VI SA/Wa 1028/24

VI SA/Wa 1028/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Kozłowska
Jakub Linkowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c, art. 200, art. 205 par. 1, art. 209.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 8, art. 189f, art. 189d
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1693
art. 13k ust. 2b, art. 13ia ust. 5, ust. 1, ust. 6, ust. 10, art. 13k ust. 2b.
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Tezy
Obowiązek podania przy rejestracji danych wymienionych w art. 13ia ust. 5 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, w tym danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu (art. 13ia ust.5 pkt 3 lit. a tej ustawy) aktualizuje się gdy dane te nie zostały zgłoszone do centralnej ewidencji pojazdów lub Centralnego Rejestru Danych Podatkowych. A zatem przyjęcie, że na Stronie spoczywał w ogóle obowiązek podania przy rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną numeru rejestracyjnego pojazdu wymaga jednoczesnego wykluczenia aby takie dane zostały już przekazane do wspomnianej ewidencji czy Rejestru. Jak zatem należy wnioskować omawiane tutaj dane są niejako „zaciągane” ze wspomnianej ewidencji czy Rejestru stąd też nie ma obowiązku ich podawania przy rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną.
W konsekwencji, o ile podanie ww. danych (w tym numeru dowodu rejestracyjnego pojazdu) nie było w świetle przywołanych uregulowań wymagane przy dokonywaniu rejestracji (dane te zostały już uwzględnione w ewidencji lub Rejestrze) to brak było podstaw do uznania, że Strona uchybiła obowiązkowi w zarzucanym jej zakresie. Także okoliczność, że dane jakie zostały ujawnione w ewidencji czy Rejestrze były błędne na skutek zaistniałej omyłki pisarskiej (pominięcie jednej litery w numerze rejestracyjnym pojazdu), nie jest okolicznością, która w kontekście zarzucanego Stronie naruszenia z art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o drogach publicznych powinna ją obciążać. Podmiot względem którego prowadzone jest postępowanie administracyjne za czyn wskazany w art. 13k ust. 2b pkt 2 tej ustawy nie odpowiada bowiem za ewentualnie błędnie podany numer rejestracyjny pojazdu na potrzeby ww. ewidencji czy Rejestru ale za podanie niezgodnych ze stanem faktycznym danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy przy dokonywanej rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną.
Na potrzeby uzasadnienia istnienia podstaw do nałożenia na Stronę kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych (numeru rejestracyjnego) pojazdu do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną nieuprawnione jest powoływanie się na uchybienie przez nią obowiązkowi uprzedniego tj. przed rozpoczęciem przejazdu sprawdzenia danych pojazdu wprowadzonych do rejestru. Jest to bowiem odmienny obowiązek od tego, którego niedochowanie zarzucane jest Stronie w rozpoznawanej sprawie i jest zagrożone odrębną sankcją administracyjną za niewykonanie obowiązku aktualizacji danych w rejestrze (zob. art.13ia ust. 10 w związku z art.13k ust. 2d ustawy o drogach publicznych).
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 16 lutego 2023 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] lutego 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ" lub "GITD"), oparciu o art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz., 775 ze zm., dalej: "Kpa"), art. 13ia ust. 5 pkt 3, art. 13ib ust. 1 pkt 1, art. 13ib ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 2b pkt 2 oraz art. 13l ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1693) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 32 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.) utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2023r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 zł na A. B. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") za naruszenie obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych pojazdu lub zespołu pojazdów oraz numeru referencyjnego urządzenia wykorzystywanego w pojeździe do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 3 listopada 2021r.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu 5 maja 2022 r. o godz. 11:30 na płatnym odcinku drogi krajowej w miejscowości [...] inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli mobilnej pojazd samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Na podstawie danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym oraz danych uzyskanych z CEPiK ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 12 000 kg. Ponadto ustalono, że pojazd samochodowy został zarejestrowany jako ciągnik samochodowy, a jego właścicielem w chwili powstania naruszenia był A. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...]. W toku przeprowadzonych czynności ustalono, iż do pojazdu samochodowego o ww. nr rej. przypisane jest urządzenie pokładowe o nr biznesowym [...].
Organ zważył, że w systemie ETOLL zarejestrowano 3 listopada 2021 r. o godzinie 10:42 naruszenie polegające na wprowadzeniu do rejestru uiszczających opłatę danych niezgodnych ze stanem faktycznym albowiem dane wprowadzone do rejestru to numer rejestracyjny pojazdu [...] zaś dane prawidłowe to numer rejestracyjny pojazdu [...]. Przebieg i ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z 5 maja 2022 r.
