VI SA/Wa 1057/24

VI SA/Wa 1057/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /przewodniczący/
Szczepan Borowski /sprawozdawca/
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2516
art. 15 ust. 1 pkt 2-4, art. 13 ust. 3, art. 15h ust. 1 i ust. 6-7, art. 15i, art. 15j, art. 15g ust. 1
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par. 1-2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Węgorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 stycznia 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej także jako: organ lub KGP) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie (dalej także jako: organ pierwszej instancji) z dnia 11 października 2023 r. odmawiającą wydania M. R. (dalej także jako: skarżący) pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celu kolekcjonerskiego.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy.
Wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2023 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie pozwolenia na dwadzieścia egzemplarzy broni palnej sportowej do celu kolekcjonerskiego w postaci broni palnej bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm, broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, broni palnej czarnoprochowej oraz broni palnej gładkolufowej. Do wniosku skarżący załączył wydane w dniu 14 kwietnia 2023 r. orzeczenia: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr 24/2023, wskazujące, że posiada zdolność do dysponowania bronią, patent strzelecki potwierdzający kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin oraz strzelba gładkolufowa , a także licencję [...] uprawniającą do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim w wyżej wskazanych dyscyplinach, a ponadto zaświadczenie o przynależności do Stowarzyszenia [...] w K.oraz zaświadczenie Klubu [...] potwierdzające aktywne uczestnictwo ww. i czynne uprawianie strzelectwa sportowego.
W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana za przestępstwo, a w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię. Ustalił ponadto, że przeciwko skarżącemu toczą się aktualnie postępowania karne o przestępstwa z art. 286 § 1 Kodeksu karnego (dalej jako: kk), art. 297 § 1 kk, art. 271 § 3 kk oraz art. 300 § 2 kk. Ponadto w 2008 r. skarżący miał status osoby podejrzanej o posiadanie środków odurzających, a w 2018 r. zastosowano wobec niego środki zapobiegawcze w postaci zakazu opuszczania kraju, zakazu opuszczania miejsca pobytu oraz dozór Policji, a także, że w okresie od 2007 do 2022 r. dopuścił się 24 wykroczeń w ruchu drogowym.
Wobec powyższego organ pierwszej instancji uznał za uzasadnione złożenie odwołania od przedłożonych przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, celem uzyskania jednoznacznej opinii, czy może on dysponować bronią.
W dniu 20 lipca 2023 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło ostateczne orzeczenie psychologiczne nr 06/2023 wydane w trybie odwoławczym stwierdzające, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji (obecnie: Dz.U z 2024 r., poz. 485, dalej jako ustawa o broni) i nie może dysponować bronią. Natomiast na badanie lekarskie skarżący nie stawił się w terminie wyznaczonym przez Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie.
W świetle poczynionych ustaleń Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celu kolekcjonerskiego.
Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie.
KGP wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 17 stycznia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zdaniem organu skarżący nie posiada zdolności do dysponowania bronią, a w takiej sytuacji ustawodawca nałożył na organy Policji obowiązek odmowy wydania pozwolenia na broń.
Organ uznał, że ustalone w sprawie okoliczności związane z toczącymi się przeciwko skarżącemu postępowaniami karnymi stanowiły asumpt do złożenia odwołań od przedstawionych przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, ale nie miały wpływu na wynik rozstrzygnięcia tej sprawy administracyjnej, ponieważ o odmowie wydania mu pozwolenia na broń zdecydował fakt otrzymania ostatecznego negatywnego orzeczenia psychologicznego nr 06/2023, wydanego w trybie odwoławczym w dniu 26 czerwca 2023 r. Organy Policji w postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń mają prawo powoływać się na różne okoliczności, w tym zatarte skazania, które mają wpływ na ustalenie, zdolności posługiwania się bronią przez osobę ubiegającą się o nią lub ją posiadającą, ze względu na ochronę porządku lub bezpieczeństwa publicznego, na straży którego stoją. Działania ich nie są z góry ukierunkowane na odmowę wydania lub cofnięcie pozwolenia.
Organ stwierdził, że ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne mają moc wiążącą i determinują sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Jeżeli którekolwiek z nich lub obydwa dyskwalifikują osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej, czy to z przyczyn psychologicznych, czy zdrowotnych, pozwolenie nie może być wydane lub zachowane.
