VI SA/Wa 1021/11

VI SA/Wa 1021/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Urszula Wilk
Symbol z opisem
6310 Wytwarzanie   i   obrót    bronią    i        amunicją
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II OSK 177/12 - Wyrok NSA z 2013-05-22
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 117 poz 1007
art. 10 uswt. 2 pkt 1 i 2, ust. 4, art. 19, art. 11 ust. 2, art. 17 uat. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 106 par. 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr PA [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10m ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, po rozpoznaniu zażalenia E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] negatywnie opiniujące wniosek o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego- utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji.
Postanowienie powyższe wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] pismem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o wydanie opinii, o której mowa w art. 10 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, w związku z postępowaniem o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego dla E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (obecnie siedziba przedmiotowej spółki znajduje się w B.), dalej zwaną stroną skarżącą. Do pisma załączono wniosek strony skarżącej o wydanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, podpisany przez J. S. (Kierownika [...] w B.) i J. S. (Kierownika [...] w B.), wraz z załącznikami. Wśród załączników znajdowały się m.in. pełnomocnictwa uprawniające J. S. i J. H. do reprezentowania strony skarżącej przed organami nadzoru górniczego, oraz oświadczenie o wskazaniu zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy ww. osób do reprezentowania strony skarżącej przez organami nadzoru górniczego. Wszystkie te dokumenty zostały podpisane przez prezesa zarządu skarżącej spółki A. B. oraz jej prokurenta C. D.
Postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2010 r. negatywnie zaopiniowano wniosek strony skarżącej wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. W uzasadnieniu wskazano, iż osoby które podpisały wniosek i posiadały pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przez organami nadzoru górniczego – tj. J. S. i J. H., posiadają pozytywną opinię z miejsca zamieszkania oraz nie figurują w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Jednakże jak wynika z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego organem uprawnionym do reprezentacji skarżącej spółki jest Zarząd Spółki, w skład którego wchodzi Prezes Zarządu w osobie A. B. Prokurentem Spółki jest C. D. Zgodnie z danymi zawartymi w ww. rejestrze spółka nie posiada ustanowionych pełnomocników. Z posiadanych informacji wynika, że dane Prezesa skarzącej spółki A. B. figurują w Krajowym Rejestrze Karnym. Wyrokiem Sądu Rejonowego w D. sygn. akt. [...] został on skazany z art. 271 § 1k.k. art. 58 § 3 k.k. na karę grzywny w wysokości 150 stawek po 10 zł. Aktualnie wobec niego Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] prowadzi pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w [...] (sygn. akt [...]), postępowanie przygotowawcze (sygn. akt. [...]) z art. 258 § 1 k.k, art. 273 § 1 i 3 k.k., art. 299 § 1 i § 5 k.k. Ponadto, jak ustalono dane prokurenta przedmiotowej spółki – C. D. - również figurują w Krajowym Rejestrze Karnym. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt. [...] została skazana z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę grzywny w wysokości 60 stawek po 10 zł.
Zdaniem organu I instancji osoby reprezentujące spółkę, która ubiega się o udzielenie zezwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego powinny posiadać nieskazitelną opinię i powinny przestrzegać porządku prawnego. Toczące się wobec Prezesa Zarządu spółki postępowanie karne o popełnienie przez niego przestępstwa umyślnego oraz wcześniejsze skazanie go jak i Prokurenta spółki za przestępstwo umyślne wyklucza poręczenie przez organ opiniujący, że przedmiotowy wniosek o wydanie zezwolenia dla strony skarżącej zasługuje na pozytywną opinię.
Strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie organu I instancji, wnosząc o uchylenie postanowienia I instancji. Strona skarżąca podniosła, że wniosek o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku publicznego podpisali J. S. i J. H. na postawie stosownego pełnomocnictwa. Ustanowiony pełnomocnik osoby prawnej nie może być wpisany do rejestru, w którym zarejestrowany jest podmiot udzielający pełnomocnictwa, gdyż nie przewidują tego żadne obowiązujące przepisy. Ponadto wskazała, że jeśli o ww. pozwolenie ubiega się osoba prawna, ustawa o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego nie wymaga sprawdzenia, czy osoby wchodzące w skład organu zarządzającego spełniają warunki określone w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. d omawianej ustawy, tym bardziej że art. 14 ust. 2 pkt 4 ustawy odnosi się do przedsiębiorców będących osobami fizycznymi. Skarżąca podniosła, że jego pełnomocnicy – J. S. i J. H. - zostali zgłoszeni w Okręgowym Urzędzie Górniczym w [...] jako osoby, które bezpośrednio będą zajmować się w przedsiębiorstwie materiałami wybuchowymi, nabywać je, dysponować nimi i rozdzielać innym upoważnionym pracownikom stosownie do potrzeb związanych z wydobywaniem kopalin. Powyższe osoby zostały pozytywnie zweryfikowane przez organ Policji, a zatem nie ma przeszkód, żeby organ wydał pozytywną opinię w zakresie wniosku strony skarżącej o wydanie pozwolenia.
