VI SA/Wa 1041/04

VI SA/Wa 1041/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Sygn. powiązane
I OSK 584/05 - Wyrok NSA z 2006-03-07
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Stwierdzono wydanie zaskarżonej decyzji  z naruszeniem prawa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie: WSA Magdalena Bosakirska WSA Dorota Wdowiak Protokolant Aleksandra Borowiec – Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego stwierdza, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją decyzje z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...]i Nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa
Uzasadnienie
Skarżąca – Z.Sp. z o.o. z siedzibą w R. wnioskami z dnia [...] lutego 2004 r. o numerach: [...] oraz [...] wystąpiła do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. We wnioskach podała termin przejazdu oraz wskazała, iż przejazd nastąpi z miejscowości S. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwoleniem Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. zezwolił na jeden przejazd z miejscowości S. do miejscowości P. pojazdu nienormatywnego z ładunkiem urządzenie ciągnikiem z naczepą o numerach rejestracyjnych [...] i [...] oraz zezwoleniem Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. zezwolił na jeden przejazd pojazdu nienormatywnego z ładunkiem urządzenie ciągnikiem z naczepą o numerach rejestracyjnych [...]. W zezwoleniach określił trasę przejazdu wskazując m. inn. odcinek drogi nr [...].
W decyzji podał, iż będzie to jednoczesny przejazd trzech zestawów, oraz określił opłaty drogowe za przejazd.
Od tych decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie spraw powyższych zezwoleń, w którym wnosiła o ponowne wyliczenie opłaty drogowej w części dotyczącej trasy przejazdu na odcinku autostrady [...].
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniosek rozpatrzył i wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż opłata drogowa za przejazd pojazdem nienormatywnym jest ustalana w zależności od przejechanych kilometrów po wszystkich drogach publicznych. Opłata ta jest niezależna od opłat za przejazd autostradą, która jest pobierana na podstawie art. 37d ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o krajowym funduszu drogowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192 z późn. zm.).
Na powyższą decyzję Z.Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej niezgodność z prawem, a w szczególności art. 13c ust. 4, 8 i 10 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.). Podnosiła, iż w przypadku wjazdu na teren Polski pojazdu nierormatywnego, opłatę pobiera się przy przekraczaniu granicy państwa, a organem ją pobierającym jest naczelnik urzędu celnego. Gdyby przyjąć, że określona opłata jest prawidłowa to powinna być pomniejszona o przejazd autostradą za którą pobierane są opłaty z tego samego tytułu (przejazd pojazdem nienormatywnym).
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515) ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego parametry przekraczają dopuszczalne, przewidziane dla danej kategorii drogi parametry jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.
Do dnia [...] grudnia 2003 r., zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym na czas nieokreślony i na czas określony w zezwoleniu wydawał starosta, zezwolenia na jednokrotny przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie wydawał Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.
Z dniem 9 grudnia 2003 r. nastąpiła zmiana powyższej ustawy. Ustawa z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953), poprzez art. 3 dodała do art. 64 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym punkt 4 w brzmieniu:
4) na jednokrotny przejazd po drogach krajowych, w wyznaczonym czasie, pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; oraz dodała ust. 4a w brzmieniu:
4a. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, wydaje naczelnik urzędu celnego.
Ustawa wprowadzając nowy rodzaj zezwolenia - zezwolenie na jednokrotny przejazd po drogach krajowych, w wyznaczonym terminie, pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wjeździe do Polski, ustanowiła organ właściwy do wydawania zezwoleń w osobie naczelnika urzędu celnego.
Z wniosku, jaki złożyła skarżąca spółka wynika, iż ubiegała się ona o wydanie zezwolenia (dla przewoźnika [...] - firmy S.) na jednokrotny przejazd pojazdu, który wjeżdżał na terytorium Polski. Ze wskazania trasy przejazdu z miejscowości "S.", w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż pojazd miał wjechać na terytorium Polski z przekroczeniem granicy z Niemcami.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad rozpoznając wniosek o wydanie zezwolenia przekroczył zakres swojej właściwości. Zezwolenie na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego z przekroczeniem granicy państwa przy wjeździe na terytorium Polski powinien wydać naczelnik urzędu celnego.
Wydanie decyzji przez organ nie będący właściwy do jej wydania stanowi naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 1 kpa) dające podstawę do stwierdzenia jej nieważności.
Z kolei przepis art. 156 § 2 kpa stanowi, iż nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Z wywołaniem nieodwracalnego skutku prawnego będziemy mieli do czynienia w wypadku, gdy wykonanie decyzji wywoła takiego rodzaju stan prawny lub stan faktyczny w rzeczywistości społecznej, że nie jest możliwy powrót do stanu pierwotnego (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz 5 wydanie Warszawa 2003, str. 709) .
Wydana decyzja (zezwolenie) została przez stronę wykonana, tj. przejazd pojazdu nienormatywnego już nastąpił. Organ właściwy do wydania takiego zezwolenia (naczelnik urzędu celnego) nie może podjąć decyzji w tym zakresie, bowiem brak możliwości powrotu do stanu pierwotnego, pojazd wjechał już na terytorium Polski.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, co w myśl do art. 156 § 2 kpa wyklucza stwierdzenie jej nieważności.
W myśl art. 145 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przepis art. 156 § 2 kpa wyłącza stwierdzenie nieważności decyzji, która została wydana m. inn. z naruszeniem przepisów o właściwości.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.