VI SA/Wa 1065/24

VI SA/Wa 1065/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący/
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie niezdolności do kierowania operacjami transportowymi oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ/Organ I instancji"), którą, po rozpoznaniu wniosku A. T. (dalej: "Skarżąca", "Strona") o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2023 r. w sprawie stwierdzenie niezdolności do kierowania operacjami transportowymi (dalej: "zaskarżona decyzja").
Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 6 pkt 1, art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej: "u.t.d."), art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 1071/2009").
Zaskarżona decyzja zapadła w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Z akt sprawy wynika, że Strona posiada certyfikat kompetencji zawodowych w zakresie transportu drogowego rzeczy nr [...]. Na jego podstawie Strona wykonywała obowiązki zarządzającego transportem w 19 przedsiębiorstwach, w tym także w przedsiębiorstwie K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. i w przedsiębiorstwie V. Sp. z o.o. z siedzibą w R., które wykonywały przewozy drogowe pojazdami nieposiadającymi ważnych badań technicznych. Z akt sprawy wynika również, że obowiązki zarządzającego transportem w ww. przedsiębiorstwie Strona wykonywała także w dniach, w których popełniono 3 najpoważniejsze naruszenia określone w grupie 5 nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE.L Nr 74, str. 8). Za ww. naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego na Stronę nałożono kary pieniężne. Kary te zostały nałożone decyzjami wydanymi przez:
1) Komendanta Placówki Straży Granicznej im. mjr W. R. w K. w dniu [...] września 2022 nr [...],
2) Komendanta Placówki Straży Granicznej w M. w dniu [...] września 2022 r. nr [...] w [...],
3) Komendanta Placówki Straży Granicznej im. mjr W. R. w K. w dniu [...] marca 2023 r. nr [...].
Konsekwencją popełnienia ww. naruszeń było wydanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez Panią A. T. - osobę zarządzającą transportem. Utratę dobrej reputacji strony organ orzekł na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2023 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy ww. decyzję. Kary nałożone ww. decyzjami Komendanta Placówki Straży Granicznej zostały przez stronę zapłacone w dniach [...] października 2022 r., [...] października 2022 r. i [...] marca 2023 r.
Pismem z dnia [...] października 2023 r. Organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie Strona w piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2023 r. nr [...], bowiem rozpatrzenie niniejszej sprawy zależy od wyniku sprawy sądowoadministracyjnej.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Organ I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...], którą stwierdzono niezdolność Strony do kierowania operacjami transportowymi.
Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w całości. Wydanej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 16b ust. 1 u.t.d. oraz art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 lit. a) załącznika IV do rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez wydanie decyzji stwierdzającej niezdolność do kierowania operacjami transportowymi mimo nieuwzględnienia wszystkich okoliczności w postępowaniu dotyczącym dobrej reputacji. Zarzuciła również naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2023 r. nr [...].
Ponownie rozpoznając sprawę GITD utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.
Organ powołując się na ustalony stan faktyczny oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, jeżeli zarządzający transportem utraci dobrą reputację zgodnie z art. 6, właściwy organ stwierdza, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy. GITD wskazał, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie w niebudzący sposób potwierdza, iż Skarżąca utraciła dobrą reputacje – jako osoba zarządzająca transportem. Utrata dobrej reputacji została stwierdzona decyzją GITD z dnia [...] czerwca 2023 r., utrzymana decyzją z dnia [...] października 2023 r. Utratę dobrej reputacji Organ orzekł na podstawie art. 6 rozporządzenia 1071/2009.
GITD wskazał, że utrata dobrej reputacji zarządzającego transportem na podstawie art. 6 rozporządzenia 1071/2009 stanowi podstawę do wydania decyzji stwierdzającej, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy, co jednoznacznie wynika z art. 14 ust. 1 tego rozporządzenia. Przepis ten nie pozwala organowi na wydanie innego rozstrzygnięcia, bowiem wskazuje, iż w opisanej sytuacji organ "stwierdza, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy".
Organ nie podzielił zarzutów Strony dotyczących naruszenia procedury administracyjnej. GITD wskazał, że swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. GITD podniósł, że formułowane zarzuty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnoszą się do kwestii dobrej reputacji Strony, przy czym przedmiotowe postepowania zakończyło się decyzją ostateczną. Natomiast przedmiotem tego postępowania jest stwierdzenie niezdolności Strony do kierowania operacjami transportowymi. Tym samym organ, który wydał zaskarżoną decyzją, nie mógł wyjść poza zakres prowadzonego postępowania. Również przedmiotem postępowania odwoławczego nie może być inna sprawa, niż sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym.
GITD nie podzielił również wniosku o zawieszenie postępowania z uwagi na rozpoznanie przez WSA w Warszawie skargi na decyzję GITD z dnia [...] października 2023 r., nie dopatrując się zależności pomiędzy tymi sprawami – bark przesłanki zagadnienia wstępnego.
Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodziła się Skarżąca wnosząc do WSA w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] lutego 2024 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.:
1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez utrzymanie przez Organ w całości w mocy decyzji o niezdolności do kierowania operacjami transportowymi, która to decyzja nie zawiera podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji w miejscu do tego wyznaczonym.
Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 16b ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 3 ust 1, art. 6 ust 1 i ust 2 lit. a) załącznik IV rozporządzenia 1071/2009, poprzez wydanie decyzji stwierdzającej niezdolność do kierowania operacjami transportowymi w sytuacji, gdy ocena wszystkich okoliczności które powinny zostać wzięte przez Organ pod uwagę w postępowaniu dotyczącym dobrej reputacji, w tym również z urzędu, powinna prowadzić do wniosku, że utrata dobrej reputacji będzie stanowić nieproporcjonalną reakcję za stwierdzone naruszenia, a zatem nieuzasadnione jest wydanie decyzji stwierdzającej niezdolność do kierowania operacjami transportowymi.
Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Organu w całości i poprzedzającej ją decyzji Organu w całości. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Organu w całości i poprzedzającej ją decyzji Organu w całości i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpoznania. Wniosła również o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego.
W oparciu o art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów - umów o pracę - na okoliczność wykazania, że praca na stanowisku zarządzającego transportem stanowi główne źródło utrzymania Skarżącej.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ wbrew zarzutom skargi, GITD i Organ I instancji nie naruszyli przepisów prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego.
Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja GITD z dnia [...] lutego 2024 r., którą została potwierdzona niezdolności Skarżącej do kierowania operacjami transportowymi.
Na wstępie Sąd wskazuje, że nie dokonuje samodzielnych ustaleń stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Sąd jednocześnie wskazuje, że ustalony w sprawie stan faktyczny był prawidłowy i wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d, zgodnie z którym organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, jeżeli zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1071/2009. Ponadto, stosownie do art. 14 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, jeżeli zarządzający transportem utraci dobrą reputację zgodnie z art. 6, właściwy organ stwierdza, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Właściwy organ nie potwierdza odzyskania dobrej reputacji przez zarządzającego transportem wcześniej niż w terminie jednego roku od daty utraty dobrej reputacji i w żadnym przypadku zanim zarządzający transportem nie wykaże, że odbył odpowiednie szkolenie trwające co najmniej trzy miesiące lub zdał egzamin obejmujący dziedziny wymienione w części I załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym podziela ustalenia Organu, które były konieczne i wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Strona wykonywała obowiązki zarządzającego transportem m.in. w przedsiębiorstwie K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. i w przedsiębiorstwie V. Sp. z o.o. z siedzibą w R., które wykonywały przewozy drogowe pojazdami nieposiadającymi ważnych badań technicznych. Stwierdzone naruszenia stanowiły najpoważniejsze naruszenia określone w grupie 5 nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE.L Nr 74, str. 8). W konsekwencji stwierdzonych naruszeń Komendant Placówki Straży Granicznej im. mjr. W. R. decyzją z dnia [...] września 2022 r. i decyzją z dnia [...] marca 2023 r. nałożył na Skarżącą kary pieniężne. Kara pieniężna na Stronę z tytułu popełnienia analogicznego naruszenia przez przewoźnika, w którym pełniła funkcję zarządzającego transportem została nałożona przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w M. decyzją z dnia [...] września 2022 r.
Konsekwencją powyższego ustalenia było wydanie przez GITD decyzji stwierdzającej utratę przez Skarżącą dobrej reputacji – jako osoby zarządzającej transportem.
Dokona w sprawie ustalenia obligowały GITD do wszczęcia w następnej kolejności postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia niezdolności Strony do kierowania operacjami transportowymi. Jednocześnie Sąd w składzie rozpoznającym zgadza się z Organem, że wydanie przez Organ zaskarżonej decyzji jest wyrazem związania przepisami prawa. Zgodnie bowiem z art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 14 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 utrata przez zarządzającego transportem dobrej reputacji stanowi podstawę stwierdzenia niezdolności zarządzającego (tu: Skarżącej) do kierowania operacjami transportowymi.
Wbrew zarzutom skargi, Organ nie naruszył przepisów art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 u.t.d. Podnoszone zarzuty koncentrowały się do wykazania, iż Strona nie utraciła dobrej reputacji. Niemniej jednak, tego rodzaju zarzuty nie dotyczą przedmiotu niniejszego postępowania, które jest kolejnym postępowaniem, poprzedzonym wydaniem decyzji w sprawie utraty dobrej reputacji. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że postępowanie w sprawie utraty dobrej reputacji Strony, jako osoby zarządzającej transportem zostało zakończone ostateczną decyzją GITD z dnia [...] października 2023 r. nr [...]. Sądowi z urzędu również wiadomo, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. akt 6227/23 oddalił skargę Strony od decyzji GITD z dnia [...] października 2023 r. Orzeczenie jest prawomocne.