Skarżąca podkreśliła, że opinia o której mowa w art. 10 ust. 4 ww. ustawy w zamiarze ustawodawcy nie jest opinią mającą na celu zbadanie tylko stanu prawnego sprawy, lecz opinią, która powinna również udzielić odpowiedzi na pytanie, czy wnioskodawca spełnia wymagania techniczne, aby móc dysponować w swoim przedsiębiorstwie materiałami wybuchowymi przeznaczonymi do użytku cywilnego (w niniejszym przypadku do wydobywania kopalin ze złóż). Tymczasem organ I instancji w niniejszej sprawie ograniczył się wyłącznie do zbadania warunków formalnych określonych w art. 17 ww. ustawy.
Organ odwoławczy, tj. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu zażalenia utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ podkreślił, dostęp do materiałów wybuchowych ma ścisły związek z bezpieczeństwem państwa i porządku publicznego (wymaga on pozwolenia organu administracji publicznej, wyrażonego decyzją administracyjną), a opinia organu Policji stanowi swoistą rekomendację, iż działalność podmiotu, któremu pozwolenie ma być udzielone, nie będzie zagrażać bezpieczeństwu publicznemu. W rozpatrywanej sprawie niewątpliwe jest, iż przeciwko osobie, która jest prezesem zarządu spółki, toczy się postępowanie karne o uczestniczenie w grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na poświadczaniu nieprawdy w dokumentach finansowo-księgowych, przestępstw skarbowych oraz prania środków pieniężnych pochodzących z przestępczej działalności grupy, przy czym z popełniania tych przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu. Ponadto zarówno prezes zarządu jak i prokurent są osobami skazanym prawomocnymi wyrokami za popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Fakt ten, w ocenie organów Policji, uniemożliwia wydanie pozytywnej opinii. Osoby reprezentujące przedsiębiorstwo ubiegające się o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, powinny posiadać nieskazitelną opinię i przestrzegać porządku prawnego ze względu na szczególny charakter tych materiałów. Nieposzlakowana opinia takich osób ma rekomendować spółkę, iż będzie ona prowadzić gospodarkę materiałami wybuchowymi w sposób niezagrażający bezpieczeństwu państwa i obywateli. Tymczasem prezes zarządu mający z racji zajmowanego stanowiska personalny wpływ na pracowników spółki prowadzących dokumentację i dysponujących materiałami wybuchowymi jest skazany za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów i aktualnie stoi pod zarzutem dokonywania przestępstw związanych z wiarygodnością dokumentów prowadzonej przez siebie w przeszłości firmy i zlecanie podległym pracownikom ich księgowania. Osoba taka nie daje gwarancji, iż w spółce w której jest prezesem gospodarka materiałami wybuchowymi prowadzona będzie zgodnie z literą prawa. Nie daje jej także prokurent spółki, skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Nie bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia pozostaje także fakt, iż wspólnik, który posiada większościowy pakiet udziałów w spółce i w związku z tym może wpływać na skład jej zarządu i wywierać personalne naciski na podejmowane w spółce decyzje, jest osobą, która stoi pod zarzutem kierowania grupą przestępczą popełniającą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przestępstwa związane także z fałszerstwem dokumentów, a członkiem tej grupy był prezes zarządu spółki.
Odnosząc sie do zarzutów zawartych w zażaleniu organ odwoławczy podniósł, że wnioski o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów dla spółek, we władzach których zasiadają osoby podejrzane o popełnienie przestępstwa albo prawomocnie skazane za przestępstwa umyślne nie zasługują na pozytywną opinię. Prezes zarządu i prokurent podmiotu gospodarczego mają taki sam wpływ na prowadzenie działalności spółki, jak pełnomocnicy (z dokumentów nie wynika, aby mieli oni ograniczony wpływ na prowadzenie spraw spółki lub zostali go pozbawieni).
