VI SA/WA 107/06

VI SA/Wa 107/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Maria Jagielska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Sygn. powiązane
II OZ 1086/06 - Postanowienie NSA z 2006-10-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2005 r. nr [...], cofającą K. C. pozwolenie na posiadanie broni palnej centralnego zapłonu oraz gładkolufowej do celów sportowych.
Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W kwietniu 2003 r. K. C. zwrócił się do komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o wydanie na posiadanie broni palnej centralnego zapłonu oraz gładkolufowej do celów sportowych. W uzasadnieniu powyższego żądania strona wskazała, że zdała egzamin na patent strzelecki.
W toku postępowania administracyjnego wszczętego ww. wnioskiem organ Policji I instancji odwołał się od orzeczeń: lekarskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] i psychologicznego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], złożonych do akt sprawy przez K. C., celem potwierdzenia, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 3, poz. 549 z późn. zm.), cytowana dalej jako ustawa o broni i ze może on dysponować bronią.
Jako podstawę odwołania Komendant Wojewódzki Policji w K. podał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż istnieją wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonych orzeczeń. Ze znajdującego się bowiem w nich orzeczenia lekarskiego z dnia [...] października 1989 r. nr [...] wynika, że wnioskodawca cierpi na zespół nerwicowy hipersteniczny. Wobec tego, w ocenie organu, koniecznym było zweryfikowanie prawidłowości ww. orzeczeń, celem jednoznacznego ustalenia, czy K. C. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni.
W wyniku postępowania odwoławczego wydane zostało przez Instytut [...] Szpital w S. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2003 r., w którym stwierdzono, że K. C. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 1 ustawy o broni. Na badanie psychologiczne zaś K. C. nie stawił się, nie podając przyczyn.
Od powyższych orzeczeń Komendant Wojewódzki Policji w K. także się odwołał. W toku kolejnego postępowania odwoławczego K. C. został skierowany na badania do [...] Instytutu [...] w W. Nie zgłosił się jednak na nie bez podania przyczyny. Dnia [...] stycznia 2005 r. poddał się natomiast badaniom w Instytucie [...] w S. W wyniku tych badań oraz na podstawie dostarczonej przez stronę karty informacyjnej leczenia szpitalnego we wrześniu 2004 r. na oddziale psychiatrii Szpitala "[...]" w K. zostało wystawione orzeczenia lekarskie nr [...], stwierdzające zdolność badanego do dysponowania bronią. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w K. ponownie zwrócił się do psychologa o wyznaczenia K. C. dodatkowego terminu badania psychologicznego. Jednakże strona i tym razem nie stawiła się na kontrolę.
W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, iż z uwagi na treść przepisów ustawy o broni, tj. art. 17 ust. 4, nie było możliwości wydania wnioskowanego pozwolenia na posiadanie broni i dlatego decyzję z dnia [...] października 2005 r. nr [...] odmówił jego wydania. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki wskazał, że strona w toku postępowania administracyjnego przedstawiła jedynie orzeczenie lekarskie, któremu organ przyznał moc dowodową (orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2005 r.), nie poddała się natomiast badaniom psychologicznym w trybie odwoławczym. Wobec tego nie został spełniony przez stronę wymóg przedstawienia organowi Policji orzeczenia psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni.
Od powyższego rozstrzygnięcia K. C. złożył odwołanie, w którym przede wszystkim zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. brak podstaw do wszczęcia postępowania odwoławczego od orzeczeń lekarskich i psychologicznych z dnia 23 grudnia 2003 r.
Organ odwoławczy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wydal [...] listopada 2005 r. decyzję ([...]), w której na wstępie wskazał, że nie jest ustawowo upoważniony do ingerowania w decyzję Komendanta Głównego Policji w K. w zakresie wniesienia odwołania od ww. orzeczeń, bowiem decyzja taka stanowi wyłączną kompetencję organu I instancji.
Komendant Główny Policji powołał się na przepis art. 17 ust. 4 ustawy o broni, który stanowi jednoznacznie, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła m.in. orzeczenia psychologicznego, o którym mowa w art. 1 ust. 3 ustawy o broni. Wobec powyższego, w sytuacji gdy K. C. nie stawił się na wyznaczone badanie psychologiczne i tym samym zrezygnował z możliwości wykazania, iż w jego przypadku brak jest przeciwwskazań psychologicznych do posługiwania się bronią, nie pozostawił organom Policji wyboru rozstrzygnięcia, jak tylko wydanie decyzji odmownej.
