają towary oznaczone tak jak oznaczają je producenci – dostawcy towarów. Nie oznacza to jednak, ze przedsiębiorca nie może oznaczać sprzedawanych przez siebie towarów oznaczonych swoim znakiem towarowym. Praktycznie jest to możliwe i realne wówczas, gdy asortyment sprzedawanych towarów jest niewielki (np. ogranicza się do handlu odzieżą). Taki przedsiębiorca – handlowiec może z producentem lub producentami towarów (odzieży) zawrzeć porozumienie ustne lub pisemne, że na dostarczaną odzież będą nanosić jego znak towarowy lub że znak towarowy będzie on nanosił we własnym zakresie. Jest to wyłącznie sprawa przedsiębiorcy. Wbrew twierdzeniom skarżącego faktura – rachunek za sprzedany towar, jeżeli zawiera dane umożliwiające identyfikację towaru, którego dotyczy i dotyczy odpowiedniej ilości towaru oraz okresu pięcioletniego, poprzedzającego złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku, jest wystarczającym dowodem na używanie znaku towarowego. Warunki te przedłożone przez uprawnionego ze znaku faktury spełniają. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego, że przedstawione faktury są niewiarygodne. W tym stanie sprawy zakres żądań skarżącej odnośnie dowodów, uzupełnienia których Urząd powinien żądać od uprawnionego, został uznany za zbyt daleko idący, niezasadny i swojej istocie zawierający sugestię, że przedłożone przez uprawnionego faktury są fikcyjne. Ewentualne uzupełnienie dowodów w tym zakresie nie pozwoliłoby na dokonanie pewnych ustaleń co do prawdziwości faktur, do stwierdzenia czego Urząd Patentowy RP nie jest zresztą właściwy. Podejrzenie wystawienia faktury nieprawdziwej jest równoznaczne z podejrzeniem popełnienia przestępstwa. Do postępowania wyjaśniającego w takich sprawach właściwa jest prokuratura, a do orzekania – sąd powszechny. Zgodnie zaś z art. 6 Kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżąca mogła więc skorzystać z właściwej drogi postępowania, jeżeli uznała, że faktury są nieprawdziwe. Tak więc również zarzut naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 78 § 1 jest niezasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była wydana w postępowaniu spornym decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2004 r., którą oddalono wniosek C., [...] o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego słownego CROSS nr R-93792, zarejestrowanego na rzecz A. Sp. z o.o. z/s w M.-R. dla towarów w klasie 25. Z tego też powodu, zgodnie z art. 257 ustawy.- Prawo własności przemysłowej argumentacja mająca przemawiać za uznaniem prawa z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego za wygasłe została przedstawiona we wniosku skarżącej Spółki i na rozprawie w Urzędzie Patentowym RP, zaś zarzuty wobec zaskarżonej decyzji zostały sformułowane dopiero w skardze. Argumenty podniesione we wniosku i zarzuty są jednak ze sobą powiązane w taki sposób, że mogą być rozpatrywane łącznie.
Jedną z podstawowych kwestii, jaką – wobec sposobu i daty złożenia wniosku o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego (nadanie wniosku w polskiej placówce pocztowej dnia [...] sierpnia 2001 r.) – należało wyjaśnić, była sprawa daty złożenia wniosku, przesądzająca o prawie, na podstawie którego winien on zostać rozpatrzony. Dzień [...] sierpnia 2001 r. był bowiem ostatnim dniem obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, zaś dzień [...] sierpnia 2001 r., kiedy wniosek dotarł do Urzędu Patentowego RP, był pierwszym dniem obowiązywania nowej ustawy – Prawo własności przemysłowej. Według wnioskodawczyni zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a. dla zachowania terminu rozstrzygająca jest data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej. Natomiast Urząd Patentowy RP stwierdził, że obecne przepisy z zakresu ochrony własności przemysłowej, w odróżnieniu do przepisów obowiązujących poprzednio, nie przewidują odniesienia do daty stempla pocztowego; nie przewidują tego również przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Powołanie się skarżącej na przepis art. 57 § 5 K.p.a. jest nietrafne, gdyż przepis ten dotyczy terminów wyznaczonych przez organ administracji publicznej. Należy podzielić przedstawione stanowisko Urzędu Patentowego RP, gdyż zarówno postępowanie o wygaśnięcie i unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego prowadzone na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (art. 30 ustawy), jak i postępowanie sporne, w szczególności zaś w przypadku rozpatrywanej sprawy – postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej ( art. 255 pkt 3), było i jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony( każdego, kto ma w tym interes prawny).W tej sytuacji mają tu zastosowanie przede wszystkim przepisy K.p.a. dotyczące wszczęcia postępowania, a w szczególności art. 61 pkt 3 K.p.a., według którego "Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej", nie zaś przepisy dotyczące sposobu obliczania terminów a zwłaszcza art. 57 § 5 K.p.a. W konsekwencji, biorąc za podstawę datę wpływu ([...] sierpnia 2001 r.) wniosku skarżącej do Urzędu Patentowego RP trafnie uznano, że został on złożony już w dacie obowiązywania ustawy – Prawo własności przemysłowej i rozpatrzono go na podstawie jej przepisów (zwłaszcza art. 169 ustawy).