E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie uchylenie postanowień obydwu instancji i umorzenie postępowania w sprawie.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego poprzez oparcie się w wydanej opinii na przesłankach innych niż wskazane w art. 17 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;
2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust 4 w zw. z art. 19 ww. ustawy poprzez błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść postanowienia, a polegający na przyjęciu, iż członkowie organu osoby prawnej (skarżącej) są osobami mającymi zajmować się w przedsiębiorstwie (tu: zakładzie górniczym) materiałami wybuchowymi;
3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 11 ust 2 w zw. z art. 10 ust 4 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego poprzez jego interpretację rozszerzającą polegającą na przyjęciu, iż opiniowaniu podlegają nie tylko przedsiębiorcy, ale również osoby, wchodzące w skład jej organu oraz wspólnicy takiego przedsiębiorcy;
4. naruszenie art. 6 k.p.a i art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w oparciu o przesłanki nieznane ustawie i z przekroczeniem granic prawa;
5. naruszenie art. 32 Konstytucji poprzez dyskryminację skarżącej
i jej organów.
Strona skarżąca wskazała, że żaden z organów nie wypowiedział się, czy wysystępują okoliczności w zakresie przesłanek wskazanych w art. 17 ww. ustawy (m.in. zagrożenie obronności, bezpieczeństwo państwa, porządku publicznego, środowiska), a także nie wskazano intersu publicznego, który mógłby być zagrożony czy wręcz naruszony poprzez wydanie zezwolenia skarżącej, czy też strona skarżąca nie spełnia warunków dom uzyskania zezwolenia, o których mowa a art. 11 ust. 2 ww. ustawy.
Strona skarżąca wskazała, że kwestia karalności czy tez niekaralności przedsiebiorcy dotyczy przedsiębiorcy, który jest osobą fzyczną (art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy) a nie przedsiebiorcy, który osobą fizyczną nie jest. W tym drugim przypadku przedsiebiorca ma zatrudniać osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19 w zakresie dostepu do materiałów wybuchowych, a zatem osoby wskazane we wniosku skarżącej jako mające zajmować się materiałami wybuchowymi.
Zdaniem strony skarżącej powyższe wskazuje na dyskryminację przedsiebiorcy z uwagi na nieznane prawu i stronie skarżącej przesłanki, a w szczególności do eliminacji skarżącej spółki z rynku poprzez uniemożliwienie jej prowaqdzenia działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin (węgla kamiennego) mimo uzyskania stosownej koncesji, bowiem warunki tej koncesji nie mogą zostać spełnione.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Strona skarżąca w pismach procesowych z dnia 23 maja 2011 r. i 1 sierpnia 2011 r. wskazała, że [...] prowadzi wydobycie węgla na pokładzie [...] zaliczonym do III stopnia zagrożenia tąpaniami, a zatem dla realizacji bezpieczeństwa robót górniczych wymagane jest spełnienie przepisów prawa geologiczno-górniczego. Uzyskane zezwolenie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. na odstępstwo od wymagań obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych (Dz. U. z 2002 r. nr 139, poz. 1169 z późn. zm.) dotyczy m.in. prowadzenia robót eksploatacyjnych (drążenia wyrobisk korytarzowych) na odcinkach występowania wzmożonych naprężeń, z zastosowaniem aktywnej profilaktyki tąpniowej za pomocą strzelań wstrząsowych. Brak posiadania pozwolenia nabywanie materiału wybuchowego uniemożliwi prowadzenie eksploatacji złoża, a konsekwencji pociągnie za sobą likwidację zakładu i pozbawienie pracy ok. 230 pracowników.
Organ ustosunkował się do powyższych argumentów w piśmie z dnia 15 lipca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., którym negatywnie zaopiniowano - w związku z prowadzonym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] postępowaniem administracyjnym – wniosek o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.
Postępowanie, w którym wydano postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zostało wszczęte w związku z prowadzonym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] postępowaniem administracyjnym w rozpoznania wniosku strony skarżącej o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego .
Zgodnie z art. 10 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117 poz. 1007 z późn. zm.), pozwolenie na nabywanie lub przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin oraz wydobywania kopalin ze złóż wydaje, odmawia jej wydania lub je cofa dyrektor okręgowego urzędu górniczego. W myśl art.10 ust. 4 tej ustawy przed wydaniem pozwolenia ww. organ zasięga opinii właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji.
Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż w sprawie omawianego pozwolenia zasięgnięcie opinii komendanta wojewódzkiego Policji jest obligatoryjne.
Opinia, o jakiej mowa w ww. przepisie, wydawana jest w trybie art. 106 k.p.a. Stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje organ Policji, nie rozstrzyga więc o istocie sprawy ani nie kończy jej w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma jedynie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] w drodze decyzji administracyjnej. Opinia, o ile szczególny przepis prawa nie nadaje jej innego charakteru, jest tylko oceną grupy faktów przy użyciu ustawowych lub subiektywnych kryteriów opiniującego, która co do zasady nie wiąże organu ostatecznie rozstrzygającego sprawę co do meritum, a więc w przedmiocie cofnięcia koncesji. Jest tylko jednym z elementów materiału dowodowego w sprawie administracyjnej, podlegającym takiej samej ocenie, jak pozostałe dowody (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie 2794/00). Organ prowadzący postępowanie w sprawie omawianego pozwolenia może korzystać z tego materiału dopiero wtedy, gdy nie ma wątpliwości co do jego treści, ani że treść ta nie ulegnie zmianie. Innymi słowy, opinia w takiej sprawie niczego jeszcze nie przesądza. Ostateczna decyzja należy do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], który zobowiązany jest ocenić ją jako dowód w sprawie, przy rozważeniu wszystkich argumentów, w tym podnoszonych przez skarżącego i dokonać swobodnej ich oceny według zasad określonych przepisami postępowania administracyjnego.
W orzecznictwie NSA przyjęto, iż stanowisko organu współdziałającego może być oparte na stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ wydający decyzję, gdyż zgodnie z przepisem art. 106 § 4 k.p.a. organ współdziałający może jedynie w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające Jednocześnie uznaje się, że postanowienie (opinia) o którym mowa w art. 106 k.p.a. ma charakter rozstrzygnięcia wydanego w ramach uznania administracyjnego. W odniesieniu do takich orzeczeń administracyjnych zakres kontroli ich zgodności z prawem dokonywany przez sąd administracyjny jest ograniczony. Sąd kontroluje jedynie kwestie proceduralne, a w szczególności uzasadnienie takiego postanowienia. Może ono być zakwestionowane wówczas, jeżeli nosi cechę dowolności, narusza przepisy postępowania administracyjnego dotyczące obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sprawie (tak NSA w wyrokach z dnia 3 grudnia 2002 r.: sygn. akt II SA 776/01, LEX nr 157671 oraz sygn. akt II SA 2794/00, LEX nr 157665, a także w wyroku z dnia 23 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA 1594/00, LEX nr 157933).
W ustawie o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego nie podano przesłanek jakimi powinny kierować się organy Policji, opiniując zamiar organu koncesyjnego w przedmiocie wydania, odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Jednakże wydając opinię na wniosek organu koncesyjnego organy Policji muszą mieć na względzie, że w świetle art. 17 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 3 ww. ustawy organ koncesyjny odmawia a wydania pozwolenia klub jej cofa, ze względu na zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub środowiska.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, iż prezes zarządu skarżącej spółki A. B. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] dnia [...] grudnia 2007 sygn. akt. [...] został skazany za popełnienie czynu z art. 271 § 1 w zw. z art. 12 k.k., polegającego na wystawieniu faktur VAT poświadczając w nich nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne przeprowadzenia transakcji sprzedaży, podczas gdy transakcje te nie miały miejsca i nałożono na niego karę grzywny. Także prokurent skarżącej spółki C. D. została skazana tym wyrokiem na karę grzywny za popełnienie czynu z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegającego na podrobieniu podpisów na fakturach VAT w celu użycia za autentyczne (wyrok w aktach administracyjnych sprawy).