Pismem z 1 lipca 2022r. (doręczonym Stronie 4 lipca 2022r.) Organ zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zarejestrowanego naruszenia podczas ww. przejazdu.
Pismem, które wpłynęło do siedziby Organu w dniu 13 lipca 2022 r., Strona złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, iż nie zgadza się ze stwierdzonym naruszeniem, a do wszystkich zgłoszonych przez nią do nowego systemu poboru opłat pojazdów zostały przedłożone stosowne dokumenty, dane zostały wpisane zgodnie z danymi widniejącymi w dowodzie rejestracyjnym. Strona wskazała, że system sam wczytał dane na podstawie numeru VIN pojazdu, zaś ona nie miała wpływu na ich treść.
GITD uznał, że korzystający z drogi publicznej w dniu 3 listopada 2021 r. naruszył obowiązek wprowadzenia do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną danych zgodnych ze stanem faktycznym, dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu podlegającego obowiązkowi uiszczenia opłaty. Konsekwencją tego było nałożenie na Stronę, mocą decyzji z [...] lutego 2023r. kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł, stosownie do treści art. 13k ust. 2b pkt 2 ustawy o drogach publicznych.
Na skutek złożonego przez Stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD ponownie rozpoznając sprawę przyjął, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został błędnie zarejestrowany w systemie jako pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Na podstawie ww. danych z Elektronicznego Systemu Poboru Opłat e-TOLL ustalono również, że zmiana danych pojazdu z numeru rejestracyjnego [...] na prawidłowy [...] miała miejsce w dniu 5 maja 2022r. o godzinie 13:45:00, tj. po odnotowanym naruszeniu.
Organ podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z 5 lipca 2023r. wynika, że w ww. dniu odcinek drogi krajowej nr [...] [...] (granica państwowa) - węzeł [...] był oznakowany tabliczkami T-34. Znaki informujące o konieczności uiszczania opłaty elektronicznej były umieszczone prawidłowo. Ponadto, wskazane w piśmie zarządcy drogi przeprowadzone kontrole ustawienia tabliczek T-34 nie wykazały w tym zakresie nieprawidłowości.
Organ ponownie rozpoznając sprawę stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie, w dniu naruszenia tj. 3 listopada 2021 r. o godzinie 10:42 kontrolowany pojazd poruszał się po płatnych odcinkach dróg krajowych z naruszeniem obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych pojazdu, gdyż został zarejestrowany w systemie e-Toll jako pojazd o numerze rejestracyjnym [...], a zgodnie z dokumentami okazanymi podczas kontroli mobilnej, przedmiotowy pojazd powinien być zarejestrowany jako pojazd o numerze rejestracyjnym [...].
GITD podniósł, że istotnym jest, że w systemie e-Toll figurowały dane niezgodne ze stanem faktycznym tj. kontrolowany pojazd został zarejestrowany pod numerem rejestracyjnym [...], a powinien być zarejestrowany jako pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Organ podkreślił, że Strona jest odpowiedzialna za nieprawidłowe wprowadzenie numeru rejestracyjnego pojazdu. Przed rozpoczęciem korzystania z dróg płatnych powinna sprawdzić dane pojazdu wprowadzone do SPOE KAS. GITD podniósł, że rejestracji pojazdów, aktualizacji i zmian ich danych w systemie e-TOLL można dokonać bez wychodzenia z domu, poprzez zalogowanie się użytkownika do konta w systemie. Jednak Strona wprowadziła nieprawidłowe dane dotyczące błędnego numeru rejestracyjnego ww. pojazdu do systemu, a tym samym zaprzestała naruszania stwierdzonego prawa dopiero po przeprowadzeniu kontroli mobilnej. Gdyby pojazd Strony nie został zatrzymany do kontroli mobilnej, to strona nadal naruszałaby ten obowiązek.
GITD jednocześnie zważył, że Strona powołała się na okoliczność, że system zaczytywał dane pojazdu z systemu CEPiK i sam przypisywał go do kategorii pojazdu, który był zgodny. Skarżący podkreślił przy tym, iż nie miał wpływu na ich treść i nie mógł ich edytować. W odpowiedzi na powyższe Organ stwierdził, że na podstawie informacji pobranych z systemu CEPiK ustalono, że w systemie tym zgłoszono pojazd o numerze rejestracyjnym [...] i o numerze VIN: [...].