Przy ustalonym w przedstawiony sposób stanie prawnym, na podstawie którego powinno nastąpić rozpatrzenie wniosku, zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm.), jest bezpodstawny, a odniesiony do naruszenia odpowiadającego mu art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej – poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie, nie powinien się ostać, gdyż nie został uzasadniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uprawniony ze znaku przedstawił dokumenty (faktury) potwierdzające używanie znaku, które Urząd Patentowy uznał za wystarczające i nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. Oczywiście, zgodnie z art. 169 ust. 6 ustawy obowiązek wykazania używania znaku towarowego spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Obowiązek ten może być realizowany w różnym zakresie. Jeżeli Urząd Patentowy uzna, że przedstawione dowody są wystarczające, to ani Urząd nie ma podstaw do żądania dowodów dodatkowych, ani też uprawniony nie ma obowiązku dostarczania takich dowodów. Należy uznać, że w tego rodzaju postępowaniu (o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z przyczyn określonych a art. 161 ust. 1 pkt 1 ustawy) Urząd Patentowy ma swobodę co do zakresu materiału dowodowego, na którym opiera swoja decyzję. Argumenty skarżącej w tym przedmiocie są w istocie polemiką z zakresem tego uznania; skarżąca domaga się poszerzenia postępowania dowodowego w taki sposób i w takim kierunku, by możliwe stało się uzasadnienie jej wniosku. Skarżąca ma do tego prawo, ale Urząd Patentowy RP zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 ma przede wszystkim uznać za udowodnione używanie znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, i jeżeli uzna, że przedstawione przez uprawnionego dowody są wystarczające do takiego stwierdzenia, to nie ma obowiązku rozszerzania postępowania dowodowego. Ponadto trzeba wskazać, że wniosek skarżącej o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 ustawy nie powinien ograniczać się do wykazania jej interesu prawnego w sprawie, lecz może i powinien zawierać odwołanie do konkretnych dowodów, przy czym żądanie wnioskodawcy dotyczące przeprowadzenia odpowiednich dowodów nie musi być uwzględnione, jeśli Urząd Patentowy RP uzna np., że żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami (jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie). Rozstrzygnięcie tej kwestii należy zatem do Urzędu Patentowego, którego decyzja powinna oczywiście spełniać wszelkie wymogi postępowania administracyjnego. W szczególności Urząd Patentowy RP powinien kierować się tutaj zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów, wyrażoną w art.. 80 K.p.a., przy czym należy zważyć, że powołany przepis ma zastosowanie na gruncie zarówno ustawy o znakach towarowych (art. 37), jak i ustawy – Prawo własności przemysłowej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 78 K.p.a.), a w szczególności do zarzutów odnoszących się do strony dowodowej kontrolowanego postępowania, należało uznać je za bezpodstawne. Zgodnie bowiem z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2056/03, (nie publikowany), kodeksowa zasada swobodnej oceny dowodów przez organy administracyjne, wynikająca z art. 80 K.p.a., wyłącza zasadniczo możliwość odmiennej oceny przez sąd administracyjny wiarygodności i mocy dowodowej zebranego w sprawie materiału, chyba że ustalenia zawarte w decyzji mają charakter dowolnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 5203/98; LEX nr 44809). Sąd administracyjny nie jest bowiem organem III instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie , czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór, w ramach zasady swobodnej (a nie dowolnej) oceny dowodów, jest słuszny, gdyż Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 36/97; LEX nr 34108). Innymi słowy, jeżeli postępowanie dowodowo-wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to nie narusza prawa wybór przez organ administracji publicznej jednej z dwóch wchodzących w grę możliwości, np. dotyczącej wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Wówczas Sąd, w ramach kontroli orzeczniczej organu administracji publicznej nie może zakwestionować takiego rozstrzygnięcia, gdyż – jak to wyżej wskazano – sprawuje on kontrolę tylko pod kątem legalności orzeczenia, nie zaś jego słuszności.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielając stanowisko Urzędu Patentowego RP na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.