VI SA/Wa 1044/07

VI SA/Wa 1044/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Królikowska-Przewłoka /przewodniczący sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś–Dębecka Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi E.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i gazowej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [... na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a kpa i art. 18 ust. 5 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej zwana ustawą o broni i amunicji) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] cofającą E. G. pozwolenie na broń palną bojową i gazową.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzjami z dnia [...] listopada 1995 r. Nr [...] oraz [...] grudnia 1995 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. zezwolił E. G. na posiadania odpowiednio broni sportowej i palnej krótkiej.
Pismem z dnia 19 października 2006 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. poinformował E. G., iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną bojową i gazową. W uzasadnieniu podniósł, iż powodem wszczęcia postępowania jest nieprzedstawienie przez E. G. aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego oraz naruszenie przez skarżącego obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. Ponadto pismem z dnia 8 listopada Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. poinformował E. G. o wszczęciu postępowania zmierzającego do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną sportową.
W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego do akt sprawy dołączono wydruk z Wojewódzkiego [...] Zbioru Meldunkowego, z którego wynika, iż E. G. w dniu 19 listopada 2001 r. wymeldował się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego R. [...] i w dniu 20 listopada 2001 r. zameldował się w S. [...].
W aktach sprawy znajdują się także pismo z dnia 22 listopada, w którym Miejski Klub Strzelecki Ligi Ochrony Kraju poinformował organ, iż skarżący od 2005 r. nie przejawia żadnej aktywności sportowej. Nie zgłasza się na zawody i treningi, nie reguluje składki członkowskiej i utracił członkowstwo w klubie oraz pismo z dnia 20 listopada 2006 r., którym Okręgowy Związek Strzelectwa Sportowego poinformował organ, że E. G. nie posiada patentu strzeleckiego oraz licencji. Nie bierze udziału w zawodach strzeleckich organizowanych przez OZSS K..
W trakcie postępowania administracyjnego E. G. został przesłuchany w charakterze świadka. Zeznał, że nie przedłożył aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego ponieważ w momencie kiedy otrzymywał pozwolenie na broń nie było takiego przepisu, a później nie dotarł on do niego. Stwierdził, że nie śledzi na bieżąco zmian przepisów. Ponadto dodał, że nie poinformował organu o zmianie miejsca stałego pobytu ponieważ sądził, ze obowiązek ten spoczywa na Wydziale Lokalowym Urzędu Miasta bądź Komendzie w R..
Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał w dniu [...] stycznia 2007 r. decyzję, którą cofnął stronie pozwolenie na broń palną bojową i gazową na podstawie przepisów art. 18 ust. 5 pkt 2 i art. 20 w zw. z art. 15 ust. 4 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 i 268a k.p.a.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z nieprzedstawieniem przez skarżącego przedmiotowych orzeczeń lekarskich oraz naruszenia obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26 ustawy o broni i amunicji, istnieje podstawa do cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął E. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z faktem, iż skarżący nie bierze udziału w zawodach strzeleckich oraz nie przejawia żadnej aktywności sportowej ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.
E. G. wniósł odwołanie od decyzji cofającej mu pozwolenie na broń palną bojową. W uzasadnieniu wskazał, odnośnie zarzutu nieprzedstawienia w terminie orzeczeń lekarskich, że naruszenia, których się dopuścił można było załatwić pozytywnie na etapie postępowania administracyjnego, dając mu możliwość dostarczenia powyższych zaświadczeń w ustalonym przez organ terminie. Odnośnie nie doinformowania organu o zmianie miejsca pobytu stałego wskazał, że miejsce te było organowi znane ponieważ przed wizyta Papieża w Polsce przeprowadzono u niego kontrolę w zakresie przechowywania broni.