Podsumowując, Organ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona za naruszenie obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną tj. numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu zgodnie z art. 13ia ust. 5 pkt 3, art. 13ib ust. l pkt 1, art. 13ib ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, a nie z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.
Jak uznał Organ, w sytuacji gdy Strona z jakiś powodów nie wprowadziła do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną prawidłowych danych pojazdu przed wykonaniem przejazdu, winna była zrezygnować z poruszania się płatnymi odcinkami dróg krajowych. Wykonując przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej bez wypełnienia powyższego obowiązku sama naraziła się na konsekwencje wynikające z naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.
Organ uznał również, że okoliczności podniesione przez Skarżącego nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary lub umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wskazane przez stronę okoliczności faktyczne nie wypełniają bowiem przesłanek, o których mowa w art. 189e Kpa i art. 189f § 1 Kpa. Podstawowym obowiązkiem korzystającego z płatnych odcinków dróg krajowych jest posiadanie zgodnych danych pojazdów w systemie e-ToIl ze stanem faktycznym, jeżeli strona takowego obowiązku nie dopełniła, nie można w żadnej mierze stwierdzić, że waga naruszenia prawa była znikoma. Ponadto, jak uznał Organ, naruszenie nie miało charakteru jednorazowego naruszenia obowiązku i polegało na wprowadzeniu do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną niezgodnych ze stanem faktycznym danych pojazdu dotyczących numeru referencyjnego kontrolowanego pojazdu. Strona w żaden sposób nie może usunąć naruszonego prawa.
W tym stanie rzeczy GITD uznał za zasadne utrzymanie decyzji I instancji w mocy.
Skarżący, kwestionując prawidłowość podjętego przez Organ rozstrzygnięcia, zaskarżył jego decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucił Organowi, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia:
1. prawa materialnego, w tym art. 92 c oraz art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 58 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie;
2. prawa procesowego:
– art. 6, art. 7 w związku z art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zignorowanie wyjaśnień złożonych w toku prowadzonego postępowania,
– art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8 art. 11 oraz art. 15 Kpa polegające na dowolnym ustaleniu stanu faktycznego i nie odniesieniu się do zaoferowanego dowodu w postaci uiszczenia opłaty na rzecz Krajowego Funduszu Drogowego,
– art. 189d Kpa z uwagi na to, że jest niezgodna z ustawowymi dyrektywami nałożenia kary pieniężnej,
– art. 189 f Kpa poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że do zgłoszenia zostały przedłożone wszystkie stosowne dokumenty. Dane auta zostały wprowadzone zgodnie z dowodem rejestracyjnym. Przy rejestracji wpisywano dane z dowodu rejestracyjnego. System wymagał jedynie nr VIN pojazdu. I taki został wprowadzony. System sam zaczytywał dane pojazdu z systemu CEPiK i sam przypisywał go do kategorii pojazdu, który był zgodny. Skarżący podkreślił, że nie miał wpływu na ich treść i nie mógł ich edytować. System nie wymagał żadnych innych dokumentów. Zdaniem Strony, Organy doskonale o tym wiedzą ponieważ system w tamtym czasie borykał się z wieloma problemami i nie był wydolny. Skarżący podniósł, że Organ w uzasadnieniu w ogóle o tym nie wspomina, iż złożył takie wyjaśnienia. Podkreślił, że wprowadzenie danych odbywało się tylko i wyłącznie na podstawie wprowadzenia numeru VIN pojazdu. Zwrócił uwagę na to, że jako użytkownik czyli osoba wprowadzająca dane nie miał możliwości edytowania numeru rejestracyjnego. Skarżący podniósł, że jego zdaniem, jako przewoźnik dokonał prawidłowej rejestracji pojazdów. Na jego koncie znajdowały się środki do poboru opłat i były z niego pobieranie .W jego ocenie do żadnego naruszenia nie doszło a jest to jedynie wina sytemu rejestracji e-toll oraz CEPiK. Podkreślił, że system sam zaczytywał dane w oparciu o podany nr VIN z systemu CEPiK. Nie żądał ode niego przedłożenia innych dokumentów przy rejestracji. Potwierdzeniem tej sytuacji są umorzenia postępowań, które dołączono w odwołaniu.