Wobec tego, że skarżący uzyskał ostateczne negatywne orzeczenie psychologiczne organ zobowiązany był do wydania decyzji odmownej, niezależnie od przyczyn niestawienia się skarżącego na badaniu lekarskim.
Jednocześnie KGP stwierdził, że organy Policji nie są przy tym uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz lub psycholog orzekli o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych, miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w pierwszej i w drugiej instancji.
Organ zwrócił uwagę, że strona postępowania w przypadku wątpliwości odnośnie do prawidłowości przeprowadzonych badań może zwrócić się do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia (art. 15i ustawy o broni), który uprawniony jest do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania takich badań. Organ zwrócił się do Wojewody Małopolskiego z pytaniem czy skarżący wystąpił o przeprowadzenie kontroli, ale na dzień wydania zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że z takim wnioskiem skarżący nie występował.
Odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego kopii wyroku Sądu Rejonowego w K.z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt [...], którym uniewinniono go od dwukrotnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk organ stwierdził, że nie może zostać uwzględniona jako dowód w postępowaniu, ponieważ nie spełnia dyspozycji z art. 76a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako k.p.a.), tj. nie została uwierzytelniona, ponadto nie ma informacji czy wyrok jest prawomocny. Niemniej jednak, nawet w przypadku, gdyby powyższy wyrok był uwierzytelniony i prawomocny, to w sytuacji uzyskania przez skarżącego negatywnego orzeczenia psychologicznego, wydanego w trybie odwoławczym nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, niż orzekające o odmowie wydania pozwolenia na broń, zgodnie z wnioskiem skarżącego.
Od opisanej decyzji skargę do sądu administracyjnego złożył M. R. wnosząc o jej uchylenie i zobowiązanie organu do zlecenia przeprowadzenia ponownego badania psychologicznego, zgodnego z prawidłami sztuki i w odpowiednich warunkach dla poddającego się badaniu. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 15g ust. 1 i w zw. z art. 15h ustawy o broni poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 11 października 2023 r., podczas gdy badanie psychologiczne w trybie odwołania zostało przeprowadzone niezgodnie z zasadami sztuki oraz bez odpowiednich warunków dla poddającego się badaniu.
W uzasadnieniu skargi skarżący zaznaczył, że pomimo, iż organy obu instancji ustaliły, że skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana za przestępstwo - a zatem nie została spełniona negatywna przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni to postanowiły wykorzystać instytucję zawartą w art. 15h ustawy o broni odwołując się od przedstawionych przez skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Skarżący zanegował rzetelność psychologa oraz zastosowane przez niego metody badania.
Do skargi skarżący dołączył kopię wniosku z dnia 31 stycznia 2024 r. o przeprowadzenie przez Wojewodę Małopolskiego kontroli w trybie art. 15i i 15j ustawy o broni.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżącego złożył trzy załączniki do protokołu w postaci: kopii pisma Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2024 r. stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 31 stycznia 2024 r. w sprawie przeprowadzenia kontroli i merytorycznej weryfikacji sposobu przeprowadzenia badań psychologicznych względem skarżącego w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy w Krakowie zakończonych wydaniem orzeczenia nr [...], kopii wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 maja 2024 r. (sygn. akt [...]) utrzymującego w mocy uniewinniający skarżącego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 grudnia 2022 r. oraz kopię wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 22 grudnia 2023 r., sygn. akt [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2493 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy w wyniku postępowania sądowego zostanie stwierdzone, że przy jej wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji (o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celu kolekcjonerskiego) stanowi art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.
W myśl art. 15 ust. 3 ww. ustawy, osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.
Skarżący w niniejszej sprawie złożył orzeczenia zarówno lekarskie, jak też psychologiczne, z których wynikało, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni.
