VI SA/Wa 524/06

VI SA/Wa 524/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska
Zdzisław Romanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2006r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznie 2006 roku nr [...], na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 i art. 268 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /tekst jednolity Dz. U. z 2004r., nr 52, poz. 525 ze zm./, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2005 roku nr [...] cofającą Z. K. pozwolenie na broń myśliwską.
Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] września 2003 roku w sprawie [...] Z. K. został uznany winnym popełnienia przestępstwa polegającego na kierowaniu pojazdem mechanicznym znajdując się w stanie nietrzeźwości, za co wymierzono mu karę grzywny oraz orzeczono środek karny w postaci rocznego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Po uzyskaniu powyższej informacji, Komendant Wojewódzki Policji [...] w dniu [...] kwietnia 2005 roku wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia Z. K. pozwolenia na broń palną myśliwską, której był posiadaczem od 1998 roku.
Oceniając postępowanie strony w aspekcie dopuszczalności posiadania pozwolenia na broń palną, Komendant Wojewódzki Policji [...] i Komendant Główny Policji uznały, iż nie sposób tej karalności nie uwzględnić. Broń może znajdować się w rękach osób, których postępowanie pozwala przypuszczać, że nie użyją jej niezgodnie z przeznaczeniem, wbrew obowiązującemu porządkowi publicznemu. Uprawnienie do dysponowania bronią mogą posiadać osoby w pełni wiarygodne, a w szczególności niesprowadzające swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem zagrożenia dla życia i zdrowia innych osób. Swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem, polegającym na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, Z. K. dał dowód rażącego i uporczywego lekceważenia norm prawnych zabezpieczających nie tylko sprawność komunikacji drogowej, ale co ważniejsze, zdrowia i życia innych ludzi. Takie zachowanie uzasadnia zaliczenie go do kręgu osób wzbudzających obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie zmienia tej oceny fakt, iż karalność skarżącego nie ma związku z posiadaniem broni. Nie można bowiem wykluczyć, iż strona nie użyje broni myśliwskiej, będąc pod wpływem działania alkoholu, w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu innych osób.
Powyższe zdarzenie, stanowiące podstawę wszczęcia postępowania nie miało charakteru incydentalnego. W okresie wcześniejszym, będąc w stanie nietrzeźwości Z. K. spowodował poważny wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym dwóch osób. Nawet tak drastyczne zdarzenie nie spowodowało zmiany jego postępowania. Skarżący ponownie, świadomie narażał innych uczestników ruchu drogowego na niebezpieczeństwo, lekkomyślnie prowadząc w stanie nietrzeźwości samochód. Stwarzanie zagrożeń dla życia i zdrowia innych osób w ramach uczestnictwa w ruchu drogowym nawet bez broni, ale w stanie nietrzeźwości, jednoznacznie dyskwalifikuje posiadacza broni w zakresie dalszego nią władania. Od osób, które uzyskały reglamentowane ustawą o broni i amunicji prawo do posiadania broni i amunicji należy oczekiwać nieskazitelnej postawy, która przejawia się zwłaszcza poszanowaniem porządku prawnego. Powyższej oceny nie może podważyć posiadanie przez skarżącego dobrej opinii w środowisku łowieckim. Dobra opinia nie zmienia faktu, iż skarżącemu zdarza się postępować w sposób zupełnie nieodpowiedzialny, z jaskrawym lekceważeniem podstawowych zasad życiowego doświadczenia, co prowadzi do zagrożenia życia i zdrowia innych ludzi.
Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2006 roku utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. K. wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji polegającego na przekroczeniu zasad uznania administracyjnego przez pobieżną i krzywdzącą analizę zdarzeń, które stanowiły podstawę wszczęcia postępowania i wydania decyzji, związku zachowań skarżącego i cech jago charakteru, upływu czasu od pierwszego zdarzenie dla stwierdzenia istnienia uzasadnionej obawy, że broń zostanie przez niego użyta w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 i 80 kpa polegające na nierozważeniu całego materiału dowodowego, w szczególności pisma z dnia [...] września 2005 roku Koła Łowieckiego "B" w L.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd nie stwierdził naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 kpa. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał ocenie, zgodnie z art. 80 kpa. Przeprowadzone ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, czy wybiórcza i niekompletna, jak zdaje się sugerować skarżący.
Wbrew jego twierdzeniom Komendant Główny Policji ocenił pismo z dnia [...] września 2005 roku zawierające opinię o skarżącym wydaną przez Koło Łowieckie i to w aspekcie przesłanek ustawowych uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Zgodzić się należy z organem, że pozytywna opinia macierzystego koła nie może niwelować obawy, że skarżący użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mimo tak pozytywnej opinii skarżący przecież naruszył porządek prawny. Jego karalność wprawdzie nie ma związku z posiadana bronią, ale nie może pozostawać bez wpływu na powzięcie obawy, co do możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie można przecież wykluczyć, że skarżący, będąc po użyciu alkoholu użyje broni sprowadzając zagrożenia dla życia i zdrowia skoro w przeszłości, będąc w stanie nietrzeźwości spowodował śmierć i obrażenia innych osób. Po alkoholu skarżący zachowuje się nieodpowiedzialnie. Dwukrotnie siadł za kierownicą samochodu. Mimo spowodowania poważnego wypadku nie zmienił swojego postępowania. Obawa, że kolejnym razem, będąc po alkoholu sięgnie po broń i użyje jej niezgodnie z celem, dla którego otrzymał zezwolenie na jej posiadanie, a w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest jak najbardziej uzasadniona.
W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów. Uprawnionym jest ocena obu organów, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Składają się na nią zarówno uznanie skarżącego winnym za przestępstw stanie nietrzeźwości jak i zaistniałe w przeszłości zdarzenie. Skarżący w ogóle nie powinien otrzymać pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej po pierwszym skazaniu go prawomocnym wyrokiem za spowodowanie wypadku komunikacyjnego ze skutkiem śmiertelnym.
Komendant Główny Policji wykazał związek między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, a obawą, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.