Skarżący przyznał, że faktycznie po kontroli 5 maja 2022r. zmienił te dane gdyż nie zdawał sobie sprawy, że wprowadzony numer jest błędny. Podkreślił, że na jego koncie znajdowały się środki do poboru opłat i były z niego pobieranie dla pojazdu o nr VIN [...]. Jego zdaniem, skoro numer VIN był poprawny nie powinno dojść do naruszenia. Nie miał świadomości, że mogło dojść do pomyłki w numerze rejestracyjnym.
Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie poprzedzającego ją postepowania administracyjnego.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko, jakiemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnianie.
Istota postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej sprowadza się do ustalenia, czy doszło do naruszenia prawa i czy na stronę względem której prowadzone jest to postępowanie powinna zostać nałożona sankcja za to naruszenie.
Mocą zaskarżonej decyzji Organ nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł stwierdzając, że dopuściła się naruszenia polegającego na wprowadzeniu do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną niezgodnych ze stanem faktycznym danych pojazdu a mianowicie wprowadzone do rejestru dane obejmowały numer rejestracyjny pojazdu [...] w sytuacji gdy prawidłowy numer rejestracyjny pojazdu to [...]. W tym stanie rzeczy Organ uznał, że znajdzie zastosowanie przepis art. 13k ust.2b pkt 2 w związku z art. 13ia ust. 5 pkt 3 ustawy o drogach publicznych.
Zgodnie z art. 13ia ust. 1 ustawy o drogach publicznych "w celu uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany dokonać rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną. Rejestracji nie dokonuje się w przypadku uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem usługi EETS".
Jak natomiast stanowi art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit a ustawy o drogach publicznych "Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu, dokonując rejestracji, o której mowa w ust. 1, podaje: (...)
3) dane pojazdu samochodowego, w szczególności:
a)numer rejestracyjny,(...)"
W ocenie Sądu przypisanie Stronie naruszenia w postaci wprowadzenia do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną niezgodnych ze stanem faktycznym danych pojazdu powinno zostać poprzedzone analizą przepisów prawa regulujących zasady wprowadzania danych do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną i następnie odniesienie jej do niewadliwie ustalonych okoliczności sprawy i rozsądzenie, czy zasadnym jest przyjęcie, że strona dopuściła się zarzucanego jej naruszenia.
GITD przedstawiając podstawę prawną podejmowanego rozstrzygnięcia pominął jednak te przepisy prawa, które w światle przypisywanego Stronie naruszenia, jak i podnoszonych przez nią twierdzeń co do okoliczności faktycznych zaistniałych w toku dokonywanej rejestracji, miały w ocenie Sądu znaczenie zasadnicze.
Jak bowiem stanowi art. 13ia ust. 6 ustawy o drogach publicznych dokonując rejestracji, o której mowa w ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu podaje dane, o których mowa w ust. 5 pkt 3, jeżeli dane te nie zostały zgłoszone do centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, lub Centralnego Rejestru Danych Podatkowych, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.
Mając na uwadze powyższe należy zatem wnioskować, że obowiązek podania przy rejestracji danych wymienionych w art. 13ia ust. 5 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, w tym danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu (art. 13ia ust.5 pkt 3 lit. a tej ustawy) aktualizuje się gdy dane te nie zostały zgłoszone do centralnej ewidencji pojazdów lub Centralnego Rejestru Danych Podatkowych. A zatem przyjęcie, że na Stronie spoczywał w ogóle obowiązek podania przy rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną numeru rejestracyjnego pojazdu wymaga jednoczesnego wykluczenia aby takie dane zostały już przekazane do wspomnianej ewidencji czy Rejestru. Jak zatem należy wnioskować omawiane tutaj dane są niejako "zaciągane" ze wspomnianej ewidencji czy Rejestru stąd też nie ma obowiązku ich podawania przy rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną.
W konsekwencji, o ile podanie ww. danych (w tym numeru dowodu rejestracyjnego pojazdu) nie było w świetle przywołanych uregulowań wymagane przy dokonywaniu rejestracji (dane te zostały już uwzględnione w ewidencji lub Rejestrze) to brak było podstaw do uznania, że Strona uchybiła obowiązkowi w zarzucanym jej zakresie. W ocenie Sądu także okoliczność, że dane jakie zostały ujawnione w ewidencji czy Rejestrze były błędne na skutek zaistniałej omyłki pisarskiej (pominięcie jednej litery w numerze rejestracyjnym pojazdu), nie jest okolicznością, która w kontekście zarzucanego Stronie naruszenia z art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o drogach publicznych powinna ją obciążać. Podmiot względem którego prowadzone jest postępowanie administracyjne za czyn wskazany w art. 13k ust. 2b pkt 2 tej ustawy nie odpowiada bowiem za ewentualnie błędnie podany numer rejestracyjny pojazdu na potrzeby ww. ewidencji czy Rejestru ale za podanie niezgodnych ze stanem faktycznym danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy przy dokonywanej rejestracji w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną.