Komendant Główny Policji wskazał także na art. 10 ustawy o broni, który warunkuje wydanie pozwolenia na posiadanie broni tylko w uzasadnionych przypadkach. W ocenie organu w niniejszej sprawie brak było okoliczności uzasadniających faktyczną potrzebę posiadania wnioskowanych rodzajów broni, bowiem K. C. w ogóle nie uczestniczył w konkursach strzeleckich broni centralnego zapłonu lub gładkolufowej.
Od decyzji Komendanta Głównego Policji K. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której w sposób ogólny sformułował argumenty mające dowodzić naruszenia przepisów prawa przez organ II instancji. Skarżący nie wskazał jednak konkretnie, które normy prawa uważa za naruszone.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Organ ponadto podkreślił, że powodem odmowy wydania wnioskowanych pozwoleń na posiadanie broni było nieprzedstawienie przez skarżącego orzeczenia psychologicznego wydanego w II instancji przez uprawnionego psychologa.
Wobec powyższego, w świetle art. 17 ust. 4 ustawy o broni orany Policji nie mogły orzec inaczej aniżeli odmownie i w tym zakresie nie naruszyły przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowana dalej p.p.s.a.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. C. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nie naruszają prawa.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy o broni, mianowicie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 oraz art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3.
Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że decyzja wydana zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi i nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Ustęp 3 cytowanego artykułu wskazuje zaś w pkt 3 cel sportowy, jako jeden z kilku, dla realizacji których pozwolenia na broń mogą być wydawane.
Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 3 osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i potwierdzające, że może ona dysponować bronią.
Jak stanowi natomiast przepis art. 17 ust. 4 właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa ww. art. 15 ust. 3.
Z brzmienia dyspozycji powołanych powyżej przepisów wynika więc jednoznacznie, iż organy Policji mają obowiązek odmówić (vide: "organ Policji odmawia") wydania pozwolenia na broń, jeżeli osoba wnioskująca o jego wydanie nie przedłoży stosownych orzeczeń medycznych wystawionych przez uprawnione do tego osoby. W ocenie Sądu organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, a jedynie stwierdzają fakt złożenia lub braku złożenia wymaganych prawem dokumentów.
W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w przypadku kiedy strona nie przedłożyła stosownego orzeczenia psychologicznego nie udokumentowała tym samym, że posiada zdolność psychiczną do dysponowania bronią.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy Policji prawidłowo oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego skarżący nie znajduje się w sytuacji dającej podstawę do wydania mu pozwolenia na posiadanie wnioskowanej broni.
Zdaniem Sądu można wprawdzie zasadnie zarzucić organom Policji, iż postępowanie toczące się w tej sprawie trwało zbyt długo, a więc z naruszeniem zasady szybkości postępowania. Niemniej należy wyraźnie podnieść, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy, a ponadto, co należy podkreślić skomplikowany charakter sprawy warunkował tak długi termin jej rozpoznawania.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń.
Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że należy w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu decyzji wydanych przez organy obu instancji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest istnienie obiektywnych okoliczności przemawiających za jej wydaniem. Stwierdzenie czy w konkretnym przypadku takie okoliczności występują, należy do organów policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, to czy ocena nie ma cech dowolności oraz przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839).
Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał powyższych przesłanek, chociaż jego zdaniem uzasadniało je uzyskanie patentu strzeleckiego. Jak podniosły organy obu instancji samo uzyskanie ww. uprawnienia nie uzasadniało wydania pozwolenia na broń, tym bardziej, że skarżący w ogóle nie uczestniczył w zawodach broni o wydanie jakiej wnioskował.
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Powyższe stanowisko potwierdza ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreśla się, że przepisy regulujące zasady przyznawania prawa do posiadania broni mają charakter wyraźnie reglamentacyjny i nie wynika z nich, że każdy, kto spełnia ustawowe kryteria w tym zakresie, musi uzyskać pozwolenie na broń. Przeczy temu bowiem brzmienie powołanego na wstępie przepisu, który uprawnia organy Policji do oceny okoliczności faktycznych powołanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie pozwolenia na broń.
W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.