W związku z powyższym, oceny stanu sprawy nie zmieniłyby wnioskowane przez Stronę dowody w postaci umów o pracę - na okoliczność wykazania, że praca na stanowisku zarządzającego transportem stanowi główne źródło utrzymania skarżącej. Sąd przypomina, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było stwierdzenie niezdolności Skarżącej do kierowania operacjami transportowymi. Zaskarżona decyzja stanowi kolejny etap administracyjny, w którym Organ nie bierze pod uwagę okoliczności innych, niż te czy wobec Strony została wydana decyzja w przedmiocie utraty dobrej reputacji. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Skarżąca utraciła dobra reputację, jako osoba zarządzająca transportem. Utrata dobrej decyzji została potwierdzona ostateczną decyzją. W związku z czym, Sąd zaniechał prowadzenia uzupełniającego dowodu z załączonych przez Skarżącą umów.
Za niezasadny uznać należy zarzut Strony dotyczący naruszenia przez Organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Zarzut Strony w tym zakresie sprowadza się do wykazania, że decyzja z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie została opatrzona we właściwym miejscu podpisem z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji.
W doktrynie przyjmuje się, że "Spośród elementów budowy decyzji wymienionych w art. 107 § 1 za konieczne i wystarczające do uznania działania administracji za decyzję przyjmuje się: oznaczenie organu, od którego oświadczenie to pochodzi, oznaczenie jego adresata, treść oświadczenia, które składa z zamiarem wywołania skutków prawnych (rozstrzygnięcie), podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby, która je złożyła" (M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 107). W literaturze wskazano na doniosłą rolę pełnioną przez podpis. Mianowicie podpis jest gwarancją tego, że decyzja pochodzi rzeczywiście od odpowiedniego i właściwego organu, jak również, że pismo jest wyrazem woli organu, a nie projektem decyzji (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 107).
Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 119/20 orzekł, że "Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., jednym z elementów konstytutywnych decyzji administracyjnej jest podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Norma ta nie przesądza w sposób bezwzględny czy podpis powinien być umieszczony już pod treścią samego rozstrzygnięcia, czy dopiero lub także pod jego uzasadnieniem. Jednakże w chronologicznym ujęciu analizowanego przepisu w aspekcie składników decyzji podpis, jako element konieczny, wymieniony jest na przedostatnim miejscu, a więc po rozstrzygnięciu jak i po uzasadnieniu faktycznym i prawnym. Tak przyjęta przez ustawodawcę chronologia składników decyzji administracyjnej przemawia za uznaniem za wystarczającą formy podpisania decyzji wyłącznie pod jej uzasadnieniem, jeżeli decyzja takowe zawiera.".
Mając na uwadze stanowisko doktryny oraz wyrok NSA Sąd wskazuje, że decyzja GITD z dnia [...] listopada 2023 r. spełnia wymogi w zakresie elementów konstytutywnych przesądzających o bycie rozstrzygnięcia Organu I instancji w drodze decyzji. bezsporne jest, że podpis osoby uprawnionej do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2023 r. nie został złożony bezpośrednio pod uzasadnieniem jej treści. Nie zmienia to jednak faktu, iż podpis osoby uprawnionej, z podaniem imienia i stanowiska służbowego, kwestionowany dokument zawiera, nie ma też jakichkolwiek wątpliwości, że ów podpis zawiera się na stronie będącej integralną częścią decyzji (k. 35 verte – akt administracyjnych). Skoro tak, nie ma powodów do przyjęcia, że decyzja z dnia [...] listopada 2023 r. obarczona była wadą nieważności. Jak wynika z akt sprawy decyzja została podpisana, natomiast złożenie podpisu w innym miejscu niż wskazuje Strona nie świadczy o jego braku, rodzącego wadliwość decyzji.
Końcowo należy tylko nadmienić, że zarządzającemu transportem uznanemu za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi przywraca się na jego wniosek zdolność do kierowania operacjami transportowymi, w drodze decyzji administracyjnej, po ustaniu przesłanek będących podstawą do stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi (art. 16b ust. 4 u.t.d.). Zatem, zarządzający transportem może powrócić do kierowania operacjami transportowymi dopiero wraz z przywróceniem mu dobrej reputacji, co następuje po zastosowaniu środków rehabilitacyjnych, o których mowa w art. 7e u.t.d. Zatem, uznanie nałożonych sankcji administracyjnych za niebyłe powoduje podstawę do złożenia przez zarządzającego transportem wniosku o wydanie decyzji o przywróceniu zdolności do kierowania operacjami transportowymi. Wraz z przywróceniem zarządzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami transportowymi, organ zwraca zarządzającemu z urzędu certyfikat kompetencji zawodowych.
Wobec powyższego wszystkie zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw. Sąd nie stwierdził również z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które ma obowiązek badać z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .
Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.