Zdaniem Sądu, na potrzeby uzasadnienia istnienia podstaw do nałożenia na Stronę kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wprowadzenia prawidłowych danych (numeru rejestracyjnego) pojazdu do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną nieuprawnione jest powoływanie się na uchybienie przez nią obowiązkowi uprzedniego tj. przed rozpoczęciem przejazdu sprawdzenia danych pojazdu wprowadzonych do rejestru. Jest to bowiem odmienny obowiązek od tego, którego niedochowanie zarzucane jest Stronie w rozpoznawanej sprawie i jest zagrożone odrębną sankcją administracyjną za niewykonanie obowiązku aktualizacji danych w rejestrze (zob. art.13ia ust. 10 w związku z art.13k ust. 2d ustawy o drogach publicznych).
Zdaniem Sądu, Organ wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał koniecznych ustaleń faktycznych pomimo, że Strona w toku postępowania administracyjnego podnosiła, że nie było od niej wymagane przy rejestracji podanie numeru rejestracyjnego pojazdu a jedynie jego numeru VIN. W aktach sprawy brak dokumentów potwierdzających bądź wykluczających konieczność zastosowania art. 13ia ust. 6 ustawy o drogach publicznych w odniesieniu do dokonywanej przez Stronę rejestracji. GITD wydając zaskarżoną decyzję nie podjął zatem próby wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy tj. tych okoliczności, których zaistnienie determinowało odpowiedzialność administracyjnoprawną Skarżącego za naruszenie, o którym mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o drogach publicznych.
Z tego też względu Sąd stwierdza, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji Organ dopuścił się naruszenia przepisów regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego tj. art. 7, art. 77§ 1, art. 80 Kpa i w konsekwencji art. 107 § 3 Kpa, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O ile bowiem okazałoby się, że Skarżący nie był zobligowany do podania przy rejestracji numeru rejestracyjnego pojazdu, w świetle art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit a w związku z art. 13ia ust. 6 ustawy o drogach publicznych, to nie zaistniały też podstawy do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 2b pkt 2 ustawy. W takim przypadku GITD powinien prowadzone postępowanie administracyjne umorzyć w oparciu o art. 105 §1 Kpa z uwagi na brak czynu zagrożonego karą pieniężną. Podjęcie przez Organ skarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem przywoływanych przez Stronę okoliczności związanych z dokonywaną rejestracją (tj. wyłączenie konieczności podania numeru rejestracyjnego pojazdu), w świetle dokonanej powyżej przez Sad wykładni przepisów prawa regulujących powyższy obowiązek czyni zasadnym także zarzut naruszenia art. 8 § 1 Kpa.
Sądowi z urzędu wiadomo, że względem Strony toczyły się także inne postępowania administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit a ustawy o drogach publicznych poprzez wprowadzenie do rejestru uiszczających opłatę danych niezgodnych ze stanem faktycznym tj. wprowadzenie numeru rejestracyjnego pojazdu [...] zamiast prawidłowego numeru rejestracyjnego pojazdu [...] (vide sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1023/24, VI SA/Wa 1024/24, VI SA/Wa 1025/24, VI SA/Wa 1026/24, VI SA/Wa 1027/24).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko tego Sądu przyjęte w uzasadnieniu wyroku z 22 maja 2024r. o sygn. akt VI SA/Wa 638/24 opierające się stwierdzeniu, że regulacja prawna przyjęta w art. 13ia ust.5 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 2b pkt 2 ustawy o drogach publicznych wskazuje na jednorazowy charakter naruszenia obowiązku podania w rejestrze danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 ustawy w przypadku ich nieprawidłowego podania i w konsekwencji jednorazowy charakter grożącej za to kary pieniężnej. Skoro zaś naruszenie nie ma charakteru ciągłego to w przypadku stwierdzenia jego zaistnienia, zgodnie z przedstawionym powyżej stanowiskiem Sądu, Organ winien rozważyć zastosowanie w sprawie art. 13n ust. 1 ustawy o drogach publicznych.