Jednakże zgodnie z art. 15h ust. 1 ustawy o broni, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji. Skorzystanie z uprawnienia do złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego jest możliwe w przypadku wątpliwości podmiotu uprawnionego do złożenia odwołania co do prawidłowości wydanego orzeczenia. Ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie szczególnych wymagań, czy warunków – poza tym, że odwołanie takie jest wnoszone na piśmie (art. 15h ust. 1 ustawy o broni) i musi zawierać uzasadnienie (art. 15h ust. 3 ustawy o broni) - por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4220/23. Przepisy ustawy nie wskazują również jakie okoliczności lub zarzuty uzasadniają odwołanie, ani w jakich sytuacjach może ono zostać wniesione (por. C. Kąkol [w:] Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, Warszawa 2021, art. 15(h)). Skorzystanie z uprawnienia do złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego jest możliwe w przypadku samej subiektywnej wątpliwości podmiotu uprawnionego do złożenia odwołania co do prawidłowości wydanego orzeczenia, a zatem może być umotywowane również dotychczasowym zachowaniem strony, która budzi wątpliwości organu. Niezależnie od przyczyn złożenia odwołania osoba kierowana jest na ponowne badanie, którego rezultatem jest orzeczenie wydane przez upoważnionego lekarza lub psychologa.
W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji z uwagi na poczynione ustalenia uznał za zasadne złożenie odwołania od przedstawionych przez skarżącego pozytywnych dla niego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Odwołanie zostało złożone na piśmie, w ustawowym 30-dniowym terminie i zawierało uzasadnienie, z którego wynikało, że dotychczasowe zachowanie skarżącego budzi wątpliwości organu, co do treści orzeczeń złożonych wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.
W wyniku ponownego badania psycholog uprawniony K. D. wydała orzeczenie z dnia 26 czerwca 2023 r. nr [...], w którym stwierdziła, że skarżący jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.
Zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni orzeczenie lekarskie, wydane w trybie odwołania, jest ostateczne, a więc niepodważalne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nim związane i nie mogą dokonywać jego oceny. Niezależnie od powyższego każde z tych orzeczeń (psychologiczne lub lekarskie) z osobna, ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę w sprawie zezwolenia na posiadanie broni, to drugie z nich nawet, jeśli jest pozytywne, nie zmienia stanu sprawy. Stąd też niezależnie od przyczyn niestawiennictwa skarżącego na badaniu lekarskim, które pierwotnie było wyznaczone na dzień 27 lipca 2023 r., a następnie z uwagi na przebywanie skarżącego na zagranicznym urlopie na dzień 23 sierpnia 2023 r., wydane w sprawie w trybie odwoławczym negatywne orzeczenie psychologiczne stanowiło wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o odmowie wydania zezwolenia na posiadanie broni sportowej.
Sąd zwraca uwagę, że przepisy prawa nie przewidują możliwości wglądu organom Policji do dokumentacji medycznej, ta pozostaje bowiem wyłącznie w dyspozycji lekarzy orzeczników i podlega ewentualnej kontroli wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia (art. 15i ww. ustawy). Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść.
Sąd podkreśla, że ustawa o broni i amunicji wprowadza zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. Tego rodzaju ograniczenie jest proporcjonalne do zagrożeń, jakie mogą wynikać z posiadania broni przez osobę, której stan zdrowia na to nie pozwala (por. wyrok NSA dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1606/18).
Zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowości powstałych w jego ocenie podczas badań nie mogły zatem zostać uwzględnione.
Należy zwrócić uwagę, że sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli decyzji dotyczących dysponowania bronią palną sprowadza się do kontroli tych decyzji pod względem ich zgodności z obowiązującym prawem. Oznacza to, że Sąd uprawniony jest do oceny, czy orzeczenie wydał właściwy podmiot, czy spełnia ono wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz.U. z 2021 r., poz. 2178 ze zm.). Zdaniem Sądu kwestionowane orzeczenie zostało wydane przez podmiot upoważniony zgodnie z procedurą określoną w ustawie o broni oraz w ww. rozporządzeniu. Sąd podobnie jak organy Policji nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dokumentacji medycznej, rzetelności przeprowadzanych badań, czy też prawidłowości wyprowadzanych z nich wniosków w zakresie określonych schorzeń, bowiem nie dysponuje konieczną wiedzą medyczną czy psychologiczną.
Sąd zaznacza, że ustawodawca poza możliwością odwołania się od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przewidział jeszcze dodatkowe środki mające na celu zagwarantowanie rzetelności przeprowadzanych badań i wydawanych orzeczeń.