Bezsporne jest także, iż Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] prowadzi pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w K. (sygn. akt [...]), śledztwo przeciwko m.in. A. B., w którym postawiono mu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i wielokrotnie zarzut z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s., wielokrotnie zarzut z art. 18 § 3 k.k.. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., wielokrotnie zarzut z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., zarzut z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s., zarzut z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.. oraz zarzut z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. Powyższe śledztwo dotyczy uczestnictwa w grupie przestępczej [...] mającej na celu popełnienie przestępstw polegających na poświadczeniu nieprawdy w dokumentach finansowo-księgowych, przestępstw skarbowych oraz [...] środków pieniężnych pochodzących z przestępczej działalności grupy, przy czym członkowie grupy (w tym A. B.) z popełniania tych przestępstw uczynili sobie stałe źródło dochodu.
W świetle powyższego w ocenie Sądu organy Policji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego negatywnie opiniując przedmiotowy wniosek o wydanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i prawidłowo wskazały, że osoby reprezentujące skarżąca spółkę, która ubiega się o powyższe pozwolenie, powinny posiadać nieskazitelna opinię i przestrzegać porządku publicznego. Nieposzlakowana opinia osób kierujących spółka (jakim są prezes zarządu i prokurent) ma rekomendować spółkę, iż będzie ona prowadzić gospodarkę materiałami wybuchowymi w sposób niezagrażający bezpieczeństwu państwa i obywateli. Nie można mówić o takiej rekomendacji, gdy prezes zarządu i prokurent spółki zostali skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, a ponadto prezesowi zarządu postawiono zarzuty licznych przestępstw karnych i skarbowych związanych z udziałem w zorganizowanej grupie śledczej. Należy podzielić także pogląd organów, iż nie bez znaczenia pozostaje fakt, że wspólnikowi posiadającemu większościowy pakiet udziałów w spółce – S. W. – postawiono zarzut kierowania zorganizowaną grupą przestępczą [...].
Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczącej naruszenia art. 10 ust. 4 w zw. z art. 19 oraz art. 11 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 4 należy podzielić pogląd organu, iż w przypadku wydania na podstawie art. 10 ust. 4 ww. opinii o przedsiębiorcy działającym jako osoba prawna (w tym przypadku jako spółka z ograniczona odpowiedzialnością), należy brać pod uwagę osoby prowadzące sprawy spółki oraz ja reprezentujące. Zgodnie z art. 201 k.s.h. prowadzenie spraw spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz jej reprezentacja powierzona została zarządowi spółki. W myśl art. 204 § 1 i § 2 k.s.h. prawo członka zarządu do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki, przy czym prawa tego nie można ograniczyć ze skutkiem prawnym wobec osób trzecich. W przedmiotowej sprawie przy wydawaniu opinii należało wziąć pod uwagę osobę prezesa zarządu i prokurenta, czyli osób które w rzeczywisty osób wpływają na prowadzenie spraw spółki, jej funkcjonowanie oraz reprezentację wobec osób trzecich. W przeciwnym razie pozwolenie na nabywanie mi przechowywanie materiałów wybuchowych mogłyby uzyskiwać spółki, gdzie wszystkie osoby reprezentujące spółkę w świetle przepisów k.s.h. były skazane np. za działalność terrorystyczną.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 omawianej ustawy ponownie wskazać należy, iż ustawa o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego nie zawiera jakichkolwiek przesłanek, które organ powinien wziąć pod uwagę przy wydawaniu opinii o której mowa w art. 10 ust. 4, należy podzielić stanowisko organu, iż trzeba brać pod uwagę przepisy ustawy o Policji (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 określające katalog stawianych zadań, w tym ochrony i życia zdrowia oraz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu powyższe przepisy znajdują odzwierciedlenie w art. 17 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, gdzie jest mowa o zagrożeniu obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub środowiska.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, wskazać należy, że organ Ii instancji dokonał rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawna rozstrzygnięcia, jak również zastosował prawidłowo przepisy regulujące postępowanie administracyjne.
Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w pismach procesowych strony skarżącej z dnia 23 maja oraz 1 sierpnia 2011 r. należy podzielić stanowisko organu, iż brak pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego nie uniemożliwia skarżącej spółce działalności wydobywczej węgla kamiennego. Jak skarżąca spółka sama wskazuje, aktualnie stosuje zastępczą metodę profilaktyki antytąpniowej (metoda profilowania sejsmicznego, która pozwala na prowadzenie robót górniczych oraz wydobycie węgla kamiennego. Nie jest rolą organów Policji stwarzanie przedsiębiorcom najdogodniejszych dla nich warunków do prowadzenia działalności gospodarczej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.