Decyzją z dnia [...]kwietnia 2007 r. Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, iż obowiązek przedkładania właściwemu organowi Policji co 5 lat orzeczeń lekarskich i psychologicznych, potwierdzających zdolność do dysponowania bronią przez posiadacza pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej wynika wprost z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. obowiązkiem tym zostali objęci wszyscy (z wyjątkiem osób wskazanych w art. 15 ust. 6), którzy posiadają broń w tym celu, bez względu na to, czy pozwolenie uzyskali na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych czy też na podstawie przepisów aktualnych tj. ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. Wskazał, że ustawodawca nie przewidział dla organów kompetencji umożliwiających im zwolnienie posiadaczy pozwolenia na broń z wykonania tego obowiązku. Co więcej nie zawarł w ustawie żadnych regulacji pozwalających tym organom na odstąpienie od wyegzekwowania orzeczeń. Odnośnie naruszenia obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, organ wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego skarżący zmienił adres pobytu z dniem 19 listopada 2001 r. a zatem termin zawiadomienia właściwego organu mijał z początkiem grudnia 2001 r. Tymczasem o zmianie miejsca zameldowania skarżącego organ dowiedział się z urzędu w październiku 2006 r. fakt ten przesądza w ocenie organu, że strona naruszyła dyspozycję przepisu art. 26 ustawy o broni i amunicji a tym samym spełniła przesłankę do cofnięcia jej pozwolenia na broń, określoną art. 18 ust. 5 pkt. 3 ww. ustawy. Odnosząc się do fakultatywnego charakteru uprawnienia organu do cofnięcia przedmiotowych pozwoleń wynikającego z treści art. 18 ust. 5 pkt 2-3 wskazał, że za powyższym rozstrzygnięciem przemawia interes społeczny. Podniósł, iż obowiązki, których nie dopełnił skarżący wynikają z faktu, że posiadanie broni palnej ma ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Materiał dowodowy potwierdza, że strona ich nie wypełniła, w tym istotnego dla przywołanych wyżej dóbr, jak potwierdzenie stosownymi orzeczeniami, iż może dysponować bronią. Z tych też powodów, w ocenie organu, słusznym i celowym z punktu widzenia interesu społecznego jest pozbawienie strony pozwolenia na broń, a przedstawione przez skarżącego argumenty nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia.
Na powyższą decyzję E. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej unieważnienie. W skardze strona skarżąca ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazała ponadto, że przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy pominięto interes jednostki, uniemożliwiając skarżącemu dostarczenie przedmiotowych orzeczeń lekarskich.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy i nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia prawa.
Stan faktyczny sprawy jest niesporny między stronami. Sporna jest natomiast interpretacja przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.).
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy tj. wydawanych przez upoważnionych – lekarza i psychologa i stwierdzających, że osoba badana nie należy do osób z zaburzeniami psychicznymi, wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, uzależnionych od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych oraz art. 18 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy, który stanowi, iż organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26 powyższej ustawy.
W przedstawionym stanie rzeczy, przy uznaniu, że osoby posiadające pozwolenie na broń bojową obowiązane są raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, potwierdzające, że mogą one dysponować bronią (art. 15 ust. 4 w związku z ust. 3 ustawy), uzasadnione są również konsekwencje przewidziane w art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji. W myśl tego przepisu właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy. Analogiczna sytuacja zachodzi w przypadku naruszenia dyspozycji art. 26 ustawy o broni i amunicji czyli w przypadku niepoinformowania przez osobę posiadającą pozwolenie na broń właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. W tym też przypadku organ na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy może cofnąć przedmiotowe pozwolenie.
W świetle powołanych przepisów decyzja w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną dla celów ochrony osobistej jest decyzją podejmowaną w ramach uznania administracyjnego.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, skoro rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi zawiera elementy uznania administracyjnego, to kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy w należyty sposób zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli (art. 7 k.p.a.), w szczególności na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).
Zdaniem Sądu, granice uznania administracyjnego jakie zostały wyznaczone w tego rodzaju sprawach przepisem art. 18 ust. 5 pkt 2 i 3 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji oraz powołanymi wyżej przepisami ogólnymi art. 7 k.p.a., to znaczy interesem skarżącego i interesem społecznym, nie zostały przez organ orzekający przekroczone, a kwestionowana decyzja nie nosi cech dowolności.
Komendant Główny Policji w W. zgodnie z wymogiem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. wskazał bowiem na przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonująco uzasadnił. Zdaniem Sądu działanie organów Policji było nie tylko legalne, oparte na prawidłowej wykładni przepisów obowiązującej ustawy o broni i amunicji, ale również rzetelne i wolne od arbitralności i dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi przedmiotowej sprawy. Nie zostały, zdaniem Sądu, zatem przekroczone granice uznania administracyjnego. Należy przy tym podnieść, iż organy obu instancji wypełniły obowiązek umożliwienia stronie realizacji swych praw. Pozwoliło to na wydanie decyzji bez naruszenia przepisów proceduralnych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.