Takim środkiem jest m.in. system kontroli nad lekarzami orzecznikami sprawowany przez wojewodę (art. 15i i art. 15j ustawy o broni). Jednak wynik kontroli przeprowadzonej przez właściwego wojewodę nie wywołuje skutku w postaci anulowania orzeczenia lekarskiego, czy wyniku badania, będącego podstawą jego wydania. W art. 15j ustawy o broni uregulowano bowiem tryb działań pokontrolnych. Gdy w następstwie kontroli ustalono by, że w toku przeprowadzonego badania doszło do uchybień mogących mieć wpływ na wynik badania, to okoliczność ta może stanowić podstawę do przeprowadzenia ponownego badania przez lekarza, który je wykonywał, jak również wynik kontroli może potwierdzać zasadność przeprowadzenia przez uprawnionych lekarzy ponownych badań i wydanego na ich podstawie odmiennego od pierwotnego orzeczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2024 r. sygn. akt VIII SA/Wa 630/23 i powołane w nim orzeczenia m.in. wyrok NSA z 6 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2526/20 oraz wyrok NSA z 4 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 3293/19).
Jak wynika z akt sprawy organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji pismem z dnia 14 grudnia 2023 r. (k.114 akt administracyjnych) zwrócił się do Wojewody Małopolskiego z pytaniem czy skarżący wystąpił o przeprowadzenie kontroli w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Krakowie w związku z wydanym w jego sprawie orzeczeniem nr [...]. W odpowiedzi z dnia 29 grudnia 2023 r. Wojewoda poinformował, że skarżący nie zwracał się do niego z takim wnioskiem.
Wraz ze skargą skarżący przedstawił Sądowi kopię swojego wniosku z dnia 31 stycznia 2024 r. o przeprowadzenie kontroli w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Krakowie w trybie określonym w art. 15i i art. 15j ustawy o broni. Z powyższego wynika, że wniósł on o przeprowadzenie kontroli już po wydaniu zaskarżonej decyzji.
Z przedstawionej na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego kopii pisma Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 kwietnia 2024 r. wynika, że kontrola została przeprowadzona w dniu 4 kwietnia 2024 r. przez przedstawiciela Wojewody upoważnionego do przeprowadzania kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych osób występujących o pozwolenie na broń. W wyniku kontroli stwierdzono m.in., że badanie skarżącego zostało przeprowadzone poprawnie pod względem formalno-prawnym, a także prawidłowo pod względem merytorycznym, a wydane w jego konsekwencji orzeczenie było trafne i prawidłowe i oparte na wynikach przeprowadzonych badań psychologicznych. W związku z tym Wojewoda pozytywnie ocenił kontrolowany ośrodek.
Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, nie znajdują potwierdzenia zarzuty skarżącego, który stwierdził, że badanie psychologiczne w trybie odwołania zostało przeprowadzone niezgodnie z zasadami sztuki oraz bez odpowiednich warunków dla poddającego się badaniu. Sąd nie ma podstaw, aby kwestionować informacje wynikające z odpowiedzi Wojewody Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2024 r.
Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze, Sąd zwraca uwagę, że podstawą do odmowy wydania pozwolenia na broń przez skarżącego nie była okoliczność skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, bądź za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu albo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni), a potwierdzona ostatecznym orzeczeniem psychologicznym okoliczność wynikająca z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni. Zatem argumenty skarżącego nawiązujące do konstytucyjnej zasady domniemania niewinności nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 15 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 15g ust. 1 i w zw. z art. 15h ustawy o broni.
Organ nie naruszył również przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym również wskazanego w skardze art. 7 k.p.a. Organy obu instancji prawidłowo i wszechstronnie ustaliły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, a także prawidłowo uzasadniły rozstrzygnięcie. Skoro wydane na skutek odwołania orzeczenie psychologiczne ma walor ostateczności to zupełnie zbędne, a wręcz niemożliwe jest prowadzenie dowodów, które zmierzałyby do podważenia jego zgodności z rzeczywistością, w szczególności, gdy kontrola przeprowadzona przez Wojewodę w trybie określonym w art. 15i i art. 15j ustawy o broni nie potwierdziła zarzutów skarżącego.
Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii praw obywatelskich. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyroki NSA: z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1825/11, z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1991/10, z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1292/11). Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Prawo do jej posiadania nie jest więc powszechne lecz prawodawca uzależnił je od wystąpienia określonych przesłanek, których wystąpienie musi stwierdzić odpowiedni organ władzy publicznej.
Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.