Sąd podkreśla, że zupełnie odrębną kwestią jest przejazd płatnym odcinkiem drogi publicznej pojazdem samochodowych podlegającym opłacie elektronicznej i związany z tym przejazdem obowiązek jej uiszczenia, a odrębną – obowiązek dokonania rejestracji, o którym mowa w art. 13ia ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Nieuprawnione jest powiązanie wynikającego z art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy obowiązku podania prawidłowych danych dotyczących numeru rejestracyjnego spornego pojazdu, z konkretnymi przejazdami spornego pojazdu płatnym odcinkiem drogi publicznej i przyjęcie, że zaistniały podstawy do nakładania na Skarżącego kar pieniężnych za każdy przejazd, podczas którego w rejestrze, o którym mowa w art. 13ia ust. 1 ustawy widniał niepełny numer rejestracyjny spornego pojazdu. Taka interpretacja w żaden sposób nie wynika z art. 13ia ust. 5 w związku z art. 13k ust. 2b ustawy o drogach publicznych. W sytuacji zatem gdy w świetle poczynionych przez Organ ustaleń faktycznych, zgodnie z prezentowanym powyżej poglądem prawnym dotyczącym obowiązku podania do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną numeru rejestracyjnego pojazdu zasadnym okaże się nałożenie na Stronę kary pieniężnej, to naruszenie tego rodzaju należy postrzegać w kategorii naruszenia jednorazowego, za które może zostać nałożona jednokrotnie kara pieniężna. Organ nie jest uprawniony do multiplikacji tego naruszenia w oparciu o każdy stwierdzony przypadek przejazdu dokonanego w okresie gdy numer rejestracyjny pojazdu ujawniony w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną był nieprawidłowy. Zupełnie odrębną kwestią jest bowiem przejazd płatnym odcinkiem drogi publicznej pojazdem podlegającym opłacie elektronicznej i związany z tym przejazdem obowiązek jej uiszczenia, a odrębną – obowiązek dokonania rejestracji, o którym mowa w art. 13ia ust. 1 ustawy o drogach publicznych.
Sąd dodatkowo zauważa, że w przypadku rozpoznawanej sprawy, jak i w każdej ze spraw ze skarg Strony na decyzje GITD, prowadzonych pod wspomnianymi powyżej sygnaturami sądowymi, wydana została decyzja ostateczna w tej samej dacie ([...] luty 2024r.). O ile zatem, w następstwie uzupełnienia przez Organ ustaleń faktycznych sprawy okaże się, że Skarżący uchybił obowiązkowi podania danych z art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o drogach publicznych zgodnych ze stanem faktycznym, to na Stronę nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za naruszenie tego obowiązku. W takim przypadku wymierza się jedną karę pieniężną za uchybienie temu obowiązkowi a nie wiele kar pieniężnych jak to przyjął Organ tj. za każdy przejazd podczas którego w rejestrze, o którym mowa w art. 13ia ust. 1 ustawy widniały nieprawidłowe dane dotyczące numeru rejestracyjnego pojazdu (art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o drogach publicznych).
Organ rozpatrując ponownie sprawę uwzględni powyższe stanowisko Sądu i rozważy, czy w świetle okoliczności faktycznych sprawy i dokonanej wykładni art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit a w związku z art. 13ia ust. 6 ustawy o drogach publicznych, zasadne jest nałożenie na Stronę kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 2b pkt 2 tej ustawy.
Za niezasadne natomiast Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym albowiem przepisy tej ustawy nie mogły tutaj mieć zastosowania. W tej sprawie GITD rozstrzygał w oparciu o postanowienia ustawy o drogach publicznych. Zarzut skargi związany z niezastosowaniem instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (art. 189f Kpa) należy postrzegać za co najmniej przedwczesny z racji niepewności co do samego faktu dopuszczenia się przez Stronę zarzucanego jej naruszenia prawa. Przepis art. 189d Kpa także nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Już niezależnie od tego, czy w ogóle doszło do naruszenia to kara pieniężna nakładana na podstawie art. 13k ust. 2b pkt 2 ustawy o drogach publicznych jest karą pieniężną określoną przez ustawodawcę w sztywnej wysokości 1500 zł i nie podlega miarkowaniu zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 189d Kpa.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024r. poz. 935, dalej "Ppsa") zaskarżoną decyzji i utrzymaną nią w mocy decyzję I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 Ppsa zasadzając od Organu na rzecz Skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.